Adhyaya 38

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत कद्रुः कथं मुक्ता क्षीरकुंडनिमज्जनात् । छलं कथं कृतवती सपत्न्यां पापनिश्चया

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, க்ஷீரகுண்டத்தில் மூழ்கியதால் கத்ரூ எவ்வாறு விடுதலை பெற்றாள்? மேலும் பாவத்தில் உறுதி கொண்ட அவள் தன் இணைமனைவியிடம் எவ்வாறு வஞ்சகம் செய்தாள்?

Verse 2

कस्य पुत्री च सा कद्रूः सपत्नीसा च कस्य वै । किमर्थमजयत्कद्रूः स्वसपत्नीं छलेन तु । एतन्नः श्रद्दधानानां ब्रूहि सूत कृपानिधे

அந்த கத்ரூ யாருடைய மகள்? அவள் யாருடைய இணைமனைவி? எந்த காரணத்தால் கத்ரூ வஞ்சகத்தால் தன் இணைமனைவியை வென்றாள்? ஓ கருணைநிதி சூதா, நாங்கள் நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறோம்—அதைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

श्रीसूत उवाच । शृणुध्वं मुनयः सर्वे इतिहासं महाफलम् । पुरा कृतयुगे विप्राः प्रजापतिसुते उभे

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ முனிவர்களே, மிகப் பெரும் பலன் தரும் இந்த இதிகாசத்தை கேளுங்கள். பழங்கால க்ருதயுகத்தில், ஓ பிராமணர்களே, பிரஜாபதிக்கு இரண்டு மகள்கள் இருந்தனர்।

Verse 4

कद्रूश्च विनता चेति भगिन्यौ संबभूवतुः । भार्ये ते कश्यपस्यास्तां कद्रूश्च विनता तथा

அவர்கள் இருவரும் சகோதரிகள்—கத்ரூ மற்றும் விநதா. கத்ரூவும் விநதாவும் இருவரும் கஷ்யபரின் மனைவிகளானார்கள்।

Verse 5

विनता सुषुवे पुत्रावरुणं गरुडं तथा । भर्त्तुः सकाशात्कद्रूश्च लेभे सर्पान्बहून्सुतान्

வினதை அருணனையும் கருடனையும் பெற்றாள்; அதே கணவரிடமிருந்து கத்ரூ பாம்புரூபமாகப் பல புதல்வர்களைப் பெற்றாள்।

Verse 6

अनंतवासुकिमुखान्विषदर्पसमन्वितान् । एकदा तु भगिन्यौ ते कद्रूश्च विनता तथा

அவர்களில் அனந்தன், வாசுகி முதலியோர் விஷமும் அகந்தையும் நிறைந்த பாம்புகள். ஒருநாள் அந்த இரு சகோதரிகள்—கத்ரூவும் வினதையும்—ஒருசேர வந்தனர்।

Verse 7

अपश्यतां समायांतमुच्चैःश्रवसमं तिकात् । विलोक्य कद्रूस्तुरगं विनतामिदमब्रवीत्

அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் உச்சைஃஶ்ரவா அருகே வந்தான். அந்தக் குதிரையைப் பார்த்த கத்ரூ வினதையிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 8

कुशेषु न्यस्यते सर्पास्सुधैवमधुना मया । स्नात्वा तद्भुङ्ध्वममृतं शुचयः सुसमाहिताः

நான் இப்போது குசைப்புல்லின் மேல் அமிர்தத்தை வைத்துள்ளேன். நீராடி அதை உண்ணுங்கள்; தூய்மையுடன் மனம் ஒருமைப்படுங்கள்।

Verse 9

श्वेतोऽश्ववालो नीलो वा विनते ब्रूहि तत्त्वतः । इत्युक्त्वा विनता विप्राः कद्रूं तामिदमब्र वीत् । तुरंगः श्वेतवालो मे प्रतिभाति सुमध्यमे । किं वा त्वं मन्यसे कद्रूरिति तां विनताऽब्रवीत्

கத்ரூ கூறினாள்—“வினதே, உண்மையைச் சொல்; குதிரையின் வால் வெள்ளையா கருப்பா?” அப்போது வினதை சொன்னாள்—“சுமத்தியமே, எனக்குத் துரங்கத்தின் வால் வெள்ளையாகவே தோன்றுகிறது; கத்ரூ, நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

Verse 10

पृष्ट्वैवं विनतां कद्रूर्बभाषे स्वमतं च सा । कृष्णवालमहं मन्ये हयमेनमनिंदिते

இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது கதிரூ வினதையிடம் தன் கருத்தைச் சொன்னாள்— “குற்றமற்றவளே, இந்தக் குதிரையின் வால் கருப்பாக உள்ளது என்று நான் நினைக்கிறேன்।”

Verse 11

ततः पराजये कृत्वा दासीभावं पणं मिथः । व्यतिष्ठेतां महाभागे सपत्न्यौ ते द्विजोत्तमाः

பின்னர் தோல்வியுற்றால் அடிமைநிலையே பந்தயமாகக் கொண்டு, ஓ பெருமைமிக்க பிராமணோத்தமர்களே, அந்த இரு சபத்னிகளும் ஒருவருக்கொருவர் ஒப்பந்தத்தில் நிலைத்தனர்।

Verse 12

ततः कद्रूर्निजसुतान्वासुकिप्रमुखानहीन् । तस्या नाहं यथा दासी तथा कुरुत पुत्रकाः

அப்போது கதிரூ வாசுகி முதலான தன் நாகப் புதல்வர்களிடம் கூறினாள்— “மக்களே, நான் அவளுடைய அடிமையாக ஆகாதபடி ஏற்பாடு செய்யுங்கள்।”

Verse 13

तस्याभीप्सितसिद्ध्यर्थमित्यवोचद्भृशा तुरा । युष्माभिरुच्चैःश्रवसो बालः प्रच्छाद्यतामिति

தன் விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக அவள் மிகுந்த பதற்றத்துடன் கூறினாள்— “நீங்கள் அனைவரும் உச்சைஶ்ரவஸின் வாலை மூடுங்கள்; அது கருப்பாகத் தோன்றட்டும்।”

Verse 14

नांगीचक्रुर्मतं तस्या नागाः कद्रू रुषा तदा । अशपत्कुपिता पुत्राञ्ज्वलंती रोषमूर्च्छि ता

நாகர்கள் அவளுடைய திட்டத்தை ஏற்கவில்லை. அப்போது கோபத்தால் எரிந்து, சினவெறியால் மயங்கிய கதிரூ தன் புதல்வர்களைச் சபித்தாள்।

Verse 15

पारीक्षितस्य सर्वेऽद्धा यूयं सत्रे मरिष्यथ । इति शापे कृते मात्रा त्रस्तः कर्कोटकस्तदा

“பரீக்ஷித்தின் யாகத்தில் நீங்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக இறப்பீர்கள்”—என்று தாய் சாபம் உரைத்ததும் கர்கோடகன் அச்சத்தால் நடுங்கினான்।

Verse 16

प्रणम्य पादयोः कद्रूं दीनो वचनम ब्रवीत् । अहमुच्चैःश्रवोवालं विधास्याम्यंजनप्रभम्

கத்ரூவின் பாதங்களில் வணங்கி, அவன் துயருடன் கூறினான்—“உச்சைஃஶ்ரவஸின் வால் முடிகளை அஞ்சனம் போல் கருமையாக்குவேன்.”

Verse 17

मा भीरंब त्वया कार्येत्यवादीच्छापविक्लवः । श्वेतमुच्चैःश्रवोवालं ततः कर्कोटको रगः

சாபத்தால் கலங்கிய கர்கோடகன் கூறினான்—“அம்மா, அஞ்சாதே; இதை நான் செய்து முடிப்பேன்.” பின்னர் அந்த நாகன் உச்சைஃஶ்ரவஸின் வால் முடிகளை வெண்மையாக்கினான்।

Verse 18

छादयित्वा स्वभोगेन व्यतनोदंजनद्युतिम् । अथ ते विनताकद्र्वौ दास्ये कृतपणे उभे

தன் சுருள்களால் மூடி, அவன் அஞ்சனம் போன்ற கருநிற ஒளியை உருவாக்கினான். பின்னர் பந்தயம் செய்த விநதா மற்றும் கத்ரூ—இருவரும் அடிமை நிலையடைந்தனர்।

Verse 19

देवराजहयं द्रष्टुं संरंभादभ्यगच्छ ताम् । शशांकशंखमाणिक्यमुक्तैरावतकारणम्

தேவராஜனின் குதிரையைப் பார்க்கும் ஆவலால் அவள் சென்றாள்—நிலவுபோன்ற ஒளி, சங்குபோல் வெண்மைச் சிறப்பு, மாணிக்கமும் முத்தும் அலங்கரித்த, ஐராவதத்துடன் கூடிய தெய்வ அணிவகுப்பில் விளங்கியது.

Verse 20

युगांतकालशयनं योगनिद्राकृतो हरेः । अतीत्य कद्रूविनते समुद्रं सरितां पतिम्

யுகாந்தக் காலத்தில் ஹரி யோகநித்திரையில் சயனிக்கும் இடத்தைத் தாண்டி, நதிகளின் அதிபதியான சமுத்திரத்தை கடந்து கதிரூவும் விநதையும் முன்னே சென்றனர்.

Verse 21

ददृशतुर्हयं गत्वा देवराजस्य वाहनम् । कृष्णवालं हयं दृष्ट्वा विनता दुःखिताऽभवत्

அங்கே சென்று இருவரும் தேவராஜனின் வாகனமான குதிரையை கண்டனர். கருநிற வால்மயிருள்ள குதிரையைப் பார்த்ததும் விநதை துயருற்றாள்.

Verse 22

दुःखितां विनतां कद्रूर्दासीकृत्ये न्ययुंक्त सा । एतस्मिन्नंतरे तार्क्ष्योऽप्यंडमुद्भिद्य वह्निवत्

துயருற்ற விநதையை கதிரூ அடிமையாக்கி பணியில் அமர்த்தினாள். அதே வேளையில் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) முட்டையைப் பிளந்து தீயைப் போல வெளிப்பட்டான்.

Verse 23

प्रादुर्बभूव विप्रेंद्रा गिरिमात्रशरीरवान् । दृष्ट्वा तद्देहमाहात्म्यमभूत्त्रस्तं जगत्त्रयम्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவன் மலைப்பெருமை உடலுடன் வெளிப்பட்டான். அவன் உடலின் மகிமையைப் பார்த்து மூவுலகும் அஞ்சியது.

Verse 24

ततस्तं तुष्टुवुर्देवा गरुडं पक्षिणां वरम् । दृष्ट्वा तद्देहमाहात्म्यं त्रस्तं स्याद्भुवनत्रयम्

அப்போது தேவர்கள் பறவைகளில் முதன்மையான கருடனைப் போற்றினர். அவன் உடலின் மகிமையைப் பார்த்தால் மூவுலகும் அச்சமும் வியப்பும் நிறைந்ததாகும்.

Verse 25

इत्यालोच्योपसंहृत्य देहमत्यंतभीषणम् । अरुणं पृष्ठमारोप्य मातुरंतिकमभ्यगात्

இவ்வாறு சிந்தித்து அவன் தன் மிகப் பயங்கரமான உருவத்தை ஒடுக்கினான்; பின்னர் அருணனை முதுகில் ஏற்றி தாயின் அருகே சென்றான்।

Verse 26

अथाह विनतां कद्रूः प्रणतामतिविह्वलाम् । चेटि नागालयं गंतुमुद्योगो मम वर्तते

அப்போது கதிரூ, வணங்கி மிகுந்த கலக்கத்தில் இருந்த விநதையிடம் கூறினாள்— “ஓ பணிப்பெண்ணே, நாகர்களின் ஆலயத்திற்குச் செல்ல நான் உறுதி கொண்டேன்।”

Verse 27

त्वत्पुत्रो गरुडोतो मां मत्पुत्रांश्च वहत्विति । ततश्च विनता पुत्रं गरुडं प्रत्यभाषत

கதிரூ கூறினாள்— “உன் மகன் கருடன் என்னையும் என் மகன்களையும் சுமக்கட்டும்.” அப்போது விநதை தன் மகன் கருடனை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 28

अहं कद्रूमिमां वक्ष्ये त्वं सर्पान्वह तत्सुतान् । तथेति गरुडो मातुः प्रत्यगृह्णद्वचो द्विजाः

விநதை கூறினாள்— “இந்தக் கதிரூவை நான் சுமப்பேன்; நீ அவளுடைய மக்களான பாம்புகளைச் சுமப்பாய்.” கருடன் “அப்படியே” என்று, ஓ இருபிறப்பினரே, தாயின் சொல்லை ஏற்றான்।

Verse 29

अवहद्विनता कद्रूं सर्वांस्तान्गरुडोऽवहत् । रविसामीप्यगाः सर्पास्तत्करैराहतास्तदा

விநதை கதிரூவைச் சுமந்தாள்; கருடன் அந்தப் பாம்புகள் அனைத்தையும் சுமந்தான். ஆனால் சூரியன் அருகே சென்றதும், அவை அவன் கதிர்களால் தாக்கப்பட்டு சுட்டெரிந்தன।

Verse 30

अस्तौषीद्वज्रिणं कद्रूः सुतानां तापशांतये । सर्वतापं जलासारैर्देवराजोऽप्यशामयत

தன் புதல்வர்களின் எரிச்சலைத் தணிக்கக் கதிரூ வஜ்ரதாரியான தேவராஜன் இந்திரனைப் போற்றினாள். தேவராஜனும் நீர்மழை பொழிந்து அவர்களின் எல்லாத் தாபத்தையும் அணைத்தான்.

Verse 31

नीयमानास्तदा सर्पा गरुडेन बलीयसा । गत्वा तं देशमचिरादवदन्विनतासुतम्

அப்போது வலிமைமிக்க கருடனால் எடுத்துச் செல்லப்பட்ட பாம்புகள் விரைவில் அந்த இடத்தை அடைந்து வினதையின் புதல்வனிடம் பேசின.

Verse 32

वयं द्वीपांतरं गंतुं सर्वे द्रष्टुं कृतत्वराः । वह त्वमस्मान्गरुड चेटीसुत ततः क्षणात्

நாங்கள் அனைவரும் வேறொரு தீவுக்கண்டத்திற்குச் சென்று அதைக் காண ஆவலுற்றுள்ளோம். கருடா, பணிப்பெண்ணின் மகனே, எங்களை உடனே தாமதமின்றி ஏற்றிச் செல்.

Verse 33

ततो मातर मप्राक्षीद्विनतां गरुडो द्विजाः । अहं कस्माद्वहामीमांस्त्वं चेमां वहसे सदा

அப்போது, இருபிறப்பினரே, கருடன் தன் தாய் வினதையிடம் கேட்டான்—“நான் இவற்றை ஏன் சுமக்க வேண்டும்? நீயோ அவளுக்காக எப்போதும் ஏன் சுமக்கப்படுகிறாய்?”

Verse 34

चेटीपुत्रेति मामेते कि भणंति सरीसृपाः । सर्वमेतद्वद त्वं मे मातस्तत्त्वेन पृच्छतः

இந்த ஊர்வனங்கள் என்னை ‘பணிப்பெண்ணின் மகன்’ என்று ஏன் கூறுகின்றன? அம்மா, நான் கேட்கிறேன்—உண்மையாய் இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்.

Verse 35

पृष्टैवं जननी तेन गरुडं प्राब्रवीत्सुतम् । भगिन्या क्रूरया पुत्र च्छलेनाहं पराजिता

அவன் இவ்வாறு கேட்டபோது தாய் தன் மகன் கருடனிடம் கூறினாள்— “மகனே, என் கொடிய சகோதரி வஞ்சகத்தால் என்னை வென்றாள்.”

Verse 36

तस्या दासी भवाम्यद्य चेटीपुत्रस्ततो भवान् । अतस्त्वं वहसे सर्पान्वहाम्येनामहं सदा

“இன்று நான் அவளுடைய அடிமையாகிவிட்டேன்; ஆகவே நீ பணிப்பெண் மகனானாய். எனவே நீ பாம்புகளைச் சுமக்க வேண்டும்; நான் எப்போதும் அவளையே சுமக்க வேண்டும்।”

Verse 37

इत्यादि सर्ववृत्तांतमादितोऽस्मै न्यवेदयत् । अथ तां गरुडोऽवा दीन्मातरं विनतासुतः

இவ்வாறு அவள் தொடக்கம் முதல் அனைத்துச் செய்தியையும் அவனிடம் தெரிவித்தாள். பின்னர் விநதையின் மகன் கருடன் துயருற்ற தாயிடம் பேசினான்.

Verse 38

अस्माद्दास्याद्विमोक्षार्थं किं कार्यं ते मयाधुना । इति पृष्टा सुतेनाथ विनता तमभाषत

“இந்த அடிமைத்தனத்திலிருந்து உன் விடுதலைக்காக இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”—என்று மகன் கேட்டபோது விநதை அவனிடம் கூறினாள்.

Verse 39

सर्पान्पृच्छस्व गरुड मम मातृविमोक्षणे । युष्माकं मातुः किं कार्यं मयेति वदताधुना

“கருடா, என் விடுதலைக்காக பாம்புகளிடம் கேள்—‘உங்கள் தாய்க்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ அவர்கள் இப்போதே சொல்லட்டும்।”

Verse 40

इति मात्रा समुदितो गरुडः पन्नगान्प्रति । गत्वाऽपृच्छद्विज श्रेष्ठास्तेऽप्येनमवदंस्तदा

தாயின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட கருடன் பாம்புகளிடம் சென்று அவர்களை வினவினான்; அப்போது அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பாளர்களும் உடனே அவனுக்குப் பதிலளித்தனர்।

Verse 41

यदा हरिष्यसे शीघ्रं सुधां त्वममरालयात् । दास्यान्मुक्ता भवेन्माता वैनतेय तवाद्य हि

நீ தேவருலகத்திலிருந்து விரைவாக சுதா (அமிர்தம்) கொண்டு வந்தால், அப்போது—ஓ வைநதேயா—உன் தாய் இன்று தாசத்திலிருந்து நிச்சயமாக விடுதலை பெறுவாள்।

Verse 42

ततो मातरमागम्य गरुडः प्रणतोऽब्रवीत् । सुधामंब ममानेतुं गच्छतो भक्ष्यमर्पय

அப்போது கருடன் தாயிடம் வந்து வணங்கி கூறினான்—“அம்மா, நான் சுதாவை கொண்டு வரச் செல்கிறேன்; பயணத்திற்காக எனக்கு உணவை அருள்வாயாக.”

Verse 43

इतीरिता सुतं प्राह माता तं विनता सुतम् । समुद्रमध्ये वर्तंते शबराः कतिचित्सुत

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தாய் விநதை தன் மகனிடம் சொன்னாள்—“மகனே, கடலின் நடுவில் சில சபரர்கள் வாழ்கிறார்கள்.”

Verse 44

तान्भक्षयित्वा शबरानमृतं त्वमिहानय । तत्र कश्चिद्द्विजः कामी शवरीसंगकौतुकी

“அந்த சபரர்களை உண்டு அமிர்தத்தை இங்கே கொண்டு வா. அங்கே சபரிப் பெண்ணுடன் இன்புற ஆவல்கொண்ட ஒரு காமுக இருபிறப்பாளனும் இருக்கிறான்.”

Verse 45

त्यज तं ब्राह्मणं कंठं दहंतं ब्रह्मतेजसा । पक्षादीनि तवांगानि पांतु देवा मरुन्मुखाः

பிரம்மதேஜஸின் தீவலிமையால் உன்னை எரிக்கின்ற, உன் தொண்டையில் உள்ள அந்தப் பிராமணனை விட்டுவிடு. மருதர் தலைமையிலான தேவர்கள் உன் சிறகுகள் முதலான அங்கங்களைப் பாதுகாப்பாராக.

Verse 46

इति स्वमातुराशीर्भिर्गरुडो वर्धितो ययौ । शबरालयमभ्येत्य तस्य भक्षय तो मुखम्

இவ்வாறு தாயின் ஆசீர்வாதங்களால் வலிமை பெற்ற கருடன் புறப்பட்டான். சபரர்களின் குடியிருப்பை அடைந்து, அந்த இடத்தின் வாயில் (நுழைவாயில்) பகுதியை விழுங்கத் தொடங்கினான்.

Verse 47

आवृतं प्राविशन्व्याधा वयांसीव दरीं गिरेः । अथ स ब्राह्मणोऽप्यागात्तत्कंठं मुनिपुंगवाः

மூடிக்கொண்டு வேடர்கள், மலைக் குகையில் பறவைகள் நுழைவதுபோல் உள்ளே நுழைந்தனர். பின்னர் அந்தப் பிராமணனும் அங்கே வந்தான்—அந்தத் தொண்டைக்குள், ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே.

Verse 48

कण्ठं दहन्तं विप्रं तमुवाच विनतासुतः । विप्र पापोऽप्यवध्यो हि निर्याहि त्वमतो बहिः

தொண்டையை எரித்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பிராமணனை நோக்கி வினதையின் புதல்வன் கூறினான்—“ஓ விப்ரரே, பாவியாயினும் நீர் அவத்யர்; ஆகையால் இங்கிருந்து வெளியே வாரும்.”

Verse 49

एवमुक्तस्तदा विप्रो गरुडं प्रत्यभाषत । किराती मम भार्यापि निर्गंतव्या मया सह

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்தப் பிராமணன் கருடனை நோக்கி பதிலளித்தான்—“என் கீராதி மனைவியும் என்னுடன் சேர்ந்து வெளியேற வேண்டும்.”

Verse 50

एवमस्त्विति तं विप्रमुवाच पतगेश्वरः । ततः स गरुडो विप्रमुज्जगार सभार्यकम्

“அவ்வாறே ஆகுக” என்று பறவைகளின் ஆண்டவன் அந்தப் பிராமணனிடம் கூறினான். பின்னர் கருடன் அந்தப் பிராமணனை அவன் மனைவியுடன் சேர்த்து வெளியே எடுத்துச் சென்றான்.

Verse 51

विप्रोऽप्यभीप्सितान्देशान्निषाद्या सह निर्ययौ । शबरान्भक्षयित्वाऽथ गरुडः पक्षिणां वरः

பிராமணனும் நிஷாதி பெண்ணுடன் தன் விரும்பிய தேசங்களுக்குப் புறப்பட்டான். அப்போது பறவைகளில் சிறந்த கருடன் சபரர்களை உண்டு விட்டான்.

Verse 52

आत्मनः पितरं वेगात्कश्यपं समुपेयिवान् । कुत्र यासीति तत्पृष्टो गरुडस्तम भाषत

அவன் வேகமாகத் தன் தந்தை கச்யபரிடம் சென்றடைந்தான். “எங்கே செல்கிறாய்?” என்று கேட்டபோது கருடன் அவரிடம் கூறினான்.

Verse 53

मातुर्दास्यविमोक्षाय सुधामाहर्तुमागमम् । बहून्किराताञ्जग्ध्वापि तृप्तिर्मम न जायते

“என் தாயை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்க சுதா (அமுதம்) கொண்டு வரப் புறப்பட்டேன். பல கிராதர்களை உண்டாலும் எனக்கு திருப்தி பிறக்கவில்லை.”

Verse 54

अपर्यंतक्षुधा ब्रह्मन्बाधते मामह र्निशम् । तन्निवृत्तिप्रदं भक्ष्यं ममार्पय तपोधन

“ஓ பிராமணரே, முடிவில்லா பசி எனை இரவும் பகலும் வாட்டுகிறது. ஓ தவநிதியே, அந்தப் பசியை நீக்கும் உணவை எனக்கு அருள்வாயாக.”

Verse 55

येनाहं शक्नुयां तात सुधामाहर्तुमोजसा । इतीरितः सुतं प्राह कश्यपो विनतोद्भवम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் கश्यபர் விநதையின் புதல்வனிடம் சொன்னார்— “மகனே, எந்த வழியால் நான் வலமும் உறுதியும் கொண்டு சுதா (அமுதம்) கொண்டு வர இயலும்?”

Verse 56

कश्यप उवाच । मुनिर्विभावसुर्नाम्ना पुरासीत्तस्य सानुजः । सुप्रतीक इति भ्राता तावुभौ वंशवैरिणौ

கश्यபர் கூறினார்— “முன்னொரு காலத்தில் விபாவசு என்னும் முனிவர் இருந்தார். அவருக்கு இளைய சகோதரன் சுப்ரதீகன் எனப் பெயர். அந்த இருவரும் தலைமுறைத் தலைமுறையாகப் பகைவராயினர்.”

Verse 57

अन्योन्यं शेपतुर्विप्रा महाक्रोधसमाकुलौ । गजोऽभवत्सुप्रतीकः कूर्मोऽभूच्च विभावसुः

மிகுந்த கோபத்தில் கலங்கிய அந்த பிராமண முனிவர்கள் ஒருவரையொருவர் சபித்தனர். சுப்ரதீகன் யானையாகவும், விபாவசு ஆமையாகவும் ஆனார்.

Verse 58

एवं वित्तविवादात्तौ शेपतुर्भ्रातरौ मिथः । गजः षड्यो जनोच्छ्रायो द्विगुणायामसंयुतः

இவ்வாறு செல்வத் தகராறினால் அந்த இரு சகோதரரும் ஒருவரையொருவர் சபித்தனர். அந்த யானை ஆறு யோஜனை உயரமும், நீளத்தில் அதற்கு இரட்டிப்பும் உடையது.

Verse 59

कूर्मस्त्रियोजनोच्छ्रयो दशयोजनविस्तृतः । बद्धवैरावुभावेतौ सरस्यस्मिन्विहंगम

ஆமை மூன்று யோஜனை உயரமும், பத்து யோஜனை பரப்பளவும் கொண்டது. ஓ பறவையே, பகையால் கட்டுண்ட அந்த இருவரும் இச்சரஸில் வாழ்ந்தனர்.

Verse 60

पूर्ववैरमनुस्मृत्य युध्येते जेतुमिच्छया । उभौ तौ भक्षयित्वा त्वं सुधामाहर तृप्तिमान्

முன்னைய பகையை நினைத்து அவர்கள் இருவரும் வெல்லும் ஆசையால் ஒருவரையொருவர் போரிடுகின்றனர். நீ அவரிருவரையும் உண்டு திருப்தியடைந்து சுதா (அமுதம்) கொண்டு வா.

Verse 61

एवं पित्रेरितः पक्षी गत्वा तद्गजकच्छपौ । समुद्धत्य महाकायौ महाबलपराक्रमौ

இவ்வாறு தந்தையின் ஆணையால் அந்தப் பறவை அந்த யானை மற்றும் ஆமையிடம் சென்று, மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடைய அந்தப் பெருந்தேகங்களைத் தூக்கி,

Verse 62

वहन्नखाभ्यां संतीर्थं विऌअंबाभिधमभ्यगात् । तत्रागतं समालोक्य पक्षिराजं द्विजोसमाः

தன் நகங்களால் அவர்களைத் தூக்கிச் சுமந்து ‘விளம்பா’ எனப்படும் புனித தீர்த்தத்தை அடைந்தான். அங்கு பறவைகளின் அரசன் வந்ததைப் பார்த்து உயர்ந்த த்விஜர்கள்,

Verse 63

तत्तीरजो महावृक्षो रोहिणाख्यो महोच्छ्रयः । वैनतेयमिदं प्राह महाबलपराक्रमम्

அந்தக் கரையில் ‘ரோஹிணா’ எனப்படும் மிக உயர்ந்த ஒரு மாபெரும் மரம் இருந்தது. அது மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடைய வைநதேயனிடம் இவ்வாறு கூறியது:

Verse 64

एनामारुह मच्छाखां शतयोजनमायताम् । स्थित्वात्र गजकूर्मौ त्वं भक्षयस्व खगोत्तम

“நூறு யோஜனை நீளமுள்ள என் இந்தக் கிளையில் ஏறு. இங்கே நின்று, ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே, யானையும் ஆமையும் இரண்டையும் உண்டு விடு.”

Verse 65

इत्युक्तस्तरुणा पक्षी स तत्रास्ते मनोजवः । तद्भारात्सा तरोः शाखा भग्नाऽभूद्द्विजसत्तमाः

இளைஞன் இவ்வாறு கூறியதும் மனவேகத்தினைப் போன்ற பறவை அங்கே அமர்ந்தது. அதன் பாரத்தால் மரத்தின் கிளை முறிந்தது, ஓ இருபிறப்போரின் சிறந்தவர்களே.

Verse 66

वालखिल्यमुनींस्तस्मिल्लंबमानानधोमुखान् । दृष्ट्वा तत्पातशंकावांस्तां शाखां गरुडोऽग्रहीत्

அந்தக் கிளையில் தலைகீழாகத் தொங்கிய வாலகில்ய முனிவர்களைக் கண்டு, அவர்கள் விழுந்துவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தால் கருடன் அந்தக் கிளையைப் பற்றினான்.

Verse 67

गजकूर्मो च तां शाखां गृहीत्वा यांतमं बरे । पिता तस्याब्रवीत्तत्र गरुडं विनतासुतम्

அந்தக் கிளையைப் பற்றிய யானையும் ஆமையும் வானில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. அப்போது அங்கே அவன் தந்தை, விநதையின் புதல்வன் கருடனிடம் உரைத்தான்.

Verse 68

त्यजेमां निर्जने शैले शाखां तं विनतोद्भव । इत्युक्तः स तथा गत्वा शाखां निष्पुरुषे नगे

“ஓ விநதையிலிருந்து தோன்றியவனே, இந்தக் கிளையை மனிதர் இல்லாத தனிமையான மலையில் விடு.” எனக் கூறப்பட்டதும், அவன் அப்படியே சென்று மக்கள் இல்லாத மலையில் அந்தக் கிளையை வைத்தான்.

Verse 69

विन्यस्याभक्षयत्पक्षी तौ तदा गजकच्छपौ । अथोत्पातः समभवत्तस्मिन्नवसरे दिवि

கிளையை வைத்தபின் அந்தப் பறவை அப்போது அந்த இருவரையும்—யானையையும் ஆமையையும்—உண்டது. அதே வேளையில் வானில் ஒரு அபசகுனப் பேருற்பாதம் தோன்றியது.

Verse 70

दृष्ट्वोत्पातं बलारातिः पप्रच्छ स्वपुरोहितम् । उत्पातकारणं जीव किमत्रेति पुनःपुनः । बृहस्पतिस्तदा शक्रं प्रोवाच द्विजसत्तमाः

உற்பாதத்தைப் பார்த்து பலாராதி இந்திரன் தன் புரோகிதனை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்— “ஹே ஜீவ (பிருஹஸ்பதே), இவ்வபசகுனத்தின் காரணம் என்ன?” அப்போது பிருஹஸ்பதி சக்ரனிடம் உரைத்தார், ஹே த்விஜசிரேஷ்டரே।

Verse 71

बृहस्पतिरुवाच । काश्यपो हि मुनिः पूर्वमयजत्क्रतुना हरे

பிருஹஸ்பதி கூறினார்— ஹே ஹரி (இந்திரா), முற்காலத்தில் காச்யப முனிவர் ஒரு க்ரது யாகத்தைச் செய்தார்।

Verse 72

सर्वान्नृषीन्सुरान्सिद्धान्यक्षान्गंधर्वकिन्नरान् । यज्ञसंभारसिद्ध्यर्थं प्रेषयामास स द्विजाः

ஹே த்விஜர்களே, யாகப் பொருட்கள் நிறைவேறுவதற்காக அவர் ரிஷிகள், தேவர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் அனைவரையும் அனுப்பினார்।

Verse 73

वालखिल्यान्ससंभारान्ह्रस्वानंगुष्ठमात्रकान् । मज्जतो गोष्पदजले दृष्ट्वा हसितवान्भवान्

யாகச் சுமைகளுடன், பெருவிரல் அளவான சிறிய வாலகில்யர்கள் மாட்டுக் கால் தடத்தின் நீரில் மூழ்குவதைக் கண்டு நீங்கள் (இந்திரன்) சிரித்தீர்கள்।

Verse 74

भवतावमताः क्रुद्धा वालखिल्यास्तदा हरे । जुहुवुर्यज्ञवह्नौ ते क्रोधेन ज्वलिताननाः

ஹே ஹரி, உங்கள் அவமதிப்பால் வாலகில்யர்கள் கோபமுற்றனர்; கோபத்தால் எரியும் முகங்களுடன் அவர்கள் யாகாக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர்।

Verse 75

देवेंद्रभयदः शत्रुः कश्यपस्य सुतोऽस्त्विति । तस्य पुत्रोऽद्य गरुडः सुधाहरणकौतुकी

“தேவேந்திரனுக்கு அச்சம் தரும் பகைவன் கசியபனுக்கு மகனாகப் பிறக்கட்டும்” என்று விதிவாக்கு இருந்தது. இன்று அந்த மகனின் மகனான கருடன் அமிர்தத்தை அபகரிக்க ஆவலுடன் தோன்றினான்.

Verse 76

समागच्छति तद्धेतुरयमुत्पात आगतः । इत्युक्तः सोऽब्रवीदिंद्रो देवानग्निपुरोगमान्

“அதற்கான காரணம் நெருங்கி வருகிறது—இந்த அபசகுனம் தோன்றிவிட்டது.” என்று சொல்லப்பட்டதும், அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு இந்திரன் தேவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 77

सुधामाहर्तुमायाति पक्षी सा रक्ष्यतामिति । इतींद्रप्रेरिता देवा ररक्षुः सायुधाः सुधाम्

“அந்தப் பறவை அமிர்தத்தை எடுத்துச் செல்ல வருகிறது—அதைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.” என்று. இந்திரன் தூண்டுதலால் தேவர்கள் ஆயுதங்களுடன் அமிர்தத்தை காத்தனர்.

Verse 78

पक्षिराजस्तदाभ्यागाद्देवानायुधधारिणः । महाबलं ते गरुडं दृष्ट्वाऽकम्पंत वै सुराः

அப்போது பறவைகளின் அரசன் கருடன் ஆயுதம் தாங்கிய தேவர்களிடம் வந்து சேர்ந்தான். கருடனின் பேராற்றலைக் கண்டு சுரர்கள் உண்மையிலேயே நடுங்கினர்.

Verse 79

गरुडस्य सुराणां च ततो युद्धमभून्महत् । अखंडि पक्षितुण्डेन भौवनोऽमृतपालकः

பின்னர் கருடன் மற்றும் தேவர்கள் இடையில் பெரும் போர் எழுந்தது. பறவையின் அலகால் கருடன் அமிர்தத்தின் காவலன் பௌவனனை நொறுக்கினான்.

Verse 80

तदा निजघ्नुगर्रुडं देवाः शस्त्रैरनेकशः । अतीव गरुडो देवैर्बाधितः शस्त्रपाणिभिः

அப்போது தேவர்கள் பலவகை ஆயுதங்களால் கருடனை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினர். ஆயுதம் தாங்கிய தேவர்களால் கருடன் மிகுந்த துன்புறுத்தப்பட்டான்.

Verse 81

पक्षाभ्यामाक्षिपद्दूरे देवानग्निपुरोगमान् । तत्पक्षविक्षिता देवास्तदा परमकोपनाः

தன் சிறகுகளால் அக்னி முன்னணியில் இருந்த தேவர்களைத் தொலைவில் எறிந்தான். அந்தச் சிறகுத் தாக்குதலால் சிதறிய தேவர்கள் அப்போது மிகுந்த கோபமடைந்தனர்.

Verse 82

नाराचान्भिंदि पालांश्च नानाशस्त्राणि चाक्षिपन् । ततस्तु गरुडो वेगाद्देवदृष्टिविलोपिनीम्

அவர்கள் இரும்பு அம்புகள், பிந்திபாலம் முதலிய பல ஆயுதங்களை எறிந்தனர். அப்போது கருடன் பேர்வேகத்தால் தேவர்களின் பார்வையைப் பறிக்கும் மயக்கமூட்டும் இருளைப் போன்ற தாக்கத்தை உண்டாக்கினான்.

Verse 83

धूलिमुत्थापयामास पक्षाभ्यां विनतासुतः वायुना । शमयामासुस्तान्पांसूंस्त्रिदशोत्तमाः

வினதையின் புதல்வன் கருடன் தன் சிறகுகளால் காற்றின் வேகத்துடன் தூசியை எழுப்பினான். அப்போது முப்பது தேவர்களில் சிறந்தோர் அந்தத் தூசியை அடக்கி அமைத்தனர்.

Verse 84

रुद्रान्वसूंस्तथादित्यान्मरुतोऽन्यान्सुरांस्तथा । गरुडः पक्षतुंडाभ्यां व्यथितानकरोद्द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே! கருடன் ருத்ரர்கள், வசுக்கள், ஆதித்யர்கள், மருதர்கள் மற்றும் பிற தேவர்களையும் தன் சிறகுகளாலும் அலகாலும் தாக்கி வேதனைப்படுத்தினான்.

Verse 85

पलायितेषु देवेषु सोऽद्राक्षीज्ज्वलनं पुरः । ज्वलंतं परितस्त्वग्निं शमापयितुमुद्ययौ

தேவர்கள் ஓடிச் சென்றபோது, அவன் முன் எரியும் அக்னியை கண்டான். எல்லாத் திசைகளிலும் ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்டு, அந்தத் தீப்பெருக்கை அணைக்க அவன் முனைந்தான்.

Verse 86

स सहस्रमुखो भूत्वा तैः पिबञ्छतशो नदीः । तमग्निं नाशयामास तैः पयोभिस्त्वरान्वितः

அவன் ஆயிரம் வாய்களையுடையவனாகி, நூற்றுக்கணக்கான நதிகளின் நீரை அருந்தினான். அந்த நீரால் விரைவாக அந்த அக்னியை அணைத்து அழித்தான்.

Verse 87

सितधारं भ्रमच्चक्रं सुधारक्षकमंतिके । दृष्ट्वा तदरिरंध्रेण संक्षिप्तांगोतराविशत्

ஒளிவெள்ளி விளிம்புடன் சுழலும் சக்கரம்—அமிர்தத்தின் காவலன்—அருகில் இருப்பதைக் கண்டு, அவன் உடலைச் சுருக்கி அதன் அச்சுகளுக்கிடையிலான நுண் இடைவெளி வழியே உள்ளே நுழைந்தான்.

Verse 88

ततो ददर्श द्वौ सर्पो व्यक्तास्यौ भीषणाकृती । याभ्यां दृष्टोपि भस्म स्यात्तौ सर्पौ गरुडस्तदा

பின்பு அவன் இரண்டு நாகங்களை கண்டான்—வாய் பிளந்து, அச்சமூட்டும் உருவம் கொண்டவை—அவற்றின் பார்வை மட்டும் போதுமானது; ஒருவர் சாம்பலாகிவிடுவர். அந்த இரு நாகங்களும் அப்போது கருடனை எதிர்த்தன.

Verse 89

आच्छिद्य पक्षतुंडाभ्यां गृहीत्वाऽमृतमुद्ययौ । यंत्रमुत्पाट्य चोद्यंतं गरुडं प्राह माधवः

சிறகுகளாலும் அலகாலும் அவர்களைப் பிளந்து, அவன் அமிர்தத்தைப் பற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டு பறந்தான். இயந்திரத்தைப் பிய்த்து மேலெழுந்த கருடனை அப்போது மாதவன் உரைத்தான்.

Verse 90

तव तुष्टोऽस्मि पक्षीश वरं वरय सुव्रत । अथ पक्षी तमाह स्म कमलानायकं हरिम्

ஓ பறவைகளின் அரசே! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; ஓ சுவ்ரதா, ஒரு வரம் கேள். அப்போது அந்தப் பறவை கமலாநாயகன் ஹரியிடம் கூறியது.

Verse 91

तवोपरि स्थितिर्मे स्यान्मा भूतां च जरामृती । तथास्त्विति हरिः प्राह वरं मद्व्रियतामिति

அவன் கூறினான், “நான் உன் மேல் நிலைத்திருப்பேன்; எனக்கு முதுமையும் மரணமும் வராதிருக்கட்டும்.” ஹரி சொன்னார், “அப்படியே ஆகட்டும்; என் பக்கத்திலிருந்தும் ஒரு வரம் ஏற்கப்படுக.”

Verse 92

इत्युक्तस्तं हरिः प्राह मम त्वं वाहनं भव । स्यंदनोपरि केतुश्च मम त्वं विनतासुत

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது ஹரி அவனிடம், “நீ என் வாகனமாகு; ஓ விநதையின் புதல்வா, என் தேரின் மேல் என் கொடியாகவும் இரு” என்றார்.

Verse 93

तथास्त्विति खगोप्याह कमलापतिमच्युतम् । हृतामृतं खगं श्रुत्वा तत आखंडलो जवात्

பறவையும் கமலாபதி அச்யுதனிடம் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்றது. பறவை அமிர்தத்தை எடுத்துச் சென்றது எனக் கேட்டு ஆகண்டலன் (இந்திரன்) விரைந்து புறப்பட்டான்.

Verse 94

अभिद्रुत्याशु कुलिशं पक्षे चिक्षेप पक्षिणः । ततो विहस्य गरुडः पाकशासनमब्रवीत्

விரைந்து வந்து அவன் பறவையின் சிறகில் இடியாயுதமான வஜ்ரத்தை எறிந்தான். அப்போது கருடன் சிரித்து பாகசாசனன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினான்.

Verse 95

कुलिशस्य निपातान्मे न हरे कापि वेदना । सफलो वज्रपातस्ते भूयाच्च सुरनायक

உன் வஜ்ரத்தின் வீழ்ச்சியாலும் என் வேதனை சிறிதும் நீங்கவில்லை. தேவர்களின் தலைவனே, உன் வஜ்ரப் பிரஹாரம் தன் நோக்கில் உண்மையாய் பலனளிக்கட்டும்.

Verse 96

इतीरयन्पत्रमेकं व्यसृजत्पक्षतस्तदा । शोभनं पर्णमस्येति सुपर्ण इति सोभ वत्

இவ்வாறு சொல்லி அவன் அப்போது தன் சிறகிலிருந்து ஒரு இறகை உதிர்த்தான். அது மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்ததால் அவன் ‘சுபர்ணன்’—அழகிய சிறகுடையவன்—என்று புகழ்பெற்றான்.

Verse 97

तस्मिन्सुपर्णे हेमाभे सर्वे विस्मयमाययुः । ततस्तु गरुडः शक्रमब्रवीद्द्विजपुंगवाः

அந்த சுபர்ணன் பொன்னென ஒளிர்ந்தபோது அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். பின்னர் கருடன் சக்ரன் (இந்திரன்) நோக்கி உரைத்தான், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே.

Verse 98

भवता साकमखिलं जगदेतच्चराचरम् । देवेंद्र सततं वोढुममोघा शक्तिरस्ति मे

தேவேந்திரனே, உன்னுடன் சேர்ந்து இந்தச் சராசர உலகமெங்கும் இடையறாது தாங்கும் தவறாத வல்லமை எனக்கு உண்டு.

Verse 99

नाखण्डलसहस्रं मे रणे लभ्यं हरे भवेत् । इति ब्रुवाणं गरुडमब्रवीत्पाकशासनः

ஹரியே, போர்க்களத்தில் என்னை எதிர்கொள்ள ஆயிரம் இந்திரர்களும் போதாது. இவ்வாறு கூறிய கருடனுக்கு பாகசாசனன் (இந்திரன்) பதிலுரைத்தான்.

Verse 100

किं तेऽमृतेन कार्यं स्याद्दीयताममृतं मम । इमां सुधां भवान्दद्याद्येभ्यो हि विनतोद्भव

உனக்கு அமிர்தம் எதற்கு? அந்த அமிர்தத்தை எனக்குக் கொடு. ஓ விநதையின் புதல்வனே! நீ யாருக்காக இந்த சுதையை கொண்டு வந்தாயோ, அவர்களுக்கே இதை அளிப்பாயாக.

Verse 110

मुक्ता तदैव विनता दासीभावाद्द्विजोत्तमाः । सर्पास्तेऽमृतभक्षार्थं स्नातुं सर्वे ययुस्तदा

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அக்கணமே விநதா அடிமை நிலையிலிருந்து விடுதலை பெற்றாள். பின்னர் அந்த நாகங்கள் அனைத்தும் அமிர்தம் அருந்தும் நோக்கில் நீராடச் சென்றன.

Verse 120

स्तेयी सुरापी विज्ञेयो गुरुदाररतश्च सः । संसर्गदोषदुष्टश्च मुनिभिः परिकीर्त्यते

அவன் திருடன், மதுபானி என அறியப்பட வேண்டும்; மேலும் குருவின் மனைவியிடம் ஆசை கொண்டவனும், தீய சங்கத்தின் குற்றத்தால் மாசுபட்டவன் என முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்.

Verse 130

अज्ञानान्मुग्धया पापं कद्र्वा यदधुना कृतम् । क्षंतुमर्हसि तत्सर्वं दयाशीला हि साधवः

அறியாமையால் மயங்கிய கதிரூ இப்போது செய்த பாவம் அனைத்தையும் நீர் பொறுத்தருள வேண்டும்; ஏனெனில் சாதுக்கள் இயல்பாகவே கருணையுடையவர்கள்.

Verse 140

उपोष्य त्रिदिनं सस्नौ तस्मिन्क्षीरसरोजले । चतुर्थे दिवसे तस्यां कुर्वत्यां स्नानमादरात् । अदेहा व्योमगावाणी समुत्तस्थौ द्विजोत्तमाः

மூன்று நாட்கள் உபவாசம் இருந்து அவள் அந்த பால்-தாமரை நிறைந்த நீர்நிலையிலே நீராடினாள். நான்காம் நாளில் பக்தியுடன் நீராடிக் கொண்டிருந்தபோது, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, வானில் உலவும் உடலற்ற ஒரு வாக்கு எழுந்தது.

Verse 150

यः पठेदिममध्यायं क्षीरकुंडप्रशंसनम् । गोसहस्रप्रदातॄणां प्राप्नोत्यविकलं फलम्

திருக்க்ஷீரகுண்டத்தின் புகழை உரைக்கும் இவ்வத்யாயத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் ஆயிரம் பசுக்கள் தானம் செய்தோர்க்குரிய முழுப் புண்ணியப் பயனை குறையின்றி அடைவார்।