Setubandha Mahatmya - Brahma Khanda - Skanda Purana | Tamil | Vedapath

Vyasa

Brahma Khanda52 Adhyayas4490 Shlokas

Setu Khanda

Setubandha Mahatmya

Setukhaṇḍa is anchored in the sacred geography of Setu (Rāma-setu / Setubandha) and adjacent coastal-pilgrimage zones associated with the crossing to Laṅkā. The section treats the seashore as a ritual boundary-space where vows, propitiation of the ocean (Varuṇālaya), and tīrtha networks converge. It maps merit through named bathing-sites (tīrthas) and narratively legitimizes them via the Rāma-cycle, presenting the region as both an epic memorial landscape and a functional pilgrimage itinerary.

Adhyayas in Setubandha Mahatmya

52 chapters to explore.

Adhyaya 1

सेतुमाहात्म्य-प्रस्तावना — Prologue to the Glory of Setu (Rāmasetu/Rāmeśvara)

அத்தியாயம் மங்களவாக்கியங்களுடன் தொடங்குகிறது. நைமிஷாரண்யத்தில் மோட்சத்தை நாடும் முனிவர்கள்—ஒழுக்கமுடையோர், பற்றற்றோர், சத்தியநிஷ்டையினர், விஷ்ணுபக்தர்கள்—பெருஞ்சபையாகக் கூடி பாபநாசக கதைகள், உலகநலம் மற்றும் விடுதலைக்கான வழிகள் குறித்து ஆலோசிக்கின்றனர். அப்போது வ்யாசரின் சீடனும் புராணவாசகருமான சூதர் வர, ஷௌனக முதலியோர் அவரை விதிப்படி வரவேற்று பூஜிக்கின்றனர். முனிவர்கள் புண்யக்ஷேத்திர-தீர்த்தங்கள், சம்சாரத்திலிருந்து மோட்சம், ஹரி-ஹர பக்தியின் தோற்றம், மும்முறை கர்மத்தின் பலன் ஆகியவற்றை அவர் விளக்க வேண்டுமெனக் கேட்கிறார்கள். சூதர் பதிலாக ராமசேதுவில் உள்ள ராமேஸ்வரம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் முதன்மை என அறிவிக்கிறார். சேதுவை காண்பதாலேயே சம்சாரப் பந்தம் தளருமெனவும், அங்கு ஸ்நானமும் ஸ்மரணமும் பரிசுத்தியின் கருவிகளெனவும் கூறப்படுகிறது. நீண்ட பலश्रுதி, மகாபாபங்கள் அழிதல், தண்டனைக்குரிய பரலோக நிலைகள் தவிர்தல், யாகம்-விரதம்-தானம்-தபஸ் ஆகியவற்றுக்கு ஒப்பான பரந்த புண்ணியம் கிடைத்தல் ஆகியவற்றை எடுத்துரைக்கிறது. மேலும் யாத்திரை நெறியும் கூறப்படுகிறது—உள்ளார்ந்த நேர்மை, யாத்திரைக்காக உரிய உதவி பெறுதல் நியாயம், தானம் ஏற்கும் வரம்புகள், சேது யாத்திரை நிதியில் ஏமாற்றம் செய்வதை கடுமையாகக் கண்டித்தல். முடிவில் க்ருதயுகத்தில் ஞானம், த்ரேதாவில் யாகம், பிந்தைய யுகங்களில் தானம் சிறந்ததெனினும், சேது சாதனை எல்லா யுகங்களிலும் பொதுநலன் தருவதாகப் போற்றப்படுகிறது.

103 verses

Adhyaya 2

सेतुबंधनवर्णनम् (Setubandha—Account of the Bridge and the Setu Tīrthas)

இந்த அத்தியாயத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—அக்லிஷ்டகர்மனான ஸ்ரீராமர் ஆழ்ந்த வருணாலய சமுத்திரத்தின் மீது எவ்வாறு சேதுவை அமைத்தார்? மேலும் சேது-க்ஷேத்திரத்திலும் கந்தமாதனப் பிரசங்கத்திலும் எத்தனை தீர்த்தங்கள் உள்ளன? சூதர் சுருக்கமாக ராமகதையை வரிசையாகச் சொல்கிறார்—தண்டகாரண்யம், பஞ்சவட்டியில் வாசம்; மாரீசன் வேடம் காரணமாக ராவணன் செய்த சீதாபஹரணம்; ராமரின் தேடல், ஹனுமானுடன் சந்திப்பு; அக்னிசாட்சியாக சுக்ரீவனுடன் நட்பு; வாலிவதம்; சீதையை மீட்க வானரசேனைத் தயாரிப்பு; ஹனுமானின் லங்கா-உளவுப்பணி, சூடாமணி மீள்வரவு; மகேந்திரமலை நோக்கிப் பயணம், சக்ரதீர்த்தத்தில் தங்கல்; விபீஷணன் வருகை, பரிசோதனை, அபிஷேகம்। சமுத்திரம் கடக்க படகுகள், மிதக்கும் சாதனங்கள் அல்லது சமுத்திரதேவனைப் பிரசன்னப்படுத்துதல் போன்ற ஆலோசனைகள் கூறப்படுகின்றன. ஸ்ரீராமர் குசப்பாயில் மூன்று இரவுகள் நியமத்துடன் உபாசனை செய்கிறார்; சமுத்திரதேவன் தோன்றாததால் ஆயுதங்களால் கடலை உலரச் செய்யத் தயாராகிறார். அப்போது சமுத்திரதேவன் தோன்றி பக்திஸ்தோத்திரத்தால் ராமரைப் போற்றி, இயற்கைநியமம் (ஸ்வபாவம்) மற்றும் எல்லைகளை விளக்கி, வானரர்களில் சிற்பியான நலன் எறியப்படும் பொருட்களை மிதக்கச் செய்து சேதுவை அமைப்பான் என வழி காட்டுகிறார். ராமர் நலனை நியமிக்க, வானரர்கள் மலைகள், பாறைகள், மரங்கள், கொடிகள் கொண்டு வந்து சேதுவை அமைக்கிறார்கள்; அதன் சிறந்த அளவுகளும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன। பின்னர் சேது-ஸ்நானத்தின் மகாபாவனப் பயன் கூறப்பட்டு, சேதுவின் முக்கிய இருபத்துநான்கு தீர்த்தங்கள் பட்டியலிடப்படுகின்றன—சக்ரதீர்த்தம், வேதாளவரதம், சீதாசரஸ், மங்களதீர்த்தம், அம்ருதவாபிகா, பிரம்மகுண்டம், ஹனூமத்குண்டம், அகஸ்த்யதீர்த்தம், ராமதீர்த்தம், லக்ஷ்மணதீர்த்தம், ஜடாதீர்த்தம், லக்ஷ்மீதீர்த்தம், அக்னிதீர்த்தம், சிவதீர்த்தம், சங்கதீர்த்தம், யமுனாதீர்த்தம், கங்காதீர்த்தம், கயாதீர்த்தம், கோடிதீர்த்தம், மானஸதீர்த்தம், தனுஷ்கோடி முதலியவை. இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் வெற்றியை அளித்து, மறுபிறவி தொடர்பான துயரை நீக்கும் என பலश्रுதி கூறுகிறது।

112 verses

Adhyaya 3

चक्रतीर्थ-धर्मपुष्करिणी-माहात्म्य (Cakratīrtha and Dharma Puṣkariṇī: Etiology and Merit)

இந்த अध्यாயத்தில் ऋஷிகள் சூதரிடம் இருபத்திநான்கு சேது தீர்த்தங்களில் சிறந்ததும் மரபில் முதலிடமாகக் கூறப்படும் ‘சக்ரதீர்த்தம்’ பற்றி வினவுகின்றனர். சூதர் அதன் ஒப்பற்ற பாவநாச சக்தியைச் சொல்கிறார்—அதை நினைத்தாலே, புகழ்ந்தாலே அல்லது ஒருமுறை நீராடினாலே கூடச் சேமித்த பாபங்கள் கரைந்து, மீண்டும் மீண்டும் கர்ப்பவாசம் (புனர்ஜன்மம்) என்ற அச்சம் நீங்கும் என்கிறார். பின்னர் அதன் தோற்றக் கதையை விளக்குகிறார். விஷ்ணுபக்தர் காளவ முனிவர் தென் கடற்கரையில் தர்மபுஷ்கரிணி அருகே கடும் தவம் செய்கிறார். பகவான் விஷ்ணு தரிசனம் தந்து வரங்கள் அளிக்கிறார்—அசையாத பக்தி, ஆசிரமவாசத்தில் நிலைபெறுதல், தமது சக்ரத்தால் பாதுகாப்பு. உட்கதையாக தர்மதேவன் சிவனை நோக்கித் தவம் செய்து, சிவவாகனமான வृषபமாகும் வரம் பெற்று, அక్షய பலன் தரும் ஸ்நானத் தீர்த்தமான ‘தர்மபுஷ்கரிணி’யை நிறுவுகிறார். பின்னர் ஒரு ராக்ஷசன் காளவரைத் தாக்க, அவர் நாராயணனைச் சரணடைகிறார். உடனே சுதர்ஷன சக்ரம் வந்து ராக்ஷசனை வதம் செய்து, அந்த குளத்தருகே நிரந்தர காவலாக இருப்பேன் என அறிவிக்கிறது. சுதர்ஷனின் நித்திய சன்னிதியால் அந்த இடம் ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறுகிறது; அங்கு நீராடலும் பித்ரு தர்ப்பணமும் சந்ததிக்கும் முன்னோர்களுக்கும் நன்மை தரும் என கூறப்படுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த अध्यாயத்தை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் சக்ரதீர்த்த ஸ்நானப் பலனை அளித்து, இவ்வுலக நலமும் அப்பால் சுபகதியும் தரும் என முடிகிறது।

115 verses

Adhyaya 4

Cakra-tīrtha Māhātmya and the Curse of Durdama (चक्रतीर्थमाहात्म्यं तथा दुर्दमशापवृत्तान्तः)

இந்த அத்தியாயம் கேள்வி–பதில் முறையில் விரிகிறது. விஷ்ணுபக்தரான முனி காலவனைத் துன்புறுத்திய ராட்சசன் யார் என்று ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள். சூதர் ஹாலாஸ்யக்ஷேத்திரத்தில் வசிஷ்ட முதலிய சிவபக்த முனிவர்கள் வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்த நிகழ்வைச் சொல்கிறார். அங்கே துர்தமன் என்னும் கந்தர்வன் பல பெண்களுடன் விளையாட்டில் மூழ்கி, முனிவர்களைக் கண்டபோதும் தன்னை மறைக்காமல் இருந்தான்; அதனால் வசிஷ்டர் கோபித்து அவனை ராட்சசனாகும் சாபம் அளித்தார். பெண்கள் இரக்கம் வேண்ட, சாபத்தை பதினாறு ஆண்டுகளுக்கு மட்டுப்படுத்தி, பின்னர் பழைய வடிவம் மீளும் எனவும் கூறினார். துர்தமன் அலைந்து உயிர்களைத் துன்புறுத்தி தர்மதீர்த்தத்தை அடைந்து காலவனைத் தாக்கினான். காலவன் விஷ்ணுவைத் துதித்து சரணடைந்ததும் சுதர்சனச் சக்கரம் வந்து ராட்சசனின் தலையை வெட்டியது. துர்தமன் மீண்டும் கந்தர்வ வடிவம் பெற்று சக்கரத்தைப் பாடி வானுலகத்திற்குத் திரும்பினான். காலவன் சுதர்சனன் அங்கேயே நிலைத்திருக்க வேண்டுமென வேண்ட, அந்த இடம் சக்கரதீர்த்தமாகப் பாபநாசகமும், பயநிவாரகமும் (பூத–பிசாசு பயத்தையும் நீக்குவதாக), மோக்ஷப்ரதமுமான தீர்த்தமாகப் புகழ்பெற்றது. இறுதியில் தீர்த்தம் ‘பிளந்தது’ போலத் தோன்றும் காரணம் கூறப்படுகிறது—பழங்காலத்தில் இந்திரன் சிறகுள்ள மலைகளை வெட்டியபோது சில துண்டுகள் விழுந்து நிலவடிவத்தை மாற்றி தீர்த்தத்தின் நடுப்பகுதியை ஓரளவு நிரப்பின; அதனால் அது பிரிந்ததுபோல் காணப்படுகிறது.

63 verses

Adhyaya 5

Vidhūma–Alambusā Brahmaśāpa-nivṛttiḥ (Cakratīrtha Māhātmya) | Release from Brahmā’s Curse through Cakratīrtha

சூதர் முனிவர்களுக்கு சக்கரதீர்த்தத்தின் அதிசய மகிமையை உரைக்கிறார்; அது பாபநாசன தீர்த்தமாகப் போற்றப்படுகிறது. பிரம்மசபையில் காற்றால் அலம்புசையின் ஆடை அசைந்தபோது, விதூம வசுவின் உள்ளத்தில் எழுந்த காமத்தை உணர்ந்த பிரம்மா அவனை மனிதப் பிறவிக்குச் சபித்து, அலம்புசையையே அவனுடைய வருங்கால மனைவியாக நிர்ணயித்தார். விதூமன் வேண்டியபோது பிரம்மா ஒரு எல்லையை வைத்தார்—அரசனாக ஆட்சி செய்து, மகனைப் பெற்று, அவனை அரியணையில் அமர்த்தி, பின்னர் தென் கடற்கரையில் புல்லகிராமம் அருகிலுள்ள சக்கரதீர்த்தத்தில் மனைவியுடன் நீராடினால் மட்டுமே சாபம் நீங்கும். பின்னர் சாபத்தின் நிகழ்வு சோமவம்சத் தொடர்புடைய சதானீகன்–விஷ்ணுமதி கதையில் விரிகிறது; சாண்டில்ய முனிவரின் அருளால் சகஸ்ரானீகன் (விதூமனே) பிறக்கிறான்; அவனுடைய சேவகர்களும் அரசச் சுற்றத்தாராகப் பிறக்கின்றனர். அலம்புசை க்ருதவர்மன் அரசனின் மகளாக மிருகாவதி எனப் பிறக்கிறாள். ஒரு பறவை அவளை எடுத்துச் செல்ல, அவள் ஜமதக்னி ஆசிரமத்தில் அடைக்கலம் பெற்று உதயனனைப் பெற்றெடுக்கிறாள்; பின்னர் அடையாளச் சின்னங்களாலும் முனிவரின் தலையீட்டாலும் மீண்டும் இணைவு நிகழ்கிறது. உதயனனை அரசில் நிறுவிய பின் சகஸ்ரானீகன் மிருகாவதியுடன் தோழர்களோடு சக்கரதீர்த்த யாத்திரை செய்து அங்கு நீராடுகிறான். உடனே மனிதநிலை மறைந்து தெய்வ வடிவம் திரும்பி, விண்ணேற்றம் விவரிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—இக்கதையைப் பாராயணம்/செவிமடுத்தல் விரும்பிய பலனை அளித்து, தீர்த்தத்தின் சடங்கு அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.

167 verses

Adhyaya 6

देवीपत्तन-चक्रतीर्थ-प्रश्नः तथा दुर्गोत्पत्तिः (Devīpattana & Cakratīrtha Inquiry; Manifestation of Durgā)

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—தேவீபுரம்/தேவீபட்டணம் எங்கு துல்லியமாக உள்ளது, புனிதமான சக்ரதீர்த்தத்தின் எல்லை எவ்வளவு, குறிப்பாக சேதுமூலத்தின் அருகே யாத்திரிகர்கள் நீராடும் இடத்துடன் தொடர்பாக. சூதர் இந்த வரலாறு கேட்பவருக்கும் படிப்பவருக்கும் பாவநாசினி எனக் கூறி, ராமன் கற்களால் சேதுவை அமைக்கத் தொடங்கிய முதல் செயலை நினைவூட்டி, அதே புண்ணியப் பகுதியில் தேவீபுரத்தின் நிலையை நிர்ணயிக்கிறார். பின்னர் தேவீமகிமை விரிகிறது. தேவாசுரப் போரில் துயருற்ற திதி, தேவர்களை எதிர்க்கும் மகன் பெற தன் மகளைக் கடுந்தபஸில் ஈடுபடுத்துகிறாள். சுபார்ஷ்வ முனிவர் வரம் அளித்து வருங்கால மகன் மகிஷனை விவரிக்கிறார்—எருமைமுகம், மனித உடல் கொண்டவன்; இந்திராதி தேவர்களைத் துன்புறுத்த விதிக்கப்பட்டவன். மகிஷன் வலிமை பெற்று அசுரத் தலைவர்களை ஒன்றிணைத்து நீண்ட போர் நடத்தி தேவர்களை அவரவர் பதவிகளில் இருந்து தள்ளுகிறான்; தேவர்கள் பிரம்மனைச் சரணடைகிறார்கள். பிரம்மா விஷ்ணு, சிவனை அணுக, அவர்களின் கோபமும் பல தேவர்களின் தேஜஸும் ஒன்றிணைந்து ஒளிமயமான பெண் வடிவமாக துர்கை தோன்றுகிறாள்; அவளது அங்கங்களில் தேவசக்திகள் அமைந்துள்ளன என்று தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. தேவர்கள் அவளுக்கு ஆயுதங்களும் ஆபரணங்களும் அளிக்கிறார்கள்; அவளது கர்ஜனையால் உலகம் நடுங்குகிறது. போரில் துர்கை தன் கணங்களுடன் மகிஷனின் பெருஞ்சேனையையும் அமைச்சர்களையும் அழித்து அசுரர்களை அம்புகளாலும் ஆயுதங்களாலும் சம்ஹரிக்கிறாள்; அவளது அருள்பெருக்கால் தேவர்களுக்கு மீண்டும் துணிவு பிறக்கிறது. இவ்வாறு தீர்த்தப் புவியியல், தெய்வீக சக்தி, உலக ஒழுங்கு, புராணக் கேள்வியின் புனிதப் பயன் ஆகியவை ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன.

76 verses

Adhyaya 7

Chapter 7: Durgā’s Victory over Mahiṣāsura and the Setu-Tīrtha Itinerary (Dharmapuṣkariṇī–Cakratīrtha–Setumūla)

இந்த அதிகாரத்தில் இரண்டு கூறுகள் இணைகின்றன—தேவியின் போர்வெற்றி வரலாறும், தீர்த்தயாத்திரை வழிகாட்டலும். முதலில் சூதர், அம்பிகை/சண்டிகை/துர்கை/பத்ரகாளி எனப் போற்றப்படும் தேவி, மகிஷாசுரனின் அமைச்சர்கள் மற்றும் வீரர்கள் (சண்டகோபன், சித்ரபானு, கராளன் முதலியோர்) மீது ஆயுதங்கள், போர் நுணுக்கம், தெய்வீக சக்தி ஆகியவற்றால் வெற்றி பெற்றதைச் சொல்கிறார். மகிஷாசுரன் மாயையால் வடிவம் மாறுகிறான்—எருமை, சிங்கம் போன்ற வேடம், வாளேந்திய மனிதன், யானை, மீண்டும் எருமை; தேவியின் வாகனமான சிங்கமும் போரில் துணை நிற்கிறது. பின்னர் ‘அசரீர வாணி’ தேவியை வழிநடத்துகிறது—தர்மபுஷ்கரிணியின் நீரில் மறைந்துள்ள மகிஷாசுரனை வெளிப்படுத்துமாறு. சிங்கம் நீரைப் பருகி குளத்தை உலரச் செய்கிறது; அசுரன் வெளிப்பட, தேவி அவன் தலையில் பாதம் வைத்து, கழுத்தில் சூலம் பதித்து, தலை வெட்டி வீழ்த்துகிறாள். அதன் பின் தேவஸ்துதி, தர்மத்தின் மீள்நிறுவல், உலக ஒழுங்கின் மீட்பு கூறப்படுகிறது. இரண்டாம் பகுதியில் தீர்த்தமாஹாத்மியம் மற்றும் பயண ஒழுங்கு—தேவி தென் கடற்கரையில் நகரம் நிறுவுகிறாள்; தீர்த்தங்களுக்கு பெயரும் வரமும் அளிக்கப்படுகிறது; அமிர்தத் தொடர்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது. நவபாஷாணப் பகுதியில் நீராடி, சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி, சங்கல்பத்துடன் சேதுபந்தம் நோக்கிச் செல்லுமாறு கூறப்படுகிறது; நலன் மற்றும் வானரர்கள் மூலம் ஸ்ரீராமன் சேது அமைத்த செய்தி, அதன் அளவுகள் மற்றும் புனிதத்தன்மை விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பக்தியுடன் இந்த அதிகாரத்தைப் படித்தல்/கேட்கல் புண்ணியமும் சாதனைகளும் தரும் எனப் பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.

71 verses

Adhyaya 8

Vetalavaradā-Tīrtha Māhātmya (वेतालवरदातीर्थ-माहात्म्य) — The Origin of the Vetalavarada Sacred Ford

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் மேலும் புண்ணியக் கதைகளை வேண்டி, குறிப்பாக சக்ரதீர்த்தத்தின் தெற்கில் உள்ள புகழ்பெற்ற வேதாலவரதா தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை கேட்கிறார்கள். சூதர் கைலாசத்தில் முன்பு சம்பு கூறியதாகிய, மறைபொருளானாலும் உலகநலமளிக்கும் ஒரு புராணக் கதையை எடுத்துரைக்கிறார். இதில் காளவ முனிவரும், தந்தைசேவை, கட்டுப்பாடு, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றால் தர்மத்தின் எல்லையை நிலைநாட்டும் அவரது மகள் காந்திமதியும் மையமாகின்றனர். அவளைப் பார்த்த வித்யாதர இளவரசர்கள் சுதர்சனன் மற்றும் இளைய துணை சுகர்ணன் காமவசப்படுகின்றனர்; சுதர்சனன் வலுக்கட்டாயமாக அவளைப் பிடிக்கிறான். காந்திமதி பொதுவெளியில் அழுதழுதுக் கூவ, முனிவர்கள் கூடுகின்றனர்; காளவர் சாபமிடுகிறார்—சுதர்சனன் மனிதப் பிறவியில் வீழ்ந்து உலகநிந்தை அனுபவித்து இறுதியில் வேதாலனாக மாற வேண்டும்; சுகர்ணனும் மனிதனாகப் பிறப்பான், ஆனால் குறைந்த குற்றத்தால் வேதாலத்துவம் தவிர்க்கப்படும்; மேலும் எதிர்காலத்தில் ஒரு வித்யாதராதிபதியை அடையாளம் காணும் போது விடுதலை என்ற நிபந்தனையும் கூறப்படுகிறது. சாபத்தின் விளைவாக அவர்கள் யமுனைத் துறையில் பண்டித பிராமணன் கோவிந்தஸ்வாமியின் மக்களாக, நீண்ட பஞ்சகாலத்தில் பிறக்கிறார்கள். ஒரு சந்நியாசியின் அச்சுறுத்தும் ஆசீர்வாதம் மூத்த மகன் (விஜயதத்தன்—அதுவே சுதர்சனன்) பிரிவை முன்னறிவிக்கிறது. ஒரு இரவு வெறிச்சோடிய கோவிலில் அவனுக்கு குளிர்காய்ச்சல் வந்து தீ வேண்டுகிறான்; தந்தை சுடுகாட்டிற்கு தீ தேடிச் செல்ல, மகனும் பின்தொடர்ந்து சிதைத் தீயருகே ஒரு கபாலத்தை உடைத்து, இரத்தமும் கொழுப்பும் சுவைத்து, கணநேரத்தில் பயங்கர வேதால உருவம் எடுக்கிறான். தெய்வவாணி தந்தை மீது வன்முறையைத் தடுக்கிறது; அவன் பிற வேதாலர்களுடன் சேர்ந்து ‘கபாலஸ்போட’ என்ற பெயர் பெறுகிறான்; பின்னர் மோதல்களில் உயர்ந்து வேதாலர்களின் தலைவனாகிறான். இவ்வாறு அத்துமீறிய ஆசை வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்றும், அந்த நினைவு புனிதத் தீர்த்தத்தின் பெயராக நிலத்தில் பதிந்திருக்கிறது என்றும் அதிகாரம் நிறுவுகிறது.

94 verses

Adhyaya 9

Aśokadatta’s Exploits and the Revelation of Vetalavaradā Tīrtha (अशोकदत्त-वीरचरितम् • वेतालवरदातीर्थ-माहात्म्यम्)

இந்த அத்தியாயம் நெறி-உதாரணங்களையும் தீர்த்த மகிமை வெளிப்பாடையும் தொடர்ச்சியாக இணைக்கிறது. துயருற்ற பிராமணர் கோவிந்தஸ்வாமியை கருணையுள்ள வணிகர் சமுத்ரதத்தர் அடைக்கலம் அளிக்கிறார்; அவரது மகன் அசோகதத்தன் சாஸ்திரமும் ஆயுதக் கலையும் இரண்டிலும் சிறப்பாகப் பயிற்சி பெற்று வளர்கிறான். காசியின் அரசன் பிரதாபமுகுடன் தென்னாட்டின் வலிமைமிக்க மல்ல-அரசனை வெல்ல அசோகதத்தனை அழைக்க, வெற்றியால் அவனுக்கு மக்கள் மதிப்பும் அரச அருளும் நிலைபெறுகின்றன. பின்னர் அரசனும் அசோகதத்தனும் கம்பத்தில் குத்தப்பட்டு தாகத்தால் தவிக்கும் ஒருவனின் வேண்டுதலைக் கேட்கின்றனர்; அரசன் நீர் அளிக்க ஆணையிட்டு அரசநெறியில் கருணை முதன்மை என்பதை காட்டுகிறார். பூத-வேதாள-பிசாசுகள் நிறைந்த சுடுகாட்டில், அந்தப் பாதிக்கப்பட்டவனின் காதலி எனக் கூறும் ஒரு பெண் அசோகதத்தனின் தோளை வேண்ட, அவன் அவளின் தீய நோக்கை உணர்ந்து ரத்தின நூபுரத்தைப் பிடித்து அரசனிடம் நிகழ்வை அறிவிக்கிறான். அரசன் அவனைப் பாராட்டி மதனலேகையுடன் திருமண உறவை அளிக்கிறார். பின்னர் அரசன் அதேபோன்ற நூபுரம் விரும்ப, அசோகதத்தன் யுக்தியுடன் மீண்டும் சுடுகாட்டுக்குச் சென்று ‘மகாமாம்சம்’ எனும் ஈசலால் ராட்சசியை ஈர்த்து இரண்டாம் நூபுரம், இரண்டாம் மனைவி வித்யுத்பிரபா, மேலும் தெய்வீக ஏரியுடன் தொடர்புடைய பொன் தாமரையையும் பெறுகிறான். வேதாளராஜன் கபாலவிஸ்போடனுடன் தொடர்புடைய அந்த ஏரிக்கரையில் மோதல் எழ, வித்யாதரத் தலைவர் விஜ்ஞப்திகௌதுகன் வந்து சாப ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்—அசோகதத்தனின் சகோதரன் சுகர்ணன் தவறான தொடர்பால் வேதாளனானான்; அசோகதத்தனும் சாபப் பிணைப்பில் உள்ளான். பரிகாரமாக தென் கடற்கரையில் சக்ரதீர்த்தத்தருகே உள்ள பரம தீர்த்தம் கூறப்படுகிறது. அங்கு காற்றில் வந்த நீர்த்துளிகள் தொடுதலாலேயே சுகர்ணன் வேதாள நிலையிலிருந்து விடுபடுகிறான்; அசோகதத்தன் சங்கல்பத்துடன் நீராடி தெய்வீக ரூபம் பெறுகிறான். அந்த இடம் ‘வேதாளவரதா’ எனப் பெயர்பெற்று அபூர்வ பலன் தருவதாகப் புகழப்படுகிறது; பித்ருக்களுக்கு பிண்டதானம் போன்ற விதிகள் கூறப்பட்டு, வாசிப்பு-கேள்வியால் விடுதலை கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறி அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

91 verses

Adhyaya 10

गन्धमादन-सेतुरूप-वर्णनम् तथा पापविनाशन-तीर्थमाहात्म्यम् (Gandhamādana as Setu-form and the Glory of Pāpavināśana Tīrtha)

அத்தியாயம் சூதர் கூறும் யாத்திரை வழிமுறையுடன் தொடங்குகிறது—வேதாலவரதா தீர்த்தத்தில் நீராடி, யாத்திரிகன் மெதுவாக கந்தமாதனத்தை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். கந்தமாதனம் கடலின் நடுவே ‘சேது-ரூபம்’ கொண்டு நின்று, பிரம்மலோகத்துடன் தொடர்புடைய தெய்வீகப் பாதை போல வர்ணிக்கப்படுகிறது. அங்கு ஏரிகள், நதிகள், கடல்கள், வனங்கள், ஆசிரமங்கள், வேதப் புனித நிலையங்கள் நிறைந்துள்ளன; வசிஷ்டாதி முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கின்னரர்கள் வாழ்கின்றனர்; தேவர்கள் இரவும் பகலும் அங்கே தங்குகின்றனர். கந்தமாதனத்தின் காற்று பெரும் பாபச் சேர்க்கையை அழிக்கும்; தரிசனமட்டுமே மனநல அமைதியை அளிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. யாத்திரிகன் சேதுவைத் தாங்கும் பர்வதத்தை வணங்கி, அதன் மீது கால்வைத்ததற்காக மன்னிப்பு வேண்டி, சிகரத்தில் உறையும் சங்கரனின் தரிசனத்தை வேண்டி, மென்மையான அடிகளுடன் முன்னே செல்ல வேண்டும். கந்தமாதனத்தில் கடல் ஸ்நானமும், கடுகு விதை அளவுக்கேனும் பிண்டதானம் செய்தால் பித்ருக்கள் நீண்ட காலம் திருப்தியடைவார்கள் என உரைக்கப்படுகிறது. பின்னர் ‘பாபவிநாசன’ தீர்த்தத்தின் மகிமையை முனிவர்கள் கேட்க, சூதர் ஹிமவத் அருகிலுள்ள ஒரு ஆசிரமத்தை விவரிக்கிறார்; அங்கு கட்டுப்பாட்டுடன் வேதாசாரத்தில் நிலைத்தோர் வாழ்கின்றனர். த்ருடமதி என்ற சூத்ரன் தீட்சையும் போதனையும் வேண்ட, குலபதி சமூக-ஆசார வரம்புகளைச் சுட்டி மறுக்கிறார். த்ருடமதி தனியாக குடில் அமைத்து பக்தியுடன் அதிதி-சத்காரம் செய்கிறான். சுமதி என்ற பிராமணன் பாசத்தால் அவனுக்கு ரகசிய வேதக் கர்மங்கள் (ஹவ்ய-கவ்ய, ஸ்ராத்த, மகாலய முதலியவை) கற்பிக்க, அதனால் சுமதிக்கு கடும் கர்ம வீழ்ச்சி, நரக அனுபவம், பின்னர் பிறவியில் பிரஹ்மராக்ஷஸ துன்பம் ஏற்படுகிறது. பீடிக்கப்பட்ட மகனை அகஸ்தியரிடம் கொண்டு செல்ல, அவர் காரணத்தை விளக்கி ஒரே பரிகாரத்தைச் சொல்கிறார்—சேது பிரதேசத்தில் கந்தமாதனத்தின் மேற்புறத்தில் உள்ள பாபவிநாசன தீர்த்தத்தில் மூன்று நாட்கள் ஸ்நானம். அந்த அனுஷ்டானத்தால் துன்பம் நீங்கி, ஆரோக்கியமும் செல்வமும் திரும்பி, இறுதியில் மோக்ஷம் வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது. முடிவில் பாபவிநாசனம் எல்லாப் பாபங்களையும் போக்கும், ஸ்வர்க-மோக்ஷம் தரும், பிரம்மா-விஷ்ணு-மஹேஷரால் போற்றப்படும் தீர்த்தம் என உறுதிப்படுத்தி, அனுமதி இல்லாதவர்க்கு கர்மஞானம் அளிப்பதில் எச்சரிக்கையும், முறையான தீர்த்தயாத்திரையால் சுத்தி பெறும் வழியும் காட்டப்படுகிறது.

97 verses

Adhyaya 11

सीतासरः-माहात्म्यं (Sītāsaras / Sītākuṇḍa Māhātmya: Indra’s Purification Narrative)

இந்த அதிகாரத்தில் சூத முனிவர், கேள்வியுற்ற ரிஷிகளுக்கு சீதாசரஸ்/சீதாகுண்டத்தின் தீர்த்த-மகிமையை உபதேசமாக விளக்குகிறார். முதலில் பாபநாச தீர்த்தத்தில் நீராடி, நியமத்துடன் சீதாசரஸுக்கு வந்து ஸ்நானம் செய்தால் முழு சுத்தி கிடைக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. இத்தீர்த்தத்தில் பெரிய பெரிய தீர்த்தங்களின் புண்ணியமும் ஒருங்கே இருப்பதால், சீதாசரஸ் சுருக்கமான புனிதக் களஞ்சியமாகப் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் இந்திரன் (புரந்தரன்) பிரம்மஹத்த்யா தோஷத்தை எவ்வாறு அடைந்தான், எவ்வாறு விடுபட்டான் என்ற கதை வருகிறது. வரங்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட வலிமைமிக்க ராக்ஷசன் கபாலாபரணன் அமராவதியைத் தாக்க, நீண்ட போருக்குப் பின் இந்திரன் வஜ்ரத்தால் அவனை வதம் செய்கிறான். “ராக்ஷசனை கொன்றதற்கு பிரம்மஹத்த்யா ஏன்?” என்ற சந்தேகத்திற்கு—கபாலாபரணன் பிறப்பு பிராமண-விதையுடன் தொடர்புடையது: ரிஷி சுசி, ராக்ஷசன் திரிவக்ரனின் மனைவி சுசீலாவுடன் செய்த தவறான உறவிலிருந்து அவன் பிறந்ததால், அவன் வதத்தால் பிரம்மஹத்த்யா இந்திரனைத் தொடர்ந்தது என விளக்கப்படுகிறது. இந்திரன் பிரம்மாவைச் சரணடைந்தபோது, பிரம்மா கந்தமாதன மலையில் உள்ள சீதாகுண்டத்தில் சதாக்ஷிவ பூஜையும் குண்டஸ்நானமும் செய்யுமாறு விதிக்கிறார்; அதனால் தோஷம் நீங்கி இந்திரன் தன் லோகத்தில் மீண்டும் நிலைபெறுகிறான். இறுதியில் சீதையின் சான்னித்யத்தால் தீர்த்தத்தின் பெயரும் அதிகாரமும் விளக்கப்பட்டு, பலश्रுதி கூறப்படுகிறது—அங்கு ஸ்நானம், தானம், கர்மங்கள் இஷ்டசித்தி மற்றும் சுபமான பரலோககதியை அளிக்கும்; இக்கதையை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் இஹ-பர நலனளிக்கும்.

74 verses

Adhyaya 12

मंगलतीर्थमाहात्म्यम् (Mangalatīrtha Māhātmya: The Glory of the Auspicious Tīrtha)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ‘மங்கள தீர்த்த’த்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். சீதாகுண்டத்தில் நீராடி, அமைதியான மனத்துடன் பக்தன் மங்கள தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு கமலா-லக்ஷ்மியின் நிரந்தர அருள் நிலை, தேவர்கள் கூடும் பெருமை உள்ளது; அலட்சுமி எனும் துரதிர்ஷ்டத்தை அகற்றும் தலமாக அது போற்றப்படுகிறது. பின்னர் சோமவம்சத்து அரசன் மனோஜவனின் இதிகாசம் வருகிறது. தொடக்கத்தில் தர்மநெறியாளர், யாகம் செய்பவர், பித்ரு தர்ப்பணம் ஆற்றுபவர், சாஸ்திரம் பயில்பவர் ஆகிய அவர், அகங்காரத்தால் லோபம், காமம், கோபம், வன்முறை, பொறாமை ஆகியவற்றில் வீழ்கிறார். பிராமணர்களைத் துன்புறுத்தி, தேவத்ரவ்யத்தை அபகரித்து, நிலங்களைப் பறித்ததால், பகைவன் கோலபனால் தோற்கடிக்கப்பட்டு மனைவி சுமித்ரா, மகன் சந்திரகாந்தன் உடன் பயங்கர வனத்தில் அகதியாகிறார். வனத்தில் குழந்தையின் பசி அரசனின் மனத்தில் பச்சாத்தாபத்தை எழுப்புகிறது. தானம், சிவ-விஷ்ணு பூஜை, சிராத்தம், உபவாசம், நாமகீர்த்தனம், திலகதாரணம், ஜபம், மேலும் மரநடுதல், நீர்நிலைகள் அமைத்தல் போன்ற பொதுநலச் செயல்களைத் தாம் புறக்கணித்ததே துன்பத்துக்குக் காரணம் என அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். அப்போது பராசர முனிவர் வந்து சுமித்ராவை ஆறுதல் கூறி, திரியம்பக பக்தி மற்றும் மந்திரத்தால் மயங்கிய அரசனை எழுப்பி, கந்தமாதனத்தில் ராமசேதுவுக்கு அருகிலுள்ள மங்கள தீர்த்த யாத்திரை—நீராடல், சிராத்தம், நியமம்—என்ற பரிகார வழியை விதிக்கிறார். மனோஜவன் நாற்பது நாட்கள் ஏகாக்ஷர மந்திர ஜபம் செய்கிறார்; தீர்த்தப் பிரபாவமும் முனிவரின் அருளும் காரணமாக திவ்யாஸ்திரங்களும் அரசச் சின்னங்களும் வெளிப்படுகின்றன. பராசரர் அபிஷேகம் செய்து அஸ்திரோபதேசமும் அளிக்கிறார். அரசன் திரும்பி பிரம்மாஸ்திரத்தால் கோலபனை வென்று, அகங்காரமின்றி ஆட்சி செய்கிறார்; இறுதியில் வைராக்யம் கொண்டு மீண்டும் மங்கள தீர்த்தத்தில் சிவத்யானத்துடன் தவம் செய்து, தேகாந்தத்தில் சிவலோகம் அடைகிறார்; சுமித்ராவும் பின்தொடர்கிறாள். பலश्रுதி—இந்த தீர்த்தம் உலக நலமும் முக்தி நோக்கிய பயனும் தரும்; உலர்ந்த புல்லைத் தீ எரிப்பதுபோல் பாவங்களை எரிக்கும் என்று கூறுகிறது.

117 verses

Adhyaya 13

Amṛtavāpikā-Māhātmya and the Origin of Ekāntarāmanātha-kṣetra (अमृतवापिकामाहात्म्यं तथा एकांतरामनाथक्षेत्रोत्पत्तिः)

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீசூதர் தீர்த்தமாஹாத்மியத்தை உரைக்கிறார். மங்களாக்ய மகாதீர்த்தத்தில் நீராடிய பின் யாத்திரிகன் ஏகாந்தராமநாத-க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்கிறான்; அங்கு ஜகந்நாத-ஸ்வரூபமான ஸ்ரீராமர் சீதை, லக்ஷ்மணன், ஹனுமான் மற்றும் வானரர்களுடன் எப்போதும் சன்னிதியாக இருப்பதாகக் கூறி, அந்தத் தலத்தின் நிரந்தரப் புனிதத்தையும் தெய்வரட்சையையும் விளக்குகிறார். பின்னர் ‘அம்ருதவாபிகா’ எனும் புண்ணியக் குளத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. श्रद्धையுடன் செய்யும் ஸ்நானம் ஜரா-மரணப் பயத்தை நீக்கி, பாபங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, சங்கரரின் அருளால் ‘அம்ருதத்துவம்’ அளிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. ‘அம்ருதவாபிகா’ என்ற பெயர்க்காரணமாக—ஹிமவத் அருகில் அகஸ்த்யரின் அனுஜன் சந்த்யா, ஜபம், அதிதி-பூஜை, பஞ்சயஜ்ஞம், ஸ்ராத்தம் முதலிய நித்தியக் கடமைகளுடன் நீண்டகாலம் கடும் தவம் செய்கிறான். சிவன் தோன்றி சேது/கந்தமாதன அருகிலுள்ள மங்களாக்ய தீர்த்தத்தில் ஸ்நானமே விரைவான மோக்ஷோபாயம் என உபதேசிக்கிறார்; அவன் மூன்று ஆண்டுகள் நியமத்துடன் நீராடி, நான்காம் ஆண்டில் பிரஹ்மரந்திரம் வழியாக யோகமாக தேஹத்தைத் துறந்து துயரமற்றவனாகிறான். அதனால் அந்தக் குளம் ‘அம்ருதவாபிகா’ எனப் புகழ்பெற்று, மூன்று ஆண்டு ஸ்நானவ்ரதம் அம்ருதத்துவத்தைத் தரும் என கூறப்படுகிறது. இறுதியில் ஏகாந்தராமநாத என்ற பெயரின் தோற்றம்—சேது கட்டும் காலத்தில் கடலின் முழக்கத்தால் ஸ்ரீராமர் ராவணவதத் திட்டத்தை துணைவர்களுடன் ஏகாந்தமாக ஆலோசித்த இடமே அந்தக் க்ஷேத்திரமாகியது. ஆழ்ந்த தத்துவவிவேகம் அல்லது விதிகௌசலம் இல்லாதவர்களும் இங்கு ஸ்நானத்தால் ‘அம்ருத’ நிலை அடைவார்கள் என முடிவில் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

53 verses

Adhyaya 14

Brahmakūṇḍa-māhātmya and the Liṅga-Origin Discourse (ब्रह्मकुण्ड-माहात्म्य तथा लिङ्गोद्भव-प्रसङ्ग)

இந்த அத்தியாயம் இரு பகுதிகளாக தத்துவமும் அனுஷ்டானமும் விளக்குகிறது. முதலில் சூதர், சேது-மையமான புனிதப் பரப்பில் கந்தமாதனத்தில் உள்ள பிரம்மகூண்டம் வரை தீர்த்தயாத்திரை வரிசையைச் சொல்கிறார். பிரம்மகூண்ட தரிசனமும் ஸ்நானமும் அனைத்துப் பாவங்களையும் அழித்து, வைகுண்டப் பெறுதலுக்குக் காரணம் எனப் போற்றப்படுகிறது. குறிப்பாக பிரம்மகூண்டத்தில் தோன்றிய பஸ்மத்தின் மகிமை—அதைத் திரிபுண்ட்ரமாகவோ அல்லது நெற்றியில் ஒரு துகளளவாகவோ அணிந்தாலே உடனடி முக்தி-நோக்கை அளிக்கும்; அதை இகழ்வதும் மறுப்பதும் கடும் தர்மவழுவல், மறுமையில் தீய பலன் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் முனிவர்களின் கேள்விக்கு ஏற்ப, பிரம்மா–விஷ்ணு அகந்தைத் தகராறு, அனாதி-அனந்த சுயஜ்யோதி லிங்கத்தின் தோற்றம் விவரிக்கப்படுகிறது. விஷ்ணு உண்மையை ஒப்புக்கொள்கிறார்; பிரம்மா பொய்யாக உரிமை கூறுகிறார்; அப்போது சிவன் நியாயத் தீர்ப்பு வழங்கி, பிரம்மாவின் உருவவழிபாட்டை கட்டுப்படுத்தி, வேத/ஸ்மார்த்த வழிபாட்டை அனுமதித்து, குற்றநிவாரணத்திற்காக கந்தமாதனத்தில் பெருயாகங்கள் செய்யுமாறு ஆணையிடுகிறார். அந்த யாகஸ்தலம் ‘பிரம்மகூண்டம்’ எனப் பெயர் பெற்று, முக்தியின் ‘வாசல் தாழ்ப்பாளை’ உடைக்கும் குறியீடாக விளங்குகிறது; அங்குள்ள பஸ்மம் மகாபாதகங்களையும் தீய சக்திகளையும் நீக்கும் எனப் புகழப்படுகிறது. இறுதியில் தேவர்கள், முனிவர்கள் அங்கு தொடர்ந்து இருப்பதும், யாகச் செயல் இடையறாது நடைபெற வேண்டுமெனும் பரிந்துரையும் கூறப்படுகிறது.

65 verses

Adhyaya 15

हनूमत्कुण्डमाहात्म्यं तथा धर्मसखराजचरितम् (Glory of Hanumat-Kuṇḍa and the Account of King Dharmasakha)

சூதர் கூறுகிறார்—மிகப் புண்ணியமிக்க பிரம்மகுண்டத்தில் நீராடி, நியமம் காக்கும் யாத்திரிகன் ஹனுமத்-குண்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். இது மாருதாத்மஜன் ஹனுமான் உலகநலனுக்காக நிறுவிய பரம தீர்த்தம்; இதன் தனித்திறன் போற்றப்படுகிறது, ருத்ரனும் இதைச் சேவிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அங்கு நீராடுதல் மகாபாபங்களை நீக்கி, சிவலோகம் போன்ற நல்வாழ்விடங்களை அளித்து, நரகப் பயன்களை காலப்போக்கில் குறைக்கும் என விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் ராஜா தர்மசகன் வரலாறு வருகிறது. கேகய வம்சத்தினரான இந்த நீதிமான், அரசியல் வெற்றியுடன் இருந்தும் வாரிசு இல்லாமையால் துயருற்றான். தானம், யாகம் (அசுவமேதம்), அன்னதானம், சிராத்தம், மந்திரஜபம் ஆகியவற்றை மிகுதியாகச் செய்தும் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் ஒரே மகன் சுசந்திரன் பிறந்தான்; ஆனால் தேள் கடியால் வம்சம் நிலைப்பதா என்ற அச்சம் எழுந்தது. அவன் ரித்விக்களையும் புரோகிதனையும் அணுகி தர்மசம்மத வழி கேட்டான்; அவர்கள் கந்தமாதன/சேது பகுதியில் உள்ள ஹனுமத்-குண்டத்தில் நீராடி, கரையில் புத்திரியேஷ்டி செய்யுமாறு விதித்தனர். ராஜா குடும்பத்தோடும் யாகப் பொருட்களோடும் சென்று தொடர்ந்து நீராடி யாகம் செய்து, பெரும் தக்ஷிணை-தானங்கள் வழங்கி திரும்பினான். காலப்போக்கில் ஒவ்வொரு மனைவிக்கும் ஒரு மகன் பிறந்து—நூற்றுக்கும் மேல் புதல்வர்கள் ஆனார்கள். அவர்களுக்கு ராஜ்யங்களைப் பகிர்ந்து, மீண்டும் சேது பகுதியில் ஹனுமத்-குண்டத்தில் தவம் செய்து, அமைதியாக உடலை விட்டுத் துறந்து வைகுண்டம் அடைந்தான்; மகன்கள் போட்டியின்றி ஆட்சி செய்தனர். இறுதியில் பலश्रுதி—ஒருமுகத்துடன் வாசித்தாலும் கேட்டாலும் இம்மை-மறுமை இன்பமும் தெய்வ சான்னித்யமும் கிடைக்கும் என்கிறது.

73 verses

Adhyaya 16

अगस्त्यतीर्थमहिमा तथा कक्षीवान्-स्वनय-कथा (Glory of Agastya Tīrtha and the Kakṣīvān–Svanaya Narrative)

சூதர் ஹனுமான் குண்டத்தில் நீராடுதல் தொடங்கி நடைபெறும் தீர்த்தயாத்திரை வரிசையைச் சொல்லி, கும்பயோனி (அகஸ்தியர்) நிறுவிய அகஸ்திய தீர்த்தத்தின் மகிமையைப் புகழ்கிறார். பழங்காலத்தில் மேரு–விந்த்ய நிகழ்வில் விந்த்ய மலை வளர்ச்சி உலகச் சமநிலையைச் சிதைக்க முயன்றபோது, சிவன் உபதேசத்தின்படி அகஸ்திய முனிவர் விந்த்யத்தை அடக்கி தர்ம ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துகிறார். பின்னர் கந்தமாதனப் பகுதியில் தன் பெயரால் மிகப் புண்ணிய தீர்த்தத்தை நிறுவுகிறார். அங்கு நீராடி நீர் அருந்தினால் மறுமறுபிறவி பந்தம் நீங்கும்; உலகியலான வெற்றி, முக்திக்கு உதவும் பலன்கள் கிடைக்கும் என வலியுறுத்தப்பட்ட பலச்ருதி கூறப்படுகிறது; மூன்று காலங்களிலும் ஒப்பற்ற தீர்த்தம் எனப் போற்றப்படுகிறது. பின்பு உபகதை: தீர்கதமஸின் மகன் கக்ஷீவான் உதங்கரிடம் விரிவான வேதக் கல்வியை முடித்து, அகஸ்திய தீர்த்தத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் விதிப்படி தங்குமாறு அறிவுறுத்தப்படுகிறார்; அவன் விரதநியமத்தின் பயனாக நான்கு தந்தங்களுடைய யானை வாகனமாகத் தோன்றும் என வாக்குறுதி. ஸ்வநய அரசனின் மகள் அத்தகைய யானையில் வருபவரையே மணப்பேன் என விரதம் எடுத்திருந்தாள்; கக்ஷீவானின் அனுஷ்டானத்தால் நிபந்தனை நிறைவேறி தர்மமிகு திருமணம் நடைபெறுகிறது. சுதர்சன தூதன் மூலம் தீர்கதமஸிடமிருந்து முறையான சம்மதம் பெறப்பட்டு, அவர் ஒப்புதல் அளித்து தீர்த்தத்துக்கு வருகிறார்; இதனால் திருமண அனுமதி, விரதக் காப்பு, தீர்த்தநியம ஒழுக்கம் ஆகிய தர்ம மரபுகள் உறுதியாகின்றன.

100 verses

Adhyaya 17

कक्षीवद्विवाहः — Kakṣīvān’s Marriage at Agastya-tīrtha (Rituals, Gifts, and Phalaśruti)

இந்த அதிகாரத்தில் சேதுகண்டப் பரப்பில் உள்ள அகஸ்த்ய-தீர்த்தத்தில் கக்ஷீவானின் திருமண நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. சூதர் உரைக்கிறார்—குருவின் ஆணைப்படி திருமணத்திற்கான உகந்த வழியை நாடி கக்ஷீவான் அந்தத் தீர்த்தத்துக்கு வந்தான். நதிக்கரையில் மகனுடன் இருந்த தீர்கதமஸ் முனிவரை அறிந்து ஸ்வநய மன்னன் பக்தியுடன் வணங்கினான்; உடங்கரும் சீடர்களுடன் ராமசேது/தனுஷ்கோடியில் நீராட வந்து, வைதிகச் சடங்குகளின் அதிகாரியாகத் திகழ்ந்தார். அதிதி-சத்கார முறைகள்—வணக்கம், ஆசீர்வாதம், அர்க்யம்—முறையாக நடந்தன; சுபமுகூர்த்தம் நிர்ணயித்து திருமணம் தீர்மானிக்கப்பட்டது, அரண்மனையிலிருந்து மணப்பெண்ணை அழைத்து வர ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. பின்னர் மங்களச் சடங்குகளுடன் வரயாத்திரை, நீராஜனம், மாலையிடல், அக்னி நிறுவல், லாஜா-ஹோமம் முதலியவை, உடங்கரின் மேற்பார்வையில் பாணிக்ரஹணம் நிறைவேறின. அதன்பின் மன்னன் பிராமணர்களுக்கு பெருவிருந்து அளித்து தானங்கள் செய்தான்; மகளுக்கு மிகுந்த ஸ்த்ரீதனம் மற்றும் பரிசுகள் வழங்கினான். முனிவர்கள் வேதாரண்ய ஆசிரமத்துக்கு மீண்டனர்; மன்னன் தன் நகரத்துக்குத் திரும்பினான். இறுதியில் பலஸ்ருதி—இந்தப் பழமையான, வேதமூலக் கதையை கேட்பதும்/படிப்பதும் நலனை வளர்த்து துன்பம், வறுமை ஆகியவற்றைத் தணிக்கிறது என்று கூறுகிறது.

59 verses

Adhyaya 18

रामतीर्थ-रघुनाथसरः-माहात्म्य तथा धर्मपुत्रप्रायश्चित्तवर्णनम् (Rāma-tīrtha and Raghunātha-saras Māhātmya; Yudhiṣṭhira’s Expiation Narrative)

அத்தியாயம் தீர்த்தப் பயண வரிசையுடன் தொடங்குகிறது—கும்பஸம்பவ தீர்த்தத்தில் நீராடி ராமகுண்டத்திற்குச் செல்லுதல்; அங்கு ஸ்நானத்தால் பாபநாசம் உண்டாகும் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் ரகுநாத-ஸரஸின் மகிமை பாடப்படுகிறது—இது பாபஹரணத் தலம்; வேதஞானிகளுக்கு சிறிதளவு தானம் செய்தாலும் புண்ணியம் பலமடங்கு பெருகும், இங்கு ஸ்வாத்யாயமும் ஜபமும் விசேஷ பலன் தரும். சூதர் சுதீக்ஷ்ண முனிவரின் புனித வரலாற்றை எடுத்துரைக்கிறார்—அகஸ்தியரின் சீடனும் ராமபாத பக்தனுமான சுதீக்ஷ்ணர் ராமசந்திர-ஸரஸின் கரையில் கடுந்தபஸ் செய்து, இடையறாது ஷடாக்ஷர ராமமந்திரத்தை ஜபித்து, ராமனின் நாமங்கள், பட்டங்கள், லீலை-கர்மங்களை நமஸ்கார ஸ்தோத்திரமாக அர்ப்பணிக்கிறார். நீண்ட சாதனையும் தீர்த்தசேவையும் அவரது பக்தியை நிலைபெற்ற தூய்மையாக்குகின்றன; அத்வைதப் போதமும் யோகசித்திகளும் துணைபலன்களாகக் கூறப்படுகின்றன. பின்னர் தீர்த்தத்தின் மோட்சதாயகத் தன்மை விரிவடைகிறது—உயிர்களின் நலனுக்காக ராமன் கரையில் மகாலிங்கத்தை நிறுவுகிறான்; ஸ்நானமும் லிங்கதரிசனமும் முக்திக்குக் காரணம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. தொடர்ந்து தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன், அசத்தியத்தால் ஏற்பட்ட குற்றத்திலிருந்து உடனே விடுபட்டதாகக் கூறப்படுகிறது; காரணம் கேட்கும் முனிவர்களுக்கு சூதர் துரோணவதம், ‘அஷ்வத்தாமா’ பற்றிய யுக்திவாக்கு, அதனால் வந்த நெறிச்சுமையை நினைவூட்டுகிறார். பின்னர் அசரீரவாணி, பிராயச்சித்தமின்றி அரசாட்சியை ஏற்க வேண்டாம் என எச்சரிக்கிறது; வியாசர் வந்து தென் கடலில் உள்ள ராமசேதுவை ஆதாரமாகக் கொண்ட பிராயச்சித்தத்தை விதிக்கிறார். இறுதியில் பலश्रுதி—இதை கேட்கவும் படிக்கவும் கைலாசப் பிராப்தி மற்றும் மறுபிறவி விடுதலை கிடைக்கும் என்கிறது.

104 verses

Adhyaya 19

श्रीलक्ष्मणतीर्थ-माहात्म्य एवं बलभद्र-ब्रह्महत्या-शोधन (Lakṣmaṇa-tīrtha Māhātmya and Balabhadra’s Expiation Narrative)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ஸ்ரீலட்ச்மண தீர்த்தத்தின் ஸ்நான மஹிமையை உரைக்கிறார். அங்கு நீராடுதல் பாபநாசகமும், தரித்திரநிவாரணமும், ஆயுள்–வித்யை–சந்தானம் ஆகியவற்றிற்கு சுபபலனளிப்பதும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. கரையில் மந்திரஜபம் செய்தால் சாஸ்திரப் பாண்டித்யம் கிடைக்கும்; மேலும் லட்ச்மணன் நிறுவிய மகாலிங்கம் ‘லட்ச்மணேஸ்வர’ காரணமாக இது ஜலதீர்த்தமும் லிங்காராதனையும் இணைந்த புண்யக்ஷேத்திரமாகிறது. பின்னர் ரிஷிகள்—பலபத்ரனுக்கு பிரஹ்மஹத்யா தோஷம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது, அது எவ்வாறு நீங்கியது—என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுவது: குருக்ஷேத்ரப் போரில் நடுநிலையாக இருந்து பலபத்ரன் தீர்த்தயாத்திரை என்ற பெயரில் பல தீர்த்தங்களைச் சென்று நைமிஷாரண்யம் வந்தான். அங்கு உயராசனத்தில் இருந்த சூதன் எழுந்து வணங்காததால் கோபித்து பலபத்ரன் குசையின் கூரால் அவனை வதைத்தான்; ரிஷிகள் இதை கடும் பிரஹ்மவதம் என அறிவித்து, லோகசங்க்ரஹத்திற்காக பிராயச்சித்தம் செய்ய உத்தரவிட்டனர். யாகத்தை மாசுபடுத்தும் பல்வலன் என்ற அசுரனை அழிக்கச் சொன்னபோது பலபத்ரன் அவனைச் சங்கரித்து ஒரு வருட தீர்த்தவிரதம் செய்தான்; ஆனாலும் கருநிழல் போல அசுத்தம் தொடர்ந்தது, ‘பாபம் முழுதும் நீங்கவில்லை’ என்ற வாக்கும் கேட்டது. இறுதியில் ரிஷிகளின் அறிவுறுத்தலின்படி ராமசேதுவின் கந்தமாதனப் பகுதியில் உள்ள லட்ச்மண தீர்த்தத்தில் நீராடி லட்ச்மணேஸ்வரனை வணங்கியதும், உடலுடன் தோன்றிய வாக்கு முழு சுத்தியை உறுதிப்படுத்தியது. முடிவில் பலश्रுதி—ஒருமுகமாக இந்த அதிகாரத்தைப் படித்தாலோ கேட்டாலோ அபுனர்பவம் எனப்படும் முக்தி வழி கிடைக்கும்।

75 verses

Adhyaya 20

जटातीर्थमाहात्म्य (Jatātīrtha Māhātmya: The Glory of Jatātīrtha)

இந்த அத்தியாயம் ‘ஜடாதீர்த்த மாஹாத்மியம்’ என, உள்ளத் தூய்மை மற்றும் அறியாமை நீக்கம் பற்றிய உபதேசமாக அமைந்துள்ளது. சூதர் பிராமணர்களிடம், லக்ஷ்மணனின் மகாதீர்த்தம் (பிரம்மஹத்தி நாசகமென கூறப்படும்) முடிந்த பின், சித்தசுத்திக்காக ஜடாதீர்த்தத்தை நாடுமாறு வழிகாட்டுகிறார். வெறும் வேதாந்த வார்த்தைகளில் வாதம்–விவாதம், பண்டிதச் சிக்கல் ஆகியவை சர்ச்சைமயமாகி விட்டால் மனம் தூய்மையடையாது எனக் கண்டித்து, அதற்கு மாற்றாக ‘லகூபாயம்’ என ஜடாதீர்த்த ஸ்நானத்தை அந்தக்கரண சுத்தி, அஞ்ஞான நாசம், ஞானோதயம், இறுதியில் மோட்சம் மற்றும் அகண்ட சச்சிதானந்த அனுபவத்திற்கான நேரடி சாதனமாகப் போற்றுகிறது. தீர்த்தத்தின் அதிகாரம் தோற்றக் கதைகளால் நிறுவப்படுகிறது—சம்பு உலக நலனுக்காக இதை நிறுவினார்; ராவணவதத்திற்குப் பின் ஸ்ரீராமர் இத்தீர்த்த நீரில் தம் ஜடைகளைத் துவைத்ததால் ‘ஜடாதீர்த்தம்’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. புகழ்பெற்ற ஸ்நானச் சுழற்சிகளுக்கு இணையாகவோ மேலாகவோ புண்ணியம் என்றும், ஒரே முறை ஸ்நானமே பலன் தரும் என்றும் கூறப்படுகிறது. உபதேச எடுத்துக்காட்டில் சுகர், வியாசரிடம் சித்தசுத்தி–ஞானம்–முக்தி தரும் ரகசிய வழியை கேட்கிறார்; வியாசர் ஜடாதீர்த்தத்தையே விதியாகச் சொல்கிறார். வருணன் போதித்த ப்ருகு, துர்வாசர், தத்தாத்ரேயர் ஆகிய முன்னுதாரணங்கள்—யாகம், ஜபம், உபவாசம் போன்ற கடின அனுஷ்டானங்கள் இன்றி, வெறும் ஸ்நானத்தால் புத்திசுத்தி கிடைக்கும் என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த அத்தியாயத்தைப் படித்தல் அல்லது கேட்டல் பாபங்களை நீக்கி வைஷ்ணவகதி/பதத்தை அளிக்கும் என முடிகிறது.

52 verses

Adhyaya 21

लक्ष्मीतीर्थमाहात्म्य (Laxmī-tīrtha Māhātmya) — The Glory of Lakṣmī Tīrtha

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் முனிவர்களுக்கு தீர்த்தங்களின் வரிசையை எடுத்துரைத்து, குறிப்பாக லக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்தின் மகிமையை விளக்குகிறார். முதலில் ஜடா-தீர்த்தத்தில் நீராடுதல் பாபநாசகமென கூறப்படுகிறது; பின்னர் தூய்மையடைந்த யாத்திரிகன் லக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்திற்குச் சென்று சங்கல்பத்துடன் நீராடினால் விரும்பிய பயன்கள் நிறைவேறும் என உரைக்கப்படுகிறது. அடுத்து மகாபாரதத் தாழ்வுரை வருகிறது. இந்திரபிரஸ்தத்தில் வாழ்ந்த யுதிஷ்டிரன் (தர்மபுத்திரன்) மனிதர் எவ்வாறு மாபெரும் அரசாட்சி, ஐஸ்வர்யம், செழிப்பு பெறுவர் என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வினவுகிறான். கிருஷ்ணன் கந்தமாதன மலைப்பகுதியில் உள்ள லக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்தைச் சுட்டி, அது ஐஸ்வர்யத்திற்கான தனித்த காரணம் எனப் புகழ்கிறான். அங்கு நீராடினால் தன்-தானிய வளர்ச்சி, பகைவர் தளர்ச்சி, க்ஷத்ர பலம் உறுதி, பாபநீக்கம், நோய் தணிவு ஆகியவை உண்டாகும் என்கிறான். யுதிஷ்டிரன் ஒரு மாதம் நியமங்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் நீராடி, பின்னர் பிராமணர்களுக்கு பெருந்தானம் அளித்து ராஜசூயத்திற்கு தகுதி பெறுகிறான். மேலும் ராஜசூயத்திற்கு முன் திக்விஜயம் மற்றும் காணிக்கை/வரி சேகரிப்பு அவசியம் என கிருஷ்ணன் அறிவுறுத்துகிறார். பாண்டவர்கள் திக்விஜயம் செய்து அளவற்ற செல்வத்துடன் திரும்ப, யுதிஷ்டிரன் பெரும் தான-தக்ஷிணையுடன் ராஜசூய யாகத்தை நிறைவேற்றுகிறான். இறுதியில் இவ்வெல்லாம் லக்ஷ்மீ-தீர்த்த மகிமையாலேயே நிகழ்ந்தது எனத் தெளிவுபடுத்தி, இதைச் செவிமடுத்தல்/படித்தல் தீய கனவுகளை நீக்கும், இஷ்டசித்தி தரும், இவ்வுலகில் செழிப்பு அளிக்கும், இறுதியில் நியாயமான போகங்களுக்குப் பின் மோட்சம் வழங்கும் எனப் பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.

62 verses

Adhyaya 22

अग्नितीर्थमहात्म्य (Agnitīrtha Māhātmya: The Glory and Origin of Agni Tīrtha)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் ஸ்ரீசூதர் லக்ஷ்மீதீர்த்தத்திலிருந்து யாத்திரிகர்களை அக்னிதீர்த்தத்துக்கு வழிநடத்தி, பக்தியுடன் அணுகினால் அது மிகுந்த புண்ணியத்தை அளித்து பெரும் பாபங்களையும் அழிக்கும் எனப் புகழ்கிறார். ரிஷிகள் அதன் தோற்றம், இருப்பிடம், தனித்திறன் ஆகியவற்றை வினவுகின்றனர். சூதர் ராமாயணப் பிரசங்கத்தைச் சொல்கிறார்—ராவணனை வென்று விபீஷணனை லங்கையின் அரசனாக நிறுவிய பின், ஸ்ரீராமர் சீதை-லக்ஷ்மணருடன் சேதுமார்க்கமாகத் திரும்புகிறார்; தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், வானரர்களும் உடன் செல்கின்றனர். லக்ஷ்மீதீர்த்தத்தில் பல சாட்சிகள் முன்னிலையில் சீதையின் நிர்மலத்தைக் காட்ட ராமர் அக்னியை ஆவாஹனம் செய்கிறார்; அக்னிதேவன் நீரிலிருந்து வெளிப்பட்டு சீதையின் பத்தினித் தன்மையைப் போற்றி, சீதை விஷ்ணுவின் நித்திய தெய்வீக துணைவி; அவதாரங்களெல்லாம் அவருடன் நிலைத்திருப்பவள் எனத் தத்துவமாக அறிவிக்கிறார். அக்னி நீரிலிருந்து எழுந்த அந்த இடமே ‘அக்னிதீர்த்தம்’ எனப் பெயர் பெறுகிறது. பின்னர் தீர்த்தநெறிகள் கூறப்படுகின்றன—பக்தியுடன் நீராடுதல், உபவாசம், பண்டித பிராமணர்களை மதித்தல், வஸ்திரம்-தனம்-நிலம் தானம், மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியாதானம்; இதனால் பாபநாசமும் விஷ்ணு-சாயுஜ்யமும் கிடைக்கும் என உரைக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து எடுத்துக்காட்டாக வணிகரின் மகன் துஷ்பண்யன் மீண்டும் மீண்டும் குழந்தைக் கொலை செய்து நாடு கடத்தப்படுதல், முனிவரின் சாபத்தால் நீரில் மூழ்கி மரித்தல், நீண்ட காலம் பிசாசு நிலையைக் கடத்தல் ஆகியவை வர்ணிக்கப்படுகின்றன; கருணையும் பரிகாரச் சாதனையும் கொண்டு அக்னிதீர்த்த சேவை சுத்தியும் மீட்பும் தரும் என்ற முடிவு உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

104 verses

Adhyaya 23

चक्रतीर्थमाहात्म्य (Glory of Chakratīrtha): Sudarśana’s Protection and Savitṛ’s Restoration

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் தீர்த்தயாத்திரை வரிசையை உரைக்கிறார். ‘சர்வபாதகநாசன’மாகக் கூறப்படும் அக்னிதீர்த்தத்தில் நீராடி தூய்மையடைந்த யாத்திரிகன் சக்கரதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். சக்கரதீர்த்தத்தில் எந்த நோக்கத்துடன் சங்கல்பம் செய்து நீராடுகிறாரோ, அதற்கேற்ற பலன் கிடைக்கும் எனக் கூறி, தர்மமுறையான விருப்பநிறைவேற்றத் தலமாக இதை நிறுவுகிறது. இந்த தீர்த்தத்தின் அதிகாரம் பழைய நிகழ்வால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. கந்தமாதனத்தில் அஹிர்புத்ந்ய முனிவர் தவம் செய்ய, பயங்கர ராட்சசர்கள் தவவிக்னம் செய்யத் துன்புறுத்துகின்றனர்; அப்போது சுதர்சனம் தோன்றி அவர்களை அழித்து, பக்தர்களின் பிரார்த்தனைக்கிணங்க அங்கே நிலையாக இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதனால் ‘சக்கரதீர்த்தம்’ என்ற பெயர்; அங்கே ராட்சசாதி தீங்குகள் எழாது எனவும் கூறப்படுகிறது. மற்றொரு கதையில் சவித்ரு/ஆதித்யனுக்கு ‘சின்னபாணி’ (கையறுக்கப்பட்டவன்) என்ற பெயர் வந்த காரணம் விளக்கப்படுகிறது. தைத்யப் பீடையால் வாடிய தேவர்கள் ப்ருஹஸ்பதியின் ஆலோசனையுடன் பிரம்மாவை அணுக, பிரம்மா கந்தமாதனத்தில் சுதர்சன அனுக்ரஹ-பாதுகாப்புடன் மாஹேஸ்வர மஹாயாகத்தை விதிக்கிறார்; ஹோத்ரு, அத்வர்யு முதலிய ருத்விஜ் பணிகள் விரிவாகச் சொல்லப்படுகின்றன. பிராசித்ரப் பங்கை வழங்கும் போது தொடுதலாலேயே சவித்ருவின் கைகள் துண்டாகி நெருக்கடி ஏற்படுகிறது; அஷ்டாவக்ரர் அவரை அந்தத் தலத் தீர்த்தத்தில் (முனிதீர்த்தம், இப்போது சக்கரதீர்த்தம்) நீராடச் சொல்கிறார். நீராடிய பின் சவித்ருவுக்கு பொன்னிறக் கைகள் மீண்டும் கிடைக்கின்றன. பலश्रுதியில் இந்த அதிகாரத்தைப் படித்தல்/கேட்கல் உடல் முழுமை, இஷ்டசித்தி, மோக்ஷார்த்திக்கு முக்தி தரும் எனப் புகழப்படுகிறது.

63 verses

Adhyaya 24

शिवतीर्थमाहात्म्ये कालभैरवब्रह्महत्याशमनवृत्तान्तः (Śivatīrtha Māhātmya: The Kālabhairava Narrative of Brahmahatyā Pacification)

இந்த அதிகாரம் தீர்த்தயாத்திரை விதியுடன் தொடங்குகிறது—சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி சிவதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு மூழ்கி நீராடுவதால் பெரும் பாபச் சேர்க்கையும் கரையும் எனக் கூறப்படுகிறது. காலபைரவனுக்கு பிரம்மஹத்த்யா தோஷம் ஏன் ஏற்பட்டது என்று கேட்க, சூதர் முன்பு பிரம்மா–விஷ்ணு இடையே உலகக் கர்த்தൃത്വம் குறித்து ஏற்பட்ட வாதத்தை விவரிக்கிறார். வேதங்கள் இடைநின்று இருவருக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமேஸ்வரனை அறிவிக்கின்றன; பிரணவம் (ஓம்) சிவனின் பரத்துவத்தையும் குணங்களின் ஆட்சியையும் விளக்குகிறது—ரஜஸால் பிரம்மா படைப்பு, சத்த்வத்தால் விஷ்ணு பாதுகாப்பு, தமஸால் ருத்ரன் சங்காரம் செய்கிறார். மயக்கமுற்ற பிரம்மா தீப்பொலிவான ஐந்தாம் தலையை வெளிப்படுத்த, சிவன் ஆணையால் காலபைரவன் அதை வெட்டுகிறான்; அதனால் பிரம்மஹத்த்யாவின் மாசு உருவமெடுத்து பைரவனைத் தொடர்ந்து வருகிறது. சுத்திக்காக சிவன் வழியை நிர்ணயிக்கிறார்—கபாலப் பாத்திரம் ஏந்தி பிச்சைக்காரனாய் அலைதல், வாராணசியில் நுழைந்து தோஷத்தைத் தணித்தல், இறுதியில் தென் கடற்கரையில் கந்தமாதனத்தின் அருகிலுள்ள சிவதீர்த்தத்தில் நீராடி மீதமுள்ள தோஷத்தை அழித்தல். நீராடிய பின் சிவன் முழுச் சுத்தியை உறுதிப்படுத்தி, காசியில் அந்தக் கபாலத்தை நிறுவுமாறு பைரவனுக்கு ஆணையிடுகிறார்; இதனால் கபாலதீர்த்தம் தோன்றுகிறது. முடிவில் பலश्रுதி—இந்த மாஹாத்மியத்தைப் படித்தலும் கேட்டலும் துயரநிவாரணமும் கடும் தோஷநாசமும் தரும் என்கிறது।

71 verses

Adhyaya 25

Śaṅkhatīrtha Māhātmya (शंखतीर्थमाहात्म्य) — Purification from Kṛtaghnatā (Ingratitude)

சூதர் சங்கதீர்த்தத்தின் மாஹாத்மியத்தை உரைக்கிறார். கந்தமாதனப் பர்வதத்தில் உள்ள இத்தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்தால் கடுமையான பாபங்களும் கரையும்; குறிப்பாக க்ருதக்ஞதா—தாய், தந்தை, குரு ஆகியோருக்கு செய்த அபசாரம், உபகாரத்தை மறத்தல், நன்றியின்மை—எனும் தோஷம் நீங்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. இதனுடன் ஒரு இதிஹாசம் கூறப்படுகிறது. வத்ஸநாப முனிவர் நீண்ட காலம் உடலை அசைக்காமல் தவம் செய்து, இறுதியில் வல்மீகத்தால் மூடப்படுகிறார். அப்போது அந்தப் பகுதியில் ஏழு நாட்கள் இடைவிடாத புயல்-மழை கொட்டுகிறது. தர்மதேவன் அவரின் நிலைத்த தவத்தைப் பார்த்து கருணையுடன் மகிஷ (எருமை) ரூபம் கொண்டு, ஏழு நாட்கள் மழையிலிருந்து அவரை மறைத்து காக்கிறான். மழை நின்ற பின் வத்ஸநாபர் அந்த மகிஷத்தைப் பார்த்து அதன் தர்மசார்ந்த நடத்தை நினைத்து மீண்டும் தவத்தில் ஈடுபடுகிறார்; ஆனால் மனம் கலங்குகிறது. காப்பாற்றியவரை மதிக்காதது க்ருதக்ஞதா என உணர்ந்து, பிராயச்சித்தமாக தன்னை அழித்துக்கொள்ள எண்ணுகிறார். தர்மன் தன் சொரூபத்தில் வெளிப்பட்டு அதைத் தடுத்து, அஹிம்சையான பரிகாரமாக சங்கதீர்த்த ஸ்நானத்தை விதிக்கிறார். ஸ்நானத்தால் வத்ஸநாபருக்கு மனச்சுத்தி ஏற்பட்டு பிரஹ்மபாவம் அடைகிறார்; இறுதியில் தீர்த்தத்தின் வல்லமை மற்றும் இவ்வத்யாயத்தை பக்தியுடன் கேட்க/படிக்க மோக்ஷோன்முக பலன் கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.

63 verses

Adhyaya 26

Tīrthatraya-Āvāhana and Jñāna-Upadeśa (यमुनागङ्गागयातीर्थत्रयप्रादुर्भावः)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் தீர்த்தயாத்திரையின் ஒழுங்கை விளக்குகிறார்—சங்கதீர்த்தத்தில் விதிகளை நிறைவேற்றிய பின் யமுனை, கங்கை, கயா எனும் மூன்று புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களைச் சேவிக்க வேண்டும். இவை உலகப் புகழ்பெற்றவை, தடைகளை நீக்கும், துயரைத் தணிக்கும்; குறிப்பாக அறியாமையை அழித்து ஞானம் அளிப்பவை என்று போற்றப்படுகின்றன. கந்தமாதனத்தில் இத்தீர்த்தங்கள் எவ்வாறு தோன்றின? ஸ்நானத்தால் ராஜா ஜானச்ருதி எவ்வாறு ஞானம் பெற்றார்? என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் ரைக்வ (சாயுக்வாங் என்றும் அழைக்கப்படும்) என்ற தவசியின் வரலாற்றைச் சொல்கிறார். பிறவியிலேயே உடல் குறை இருந்தாலும் அவர் கடுந்தவம் கொண்டவர்; பயணம் செய்ய இயலாததால் மந்திரமும் தியானமும் கொண்டு தீர்த்தத்திரயத்தை ஆவாஹனம் செய்ய உறுதிகொள்கிறார். அப்போது பாதாளத்திலிருந்து யமுனை, ஜாஹ்னவி கங்கை, கயா மனித வடிவில் வெளிப்பட்டு, தோன்றிய இடத்திலேயே தங்குமாறு வேண்டப்பட, அப்படியே நிலைகொள்கின்றன. அந்த இடங்கள் யமுனாதீர்த்தம், கங்காதீர்த்தம், கயாதீர்த்தம் எனப் பெயர் பெறுகின்றன; அங்கு ஸ்நானம் அறியாமையை நீக்கி ஞானோதயத்தை அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் விருந்தோம்பலும் தானமும் கொண்ட ராஜா ஜானச்ருதியின் நிகழ்ச்சி வருகிறது. அன்னப்பறவைகள் (ஹம்ச) வடிவில் உரையாடும் தெய்வ ரிஷிகள், ரைக்வனின் பிரம்மஞானம் ராஜாவின் புண்ணியத்தைவிட உயர்ந்தது எனச் சுட்டுகின்றனர். கலங்கிய ராஜா ரைக்வனைத் தேடி சென்று செல்வம் அளித்து உபதேசம் கேட்கிறார்; ரைக்வன் பொருளின் மதிப்பீட்டை மறுக்கிறார். முடிவாக, சம்சாரத்தின்மேலும் புண்ணிய-பாபங்களின்மேலும் வைராக்யமே அத்வைத ஞானத்தின் முன்னோடி; அந்த ஞானமே அறியாமையைத் தீர்மானமாக அழித்து பிரம்மபாவத்திற்குத் திசை காட்டுகிறது.

102 verses

Adhyaya 27

Kotitīrtha-māhātmya and Pilgrimage Ethics (कोटितीर्थमाहात्म्य तथा तीर्थयात्रानैतिकता)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் ரிஷிகளிடம் தீர்த்தயாத்திரையின் வரிசையும் பாதைநெறியும் விளக்குகிறார். யமுனை, கங்கை, கயா ஆகிய இடங்களில் முறையாக நீராடிய பின், மிகப் புண்ணியமிக்க கோடிதீர்த்தத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. அது உலகப் புகழ்பெற்றது, செல்வம் தருவது, தூய்மை அளிப்பது, பாபநாசி; தீய கனவுகளையும் பெரும் தடைகளையும் நீக்கும் என்று போற்றப்படுகிறது. கோடிதீர்த்தத்தின் பெயர்க்காரணம்: ராவணவதத்திற்குப் பின் ஸ்ரீ ராமர் பிரஹ்மஹத்த்யா தோஷ நிவாரணத்திற்காக கந்தமாதன மலையில் ‘ராமநாத’ லிங்கத்தை நிறுவுகிறார். அபிஷேகத்திற்கு நீர் இல்லாததால், வில்லின் ‘கோடி’ (முனை) கொண்டு பூமியைப் பிளந்து, ஜாஹ்னவி (கங்கை)யை நினைத்தார்; உடனே கங்கை வெளிப்பட்டாள். ஆகவே அந்த இடம் கோடிதீர்த்தம் என அழைக்கப்பட்டது. இங்கு நீராடுதல் பல பிறவிகளின் பாபச் சேர்க்கையையும் கரைக்கும்; பிற தீர்த்தங்களில் நீராடுதல் ஆழ்ந்த துஷ்கர்மத்தை எப்போதும் அழிக்காது என்று கூறி, இதை இறுதித் தூய்மையாக்கும் தீர்த்தமாக நிலைநிறுத்துகிறது. “கோடிதீர்த்தமே போதுமானால் மற்ற தீர்த்தங்களில் ஏன் நீராட வேண்டும்?” என்ற சந்தேகத்திற்கு, வழியில் வரும் தீர்த்தங்கள்/கோவில்களைத் தவிர்த்து செல்லுதல் ‘தீர்த்தாதிக்ரம தோஷம்’ என்பதால் இடைநிலை நீராடல்கள் கடமை; இறுதியில் கோடிதீர்த்தம் மீதமுள்ள தோஷத்தை அகற்றும் என சூதர் பதிலளிக்கிறார். உதாரணமாக ஸ்ரீ ராமர் பிரஹ்மஹத்த்யா தோஷத்திலிருந்து விடுபட்டு அயோத்திக்கு திரும்புகிறார். ஸ்ரீ கிருஷ்ணரும் நாரதரின் உபதேசத்தால் லோகசிக்ஷைக்காக, கம்ஸவதத்தால் ஏற்பட்டதாக சமூகத்தில் கூறப்படும் தோஷத்தை அமைதிப்படுத்த கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடி மதுராவுக்கு மீள்கிறார். இந்த अध्यாயத்தை கேட்பதும்/படிப்பதும் பிரஹ்மஹத்த்யா முதலான பாபங்களிலிருந்து விடுதலை தரும் என फलश्रுதி கூறுகிறது.

101 verses

Adhyaya 28

साध्यामृततीर्थमाहात्म्यं तथा पुरूरवोर्वशी-वियोगशापमोक्षणम् (The Glory of Sādhyāmṛta Tīrtha and the Curse-Release of Purūravas and Urvaśī)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் முதலில் கோடிதீர்த்தத்தைச் சொல்லி, கந்தமாதனத்தில் உள்ள மகாதீர்த்தமான ‘சாத்யாம்ருத’த்தின் மகிமையை எடுத்துரைக்கிறார். அங்கு நீராடுதல் தவம், பிரம்மச்சரியம், யாகம், தானம் ஆகியவற்றைவிட உயர்ந்தது; அதன் நீர்தொடுதலாலேயே உடலோடு சேர்ந்த பாவம் உடனே அழியும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. பிராயச்சித்த உணர்வுடன் நீராடுவோர் விஷ்ணுலோகத்தில் மதிக்கப்படுவர்; கடும் கர்மபந்தத்தில் உள்ளவர்களும் பயங்கர நரகங்களிலிருந்து தப்புவர் என உரைக்கப்படுகிறது. பின்னர் உதாரணமாக புரூரவ அரசன்–அப்சரா ஊர்வசி கதை வருகிறது. சில நிபந்தனைகளுடன் அவர்கள் இணைகிறார்கள்—நிர்வாணம் காணப்படக் கூடாது, உச்சிஷ்ட உணவு இருக்கக் கூடாது, இரண்டு ஆட்டுக்குட்டிகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும். கந்தர்வர்கள் சூழ்ச்சி செய்து குட்டிகளை எடுத்துச் செல்ல, புரூரவன் காப்பாற்ற ஓடுகிறான்; மின்னல் வெளிச்சத்தில் அவன் நிர்வாணமாகத் தெரிந்ததால் ஊர்வசி பிரிந்து செல்கிறாள். பின்னர் இந்திரசபையில் ஊர்வசியின் நடனத்தின் போது இருவரும் சிரிக்க, தும்புரு உடனடி பிரிவின் சாபம் இடுகிறான். புரூரவன் இந்திரனைச் சரணடைந்தபோது, தேவர்–சித்தர்–யோகிமுனிகள் சேவிக்கும், போகம்–மோட்சம் தரும், சாபநிவாரகமான சாத்யாம்ருத தீர்த்த யாத்திரையை இந்திரன் அறிவுறுத்துகிறான். அங்கு நீராடி சாபம் நீங்கி, ஊர்வசியுடன் மீண்டும் சேர்ந்து அமராவதிக்கு திரும்புகிறான். இறுதியில்—காமத்துடன் நீராடினால் வேண்டிய பலனும் சொர்க்கமும்; நிஷ்காம நீராடினால் மோட்சமும்; இந்த அதிகாரத்தைப் படித்தல் அல்லது கேட்கல் வைகுண்டகதியை அளிக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறுகிறது.

96 verses

Adhyaya 29

Sarvatīrtha-Māhātmya (मानसतीर्थ / सर्वतीर्थ माहात्म्य) — The Glory of the ‘All-Tīrthas’ Bath

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் சூதர் கூறுவது: ஒழுக்கமுடைய யாத்திரிகன் முதலில் ஒரு முக்தி தரும் தீர்த்தத்தில் நீராடி, பின்னர் ‘சர்வதீர்த்தம்’ எனப்படும் மிகப் புண்ணியத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கு நீராடுதல் மகாபாபங்களையும் அழிக்கும்; நீராடுபவனை முன்னிட்டு பாவங்கள் நடுங்குகின்றன என உரைக்கப்படுகிறது. நீண்ட வேதபாராயணம், மகாயாகங்கள், தேவபூஜை, புனித திதிகளில் உபவாசம், மந்திரஜபம் ஆகியவற்றால் கிடைக்கும் பலன் இங்கு ஒரே மூழ்குதலால் கிடைக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. ரிஷிகள் ‘சர்வதீர்த்தம்’ என்ற பெயர் எவ்வாறு வந்தது என்று கேட்கிறார்கள். சூதர், ப்ருகுவம்சத் தபஸ்வி சுசரிதரின் கதையைச் சொல்கிறார்—அவர் குருடர், முதியவர்; இந்தியா முழுதும் தீர்த்தயாத்திரை செய்ய இயலாதவர். ஆகவே தென் கடலருகே கந்தமாதன மலையில் சிவனை நோக்கி கடுந்தவம் செய்தார்—மூன்று காலப் பூஜை, அதிதி உபசாரம், பருவத் தவங்கள், பஸ்மதாரணம், ருத்ராட்ச தாரணம், நீண்டகாலக் கட்டுப்பாடு. சிவன் திருப்தியடைந்து தரிசனம் தந்து, பார்வையை அளித்து, வரம் கேட்கச் சொன்னார். சுசரிதர் பயணம் இன்றியே எல்லாத் தீர்த்தங்களின் ஸ்நான பலன் வேண்டுமென வேண்டினார். சிவன்—ராமசேதுவால் புனிதமான அந்த இடத்திலேயே எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் ஆவாஹனம் செய்வேன்; அதனால் அது ‘சர்வதீர்த்தம்’, ‘மானச தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்று, உலக நலமும் முக்தியும் அளிக்கும் என்றார். சுசரிதர் நீராடியவுடன் இளமை பெற்றார்; அங்கேயே தங்கி சிவஸ்மரணத்துடன் நித்ய ஸ்நானம் செய்யவும், தொலை தீர்த்தயாத்திரைகளைத் தவிர்க்கவும் உபதேசம் பெற்றார். இறுதியில் அவர் சிவபதம் அடைந்தார்; இக்கதையை வாசித்தல் அல்லது கேட்டல் பாபநாசம் தரும் என பலश्रுதி கூறுகிறது.

51 verses

Adhyaya 30

धनुष्कोटि-तीर्थमाहात्म्य (Dhanuskoṭi Tīrtha-Māhātmya)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் நைமிஷாரண்யத்தில் கூடிய முனிவர்களுக்கு தனுஷ்கோடி தீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். விதிமுறையுடன் அங்கு நீராடுதல், மேலும் அந்தத் தலத்தை நினைவு கூருதல், கதையாக்குதல்/கேட்குதல், புகழ்ந்து பாடுதல் ஆகியவை மிகப் பெரிய பாவங்களையும் நீக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் இருபத்தெட்டு நரகங்களின் பட்டியல் சொல்லப்பட்டு, தனுஷ்கோடியில் நீராடுவோர் அல்லது பக்தியுடன் அதன் குணங்களைப் போற்றுவோர் அந்தத் தண்டலோகங்களுக்கு செல்லமாட்டார்கள் என்று மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. திருட்டு, நம்பிக்கைத் துரோகம், வன்முறை, வேதவிரோத நடத்தை, காமக் குற்றம், அதிகாரத் துஷ்பிரயோகம், யாக விதி மீறல் போன்ற தீச்செயல்களுக்கு உரிய நரகங்கள் எடுத்துக்காட்டப்பட்டாலும், தனுஷ்கோடி ஸ்நானம் அந்த வீழ்ச்சியைத் தடுக்கிறது என்ற மறுமொழி தொடர்ந்து வருகிறது. அதன் பின் பலன்-விளக்கத்தில், தனுஷ்கோடியில் அவகாஹனம் மகாதானங்கள், மகாயாகங்கள், அஸ்வமேதம் போன்ற யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியத்தை அளிக்கும் என்றும், ஆத்மஞானமும் நான்கு வகை முக்தி-நிலையும் பெறப்படும் என்றும் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் பெயர்க்காரணம் விளக்கப்படுகிறது—ராவணன் வதைக்கப்பட்ட பின் விபீஷணன் பதவி நிறுவப்பட்டதும், சேது குறித்து அவர் ஸ்ரீராமனை வேண்டுகிறார்; ஸ்ரீராமனின் வில்-தொடர்பான குறி/செயலால் அந்த இடம் புனிதமடைந்து ‘தனுஷ்கோடி’ எனப் பெயர் பெறுகிறது. சேது பகுதியின் பிற தெய்வத் தலங்களுடன் இணைத்து இதன் சிறப்பை நிறுவி, இது அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும், போகமும் முக்தியும் தரும் தீர்த்தம் என அதிகாரம் நிறைவடைகிறது.

103 verses

Adhyaya 31

Aśvatthāmā’s Night Assault (Suptamāraṇa) and Prescribed Expiation (Prāyaścitta)

இந்த அத்தியாயம் கேள்வி–பதில் முறையில் தர்மத் தத்துவத்தை விளக்குகிறது. ரிஷிகள்—அச்வத்தாமா எவ்வாறு உறங்கியவர்களை கொன்றான் (சுப்தமாரணம்), அதனால் ஏற்பட்ட பாபத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபட்டான் என்று கேட்கிறார்கள்; வில்லின் முனை அளவுக்குரிய தீர்த்தஸ்நானம் மூலம் தூய்மை பெறுதல் என்ற குறிப்பும் வருகிறது. துர்யோதனன் வீழ்ந்த பின் அச்வத்தாமா, க்ருபர், க்ருதவர்மர் ஆகியோர் நீரருகே உள்ள காட்டிற்கு செல்கிறார்கள். அங்கே ஒரு வேட்டைப் பறவை உறங்கிய காகங்களை கொல்வதைப் பார்த்து, அச்வத்தாமா அதை இரவுத் தாக்குதலுக்கான யுக்தியாகக் கருதுகிறான். க்ருபரின் நெறி எதிர்ப்பினையும் மீறி, அவன் மகாதேவரை வழிபட்டு தூய வாளைப் பெறுகிறான்; உறங்கிய படைவாசலில் நுழைந்து த்ருஷ்டத்யும்னன் முதலியவர்களை வதம் செய்கிறான்; வாயிலில் க்ருபரும் க்ருதவர்மரும் காவல் நிற்கின்றனர். பின்னர் தவசிகள் அவனைப் பெருந்தோஷம் செய்தவன் எனக் கண்டித்து, அவன் பிராயச்சித்தத்திற்காக வியாசரை அணைகிறான். சுப்தமாரணத் தோஷம் நீங்க ஒரு மாதம் இடைவிடாது ஸ்நானவிரதம் செய்ய வியாசர் விதிக்கிறார். முடிவில் பலश्रுதி—இதனை பக்தியுடன் வாசித்தாலோ கேட்டாலோ பாபங்கள் நீங்கி, சிவலோகத்தில் மரியாதை பெறுவர் என்று கூறப்படுகிறது.

102 verses

Adhyaya 32

धनुष्कोटि-माहात्म्य (Dhanuṣkoṭi Māhātmya: The Glory of Dhanuṣkoṭi)

சூதர் நைமிஷாரண்ய முனிவர்களிடம் தனுஷ்கோடி தீர்த்தத்தின் வைபவத்தை உரைக்கிறார். சோமவம்ச அரசன் நந்தன் அரசை மகன் தர்மகுப்தனிடம் ஒப்படைத்து தவவனத்திற்குச் செல்கிறான். தர்மகுப்தன் தர்மப்படி ஆட்சி செய்து பல யாகங்கள் செய்து, பிராமணர்களை ஆதரிப்பதால் நாட்டில் ஒழுங்கும் அமைதியும் நிலவுகின்றன. ஒருநாள் அச்சமூட்டும் காட்டில் வேட்டையாடி இரவு ஆகிறது. அரசன் சந்தியாவந்தனம் செய்து காயத்ரீ ஜபிக்கிறான். அதே மரத்தில் சிங்கத்தால் துரத்தப்பட்ட கரடி (஋க்ஷ) ஏறுகிறது; இரவு முழுதும் பரஸ்பர பாதுகாப்புக்கான தர்ம ஒப்பந்தத்தை முன்வைக்கிறது. கரடி உறங்கியபோது சிங்கம் அரசனை நம்பிக்கைத்துரோகத்திற்கு தூண்டுகிறது; கரடி விழித்து ‘விச்வாச-காதம்’ மிகக் கொடிய பாவம் எனக் கண்டிக்கிறது. பின்னர் சிங்கத்தின் பேச்சால் அரசன் உறங்கும் கரடியை கீழே தள்ளுகிறான்; அது புண்ணியத்தால் உயிர்தப்பி, ப்ருகுவம்ச முனிவர் த்யானகாஷ்டன் கரடி வடிவில் தன்னை வெளிப்படுத்தி, நிரபராத உறங்குபவனைத் தீங்கிழைத்ததற்காக அரசனுக்கு பித்துநிலை (உன்மாதம்) சாபம் அளிக்கிறான். பின்னர் சிங்கமும் யக்ஷன் என வெளிப்படுகிறது—குபேரனின் செயலாளர் பத்ரநாமன், கௌதம சாபத்தால் சிங்கமாகியவன்; த்யானகாஷ்டனுடன் உரையாடி சாபவிமோசனம் பெற்று யக்ஷ வடிவம் அடைகிறான். பித்துற்ற தர்மகுப்தனை அமைச்சர்கள் நந்தனிடம் அழைத்துச் செல்கிறார்கள்; நந்தன் ஜைமினி முனிவரை அணைகிறான். ஜைமினி சேதுவுக்கு அருகே தென் கடற்கரையில் உள்ள தனுஷ்கோடியில் நீராடி ராமநாதர் (சிவன்) வழிபடச் சொல்கிறார்; அது பெரும் குற்றங்களையும் கழுவும் பரம புனித தீர்த்தம் என்கிறார். நந்தன் அங்கு விதிப்படி நீராடல்-பூஜை செய்யச் செய்தவுடன் தர்மகுப்தனின் உன்மாதம் உடனே நீங்குகிறது; அவன் தானம், நிலதானம் செய்து மீண்டும் தர்மமாக ஆட்சி செய்கிறான். இறுதிப் பலश्रுதி—இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தாலே புனிதம்; நீராடுவதற்கு முன் “தனுஷ்கோடி” என்று மூன்று முறை சொல்லுதல் உயர்ந்த பலன் தரும்।

64 verses

Adhyaya 33

धनुष्कोटि-माहात्म्यं (Dhanuṣkoṭi Māhātmya) — Expiation through the Dhanuṣkoṭi Tīrtha

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகளின் வேண்டுகோளால் சூதர் சேது-பிரதேசத்தில் உள்ள தனுஷ்கோடி தீர்த்தத்தின் மறைந்தும் அதிசயமுமான வைபவத்தை விளக்குகிறார். வேத யாகவிதிகளில் தேர்ந்த ரைப்யரின் புதல்வர்கள் அர்வாவசு, பராவசு ஆகியோர் அரசன் ப்ருஹத்த்யும்னனின் நீண்ட சத்த்ர-யாகத்தில் குறையற்ற முறையில் உதவுகின்றனர். ஆனால் பராவசு இரவில் காட்டில் திரும்பும் போது மான் எனும் மயக்கத்தில் தந்தையை கொன்று விட, பிரம்மஹத்த்யைச் சார்ந்த பெரும் பாபத் தோஷம் எழுகிறது. பரிகாரத்திற்காக இரு சகோதரரும் பொறுப்பை வகுக்கின்றனர்—யாகம் தடைப்படாதபடி மூத்தவன் பராவசு யாகப்பணியில் தொடர, இளையவன் அர்வாவசு அவனுக்குப் பதிலாக நீண்ட விரதத்தை ஏற்கிறான். இருந்தும் சமூகமும் அரசவையும் அவனை நிரபராதி என்றாலும் ஒதுக்குகின்றன; அவன் கடும் தவம் செய்து தேவர்களின் தரிசனம் பெறுகிறான். தேவர்கள் சேது-பிரதேசத் தனுஷ்கோடியில் ஸ்நானமே விசேஷப் பிராயச்சித்தம்; அது பஞ்சமகாபாதகங்கள் உட்பட பெரிய தோஷங்களை நீக்கி, உலக நலனும் மோட்சப் பயனும் தரும் என அறிவுறுத்துகின்றனர். பராவசு நியத சங்கல்பத்துடன் அங்கு ஸ்நானம் செய்ய, ஆகாசவாணி தோஷநாசத்தை அறிவிக்கிறது; பின்னர் சமரசமும் இணக்கமும் ஏற்படுகிறது. பலஸ்ருதியில் இந்த அதிகாரத்தைப் படித்தல்/கேட்கல் மற்றும் தனுஷ்கோடி ஸ்நானம் கடும் துன்பங்களையும் தோஷங்களையும் தணிக்கும் என கூறப்படுகிறது.

83 verses

Adhyaya 34

धनुष्कोटिप्रशंसनम् (Praise of Rāma-dhanus-koṭi) — Sṛgāla–Vānara Saṃvāda and the Expiatory Bath

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ‘இதிஹாசம்’ எனத் தென் கடலில் உள்ள ஸ்ரீ ராம-தனுஷ்கோடி தீர்த்தத்தின் பெருமையைப் புகழ்கிறார். சுடுகாட்டுப் பகுதியில் ஜாதிஸ்மரர்கள் ஆகிய இரண்டு உயிர்கள்—நரி (ஸ்ரீகால) மற்றும் வானரம்—சந்திக்கின்றன; அவர்கள் முன் பிறவியில் மனித நண்பர்கள். வானரம் நரியின் தாழ்ந்த உணவும் துன்ப நிலையையும் கேட்டபோது, நரி கூறுகிறது: முன் பிறவியில் நான் வேதசர்மன் என்ற பண்டித பிராமணன்; ஒரு பிராமணனுக்கு வாக்குறுதி அளித்து தானம் வழங்காமல் விட்டேன். ‘பிரதிஷ்ருத்ய-அப்ரதான’ (வாக்குறுதி தானம் நிறைவேற்றாமை) காரணமாகப் புண்ணியம் அழிந்து நரியோனி கிடைத்தது; வாக்கு மீறலின் கடுமை இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் நரி வானரத்தின் காரணம் கேட்க, வானரம் ஒப்புக்கொள்கிறது: முன் பிறவியில் நான் வேதநாதன் என்ற பிராமணன்; ஒரு பிராமணன் வீட்டிலிருந்து காய்கறிகளைத் திருடினேன். ‘பிரஹ்மஸ்வ-ஹரணம்’ (பிராமண சொத்தைத் திருடுதல்) மிகக் கொடிய பாபம்; நரக அனுபவத்திற்குப் பின் விலங்கு பிறவி வரும் என உரை கூறி, அசௌர்யத்தின் (திருடாமை) தர்மத்தைப் போதிக்கிறது. விடுதலை நாடி இருவரும் திரிபுண்ட்ரம் அணிந்து ருத்ராட்சம் தரித்து சாம்பல் பூசிய சித்தர் சிந்துத்வீப முனிவரை அணைகின்றனர். அவர் அவர்களின் முன் பிறவிகளை உறுதிப்படுத்தி, தென் கடலில் ஸ்ரீ ராம-தனுஷ்கோடியில் நீராடுதல் பரிகாரமும் சுத்தியும் என அறிவுறுத்துகிறார். தீர்த்தத்தின் பலனை நிலைநாட்ட யஜ்ஞதேவனின் மகன் சுமதி கதையைச் சொல்கிறார்—கெட்ட நட்பால் திருட்டு, மதுபானம் முதலியவற்றில் விழுந்து பிரஹ்மஹத்த்யை வரை செய்கிறான்; பிரஹ்மஹத்த்யா உருவமாக அவனைத் துரத்துகிறது. இறுதியில் துர்வாச முனிவர், ஸ்ரீ ராம-தனுஷ்கோடி ஸ்நானம் மகாபாபங்களிலிருந்தும் விரைவில் விடுதலை தரும் எனக் கூறுகிறார். இவ்வாறு வாக்குப்பாதுகாப்பு, திருடாமை, முனிவர் வாக்கின் அதிகாரம், தீர்த்தஸ்நானப் பரிகாரம் ஆகியவை ஒரே போதனையாக இணைக்கப்படுகின்றன.

81 verses

Adhyaya 35

धनुष्कोटिस्नानमाहात्म्यं — The Māhātmya of Bathing at Dhanuṣkoṭi

இந்த அத்தியாயம் தீர்த்தச் செயல்முறையால் (தீர்த்தசேவை) ப்ராயச்சித்தம் எவ்வாறு நிறைவேறுகிறது என்பதைப் பல குரல்களால் விளக்கும் தத்துவ உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. யஜ்ஞதேவர் துர்வாசரிடம் கேட்கிறார்—துர்வினீதன் என்ற பிராமணன் மோகமும் காமமும் காரணமாக தாயின் எல்லையை மீறி பெரும் பாவம் செய்தான்; அவன் எவ்வாறு சுத்தியடைந்தான்? துர்வாசர் அவன் வரலாற்றைச் சொல்கிறார்—பாண்டிய நாட்டைச் சேர்ந்தவன் பஞ்சத்தால் கோகர்ணம் சென்றான், அங்கே வீழ்ச்சி ஏற்பட்டது; பின்னர் மனவருத்தத்துடன் முனிவர்களை நாடினான். சிலர் மறுத்தாலும் வியாசர் கருணையுடன் வழி காட்டுகிறார். வியாசர் இடம்-காலத்திற்குரிய விரதத்தை விதிக்கிறார்—தாயுடன் ராமசேது/தனுஷ்கோட்டிக்கு சென்று, மாக மாதத்தில் சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது கட்டுப்பாடு காக்க, அஹிம்சையும் பகை விலக்கையும் மேற்கொண்டு, ஒரு மாதம் இடைவிடாது ஸ்நானம் செய்து உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இதனால் மகனும் தாயும் இருவரும் பாவநாசம் பெற்று சுத்தியடைகிறார்கள். பின்னர் கிருஹஸ்த தர்மத்தில் மீண்டும் நிலைபெற வியாசர் நெறிப்பாடம் அளிக்கிறார்—அஹிம்சை, சந்தியா மற்றும் நித்யகர்மங்கள், இந்திரிய நிக்ரகம், விருந்தினர்-குரு-மூத்தோர் மரியாதை, சாஸ்திரப் பயில், சிவ-விஷ்ணு பக்தி, மந்திர ஜபம், தானம், சுத்தாசாரம். மேலும் சிந்துத்வீபன் கூறும் மற்றொரு கட்டத்தில், யஜ்ஞதேவர் தன் மகனை பிரஹ்மஹத்த்யா முதலிய பாவமோசனத்திற்காக தனுஷ்கோட்டிக்கு அழைத்து வருகிறார்; அங்கே அசரீரி வாக்கு விடுதலையை உறுதிப்படுத்துகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் தனுஷ்கோட்டி ஸ்நானத்தின் பலனைத் தரும்; யோகிகளின் கூட்டத்திற்கும் அரிதான, மோக்ஷம் போன்ற நிலை விரைவில் கிடைக்கும் என அறிவிக்கிறது.

73 verses

Adhyaya 36

धनुष्कोटि-माहात्म्यम् (Dhanushkoti Māhātmya: Bathing Merit and Mahālaya Śrāddha)

இந்த அத்தியாயம் சூதர்–முனிவர் உரையாடலாக அமைந்து, ‘துராசார’ என்ற பிராமணனின் நிகழ்வை எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு இரண்டு இணைந்த கொள்கைகளை விளக்குகிறது. முதலில் ‘சங்க-தர்மம்’—மகாபாதகர்களுடன் நீண்ட காலச் சேர்க்கை பிராமணப் புண்ணியத்தையும் நிலையையும் படிப்படியாகக் குறைத்து, ஒரே இடத்தில் வாழ்தல், ஒன்றாக உண்பது, ஒன்றாக உறங்குவது ஆகியவற்றால் பாவச் சமத்துவம் ஏற்படும் எனக் கூறப்படுகிறது. அடுத்து ‘தீர்த்த-சக்தி’—ஸ்ரீராமச்சந்திரரின் வில்லுடன் தொடர்புடைய தனுஷ்கோடி தீர்த்தம் மகாபாதக நாசினி எனப் போற்றப்படுகிறது. அங்கு நீராடினால் உடனடியாகப் பாபவிமோசனம் கிடைக்கும்; வேதாளத்தின் கட்டாய ஆவேசம் போன்ற பிடிப்பும் நீங்கும் என்று கதையால் விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் பாத்ரபத கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் மகாலய சிராத்தத்தின் காலவிதி, திதி-விசேஷ பலன்கள், அலட்சியத்தின் தோஷங்கள் கூறப்படுகின்றன. இயன்ற அளவுக்கு வேதம் அறிந்த, நல்லொழுக்கமுள்ள பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்வதே சிறந்தது என வலியுறுத்தி, இறுதியில் தனுஷ்கோடி மகிமையை கேட்பதும் அறிதலும் பாவநாசம் செய்து முக்திக்கு உதவும் எனப் பலஸ்ருதி கூறப்படுகிறது.

112 verses

Adhyaya 37

Kṣīrakuṇḍa–Kṣīrasaras Māhātmya (Origin and Merit of the Milk-Tīrtha)

அத்தியாயம் 37-இல் கூடிய முனிவர்கள், சக்கரதீர்த்தத்தருகே முன்பு கூறப்பட்ட க்ஷீரகுண்டத்தின் தோற்றமும் மகிமையும் என்னவென்று சூதரிடம் கேட்கிறார்கள். சூதர், அது தென் கடற்கரையில் உள்ள புல்லகிராமத்தில் அமைந்தது என்றும், ராமனின் சேது-பணியுடன் தொடர்புடையதால் புனிதமானது என்றும் கூறுகிறார். இதை தரிசித்தல், தொடுதல், தியானித்தல், புகழ்பாடல் ஆகியவற்றால் பாபங்கள் நீங்கி மோட்சம் கிடைக்கும் என விளக்குகிறார். பின்னர் முத்கல முனிவரின் கதை வருகிறது. அவர் நாராயணனை மகிழ்விக்க வேதவிதிப்படி யாகம் செய்கிறார்; விஷ்ணு நேரில் தோன்றி ஹவியை ஏற்று வரங்களை அளிக்கிறார். முத்கலர் முதலில் கபடமற்ற நிலையான பக்தியை வேண்டுகிறார்; மேலும் வளம் இல்லாவிட்டாலும் தினம் இருமுறை பால்-ஹோமம் (பயோஹோமம்) செய்யும் திறனை வேண்டுகிறார். விஷ்ணு விஸ்வகர்மாவை அழைத்து அழகிய ஏரியை அமைக்கச் செய்து, சுரபியை தினமும் அதை பாலால் நிரப்புமாறு ஆணையிடுகிறார். இதனால் அந்த தீர்த்தம் ‘க்ஷீரசரஸ்’ எனப் புகழ்பெறுகிறது; இங்கு நீராடுவோரின் மகாபாபங்கள் அழியும் என்றும், முத்கலருக்கு வாழ்நாள் முடிவில் முக்தி கிடைக்கும் என்றும் உறுதி அளிக்கிறார். முடிவில் கதிரு தொடர்பான காரணக் குறிப்பு மற்றும், இந்த அத்தியாயத்தை ஓதுதல் அல்லது கேட்பது க்ஷீரகுண்டத்தில் நீராடிய பலனைத் தரும் என்ற பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.

63 verses

Adhyaya 38

Kadrū–Vinatā Saṃvāda, Garuḍa-Amṛtāharaṇa, and Kṣīra-kuṇḍa Praśaṃsā (कद्रू-विनता संवादः, गरुडामृताहरणम्, क्षीरकुण्डप्रशंसा)

ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—கத்ரூ எவ்வாறு க்ஷீர-குண்டத்தில் மூழ்கிய கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுதலை பெற்றாள்? வினதை எந்த ஏமாற்றுப் பந்தயத்தால் அடிமையாக்கப்பட்டது? சூதர் க்ருதயுக வரலாற்றை உரைக்கிறார்—கஷ்யபரின் மனைவிகள் கத்ரூ, வினதை; வினதைக்கு அருணன், கருடன் பிறந்தனர்; கத்ரூவுக்கு வாசுகி தலைமையில் பல நாகர்கள் பிறந்தனர். உச்சைஃஶ்ரவஸ் குதிரையைப் பார்த்து வால் நிறம் குறித்து பந்தயம் நடந்தது; கத்ரூ நாகப் புதல்வர்களை வாலை கருப்பாக்கச் சொல்லி சூழ்ச்சி செய்தாள், அவர்கள் மறுத்தபோது சாபமிட்டாள்—அது பின்னர் அரச சర్పயாகத்தில் அவர்களின் அழிவை முன்னறிவிக்கிறது. வினதை தோற்று அடிமையாகிறாள்; கருடன் காரணம் அறிந்து தாயை விடுவிக்கும் வழியைத் தேடுகிறான். நாகர்கள் தேவர்களின் அமிர்தத்தை கோருகின்றனர். வினதை கருடனுக்கு தர்மக் கட்டுப்பாடுகளை அறிவுறுத்துகிறாள்—அமிர்தத்தைத் தானே அருந்தாதே, பிராமணருக்கு தீங்கு செய்யாதே. கருடன் கஷ்யபரை அணுகி ஆலோசனை பெற்று, சாபமுற்ற பகைவர்களான யானை மற்றும் ஆமையை உண்டு வலிமை பெறுகிறான்; வாலகில்ய முனிவர்கள் பாதிக்கப்படாதபடி கிளையை வேறு இடத்தில் வைக்கிறான். பின்னர் தேவர்களை எதிர்த்து அமிர்தத்தை எடுத்துவர, விஷ்ணு வரங்கள் அளித்து கருடனைத் தன் வாகனமாக நிறுவுகிறார். இந்திரன் அமிர்தத்தை மீட்டெடுக்கும் உடன்பாடு செய்கிறான்; இறுதியில் வினதை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறாள். முடிவில் க்ஷீர-குண்ட விரதம் (மூன்று நாள் உபவாசம், ஸ்நானம்) போற்றப்படுகிறது; இதை ஓதுதல்/கேட்குதல் மகாதானத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் தரும் என பலश्रுதி கூறுகிறது।

105 verses

Adhyaya 39

कपितीर्थ-माहात्म्य तथा रंभा-शापमोचन (Kapitīrtha Māhātmya and Rambhā’s Release from the Curse)

இந்த அத்தியாயம் இரண்டு பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது. முதலில் சூதர் கபிதீர்த்தத்தின் தோற்றமும் அதன் கர்மபலப் பெருமையும் கூறுகிறார். ராவணன் முதலிய படைகள் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின், கந்தமாதன மலையில் வானரர்கள் உலக நலனுக்காக இத்தீர்த்தத்தை உருவாக்கி, அங்கு நீராடி வரங்களைப் பெற்றனர். பின்னர் ஸ்ரீராமர் விசேஷ வரம் அளித்தார்—கபிதீர்த்த ஸ்நானம் கங்கை ஸ்நானம், பிரயாக ஸ்நானம் போன்ற பலனையும், எல்லாத் தீர்த்தங்களின் புண்ணியத் தொகையையும், அக்னிஷ்டோமம் முதலிய சோமயாகப் பலனையும், காயத்ரி உட்பட மகாமந்திர ஜபப் பலனையும், கோதானம் முதலிய மஹாதானப் பலனையும், வேத பாராயணம் மற்றும் தேவபூஜை பலனையும் தரும். தேவர்கள், ரிஷிகள் கூடிச் சிறப்பை போற்றி, மோக்ஷார்த்திகள் நிச்சயம் அங்கு செல்ல வேண்டும் என விதிக்கின்றனர். இரண்டாம் பகுதியில் ரம்பையின் சாபமும் மோட்சமும் கூறப்படுகிறது. குஷிக வம்சத்து விஸ்வாமித்ரர் முன்பு அரசர்; வசிஷ்டரின் பிரம்மதேஜஸால் தோற்றபின், பிராமண்யம் பெற கடும் தவம் செய்தார். அவரது தவ வெற்றியைத் தடுக்க தேவர்கள் அப்சரை ரம்பையை அனுப்ப, சூழ்ச்சியை உணர்ந்த விஸ்வாமித்ரர் அவளை நீண்ட காலம் கல்லாக இருக்கச் சபித்து, ஒரு பிராமணரின் தலையீட்டால் மட்டுமே விடுதலை என நிர்ணயித்தார். பின்னர் அகஸ்தியரின் சீடன் ஸ்வேதன் ஒரு ராட்சசியால் துன்புறுத்தப்பட, தெய்வீக நிகழ்வால் அந்தக் கல் கபிதீர்த்தத்தில் விழுகிறது. தீர்த்தத் தொடுதலால் ரம்பை மீண்டும் தன் வடிவம் பெற்று, தேவர்களால் கௌரவிக்கப்பட்டு ஸ்வர்க்கம் செல்கிறாள்; கபிதீர்த்தத்தை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து ராமநாதனையும் சங்கரனையும் வணங்குகிறாள். இறுதிப் பலश्रுதி—இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் கபிதீர்த்த ஸ்நானப் பலனை அளிக்கும்.

68 verses

Adhyaya 40

Gayatrī–Sarasvatī Sannidhāna at Gandhamādana and the Establishment of the Twin Kuṇḍas (गायत्रीसरस्वती-सन्निधानं तथा कुण्डद्वय-माहात्म्यम्)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் சூதர் முனிவர்களிடம், காயத்ரீ‑சரஸ்வதீ மரபுகளின் ஸ்ரவணம்‑கீர்த்தனம் முக்தி அளிப்பதும் பாபங்களை அழிப்பதும் என அறிவிக்கிறார். மகிழ்ச்சியுடன் காயத்ரீ‑சரஸ்வதீ தீர்த்தங்களில் நீராடுபவன் கர்ப்பவாசத் துயரை மீண்டும் அடையாமல், நிச்சயமாக மோட்சத்தைப் பெறுவான். முனிவர்கள், கந்தமாதன பர்வதத்தில் காயத்ரீ‑சரஸ்வதீ சன்னிதி ஏன்? என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் காரணக் கதையைச் சொல்கிறார்—பிரஜாபதி பிரம்மா தன் மகள் வாக் மீது மோகமடைந்து, அவள் மான் வடிவம் கொண்டு தப்பியோட, அவளைத் தொடர்ந்து செல்கிறார். தேவர்கள் இந்த நிஷித்தச் செயலைக் கண்டித்து, சிவன் வேடன் வடிவில் பிரம்மாவை அம்பால் குத்துகிறார்; அந்த உடலிலிருந்து மகாஜ்யோதி எழுந்து மிருகசீர்ஷ நக்ஷத்திரமாகிறது, சிவனின் தொடர்ச்சி விண்ணியல் குறியீடாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. பிரம்மாவின் வீழ்ச்சியால் துயருற்ற காயத்ரீ‑சரஸ்வதீ தங்கள் கணவரின் மீட்பிற்காக கந்தமாதனத்தில் கடும் தவம் செய்கிறார்கள்—உபவாசம், இంద్రிய நிக்ரகம், சிவத்யானம், பஞ்சாக்ஷர மந்திர ஜபம். நீராடுவதற்காக தங்கள் பெயர்களில் இரண்டு குண்டங்கள்/தீர்த்தங்களை உருவாக்கி, திரிசவன ஸ்நானம் செய்கிறார்கள். திருப்தியடைந்த சிவன் பார்வதியுடன் தேவர்களோடு தோன்றி வரம் அளித்து, பிரம்மாவின் தலைகளை இணைத்து அவரை மீண்டும் சதுர்முக ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவாக நிறுவுகிறார். பிரம்மா தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டு மீண்டும் நிஷித்தக் கர்மம் நிகழாதபடி காப்பு வேண்ட, சிவன் அலட்சியத்தைத் தவிர்க்க அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் சிவன் அந்த இரு குண்டங்களின் நித்திய தாரக மகிமையை அறிவிக்கிறார்—அங்கே ஸ்நானம் செய்தால் சுத்தி, மகாபாதக நாசம், சாந்தி, இஷ்டசித்தி கிடைக்கும்; வேதாத்யயனம் அல்லது நித்யகர்மம் இல்லாதவர்களுக்கும் சமமான பலன் உண்டு. இறுதியில் பலஸ்ருதி—பக்தியுடன் இந்த அத்தியாயத்தை கேட்டாலோ பாராயணம் செய்தாலோ, இரு தீர்த்த ஸ்நானப் பலன் கிடைக்கும்.

61 verses

Adhyaya 41

गायत्री-सरस्वतीतीर्थमाहात्म्य तथा कश्यपप्रायश्चित्तकथा (Glory of the Gayatrī–Sarasvatī Tīrthas and the Atonement Narrative of Kaśyapa)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர், காயத்ரீ–சரஸ்வதீ என்ற இரட்டை தீர்த்தங்களை மையமாகக் கொண்ட பாவநீக்க இதிஹாசத்தை உரைப்பதாக உறுதி செய்கிறார். முதலில் பரீக்ஷித் அரசனின் புகழ்பெற்ற நிகழ்வு கூறப்படுகிறது—வேட்டையில் தியானத்தில் இருந்த முனிவரை அவமதித்து, அவரது தோளில் இறந்த பாம்பை வைத்தான்; முனிவரின் மகன் ஶ்ருங்கி கோபித்து ‘ஏழு நாளில் தக்ஷகன் கடியால் மரணம்’ என சாபமிட்டான். அரசன் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்கிறான்; விஷநிவாரணத்திற்காக பிராமண மந்திரிகன் கஶ்யபன் பயணம் செய்கிறான். வழியில் தக்ஷகன் தடுத்து, ஆலமரத்தை எரித்து தன் கொல்லாற்றலை காட்டுகிறான்; கஶ்யபன் மந்திரத்தால் மரத்தையும் அதில் இருந்த மனிதனையும் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறான். தக்ஷகன் செல்வம் கொடுத்து கஶ்யபனைத் திருப்பி அனுப்ப, இறுதியில் பழத்தின் உள்ளே புழு வடிவில் புகுந்து அரசனை கடித்து கொல்கிறான். பின்னர் கஶ்யபனின் தர்மச் சிக்கல் விவரிக்கப்படுகிறது. திறன் இருந்தும் பேராசையால் விஷபீடித்தவரை காப்பாற்றாததால் சமூக நிந்தை ஏற்பட, அவர் ஶாகல்ய முனிவரிடம் ஆலோசனை கேட்கிறார். ஶாகல்யர் கடுமையான நெறியைச் சொல்கிறார்—அறிந்தே பேராசையால் உயிர்காக்கும் உதவியை மறுப்பது மிகப்பெரும் பாவத்துக்கு ஒப்பானது; சமூகமும் வைதிகமும் தண்டனைகள் உண்டு. பரிகாரமாக தென் கடலின் சேது பகுதியில், கண்டமாதன தொடர்புடைய இடத்தில் உள்ள காயத்ரீ–சரஸ்வதீ தீர்த்தங்களில் நியமத்துடன் சங்கல்பம் செய்து நீராடுமாறு அறிவுறுத்துகிறார். கஶ்யபன் நீராடியவுடன் உடனே சுத்தி பெறுகிறான்; தேவி காயத்ரீ, சரஸ்வதீ தோன்றி தாம் தீர்த்தநிவாச ரூபங்கள் என அறிமுகப்படுத்தி வரங்கள் அளித்து, வித்யை மற்றும் வேதமாதா ரூபங்களாகக் கஶ்யபனின் ஸ்துதியை ஏற்கின்றனர். இறுதியில் இந்த தீர்த்தங்களில் ஸ்நானமும் மகிமை-ஶ்ரவணமும் பெரும் பாவநீக்கப் பலனைத் தரும் என பலஶ்ருதி கூறப்படுகிறது.

102 verses

Adhyaya 42

ऋणमोचन–देवतीर्थ–सुग्रीव–नल–नीलादि तीर्थमाहात्म्य (Release from Debts and the Glories of Key Setu Tīrthas)

இந்த அத்தியாயத்தில் ஸ்ரீசூதர் முனிவர்களிடம் சேது-பிரதேசத்திலுள்ள பல தீர்த்தங்களின் வைபவத்தை வரிசையாக உரைக்கிறார். முதலில் ‘஋ணமோசன’ தீர்த்தம்—அங்கு ஸ்நானம் செய்தால் ரிஷி-஋ணம், தேவ-஋ணம், பித்ரு-஋ணம் எனும் மூன்று கடன்களும் நீங்கும் என்று கூறப்படுகிறது. பிரம்மச்சர்ய ஒழுக்கம் காக்காமை, யாக-கர்மங்களை செய்யாமை, சந்ததி/பித்ரு மரபைத் தொடராமை ஆகியவற்றால் இக் கடன்கள் உண்டாகின்றன என விளக்கி, ஋ணமோசனத்தில் ஸ்நானம் அவற்றிலிருந்து விடுதலை தரும் என உறுதிப்படுத்துகிறது. பின்னர் பாண்டவர்களுடன் தொடர்புடைய ஒரு மகாதீர்த்தம் கூறப்படுகிறது; அங்கு காலை-மாலை ஸ்மரணம் செய்தாலே மகாதீர்த்த ஸ்நானத்துக்கு இணையான பலன் என்றும், தர்ப்பணம், தானம், பிராமண போஜனம் மிகப் புண்ணியகரம் என்றும் விதிக்கப்படுகிறது. அடுத்து தேவதீர்த்தம்/தேவகுண்டம் மிக அரிதாகக் கிடைக்கும் இடம் எனச் சொல்லி, அங்கு ஸ்நானம் மகா வைதிக யாகங்களுக்குச் சமமான பலன், பாபநாசம், உயர்ந்த லோகப் பிராப்தி ஆகியவற்றை அளிக்கும் என கூறுகிறது. இரண்டு முதல் ஆறு நாட்கள் தங்குதல், மீண்டும் மீண்டும் ஸ்நானம் செய்வதும் மிக வலிமையான சாதனையாகப் புகழப்படுகிறது. பின்னர் சுக்ரீவ தீர்த்தம்—ஸ்நானம், ஸ்மரணம், உபவாசம், அபிஷேகம், தர்ப்பணம் ஆகியவற்றால் சூரியலோகப் பிராப்தி, கடும் பாபங்களுக்கு பிராயச்சித்தம், உயர்ந்த கர்மபலன் கிடைக்கும் என விளக்கப்படுகிறது. நல தீர்த்தம், நீல தீர்த்தம் இரண்டும் சுத்திகரிப்பும் மகாயாகச் சம பலனும் தருவன; நீலன் அக்னியின் புதல்வன், நிறுவுநர் எனக் கூறப்படுகிறது. வானரர்கள் நிறுவிய பல தீர்த்தங்களின் வலையமைப்பை விரித்து, இறுதியில் விபீஷண தீர்த்தங்கள் துயரம், நோய், வறுமை, தீய கனவுகள், நரகக் கிளேசங்கள் ஆகியவற்றை நீக்கி, வைகுண்டம் போன்ற மீளாத பதத்தை அளிக்கும் எனச் சொல்கிறது. முடிவில் சேது/கந்தமாதனப் பகுதி ராமச்சந்திரனின் ஆணையால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள் முதலியோர் நிரந்தரமாக வாசிக்கும் தலம் என்றும், இதை வாசித்தல்/கேட்கல் துயரநிவாரணமும் கைவல்யப் பிராப்தியும் தரும் எனப் பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.

62 verses

Adhyaya 43

रामनाथ-महालिङ्ग-माहात्म्यम् (Glory of the Rāmanātha Mahāliṅga)

இந்த அத்தியாயத்தில் ஸ்ரீசூதர் ராமநாத/ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தின் மகிமையை ஒழுங்காக எடுத்துரைக்கிறார். தொடக்கத்தில் இந்த வரலாற்றைச் செவிமடுத்தால் மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான் எனப் பலश्रுதி கூறி, ராமன் நிறுவிய லிங்கத்தை ஒருமுறை தரிசித்தால்கூட சிவசாயுஜ்யமாகிய மோட்சம் கிடைக்கும் என வலியுறுத்துகிறார். யுகக் கணக்கை முன்வைத்து கலியுகத்தில் பக்தி-தொடர்பின் பலன் விரைவாகவும் பலமடங்காகவும் பெருகும் என்று மகிமை உயர்த்தப்படுகிறது. இக்க்ஷேத்திரத்தில் எல்லாத் தீர்த்தங்களும், தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோர் சன்னிதியாக இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. நினைவு, ஸ்தோத்திரம், பூஜை, நாமோச்சாரணம் மட்டுமே துன்பம், பயம், மறுமைத் தண்டனையிலிருந்து காக்கும் தர்மப் பாதுகாப்பு வழி என விளக்கப்படுகிறது. தரிசனம் அல்லது கீர்த்தனம் செய்தால் பெரும் பாபங்கள் கரையும் என நீண்ட பலश्रுதி பட்டியலும் தரப்படுகிறது. பின்னர் மகாலிங்கத்தை மையமாகக் கொண்ட அஷ்டவித பக்தி கூறப்படுகிறது—பக்தர்களுக்கு சேவை, பிரீதியுடன் பூஜை, தனிப்பட்ட ஆராதனை, இறைவனுக்காக உடல் உழைப்பு, மகாத்ம்யத்தை கவனமாகக் கேட்குதல், பக்தியால் உண்டாகும் உடல்-உணர்வு, இடையறாத ஸ்மரணம், லிங்கபராயண வாழ்வாதாரம்—இவை எல்லா சமூகப் பிரிவினருக்கும் எளிதென வலியுறுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் கோவில் கட்டுதல், பால், தயிர், நெய், பஞ்சகவ்யம், சாறுகள், மணமுள்ள நீர் ஆகியவற்றால் அபிஷேகம், வேதபாராயணத்துடன் செய்யும் முறைகள், அவற்றின் பலனாகப் பெறும் லோகங்கள்/பயன்கள் கூறி, தொடர்ந்த சேவையால் உலகச் செழிப்பு மற்றும் பரம விடுதலை கிடைக்கும் என முடிக்கப்படுகிறது.

104 verses

Adhyaya 44

रामेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा, कुबेरजलदर्शनविधि, तथा रामस्तोत्रफलश्रुति (Rāmeśvara Liṅga-Installation, Kubera’s Vision-Water Rite, and the Fruit of Rāma-Stotra)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் ரிஷிகளிடம் பல பகுதிகளாகத் தத்துவநிறைந்த ராமகதையை உரைக்கிறார். ராமன் கடலோர எல்லையை அடைந்து சேதுவை அமைத்து லங்கையில் நுழைகிறான். அங்கு முக்கிய ராக்ஷஸ சேனாதிபதிகளுடன் கடும் போர்கள் நடைபெறுகின்றன; நாகாஸ்திரத்தால் கட்டுண்ட ராம-லக்ஷ்மணரை கருடன் விடுவிக்கிறான், பின்னர் மாதலி மற்றும் ஐந்திர ரதம் போன்ற தெய்வ உதவியால் இந்திரஜித், ராவணன் வீழ்த்தப்படுகின்றனர். பின்னர் கதை விதி-தொழில்நுட்பத்துக்கு மாறுகிறது—விபீஷணன் குபேரன் அனுப்பிய மந்திரபூத ஜலத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறான். அந்த நீரை கண்களில் தடவினால் அந்தர்ஹித (மறைந்த) உயிர்கள் தென்பட்டு, போரில் பார்வைத் தெளிவும் யுத்தத் திட்டத் தெளிவும் கிடைக்கிறது. வெற்றிக்குப் பின் தண்டகாரண்யத்திலிருந்து அகஸ்தியர் முதலிய முனிவர்கள் வந்து விரிவான ராமஸ்தோத்திரத்தைப் பாடுகின்றனர்; அதன் பலश्रுதி பாதுகாப்பும் பாவநாசமும் தருவதாக கூறப்படுகிறது. இறுதியில் ராவணவதத்தால் எஞ்சிய பாபம் குறித்து ராமன் கேட்க, முனிவர்கள் லோகசங்க்ரஹார்த்தமாக கந்தமாதனத்தில் சிவார்ச்சனையும் லிங்கப் பிரதிஷ்டையும் விதிக்கின்றனர். ஹனுமான் கைலாசத்திலிருந்து லிங்கத்தை கொண்டு வந்து “ராமேஸ்வர” லிங்கம் நிறுவப்பட்டு பூஜிக்கப்படுகிறது; அதன் தரிசனமும் சேவையும் மகாபுண்யம் எனப் போற்றப்படுகிறது.

102 verses

Adhyaya 45

हनूमद्विषाद-रामोपदेशः (Hanumān’s Distress and Rāma’s Instruction at Setu)

இந்த अध्यாயத்தில் சேதுவில் லிங்கப் பிரதிஷ்டை நேரத்தில் நிகழும் தத்துவ-நெறி உரையாடல் கூறப்படுகிறது. ஹனுமான் தவம் செய்து சிவனருளைப் பெற்று கைலாசத்திலிருந்து மங்கள லிங்கத்தை விரைவாகக் கொண்டு வருகிறார்; ஆனால் ராமர் முனிவர்கள், தேவர்கள் சாட்சியாக சீதை செய்த மணல் லிங்கம் (சைகத-லிங்கம்) ஏற்கனவே நிறுவப்பட்டு பூஜை நடைபெறுவதைப் பார்த்து மனம் உடைகிறார். இதை தன் சேவைக்கான அவமதிப்பாக எண்ணி துயரம், தன்னிந்தனை, கோபம் வெளிப்படுத்தி, உடலைத் துறப்பதற்கும் எண்ணுகிறார். ராமர் அவரை நிலைநிறுத்தும் உபதேசம் செய்கிறார்—ஆத்மா கர்மத்தால் உண்டாகும் பிறப்பு-இறப்பு ஓட்டத்திலிருந்து வேறானது; மூன்று உடல்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட நிர்குண, அத்வைத ஆத்மத்தத்துவத்தை தியானிக்கச் சொல்கிறார். சத்தியம், அஹிம்சை, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, பிறர் குறை தேடாமை, நித்ய தேவாராதனை ஆகிய நெறிகளை அறிவுறுத்தி, உடல் இன்பத்தின் மயக்கத்தை அசுத்தம்-அநித்தியம் என்ற சிந்தனையால் முறித்து வைராக்யம் வளர்க்கிறார். பின்னர் காலக் கட்டுப்பாடு காரணமாக சீதையின் மணல் லிங்கத்தை நிறுவ வேண்டியதாயிற்று என்று ராமர் விளக்கி, ஹனுமான் கொண்டுவந்த கைலாச லிங்கத்தையும் நிறுவுவதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார். ஹனூமதீஸ்வர-ராகவேஸ்வர தரிசனத் தொடர்பும் தீர்த்த விதியும் கூறப்படுகிறது; பல லிங்கங்களின் பட்டியலுக்குப் பின் சிவனின் “ஏகாதச ரூப” நித்ய சன்னிதி உரைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் ஹனுமான் மணல் லிங்கத்தைப் பிடுங்க முயன்று முடியாமல், மிகுந்த முயற்சியில் இரத்தம் வழிய விழுகிறார்; ராமர், லக்ஷ்மணர், சீதை மற்றும் வானரர்கள் கருணையுடன் அணுகுகின்றனர்.

89 verses

Adhyaya 46

Hanūmat-stuti, Hanūmat-kuṇḍa-māhātmya, and Setu-liṅga Context (हनूमत्स्तुति-हनूमत्कुण्डमाहात्म्य-सेतुलिङ्गप्रसङ्गः)

இந்த அத்தியாயம் மூன்று இணைந்த பகுதிகளாக விரிகிறது. முதலில் மயக்கத்தில் கிடந்த ஹனுமானை நோக்கி ஸ்ரீராமர் லங்கா-பணியில் அவர் செய்த சேவைகளை நினைவுகூர்கிறார்—கடல் தாண்டுதல், மைநாகன் மற்றும் சுரசாவைச் சந்தித்தல், நிழலைப் பிடிக்கும் ராட்சசியை வென்றல், லங்கையில் நுழைதல், சீதையைத் தேடுதல், சூடாமணியைப் பெறுதல், அசோக வனத்தை அழித்தல், ராட்சசர்களும் சேனாதிபதிகளும் உடன் போர் செய்து மீளுதல். இதனால் பக்தி என்பது அபாயங்களை எதிர்கொள்ளும் உடலோடு கூடிய நிஷ்டை என விளங்குகிறது; பக்தன் இல்லாமல் ராஜ்யமும் உறவுகளும் உயிரும் கூட அர்த்தமற்றவை என ராமர் தர்மவாக்காக உரைக்கிறார். இரண்டாம் பகுதியில் ஹனுமான் விழித்தெழுந்து ராமரை ஹரி/விஷ்ணுவாகவும் நரசிம்ம, வராஹ, வாமன முதலான பல அவதார ரூபங்களாகவும் ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார். பின்னர் சீதையை ஸ்ரீ/லக்ஷ்மி, பிரக்ருதி, வித்யை, கருணைமிகு தாய்சக்தி என அடுக்கடுக்கான தத்துவத்துடன் போற்றுகிறார். இந்த ஸ்தோத்திரம் பாபநாசனம் என்று கூறப்பட்டு, பாராயணம் செய்பவர்க்கு உலகியலான பலன்களும் இறுதியில் முக்தியும் கிடைக்கும் என விளக்கப்படுகிறது. மூன்றாம் பகுதியில் தலமகிமை: லிங்கம் தொடர்பான அத்துமீறலை மகாதேவர்களாலும் நீக்க முடியாது என ராமர் கூறி, ஹனுமான் விழுந்த இடத்தில் “ஹனுமத் குண்டம்” என்ற பெயரும் புகழும் நிறுவுகிறார். அங்கு ஸ்நானம் பெரிய நதித் தீர்த்தங்களைவிட உயர்ந்த பலன் தரும்; கரையில் ஸ்ராத்தம், திலோதகம் செய்தால் பித்ருக்களுக்கு விசேஷ நன்மை உண்டாகும் என விதிக்கப்படுகிறது. முடிவில் சேதுவின் அருகே பிரதிஷ்டைச் செயல் கூறப்பட்டு, வாசிப்பு-கேட்பால் சுத்தியும் சிவலோகத்தில் மரியாதையும் கிடைக்கும் என பலश्रுதி உரைக்கப்படுகிறது.

80 verses

Adhyaya 47

Rāvaṇa-vadha-hetukā Brahmahatyā-śāntiḥ — Rāmeśvara-liṅga-pratiṣṭhā ca (Chapter 47)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—ராவணன் பொதுவாக ராட்சசன் எனக் கூறப்படுகிறான்; அவனை வதம் செய்த பின் ராகவனாகிய ராமனுக்கு பிரம்மஹத்த்யா தோஷம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? சூதர் புலஸ்த்ய வம்சத்தை விளக்குகிறார்—பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய புலஸ்த்யரின் மகன் விஸ்ரவஸ். விஸ்ரவஸ், ராட்சசன் சுமாலியின் மகள் கைகசியுடன் சேர்ந்ததால் ராவணன் (தசக்ரீவன்), கும்பகர்ணன், விபீஷணன், சூர்ப்பணகை ஆகியோர் பிறந்தனர். அசுபமான சந்தியைக்காலத்தில் வந்த கைகசியிடம் விஸ்ரவஸ்—மகன்கள் கொடிய ராட்சசர்களாவர்; ஆனால் கடைசியாகப் பிறந்த விபீஷணன் தர்மவான், சாஸ்திரஞானி ஆவான் என்று முன்கூறுகிறார். பின்னர், விஸ்ரவஸ்–புலஸ்த்ய தொடர்பினால் ராவணன் மற்றும் கும்பகர்ணனுக்கு பிராமண வம்ச இணைப்பு இருப்பதால், அவர்களை வதம் செய்ததில் ராமனுக்கு பிரம்மஹத்த்யா போன்ற மாசு உண்டாகிறது என்று கூறப்படுகிறது. அதனைச் சாந்தி செய்ய ராமன் வேத விதிப்படி ராமேஸ்வர (ராமநாத) லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து, பிரம்மஹத்த்யா விமோசனம் அளிக்கும் தீர்த்தத்தை நிறுவுகிறார். அந்தத் தலத்தில் ஆதித்யன், சோமன், அக்னி, யமன், வருணன், வாயு, குபேரன் முதலிய தெய்வங்களும், விநாயகர், குமாரன், வீரபத்ரன் மற்றும் சிவகணங்களும் திசைகளில் நிலைபெற்றதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. மிக வலிமையான பிரம்மஹத்த்யாவை பூமிக்கடிக் குழியில் அடக்கி மேலே எழாதபடி காப்பாளராக பைரவனை நிறுவுகின்றனர். இறுதியில் ராமன் பிராமண ஆசாரியர்களை நியமித்து, கிராமங்கள், செல்வம், ஆபரணங்கள், ஆடைகள் முதலிய தானங்களால் நித்திய பூஜையை நடத்தச் செய்கிறான். பலश्रுதியில்—இந்த அத்தியாயத்தைப் படித்தல்/கேட்டல் பாவங்களை நீக்கி ஹரியுடன் சாயுஜ்யம் அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

66 verses

Adhyaya 48

अध्याय ४८: रामनाथसेवा-माहात्म्यं तथा ब्रह्महत्या-प्रायश्चित्तोपदेशः (Chapter 48: The Glory of Service to Rāmanātha and Instruction on Expiation for Major Transgressions)

சூதர் முனிவர்களிடம் ஒரு தலமையக் கதையை உரைக்கிறார். வேதஞானமும் விதிநிஷ்டையும் உடைய பாண்டிய மன்னன் சங்கரன் வேட்டைக்காக ஆபத்தான காட்டில் நுழைந்து, அமைதியான ஒரு தபஸ்வியை விலங்கென எண்ணி கொன்று விடுகிறான்; பின்னர் அந்த முனியின் மனைவியையும் கொல்வதால் பிரம்மஹத்த்யா மற்றும் ஸ்த்ரீஹத்த்யா எனும் பெரும் பாபம் சேர்கிறது. அவர்களின் மகன் ஜாங்கலன் (சாகல்யரின் புதல்வன்) அழுது புலம்ப, கூடியிருந்த முனிவர்கள் மரணத்தின் இயல்பு, கர்மவினை, உபநிஷத்துகள் போதிக்கும் அத்வைதப் பிரம்மம் ஆகியவற்றை நினைவூட்டி ஆறுதல் கூறுகின்றனர். அவர்கள் நடைமுறைப் பரிகாரமாக எலும்புகளைச் சேகரித்து, ஸ்ராத்தம் முதலிய கிரியைகளைச் செய்து, ராமசேதுவின் அருகே ராமநாதரின் க்ஷேத்திரத்தில் அவற்றை நிறுவி சுத்தி பெறுமாறு உபதேசிக்கின்றனர். ஜாங்கலன் அவ்விதம் செய்து முடித்த பின், கனவில் விஷ்ணுரூப ஒளியுடன் பெற்றோர் தரிசனம் அளித்து, அவர்களின் பரலோக நன்மை நிலையை அறிவிக்கிறது. பின்னர் முனிவர்கள் மன்னனை கண்டித்து, பிராயச்சித்தமாக தீப்பிரவேசம் செய்யுமாறு கூறுகின்றனர். அவன் தீயில் இறங்கத் தயாராகும் வேளையில், உடலற்ற வாக்கு தடுத்து, ஒழுங்கமைந்த மாற்றுப் பிராயச்சித்தத்தை அளிக்கிறது: ஒரு ஆண்டு முழுவதும் தினமும் மூன்று வேளை ராமன் நிறுவிய லிங்கமான ராமநாதருக்கு பக்தியுடன் சேவை—பிரதட்சிணை, சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம், நெய்-பால்-தேன் அபிஷேகம், நைவேத்யம்/பாயசம் அர்ப்பணம், எள்ளெண்ணெய் தீபாராதனை. இச்சேவை பெரும் பாபங்களையும் கரைக்கும்; கவனமாகக் கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் சுத்தியையும் ராமநாதப் பிராப்தியையும் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. மன்னன் விதியை நிறைவேற்றி, அரசாட்சி நிலைபெற்று செழிப்புடன் ஆளுகிறான்.

103 verses

Adhyaya 49

स्तोत्राध्यायः — Rāmanātha (Rāmeśvara) Stotra and Phalaśruti

சூதர் ‘மஹாபுண்ய’மான ஒரு ஸ்தோத்ர அத்தியாயத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறார்; நிறுவப்பட்ட லிங்கத்தில் ராமநாத (ராமேஸ்வர) சிவனை மையமாகக் கொண்ட ஸ்துதி இது. ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை, சுக்ரீவன் மற்றும் பிற வானரர்கள், பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் வரிசையாகப் பாடுகின்றனர்; சிவனை சூலின், கங்காதர, உமாபதி, திரிபுரக்னன் போன்ற பக்திப் பெயர்களாலும், சாட்சி, சத்-சித்-ஆனந்தம், நிர்லேபம், அத்வயம் போன்ற தத்துவச் சொற்களாலும் வர்ணிக்கின்றனர். லக்ஷ்மணன் பிறவி பிறவியாக உறுதியான பக்தி, வைதிக ஒழுக்கத்தில் நிலை, ‘அசத்-மார்க்கம்’ தவிர்த்தல் ஆகியவற்றை வேண்டுகிறான். சீதை பத்தினித் தர்மப் பாதுகாப்பும் தூய நோக்கமும் வேண்டுகிறாள். சுக்ரீவன், விபீஷணன், வானரர்கள் சம்சாரத்தை பயம்-நோய்-கோபம்-லோபம்-மோகம் நிறைந்த கடல்/காடு போலக் கூறி மீட்பை நாடுகின்றனர்; தேவரிஷிகள் பக்தியின்றி கர்மகாண்டம், சாஸ்திரக் கல்வி, தவம் அனைத்தும் பயனற்றது என்றும், ஒருமுறை தரிசனம்/ஸ்பரிசம்/நமஸ்காரம் கூட மாற்றத்தை அளிக்கும் என்றும் வலியுறுத்துகின்றனர். சிவன் ஸ்தோத்ரத்தைப் பாராட்டி பலश्रுதி கூறுகிறார்—பாடுதல் அல்லது கேட்பதால் பூஜைபலனும் மஹாபுண்யமும் கிடைக்கும்; அது அரிய தீர்த்தச் சேவையும் ராமசேது வாசமும் போன்ற புண்ணியத்துக்கு ஒப்பாகும். இடையறாத கீர்த்தனையால் ஜரா-மரண பந்தம் நீங்கி, இறுதியில் ராமநாதனுடன் சாயுஜ்ய முக்தி பெறப்படுகிறது.

99 verses

Adhyaya 50

सेतुमाधववैभवम् (The Glory of Setumādhava and the Test of Royal Devotion)

சூதர் கூறுகிறார்—மதுரையின் சோமவம்ச அரசன் புண்யநிதி (குணநிதி) தீர்த்தயாத்திரையாக ராமசேதுவிற்கு சென்று, தனுஷ்கோடியில் நீராடி ராமநாதரை வழிபட்டான். விதிப்படி விரதங்கள், கர்மங்கள், தானங்கள் செய்தான்; துலாபுருஷ தானம் போன்ற பெருந்தானமும் செய்தான். அங்கே எட்டு வயது அனாதைச் சிறுமி கடுமையான நிபந்தனைகளுடன் தத்தெடுத்துக் காப்பாற்றுமாறு வேண்ட, அரசனும் ராணி விந்த்யாவளியும் அவளை மகளாக ஏற்றனர். பின்னர் லக்ஷ்மி தேவி விளையாட்டு-வாதம் போல ஒரு நிகழ்வை ஏற்படுத்தி அரசனின் பக்தியைச் சோதித்தாள்; விஷ்ணு பிராமணத் தபஸ்வி வேடத்தில் வந்தார். வேடமிட்ட விஷ்ணு சிறுமியின் கையை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து அழைத்துச் செல்ல முயன்றபோது அவள் அழுதாள்; அரசன் தன் பாதுகாப்பு வாக்கை நிறைவேற்றி அந்த ‘பிராமணனை’ கட்டி ராமநாதர் ஆலய வளாகத்தில் அடைத்தான். இரவில் கனவில் உண்மை வெளிப்பட்டது—கட்டப்பட்டவர் சங்க-சக்கர-கதா-பத்மம் தாங்கிய விஷ்ணு; சிறுமி மகாலக்ஷ்மி. விடியற்காலையில் அரசன் தெய்வத்தை அறிந்து ஸ்தோத்திரங்களால் வழிபட்டு கட்டிய குற்றத்திற்கு மன்னிப்பு கேட்டான். விஷ்ணு—இது எனக்கு மகிழ்ச்சி, ஏனெனில் வாக்குக் காப்பும் பக்தியும் நிரூபிக்கப்பட்டன என்றார்; லக்ஷ்மி நிலையான அரசாட்சி, திருவடிகளில் அசையாத பக்தி, மீள்வரவு இல்லா முக்தி ஆகிய வரங்களை அளித்தாள். இறுதியில் பகவான் சேதுவில் ‘சேதுமாதவ’ ரூபமாக நிலைப்பார்; சேது பிரம்மா மற்றும் சங்கரர்/ராமநாதர் காப்பில் உள்ளது; இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பதும் படிப்பதும் வைகுண்டகதியை அளிக்கும் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

99 verses

Adhyaya 51

सेतुयात्राक्रमः (Setu-yātrā-kramaḥ) — The Prescribed Order of the Setu Pilgrimage

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர், த்விஜர்களுக்கு சேது-யாத்திரையின் தர்மமிகு நடைமுறைக் கிரமத்தை விதிப்படியாக எடுத்துரைக்கிறார். ஸ்நானம், ஆச்சமனம், நித்யவிதி, சௌசாசாரம் ஆகியவற்றை நிறைவேற்றி ராமநாதர்/ராகவனிடம் பக்திசங்கல்பம் கொள்ள வேண்டும்; வேதபாராயண பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தி அன்னதானம் செய்வதும் கடமையாகக் கூறப்படுகிறது. யாத்திரிகன் பஸ்ம-திரிபுண்ட்ரம் அல்லது ஊர்த்வபுண்ட்ரம், ருத்ராட்சம் அணிந்து தபஸ், வாக்குச்சமயம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அஷ்டாக்ஷர, பஞ்சாக்ஷர மந்திர ஜபத்தை ஒழுங்காகச் செய்ய வேண்டும்; ஆடம்பரம், கவனச்சிதறல் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். வழியெங்கும் சேது-மாஹாத்மியம், ராமாயணம் அல்லது பிற புராணங்களின் பாராயணம்/கேள்வி, தானம், அதிதி-சத்காரம், தர்மாசாரம் தொடர வேண்டும். கடற்கரையில் தனித்த விதி கூறப்படுகிறது—பாஷாணதானம் (ஒரு கல் அல்லது ஏழு கற்கள் அர்ப்பணம்) செய்து ஆவாஹனம், நமஸ்காரம், அர்க்யம் அளித்து ஸ்நான அனுமதி வேண்டுதல்; ஒவ்வொரு படிக்கும் மந்திரங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. பின்னர் மந்திரோச்சாரணத்துடன் ஸ்நானம் செய்து ரிஷிகள், தேவர்கள், வானர-உதவியாளர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோரின் பெயர்களைச் சொல்லி தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் ஸ்ராத்தக் கிரமம்—யதாசக்தி எளிமையாகவோ அல்லது ஷட்ரஸம் நிறைந்த விரிவாகவோ, கோ, பூமி, எள், ஹிரண்யம் முதலிய தானங்களுடன். தொடர்ந்து தீர்த்தச் சுற்று—சக்ரதீர்த்தம், கபிதீர்த்தம், சீதாகுண்டம், ருணமோசனம், லக்ஷ்மணதீர்த்தம், ராமதீர்த்தம், ஹனுமத்குண்டம், ப்ரஹ்மகுண்டம், நாககுண்டம், அகஸ்த்யகுண்டம், அக்னிதீர்த்தம்—சென்று ராமேஸ்வரம், சேதுமாதவனை வழிபட்டு தானம் செய்து, கட்டுப்பாட்டுடன் இல்லம் திரும்பி பொதுவிருந்து/அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். இறுதிப் பலஸ்ருதி: சேது-யாத்திராக்ரமம் மற்றும் சேது-மாஹாத்மியத்தை கேட்பதும்/படிப்பதும் கூட பாவநாசம், துயரநிவாரணம் தரும்; நேரில் யாத்திரை செய்ய இயலாதவர்களுக்கும் பயன் உண்டு.

80 verses

Adhyaya 52

धनुष्कोटिमाहात्म्य (Dhanuṣkoṭi Māhātmya) — Ritual Merit of Snāna, Dāna, and Setu-Observances

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் முனிவர்களுக்கு தனுஷ்கோடி (ராமசேது) மஹாத்மியத்தை உரைக்கிறார். இது உத்தம புண்யக்ஷேத்திரம்; இங்கு ஜபம், ஹோமம், தவம், தானம் ஆகியவை ‘அக்ஷய’ பலன் தரும் என்றும், பிற புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களில் நீண்டகால வாசம் அல்லது ஸ்நானம் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியம் இங்கு எளிதில் கிடைக்கும் என்றும் ஒப்பீட்டு பலவாக்கியம் கூறப்படுகிறது. மாக மாத ஸ்நானம், சூரிய/சந்திர கிரகண கால ஸ்நான-தானங்கள், மேலும் அர்தோதய–மஹோதய யோகங்களில் புண்ணியம் விசேஷமாக பெருகும்; பாபநாசம், ஸ்வர்கப் பெறுதல், வைஷ்ணவ/சைவ நிலைகள்—சாலோக்ய, சாமீப்ய, சாரூப்ய, சாயுஜ்ய—எனும் பலன்களும் சொல்லப்படுகின்றன. தானத்தில் நெறி வலியுறுத்தப்படுகிறது: தானம் ‘சத்பாத்ர’ருக்கே அளிக்க வேண்டும்; புனித இடத்தில் குபாத்ரருக்குத் தானம் செய்தால் அது ஆன்மிகத் தீங்காகும். வசிஷ்ட–திலீப உரையாடலில் சத்பாத்ர லக்ஷணங்கள்—வேதாசாரம், நித்யகர்மத் தொடர்ச்சி, வறுமையிலும் நேர்மை-சுத்தம்—விளக்கப்படுகின்றன; தகுதியானவர் இல்லையெனில் சங்கல்பம் செய்து நீரார்ப்பணமாகக் குறியீட்டு தானம் செய்யும் முறையும் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் சேது தெய்வீகமாகக் காக்கப்படுகிறது—விஷ்ணு ‘சேதுமாதவ’ராக, தேவர்கள்-ரிஷிகள்-உயிர்கள் சூழ நிற்க—மடம்/கோவில்/புனிதத் துறைமுகங்களில் சேதுச்மரணம், பாராயணம், ஸ்ரவணம் செய்தோர்க்கு மகத்தான பலன் உண்டு என முடிவுறுகிறது।

115 verses

FAQs about Setubandha Mahatmya

What is the specific Sthala Māhātmya emphasized in Setukhaṇḍa?

It elevates Setu (the bridge-site) as a sanctified liminal geography where epic action becomes ritual memory, and where contact with designated tīrthas is framed as ethically transformative.

What are the primary pilgrimage merits (puṇya) associated with this section?

The section repeatedly associates Setu-related bathing and visitation with purification from transgressions (pāpa-kṣaya) and the accrual of merit through regulated acts such as snāna, recitation, and attentive listening.

Which specific ancient legends are rooted in this geographical section?

The central legend is the Setubandha episode: Rāma’s alliance with the vānaras, the ocean’s propitiation, Nāla’s bridge-building, and the subsequent sanctification of multiple tīrthas along the Setu corridor.