Adhyaya 8

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्सूतसर्वज्ञ कृष्णद्वैपायनप्रिय । त्वन्मुखाद्वै कथाः श्रुत्वा श्रोत्रकामृतवर्षिणीः

ரிஷிகள் கூறினர்— பகவான் சூதரே, நீங்கள் சர்வஜ்ஞர்; கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) அவர்க்கு பிரியமானவர். உங்கள் வாய்மொழியால் செவிகளுக்கு அமுதமழை பொழியும் இக்கதைகளை கேட்டபின்,

Verse 2

तृप्तिर्न जायतेऽस्माकं त्वद्वचोमृतपायिनाम् । अतः शुश्रूषमाणानां भूयो ब्रूहि कथाः शुभाः

உங்கள் வாக்கின் அமுதத்தை நாம் அருந்தினாலும் எங்களுக்கு திருப்தி உண்டாகவில்லை. ஆகவே கேட்க ஆவலுள்ள எங்களுக்கு மீண்டும் மங்களமான கதைகளை அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

वेतालवरदंनाम चक्रतीर्थस्य दक्षिणे । तीर्थमस्ति महापुण्यमित्यवादीद्भवान्पुरा

முன்னொரு காலத்தில் நீங்கள் கூறினீர்—“சக்ரதீர்த்தத்தின் தெற்கில் ‘வேதாலவரத’ எனப்படும் மிகப் புண்ணியத் தீர்த்தம் உள்ளது” என்று.

Verse 4

वेतालवरदाभिख्या तीर्थस्यास्यागता कथम् । किंप्रभावं च तत्तीर्थमेतन्नो वक्तुमर्हसि

இந்தத் தீர்த்தம் ‘வேதாலவரத’ என்ற பெயரை எவ்வாறு பெற்றது? மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் சக்தியும் தனிச்சிறப்பான மகிமையும் என்ன? எங்களுக்கு அருளிச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 5

श्रीसूत उवाच । साधुपृष्टं हि युष्माभिरतिगुह्यं मुनीश्वराः । शृणुध्वं मनसा सार्द्धं ब्रवीम्यत्यद्भुतां कथाम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—முனிவரே, நீங்கள் நன்றாகக் கேட்டீர்கள்; இது மிக இரகசியமானது. மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திக் கேளுங்கள்; நான் அதிசயமான கதையை உரைக்கிறேன்.

Verse 6

पामरा अपि मोदन्ते यां वै श्रुत्वा कथां शुभाम् । कथा चेयं महापुण्या पुरा कैलासपर्वते

இந்த நல்வழிக் கதையை கேட்டால் பாமரரும் மகிழ்வர். இக்கதை மிகப் புண்ணியமானது; முன்பு கைலாசப் பர்வதத்தில் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 7

केलिकालेषु पावत्यै शंभुना कथिता द्विजाः । तां ब्रवीमि कथामेनामत्यद्भुततरां हि वः

இருபிறப்பினரே, தெய்வீக விளையாட்டு நேரங்களில் சம்பு பார்வதியிடம் இக்கதையை உரைத்தார். அதே மிக அதிசயமான கதையையே இப்போது உங்களுக்கு நான் சொல்கிறேன்.

Verse 8

पुरा हि गालवोनाम महर्षिः सत्यवाक्छुचिः । चिंतयानः परं ब्रह्म तपस्तेपे निजाश्रमे

பண்டைக் காலத்தில் காளவனென்னும் மகரிஷி இருந்தார்—சத்தியவாக்கும் தூய்மையும் உடையவர். பரப்ரஹ்மத்தைத் தியானித்து தம் ஆசிரமத்தில் தவம் செய்தார்.

Verse 9

तस्य कन्या महाभागा रूपयौवनशालिनी । नाम्ना कांतिमती बाला व्यचरत्पितुरंतिके

அவருக்கு பெரும் பாக்கியமுடைய, அழகும் இளமையும் நிறைந்த ஒரு மகள் இருந்தாள். ‘காந்திமதி’ எனப் பெயருடைய அந்தப் பெண் தந்தையின் அருகில் இருந்து பணிவிடை செய்தாள்.

Verse 10

आहरंती च पुष्पाणि बल्यर्थं तस्य वै मुनेः । वेदिसंमार्जनादीनि समिदाहरणानि च

அந்த முனிவரின் பலிக்காக மலர்களை அவள் கொண்டு வந்தாள். மேலும் வேதியைத் துடைத்தல் முதலிய பணிகளையும், யாகத்திற்கான சமித்துகளைச் சேகரித்தலும் செய்தாள்.

Verse 11

कुर्वती पितरं बाला सम्यक्परिचचार ह । कदाचित्सा तु वल्यर्थं पुष्पाण्याहर्तुमुद्यता

இவ்வாறு அந்தப் பெண் தந்தையை முறையாகப் பணிவிடை செய்தாள். ஒருநாள் பலிக்காக மலர்கள் கொண்டு வர எண்ணி புறப்பட்டாள்.

Verse 12

तस्मिन्वने कांतिमती सुदूरमगमत्तदा । तत्र पुष्पाणि रम्याणि समाहृत्य च पेटके

அந்த வனத்தில் காந்திமதி அப்போது வெகுதூரம் சென்றாள். அங்கே அழகிய மலர்களைச் சேகரித்து தன் கூடைத்தில் வைத்தாள்.

Verse 13

तूर्णं निववृते बाला पितृशुश्रूषणे रता । निवर्तमानां तां कन्यां विद्याधरकुमारकौ

தந்தைச் சேவையில் ஈடுபட்ட அந்த இளம்பெண் விரைந்து திரும்பினாள். திரும்பி வந்த அவள் கன்யையை இரண்டு வித்யாதர இளவரசர்கள் கண்டனர்.

Verse 14

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विमानस्थौ ददर्शतुः । तां दृष्ट्वा गालवसुतां रूपयौवनशालिनीम्

விமானத்தில் இருந்த சுதர்சனன், சுகர்ணன் அவளைக் கண்டனர். காளவ முனிவரின் அழகும் இளமையும் நிறைந்த மகளைக் கண்டு (அவர்கள் மனம் ஈர்க்கப்பட்டது).

Verse 15

कामस्य पत्नीं ललितां रतिं मूर्तिमतीमिव । सुदर्शनाभिधो ज्येष्ठो विद्याधरकुमारकः

அவள் காமதேவனின் இனிய துணைவி ரதி உருவெடுத்து வந்ததுபோல் தோன்றினாள். அந்த வித்யாதர இளவரசர்களில் மூத்தவன் சுதர்சனன் எனப்பட்டான்.

Verse 16

हर्षसंफुल्लनयनश्चकमे काममोहितः । पूर्णचन्द्राननां तां वै वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

மகிழ்ச்சியால் அவன் கண்கள் மலர்ந்தன; காம மயக்கத்தில் அவன் அவள்மேல் காதல் கொண்டான். பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகத்தையுடைய அவளை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினான்.

Verse 17

तया रिरंसुकामोऽसौ विमानाग्रादवातरत् । तामुपेत्य मुनेः कन्यामित्युवाच सुदर्शनः

அவளுடன் விளையாட விரும்பி அவன் விமானத்தின் முன்பகுதியிலிருந்து இறங்கினான். முனிவரின் மகளிடம் அணுகி சுதர்சனன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 18

सुदर्शन उवाच । कासि भद्रे सुता कस्य रूपयौवनशालिनी । रूपमप्रतिमं ह्येतदाह्लादयति मे मनः

சுதர்சனன் கூறினான்—அம்மையே, நீ யார்? யாருடைய மகள், அழகும் இளமையும் ஒளிர்வதாய்? உன் இந்த ஒப்பற்ற ரூபம் என் மனத்தை உண்மையிலே மகிழ்விக்கிறது.

Verse 19

त्वां दृष्ट्वा रतिसंकाशां बाधते मां मनोभवः । सुकण्ठनामधेयस्य विद्याधरपतेरहम्

உன்னை ரதியைப் போன்றவளாகக் கண்டதும் மனோபவன் (காமன்) என்னை வாட்டுகிறான். நான் ‘சுகண்ட’ எனப் பெயருடைய வித்யாதர அரசனின் மகன்.

Verse 20

आत्मजो रूपसंपन्नो नाम्ना चैव सुदर्शनः । प्रतिगृह्णीष्व मां भद्रे रक्ष मां करुणादृशा

நான் அவருடைய மகன்—அழகால் நிறைந்தவன்—என் பெயரும் சுதர்சனன். அம்மையே, என்னை ஏற்றுக்கொள்; கருணை நிறைந்த பார்வையால் என்னைக் காப்பாற்று.

Verse 21

भर्तारं मां समासाद्य सर्वान्भोगानवाप्स्यसि । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य विद्याधरसुतस्य सा

“என்னை கணவராக அடைந்தால் எல்லா இன்பங்களையும் பெறுவாய்.” அந்த வித்யாதரப் புதல்வனின் சொற்களை கேட்ட அவள் (பதில் கூறினாள்).

Verse 22

तदा कांतिमती वाक्यं धर्मयुक्तमभाषत । सुदर्शन महाभाग विद्याधरपतेः सुत

அப்போது காந்திமதி தர்மத்தோடு பொருந்திய சொற்களை உரைத்தாள்—“ஓ சுதர்சன மகாபாக்யவானே, வித்யாதர அரசனின் மகனே, …”

Verse 23

आत्मजां मां विजानीहि गालवस्य महात्मनः । कन्या चाहमनूढास्मि पितृशु श्रूषणे रता

என்னை மகாத்மா காளவ முனிவரின் மகளென அறிந்துகொள். நான் திருமணமாகாத கன்னி; தந்தை சேவையில் எப்போதும் ஈடுபட்டவள்.

Verse 24

बल्यर्थं हि पितुश्चाहं पुष्पाण्याहर्तुमागता । आहरंत्याश्च पुष्पाणि याम एको न्यवर्तत

தந்தையின் பலி அர்ப்பணத்திற்காகவே நான் மலர்கள் கொணர வந்தேன். மலர்கள் பறித்துக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு யாமம் (பிரஹரம்) கடந்தது.

Verse 25

मद्विलंबेन स मुनिर्देव तार्चनतत्परः । कोपं विधास्यते नूनं तपस्वी मुनिपुंगवः

என் தாமதத்தால் அந்த தவசி, முனிவர்களில் சிறந்தவர், தேவர்களை ஆராதிப்பதில் ஈடுபட்டவர், நிச்சயம் கோபமடைவார்.

Verse 26

तच्छीघ्रमद्य गच्छामि पुष्पाण्यप्याहृतानि मे । कन्याश्च पितुराधीना न स्वतन्त्राः कदाचन

ஆகையால் இன்று நான் விரைவாகச் செல்கிறேன்; மலர்களையும் நான் கொண்டு வந்துள்ளேன். கன்னியர் தந்தையின் அதிகாரத்திலேயே—எப்போதும் சுயாதீனமல்லர்.

Verse 27

यदि मामिच्छति भवान्पितरं मम याचय । इति विद्याधरसुतमुक्त्वा कांतिमती तदा

நீங்கள் என்னை விரும்பினால், என் தந்தையிடம் என்னை வேண்டிக் கேளுங்கள். இவ்வாறு வித்யாதரன் மகனிடம் கூறி, காந்திமதி அப்போது புறப்படத் தயாரானாள்.

Verse 28

पितुराशंकिता तूर्णमा श्रमं गन्तुमुद्यता । गच्छन्तीं तां समालोक्य विद्याधरकुमारकः

தந்தையின் அச்சத்தால் அவள் விரைந்து ஆசிரமத்திற்குச் செல்லத் தயாரானாள். அவள் செல்லக் கண்ட வித்யாதர இளவரசன் (உள்ளம் கலங்கி) முன்னே வந்தான்.

Verse 29

तूर्णं जग्राह केशेषु धावित्वा मदनार्दितः । अभ्येत्य निजकेशेषु गृह्णन्ते तं विलोक्य सा

காமத்தால் துன்புற்றவன் ஓடி வந்து அவளின் கூந்தலை உடனே பற்றினான். அவன் அவளின் தலையிழைகளைப் பிடித்திருப்பதைக் கண்ட அவள் அஞ்சினாள்.

Verse 30

उच्चैश्चक्रंद सहसा कुररीव मुनेः सुता । अस्माद्विद्याधरसुताज्जनक त्राहि मां विभो

அப்போது முனிவரின் மகள் குரரீப் பறவைபோல் திடீரென உரக்க அழுதாள்—“அப்பா, வல்லமைமிகு பிரபுவே! இந்த வித்யாதரப் புதல்வனிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்.”

Verse 31

बलाद्गृह्णाति दुष्टात्मा विद्याधरसुतोऽद्य माम् । इत्थमुच्चैः प्रचुक्रोश स्वाश्रमान्नातिदूरतः

“இந்த தீய மனத்தையுடைய வித்யாதரப் புதல்வன் இன்று என்னை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துச் செல்கிறான்!” என்று அவள் தன் ஆசிரமத்திலிருந்து அதிக தூரமல்லாத இடத்திலேயே உரக்கக் கூவினாள்.

Verse 32

तदाक्रंदितमाकर्ण्य गन्धमादनवासिनः । मुनयस्तु पुरस्कृत्य गालवं मुनिपुंगवम्

அவளின் அலறலைக் கேட்ட கந்தமாதனத்தில் வசித்த முனிவர்கள், முனிவர்களில் சிறந்த காளவனை முன்னணியில் வைத்து (அங்கு) புறப்பட்டனர்.

Verse 33

किमेतदिति विज्ञातुं तं देशं तूर्णमाययुः । तं देशं तु समागत्य सर्वे ते ऋषिपुंगवाः

“இது என்ன?” என்று அறிய ஆவலுற்ற அந்த முனிவர்தலைவர்கள் விரைந்து அந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கே வந்து சேர்ந்ததும் எல்லா ரிஷிபுங்கவரும் ஒன்றுகூடினர்.

Verse 34

विद्याधरगृहीतां तां ददृशुर्मु निकन्यकाम् । विद्याधरसुतं चान्यमंतिके समुपस्थितम्

ஒரு வித்யாதரன் பிடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த முனிகன்னியைக் அவர்கள் கண்டனர்; மேலும் அருகில் இன்னொருவன்—வித்யாதரன் மகன்—நெருக்கத்தில் நின்றதையும் கண்டனர்.

Verse 35

एतद्दृष्ट्वा महायोगी गालवो मुनिपुंगवः । गतः कोपवशं किंचिद्दुराप्मानं शशाप तम्

இதைக் கண்ட மகாயோகி காளவ முனிவர்தலைவர் சிறிது கோபவசப்பட்டு அந்த துராத்மனைச் சபித்தார்.

Verse 36

कृतवानीदृशं कार्यं यत्त्वं विद्याधराधम । तद्याहि मानुषीं योनिं स्वस्य दुष्कर्मणः फलम्

‘வித்யாதரர்களில் இழிந்தவனே! நீ இப்படியொரு செயலைச் செய்தாய்; ஆகவே மனித யோனியில் செல்—இது உன் தீவினையின் பலன்.’

Verse 37

संप्राप्य मानुषं जन्म बहुदुःखसमाकुलम् । अचिरेण तु कालेन तस्मिन्नेव तु जन्मनि

‘பல துயரங்களால் நிறைந்த மனிதப் பிறவியைப் பெற்றபின், நீண்ட காலமின்றி—அதே பிறவியிலேயே—…’

Verse 38

मनुष्यैरपि निंद्यं तद्वेतालत्वं प्रयास्यसि । मांसानि शोणितं चैव सर्वदा भक्षयिष्यसि

மனிதர்களாலும் இகழப்படும் அந்த வேதாள நிலையினை நீ அடைவாய்; என்றும் மாம்சமும் இரத்தமும் உண்டு வாழ்வாய்।

Verse 39

वेताला राक्षसप्राया बलाद्गृह्णन्ति योषितः । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा वेतालत्वमवाप्स्यसि

வேதாளர்கள் ராட்சசர்களைப் போன்றவர்கள்; அவர்கள் பெண்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடிப்பர். ஆகவே நீ மனிதனாகப் பிறந்தும் வேதாளத்துவம் அடைவாய்।

Verse 40

तव दुष्कर्मणो योऽसावनुमंता कनिष्ठकः । सुकर्ण इति विख्यातो भविता सोपि मानुषः

உன் துஷ்கர்மத்திற்கு சம்மதித்த இளைய துணை—‘சுகர்ணன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்—அவனும் மனிதனாகப் பிறப்பான்।

Verse 41

किंतु साक्षान्न कृतवान्यतोऽसावीदृशीं क्रियाम् । तन्मानुषत्व मेवास्य वेतालत्वं तु नो भवेत्

ஆனால் அவன் நேரடியாக அத்தகைய செயலைச் செய்யவில்லை; ஆகவே அவனுக்கு மனிதப் பிறப்பே உண்டு, வேதாளத்துவம் இல்லை।

Verse 42

विज्ञप्तिकौतुकाभिख्यं यदा विद्याधराधिपम् । द्रक्ष्यतेऽसौ कनिष्ठस्ते तदा शापाद्विमोक्ष्यते

உன் இளையவன் ‘விஞ்ஞப்தி-கௌதுக’ எனப் பெயர் பெற்ற வித்யாதராதிபதியை தரிசிக்கும் போது, அப்பொழுது அவன் சாபத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 43

ईदृशस्यतु यः कर्ता महापापस्य कर्मणः । स त्वं संप्राप्य मानुष्यं तस्मिन्नेव तु जन्मनि

இத்தகைய மகாபாபச் செயலைச் செய்பவன், மனிதப் பிறவி பெற்றவுடன் அதே பிறவியிலேயே அதன் பலனை நிச்சயமாக அனுபவிப்பான்.

Verse 44

वेतालजन्म संप्राप्य चिरं लोके चरिष्यसि । इत्युक्त्वा गालवः कन्यां गृहीत्वा मुनिभिः सह

“வேதாளப் பிறவி பெற்று நீ நீண்ட காலம் உலகில் அலைந்து திரிவாய்.” என்று கூறி, காளவர் முனிவர்களுடன் அந்தக் கன்னியைக் கொண்டு புறப்பட்டார்.

Verse 45

विद्याधरसुतौ शप्त्वा स्वाश्रमं प्रति निर्ययौ । ततस्तस्मिन्महाभागे निर्याते मुनिपुंगवे

வித்யாதரனின் இரு புதல்வர்களைச் சபித்து, அவர் தம் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார். அந்த மகாபாக்ய மునிவரர் புறப்பட்டபின்…

Verse 46

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विद्याधरपतेः सुतौ । मुनिशापेन दुःखार्तौ चिंतयामासतुर्भृशम्

வித்யாதரப் பெருமான் புதல்வர்கள் சுதர்சனன், சுகர்ணன் முனிவரின் சாபத்தால் துயருற்று ஆழமாகச் சிந்தித்தனர்.

Verse 47

कर्तव्यं तौ विनिश्चित्य सुदर्शनसुकर्णकौ । गोविंदस्वामिनामानं यमुनातटवासिनम्

செய்ய வேண்டியது என்ன என்று தீர்மானித்து, சுதர்சனனும் சுகர்ணனும் யமுனைக் கரையில் வாழும் கோவிந்தஸ்வாமி என்னும் பிராமணரை அணுகினர்.

Verse 48

ब्राह्मणं शीलसंपन्नं पितृत्वे परिकल्प्य तौ । परित्यज्य स्वकं रूपमजायेतां तदा त्मजौ

நல்லொழுக்கம் நிறைந்த ஒரு பிராமணனைத் தந்தையாக ஏற்று, அவர்கள் இருவரும் தம் வடிவைத் துறந்து, அப்போது அவனுடைய மக்களாகப் பிறந்தனர்.

Verse 49

विजयाशोकदत्ताख्यौ तस्य पुत्रौबभूवतुः । सुतो विजयदत्ताख्यो ज्येष्ठो जज्ञे सुदर्शनः

அவனுக்கு விஜயதத்தன், அசோகதத்தன் எனும் இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர். அவர்களில் மூத்தவன் விஜயதத்தன் உண்மையில் சுதர்சனன் மறுபிறவி ஆகும்.

Verse 50

अशोकदत्तनामा तु सुकर्णश्च कनिष्ठकः । विजयाशोकदत्तौ तु क्रमाद्यौवनमापतुः

இளையவன் சுகர்ணன் அசோகதத்தன் என்ற பெயருடன் பிறந்தான். பின்னர் காலப்போக்கில் விஜயதத்தனும் அசோகதத்தனும் இளமை அடைந்தனர்.

Verse 51

एतस्मिन्नेव कालेतु यमुनायास्तटे शुभे । अनावृष्ट्या तु दुर्भिक्षमभूद्द्वादशवार्षि कम्

அதே காலத்தில், யமுனையின் புனிதத் துறையில், மழையின்மையால் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த பஞ்சம் ஏற்பட்டது.

Verse 52

गोविंदस्वामिनामा तु ब्राह्मणो वेदपारगः । दुर्भिक्षोपहतां दृष्ट्वा तदानीं स निजां पुरीम्

கோவிந்தஸ்வாமி எனும் ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; அவன் வேதங்களில் தேர்ந்தவன். அப்போது தன் நகரம் பஞ்சத்தால் துன்புறுவதைப் பார்த்து அவன்…

Verse 53

प्रययौ काशनिगरं सपुत्रः सह भार्यया । स प्रयागं समासाद्य द्वं दृष्ट्वा महावटम्

அவன் மகனும் மனைவியும் உடன் காசி நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். பிரயாகம் அடைந்து, மகாவடம் எனும் பெரும் ஆலமரத்தைத் தரிசித்தான்.

Verse 54

कपालमालाभरणं सोऽपश्यद्यतिनं पुरः । गोविंदस्वामिनामा तु नमश्चक्रे स तं मुनिम्

அவன் முன்பாக கபாலமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு யதியை கண்டான். கோவிந்தஸ்வாமி எனும் அந்தப் பிராமணன் அந்த முனிவருக்கு வணங்கினான்.

Verse 55

सपुत्रस्य सभार्यस्य सोऽवादीदाशिषो मुनिः । इदं च वचनं प्राह गोविंदस्वामिनं प्रति

அந்த முனிவர், மகனும் மனைவியும் உடன் இருந்த அவனுக்கு ஆசீர்வாதம் கூறினார். பின்னர் கோவிந்தஸ்வாமியிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 56

ज्येष्ठेनानेन पुत्रेण सांप्रतं ब्राह्मणोत्तम । क्षिप्रं विजयदत्तेन वियोगस्ते भविष्यति

ஓ பிராமணோத்தமா! இந்த மூத்த மகன் விஜயதத்தனிடமிருந்து விரைவில் உனக்கு பிரிவு ஏற்படும்.

Verse 57

इति तस्य वचः श्रुत्वा गोविंदस्वामिनामकः । सूर्ये चास्तं गते तत्र सांध्यं कर्म समाप्य च

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட கோவிந்தஸ்வாமி—அங்கே சூரியன் அஸ்தமித்தபின்—சந்த்யாவந்தனத்தை செய்து நிறைவேற்றினான்.

Verse 58

सभार्यः ससुतो विप्रः सुदूराध्वसमाकुलः । उवास तस्यां शर्वर्य्यां शून्ये वै देवतालये

அந்த அந்தணன் மனைவி மகனுடன், நீண்ட பயணச் சோர்வால் தளர்ந்து, அந்த இரவில் வெறிச்சோடிய தேவாலயத்தில் தங்கினான்.

Verse 59

तदा त्वशोकदत्तश्च ब्राह्मणी च समाकुलौ । वस्त्रेणास्तीर्य पृथिवीं रात्रौ निद्रां समापतुः

அப்போது அசோகதத்தனும் அந்தணியும் கலக்கமுற்று, துணியைத் தரையில் விரித்து இரவில் உறங்கினர்.

Verse 60

ततो विजयदत्तस्तु दूरमार्गविलंघनात् । बभूवात्यंतमलसो भृशं शीतज्वरार्दितः

பின்னர் விஜயதத்தன் நீண்ட வழியின் மிகைச் சோர்வால் மிகவும் தளர்ந்து, கடும் குளிர்காய்ச்சலால் வாடினான்.

Verse 61

गोविंदस्वामिना पित्रा शीतवबाधानिवृत्तये । गाढमालिंग्यमानोऽपि शीतबाधां न सोऽत्यजत्

தந்தை கோவிந்தஸ்வாமி குளிர்த் துன்பம் நீங்குமாறு அவனை இறுக அணைத்தாலும், அவன் அந்தக் குளிர்ப் பீடையிலிருந்து விடுபடவில்லை.

Verse 62

बाधतेऽत्यर्थमधुना तात मां शीतलो ज्वरः । एतद्बाधानिवृत्त्यर्थं वह्निमानय मा चिरम्

அவன் கூறினான்—“தந்தையே, இந்தக் குளிர்காய்ச்சல் இப்போது என்னை மிகக் கடுமையாக வாட்டுகிறது; இந்தத் துன்பம் நீங்க உடனே தீயைக் கொண்டு வாருங்கள்.”

Verse 63

इति पुत्रवचः श्रुत्वा सर्वत्राग्निं गवेषयन् । अलब्धवह्निः प्रोवाच पुन रभ्येत्य पुत्रकम्

மகனின் சொற்களை கேட்ட தந்தை எங்கெங்கும் தீயைத் தேடினார். தீ கிடைக்காததால் மீண்டும் வந்து அந்தப் பிள்ளையிடம் கூறினார்.

Verse 64

न वह्निं पुत्र विंदामि मार्गमाणोऽपि सर्वशः । रात्रिमध्ये तु संप्राप्ते द्वारेषु पिहितेषु च

மகனே, எல்லாவிதமாகத் தேடியும் எனக்கு தீ கிடைக்கவில்லை. இப்போது நள்ளிரவு வந்துவிட்டது; கதவுகளும் மூடப்பட்டுள்ளன.

Verse 65

निद्रापरवशाः पौरा नैव दास्यंति पावकम् । इत्थं विजयदत्तोऽसावुक्तः पित्रा ज्वरातुरः

தூக்கத்தில் ஆழ்ந்த நகர மக்கள் தீயைத் தரமாட்டார்கள். இவ்வாறு காய்ச்சலால் வாடும் விஜயதத்தனிடம் தந்தை சொன்னார்.

Verse 66

ययाचे वह्निमेवासौ पितरं दीनया गिरा । शीतज्वरसमुद्भूतशीतबाधाप्रपीडितम्

அப்போது அவன் இரங்கத்தக்க குரலில் தந்தையிடம் தீயை மட்டும் வேண்டினான்; சளிக் காய்ச்சலால் எழுந்த குளிர் வேதனை அவனை வாட்டியது.

Verse 67

हिमशीकरवान्वायुर्द्विगुणं बाधतेऽद्य माम् । वह्निर्न लब्ध इति वै मिथ्यैवोक्तं पितस्त्वया

பனித்துளிகள் நிறைந்த இந்தக் காற்று இன்று எனக்கு இரட்டிப்பாகத் துன்பம் தருகிறது. ‘தீ கிடைக்கவில்லை’—அப்பா, அதை நீங்கள் நிச்சயமாகப் பொய்யாகச் சொன்னீர்கள்.

Verse 68

दूरादेष पुरोभागे ज्वालामालासमाकुलः । शिखाभिर्लेलिहानोभ्रं दृश्यते पश्य पावकः

பார்—தூரத்தில் முன்னே ஜ்வாலைகளின் மாலைகளால் சூழப்பட்ட அக்கினி தெரிகிறது; அதன் நாவெனும் தீச்சுடர்கள் வானத்தை நக்குகின்றன.

Verse 69

तं वह्निमानय क्षिप्रं तात शीतनिवृत्तये । इत्युक्तवन्तं तं पुत्रं स पिता प्रत्यभाषत

“தந்தையே, குளிர் நீங்கும்படி அந்த அக்கினியை விரைவில் கொண்டு வாருங்கள்.” என்று மகன் கூற, தந்தை அவனுக்கு மறுமொழி சொன்னார்.

Verse 70

नानृतं वच्मि पुत्राद्य सत्यमेव ब्रवीम्यहम् । वह्निमान्योऽयमुद्देशो दूरादेव विलोक्यते

மகனே, இன்று நான் பொய் சொல்லவில்லை; உண்மையே சொல்கிறேன். அக்கினி இருப்பதுபோல் தோன்றும் அந்த இடம் தூரத்திலிருந்தே அப்படியே தெரிகிறது.

Verse 71

पितृकाननदेशं तं पुत्र जानीहि सांप्रतम् । यद्येषोभ्रंलिहज्वालः पुरस्ताज्ज्वलतेऽनलः

மகனே, இப்போது அறிந்துகொள்—அது பித்ருக்களின் கானகப் பகுதி. முன்னே எரியும் அக்கினியின் ஜ்வாலைகள் வானத்தை நக்குகின்றன; அது அங்கேயே உள்ளது.

Verse 72

पुत्र वित्रासजनकं तं जानीहि चितानलम् । अमंगलो न सेव्योऽयं चिताग्निः स्पर्शदूषितः

மகனே, அச்சம் தரும் அந்த அக்கினியைச் சிதைஅனல் என்று அறிந்துகொள். இது அமங்கலம்; இதைச் சேவிக்கவும் பயன்படுத்தவும் கூடாது; சிதைஅக்கினி ஸ்பரிசத்தால் மாசுபட்டது.

Verse 73

तस्य चायुःक्षयं याति सेवते यश्चितानलम् । तस्मात्तवायुर्हानिर्मा भूयादिति मया सुत

சிதையின் அக்கினியை நாடுவோரின் ஆயுள் குறையும். ஆகையால், மகனே, உன் உயிர்க்குறைவு நேராதபடி நான் இவ்வாறு கூறினேன்.

Verse 74

अमंगलस्तथा स्पृश्यो नानीतोऽयं चितानलः । इत्युक्तवंतं पितरं स दीनः प्रत्यभाषत

இது அமங்கலம்; தொடத் தகாதது; இந்தச் சிதாக்னியை இங்கே கொண்டு வரலாகாது. என்று தந்தை கூற, அந்த மகன் தாழ்வுற்ற மனத்துடன் மறுமொழி சொன்னான்.

Verse 75

अयं शवानलो वा स्यादध्वरानल एव वा । सर्वथानीयतामेष नोचेन्मे मरणं भवेत्

இது சவஅக்கினியாயினும் யாகஅக்கினியாயினும்—எதுவாயினும்—இதை எப்படியாயினும் கொண்டு வரவேண்டும்; இல்லையெனில் எனக்கு மரணம் நேரும்.

Verse 76

पुत्रस्नेहाभिभूतोऽथ समाहर्तुं चितानलम् । गोविंदस्वामिनामा तु श्मशानं शीघ्रमभ्यगात्

மகன்பாசத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட கோவிந்தஸ்வாமி, சிதாக்னியை எடுத்து வர விரைந்து சுடுகாட்டை அடைந்தான்.

Verse 77

गोविंदस्वामिनि गते समाहर्तुं चितानलम् । तूर्णं विजयदत्तोऽपि तदा गच्छंतमन्वयात्

கோவிந்தஸ்வாமி சிதாக்னியை எடுத்து வரச் சென்றபோது, விஜயதத்தனும் உடனே அவனைத் தொடர்ந்து சென்றான்.

Verse 79

संप्राप्य तापनिकटं विकीर्णास्थि चितानलम् । आलिंगन्निव सोद्वेगं शनैर्निर्वृतिमाप्तवान्

அவன் சிதையின் தீவெப்பத்தருகே சென்றான்; எங்கும் சிதறிய எலும்புகள் கிடந்தன. அதை அணைத்துக் கொள்பவன் போல, உள்ளத்தில் கலக்கம் இருந்தும், மெதுவாக ஒரு அச்சமூட்டும் நிறைவை அடைந்தான்.

Verse 80

इति तस्य वचः श्रुत्वा पुत्रस्य ब्राह्मणोत्तमः । निपुणं तं निरूप्यैतद्वचनं पुनरब्रवीत्

மகனின் சொற்களை கேட்ட சிறந்த பிராமணர் அவனை நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து, மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 81

गोविंदस्वाम्युवाच । एतत्कपालमनलज्वालावलयवर्तुलम् । वसाकीकसमांसाढ्यमेतद्रक्तांबुजोपमम्

கோவிந்தஸ்வாமி கூறினார்—இந்தக் கபாலம் தீயின் ஜ்வாலைகளின் வளையத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது; கொழுப்பு, நரம்பு, மாம்சம் நிறைந்தது; இது செம்மைத் தாமரையை ஒத்ததாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 82

द्विजस्य सूनुः श्रुत्वेति काष्ठाग्रेण जघान तत् । येन तत्स्फुटनोद्गीर्णवसासिक्तमुखोऽभवत्

இதைக் கேட்ட பிராமணனின் மகன் மரக்கட்டையின் முனையால் அதனை அடித்தான். அந்த அடியில் அது பிளந்து, கொழுப்பு பீச்சென்று வந்து அவன் முகத்தில் படிந்தது.

Verse 83

कपालघट्टनाद्रक्तं यत्संसक्तं मुखे तदा । जिह्वया लेलिहानोऽसौ मुहुस्तद्रक्तमा स्वदत्

கபாலத்தைத் தாக்கியதால் அவன் முகத்தில் ஒட்டியிருந்த இரத்தத்தை, அவன் நாவால் மீண்டும் மீண்டும் நக்கி, அந்த இரத்தத்தின் சுவையை மறுமறுவாக அனுபவித்தான்.

Verse 84

आस्वाद्यैवं समादाय तत्कपालं समाकुलः । पीत्वा वसां महाकायो बभूवातिभयंकरः

இவ்வாறு சுவைத்து, கலக்கத்துடன் அந்தக் கபாலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, கொழுப்பை அருந்தியவுடன் அவன் பெருந்தேகனாய்—அளவிலா பயங்கரனாய் ஆனான்.

Verse 85

सद्यो वेता लतां प्राप तीक्ष्णदंष्ट्रस्तदा निशि । तस्याट्टहासघोषेण दिशश्च प्रदिशस्तदा

உடனே இரவில் கூர்மையான பற்களுடன் அவன் வேதாள நிலையை அடைந்தான்; அவன் அட்டஹாசத்தின் முழக்கத்தால் திசைகளும் விதிசைகளும் ஒலித்தன.

Verse 86

द्यौरतरिक्षं भूमिश्च स्फुटिता इव सर्वशः । तस्मिन्वेगात्समाकृष्य पितरं हन्तुमुद्यते

வானமும் இடைநிலமும் பூமியும் எல்லாத் திசைகளிலும் பிளந்ததுபோல் தோன்றின; அப்போது அவன் சீற்ற வேகத்தில் தந்தையை இழுத்து, கொல்லத் துணிந்தான்.

Verse 87

मा कृथाः साहसमिति प्रादुरासीद्वचो दिवि । स दिव्यां गिरमाकर्ण्य वेतालोऽतिभयंकरः

‘துணிச்சல் செய்யாதே!’ என்று வானில் திடீரென ஒரு வாக்கு எழுந்தது; அந்த தெய்வ வாணியை கேட்ட அந்த மிகப் பயங்கர வேதாளன் நின்றான்.

Verse 88

पितरं तं परित्यज्य महावेगसमन्वितः । तूर्णमाकाशमाविश्य प्रययावस्खलद्गतिः

தந்தையை விட்டு, பேர்வேகத்துடன், உடனே ஆகாயத்தில் புகுந்து, தடையற்ற இயக்கத்துடன் பறந்து சென்றான்.

Verse 89

स गत्वा दूरमध्वानं वेतालैः सह संगतः । तमागतं समालोक्य वेतोलास्सर्व एव ते

அவன் நீண்ட தூரப் பாதையைச் சென்று வேதாளர்களுடன் சேர்ந்தான். அவன் வந்ததைப் பார்த்தவுடன் அந்த வேதாளர்கள் அனைவரும் அவனை நோக்கித் திரும்பினர்.

Verse 90

कपालस्फोटनादेष वेतालत्वं यदाप्तवान् । कपालस्फोटनामानमाह्वयांचक्रिरे ततः

கபாலம் பிளந்ததினாலேயே அவன் வேதாளத்துவம் அடைந்தான்; ஆகவே அவர்கள் அவனை ‘கபாலஸ்போட’—‘மண்டை உடைப்பவன்’ என்ற பெயரால் அழைத்தனர்.

Verse 91

ततः कपालस्फोटो ऽसौ वेतालैः सर्वतो वृतः । नरास्थिभूषणाख्यस्य सद्यो वेतालभूपतेः

அப்போது கபாலஸ்போடன், எல்லாப் புறமும் வேதாளர்களால் சூழப்பட்டவனாய், நராஸ்திபூஷணன் எனும் வேதாள அரசனின் முன்னிலையில் உடனே சென்றடைந்தான்.

Verse 92

अन्तिकं सहसा प्राप महाबलसमन्वितः । नरास्थिभूषणश्चैनं सेनाप तिमकल्पयत्

அவன் மாபெரும் வலத்துடன் திடீரென அருகில் வந்தடைந்தான்; நராஸ்திபூஷணன் அவனை சேனாதிபதியாக நியமித்தான்.

Verse 93

तं कदाचित्तु गन्धर्वश्चित्रसेनाभिधो बली । नरास्थिभूषणं संख्ये न्यवधीत्सोऽपि संस्थितः

ஒரு சமயம் சித்ரசேனன் எனும் வலிமைமிக்க கந்தர்வன் போரில் நராஸ்திபூஷணனை கொன்றான்; அவனும் (கபாலஸ்போடனும்) நிலைபெற்று நின்றான்.

Verse 94

नरास्थिभूषणे तस्मि न्गन्धर्वेण हते युधि । तदा कपालस्फोटोऽसौ तत्पदं समवाप्तवान्

போரில் கந்தர்வனால் அந்த நராஸ்திபூஷணன் கொல்லப்பட்ட அதே கணத்தில், கபாலஸ்போடனும் அதே பதம் (கதி) அடைந்தான்।

Verse 95

विद्याधरेन्द्रस्य सुतः सुदर्शनो मनुष्यतां वै प्रथमं स गत्वा । वेतालतां प्राप्य महर्षिशापात्क्रमाच्च वेतालपतिर्बभूव

வித்யாதரேந்திரனின் மகன் சுதர்சனன் முதலில் மனிதப் பிறவியை அடைந்தான்; பின்னர் மகரிஷியின் சாபத்தால் வேதாலநிலையைப் பெற்று, காலப்போக்கில் வேதாலர்களின் தலைவனானான்।