Adhyaya 11

Verse 1

श्रीसूत उवाच । पापनाशे नरः स्नात्वा सर्वपापनिबर्हणे । ततः सीतासरो गच्छेत्स्नातुं नियमपूर्वकम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கும் பாபநாசத் தீர்த்தத்தில் நீராடிய பின், விதி-நியமங்களுடன் சீதாசரஸில் சென்று நீராட வேண்டும்।

Verse 2

यानि कानि च पुण्यानि ब्रह्मांडांतर्गतानि वै । तानि गंगादितीर्थानि स्वपापपरिशुद्धये

முழு பிரபஞ்சத்திற்குள் உள்ள எல்லாப் புண்ணியங்களும் புனிதத் தீர்த்தங்களும்—கங்கை முதலிய தீர்த்தங்களாக இங்கே, தம் பாவங்களை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக நிறைந்துள்ளன।

Verse 3

सीतासरसि वर्तंते महापातकनाशने । क्षेत्राण्यपि महार्हाणि काश्यादीनि दिवानिशम्

மகாபாதகங்களை அழிக்கும் சீதாசரஸில், காசி முதலிய மிக உயர்ந்த புனிதக் க்ஷேத்திரங்களும் பகலும் இரவும் நிலைத்திருக்கின்றன।

Verse 4

सीतासरोत्र सेवंते स्वस्वकल्मषशांतये । तस्याः सरसि संगीतगुणेनाकृष्य बालिशः

தம் தம் மாசுகளை அமைதிப்படுத்த மக்கள் சீதாசரஸை நாடுகின்றனர்; ஆனால் மூடன், ஏரியின் பாடல் போன்ற இனிய குணத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு வெளிப்புறமாக மட்டுமே அணுகுகிறான்।

Verse 5

पंचाननोऽपि वसते पंचपातकनाशनः । तदेतत्तीर्थमागत्य स्नात्वा वै श्रद्धया सह । पुरंदरः पुरा विप्रा मुमुचे ब्रह्महत्यया

ஐந்து மகாபாதகங்களை அழிப்பவரான பஞ்சானனனும் இங்கே வாசம் செய்கிறான். ஓ பிராமணர்களே, இந்தத் தீர்த்தத்திற்கு வந்து பக்தியுடன் நீராடியதால், பழங்காலத்தில் புரந்தரன் (இந்திரன்) பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான்।

Verse 6

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथमभूद्वासवस्य पुरा मुने । सीतासरसि स्नानात्कथं मुक्तोऽभवत्तया

ரிஷிகள் கூறினர்—முனிவரே! முற்காலத்தில் வாசவன் (இந்திரன்) எவ்வாறு பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தை அடைந்தான்? மேலும் சீதா-சரஸில் நீராடுவதால் அவன் அந்தப் பாவத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபட்டான்?

Verse 7

श्रीसूत उवाच । कपालाभरणोनाम राक्षसोऽभूत्पुरा द्विजाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே! முற்காலத்தில் ‘கபாலாபரண’ன் எனும் ஒரு ராட்சசன் இருந்தான்.

Verse 8

अवध्यः सर्वदेवानां सोऽभवद्ब्रह्मणो वरात् । शवभक्षणनामा तु तस्यासीन्मंत्रिसत्तमः

பிரம்மாவின் வரத்தால் அவன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அவத்யனானான். அவனுக்கு ‘சவபக்ஷண’ன் எனும் சிறந்த அமைச்சன் இருந்தான்.

Verse 9

अक्षौहिणीशतं तस्य हयेभरथसंकुलम् । अस्ति तस्य पुरं चापि वैजयंतमिति श्रुतम्

அவனிடம் குதிரை, யானை, தேர்கள் நிறைந்த நூறு அக்ஷௌஹிணி படைகள் இருந்தன. அவனுடைய நகரம் ‘வைஜயந்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றதாகக் கேள்விப்படப்படுகிறது.

Verse 10

वसत्यस्मिन्पुरे सोऽयं कपालाभरणो बली । शवभक्षं समाहूय बभाषे मंत्रिणं द्विजाः

அந்நகரில் வலிமைமிக்க கபாலாபரணன் வாழ்ந்தான். ஓ த்விஜர்களே! ‘சவபக்ஷ’னை அழைத்து, அவன் தன் அமைச்சனிடம் பேசினான்.

Verse 11

शवभक्ष महावीर्य मंत्रशास्त्रेषु कोविद । वयं देवपुरीं गत्वा विनिर्जित्य सुरान्रणे

ஏ சவபக்ஷா! நீ மாபெரும் வீரமும் மந்திரசாஸ்திர நிபுணத்துவமும் உடையவன். நாம் தேவர்களின் நகரத்திற்குச் சென்று, அங்கு போரில் தேவர்களை வெல்வோம்.

Verse 12

शक्रस्य भवने रम्ये स्थास्यामस्सैनिकैः सह । रमावो नंदने तस्य रंभाद्यप्सरसां गणैः

நாம் படைகளுடன் சேர்ந்து சக்ரனின் இனிய மாளிகையில் தங்குவோம்; அவனுடைய நந்தனத் தோட்டத்தில் ரம்பா முதலிய அப்ஸரஸ்களின் கூட்டத்துடன் மகிழ்ந்து விளையாடுவோம்.

Verse 13

कपालाभरणस्येदं निशम्य वचनं तदा । शवभक्षोऽब्रवीद्विप्रा वचस्तत्र तथास्त्विति

கபாலாபரணனின் சொற்களை கேட்டதும், சவபக்ஷன்—ஓ பிராமணர்களே—“ததாஸ்து; அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறினான்.

Verse 14

ततः कपालाभरणः पुत्रं दुर्मेधसं बली । प्रतिष्ठाप्य पुरे शूरं सेनया परिवारितः

பின்னர் வலிமைமிக்க கபாலாபரணன், மந்தபுத்தியுடைய தன் மகனை நகரில் அரசனாக நிறுவி, வீரனாய் படையால் சூழப்பட்டு புறப்பட்டான்.

Verse 15

युयुत्सुरमरैः साकं प्रययावमरावतीम् । गजाश्वरथपादातैरुद्धतै रेणुसंचयैः

தேவர்களுடன் போர் செய்ய ஆவலுற்ற அவன், ராக்ஷசர்களுடன் அமராவதியை நோக்கி சென்றான்; யானை, குதிரை, ரதம், காலாட்கள் எழுப்பிய தூசிக் குவியல்கள் மேகமென எழுந்தன.

Verse 16

शोषयञ्जलधीन्सिंधूंश्चूर्णयन्पर्वतानपि । निःसाणध्वनिना विप्रा नादयन्रोदसी तथा

கடல்களையும் நதிகளையும் வற்றச் செய்து, மலைகளையும் தூளாக்குமாறு—ஓ விப்ரர்களே—அவன் படையின் நடைஒலி ஆரவாரத்தால் வானும் பூமியும் இரண்டும் முழங்கின.

Verse 17

अश्वानां हेषितरवैर्गजानामपि बृंहितैः । रथनेमिस्वनैरुग्रैः सिंहनादैः पदातिनाम्

குதிரைகளின் கனைப்பொலி, யானைகளின் முழக்கம், தேர்சக்கரங்களின் கடும் கறகற ஒலி, காலாட்களின் சிங்கநாதம் ஆகியவற்றால்—

Verse 18

श्रोत्राणि दिग्गजानां च वितन्वन्बधिराणि सः । अगमद्देवनगरीं युयुत्सुरमरैः सह

திசைகளின் திக்குயானைகளின் காதுகளையும் செவிடாக்குமாறு முழங்கியவனாக, தேவர்களுடன் போரிட விரும்பி, அவன் தன் படையுடன் தேவநகரை அடைந்தான்।

Verse 19

तत इन्द्रादयो देवाः सेनाकलकलध्वनिम् । श्रुत्वाभिनिर्य्ययुः पुर्या युद्धाभिमनसो द्विजाः

அப்போது இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் படையின் கலகல ஒலியைக் கேட்டு—ஓ த்விஜரே—போர்முனைப்புடன் நகரிலிருந்து வெளியே பாய்ந்தனர்।

Verse 20

ततो युद्धं समभवद्देवानां राक्षसैः सह । अदृष्टपूर्वं जगति तथैवाश्रुतपूर्वकम्

அப்போது தேவர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இடையில் உலகில் முன்பு ஒருபோதும் காணாததும், கேளாததும் ஆன போர் எழுந்தது।

Verse 21

तत इन्द्रादयो देवा राक्षसाञ्जघ्नुराहवे । राक्षसाश्च सुराञ्जघ्नुः समरे विजिगीषवः

அப்போது இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் போர்க்களத்தில் ராட்சசர்களை வீழ்த்தினர். வெற்றியை நாடிய ராட்சசர்களும் கடும் சமரில் தேவர்களைத் தள்ளி வீழ்த்தினர்.

Verse 22

द्वन्द्वयुद्धं च समभूदन्योन्यं सुररक्षसाम् । कपालाभरणेनाजौ युयुधे बलवृत्रहा

பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் ராட்சசர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தனித்தனிப் போரில் மோதினர். போர்க்களத்தில் வலிமைமிக்க வ்ருத்ரஹா (இந்திரன்) கபாலாபரணனுடன் போரிட்டான்.

Verse 23

यमेन शवभक्षश्च वरुणेन च कौशिकः । कुबेरो रुधिराक्षेण युयुधे ब्राह्मणोत्तमाः

சவபக்ஷன் யமனுடன் போரிட்டான்; கௌசிகன் வருணனுடன் மோதினான். குபேரன் ருதிராக்ஷனுடன் யுத்தம் செய்தான்—இவ்வாறு போர் நிகழ்ந்தது.

Verse 24

मांसप्रियो मद्यसेवी क्रूरदृष्टिर्भयावहः । चत्वार एते विक्रांताः कपालाभरणानुजाः

மாமிசத்தை விரும்பி, மதுவை அருந்தி, கொடூரக் கண்களுடன் அச்சமூட்டுபவர்கள்—இவ்வாறு அந்த நால்வரும் வீரர்கள் கபாலாபரணனின் இளைய சகோதரர்கள்.

Verse 25

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां युद्धे युयुधिरे मिथः । ततो यमो महावीर्यः कालदण्डेन वेगवान्

போரில் அவர்கள் அஷ்வினிக் குமாரர்களுடனும், அக்கினி மற்றும் வாயுவுடனும் பரஸ்பரம் மோதினர். அப்போது மாபெரும் வீரியமுடைய யமன் காலதண்டத்தை வேகமாக ஏந்தி முன்னே வந்தான்.

Verse 26

शवभक्षं निहत्याजावनयद्यमसादनम् । तस्य चाक्षौहिणीस्त्रिंशन्निजघ्ने समरे यमः

போர்க்களத்தில் சவபக்ஷனை வதைத்து யமன் அவனை யமசதனத்திற்குக் கொண்டு சென்றான். அதே சமரில் யமன் அவன் படையின் முப்பது அக்ஷௌஹிணிகளையும் அழித்தான்.

Verse 27

वरुणः कौशिकस्याजौ प्रासेन प्राहरच्छिरः । कुबेरो रुधिराक्षस्य कुन्तेनाभ्यहरच्छिरः

போரில் வருணன் ஈட்டியால் கௌசிகனின் தலையை வெட்டினான். குபேரனும் குந்தத்தால் ருதிராக்ஷனின் தலையைப் பிரித்தான்.

Verse 28

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां कपालाभरणानुजाः । निहताः समरे विप्राः प्रययुर्यमसादनम्

அஸ்வினிகள், அக்னி மற்றும் வாயு ஆகியோர் கபாலாபரணனின் இளைய சகோதரர்களை போரில் கொன்றனர். ஓ பிராமணர்களே, அவர்கள் யமசதனத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 29

अक्षौहिणीशतं चापि देवेन्द्रेण मृधे द्विजाः । यामार्द्धेन हतं युद्धे प्रययौ यमसादनम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, போரில் தேவேந்திரன் நூறு அக்ஷௌஹிணிகளை அழித்தான். அந்த மகாபலவானால் போரில் கொல்லப்பட்டோர் யமசதனத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 30

ततः कपालाभरणः प्रेक्ष्य सेनां निजां हताम् । चापमादाय निशिताञ्छरांश्चापि महाजवान्

அப்போது கபாலாபரணன் தன் படை அழிந்ததைக் கண்டு வில்லை எடுத்தான்; மேலும் கூர்மையான, மிகவேகமுள்ள அம்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டான்.

Verse 31

अभ्ययात्समरे शक्रं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । ततः शक्रस्य शिरसि व्यधमच्छरपंचकैः

அவன் போர்க்களத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) நோக்கி விரைந்து, “நில், நில்!” என்று கூறினான். பின்னர் இந்திரனின் தலைமேல் ஐந்து அம்புகளால் தாக்கினான்.

Verse 32

तानप्राप्तान्प्रचिच्छेद शरैर्युद्धे स वृत्रहा । ततः शूलं समादाय कपालाभरणो मृधे

அந்த ஏவுகணைகள் தன்னை நோக்கி வந்தபோது, வ்ருத்ரஹா (இந்திரன்) போரில் தன் அம்புகளால் அவற்றை வெட்டி வீழ்த்தினான். பின்னர் கபாலாபரணன் போரில் திரிசூலத்தை எடுத்தான்.

Verse 33

देवेंद्राय प्रचिक्षेप तं शक्त्या निजघान सः । ततः कपालाभरणः शतहस्तायतां गदाम्

அவன் அந்த திரிசூலத்தை தேவேந்திரன் (இந்திரன்) மீது எறிந்தான்; ஆனால் சக்ரன் தன் சக்தி (வேல்) கொண்டு அதைத் தள்ளி வீழ்த்தினான். பின்னர் கபாலாபரணன் நூறு கை அளவு நீளமான கதையை எடுத்தான்.

Verse 34

आयसीं पंचसाहस्रतुलाभारेणनिर्मिताम् । आददे समरे शक्रं वक्षोदेशे जघान च

அவன் ஐந்தாயிரம் துலா எடையால் செய்யப்பட்ட இரும்புக் கதையை எடுத்துக் கொண்டு, போரில் சக்ரன் (இந்திரன்) மார்பில் தாக்கினான்.

Verse 35

ततः स मूर्च्छितः शक्रो रथोपस्थ उपाविशत् । मृतसंजीविनीं विद्यां जपित्वाथ बृहस्पतिः

அப்போது மயங்கிய சக்ரன் (இந்திரன்) ரதத்தின் ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். பின்னர் ப்ருஹஸ்பதி ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவினி’ எனும் உயிர்ப்பிக்கும் வித்யா மந்திரத்தை ஜபித்தார்.

Verse 36

पुलोमजापतिं युद्धे समजीवयदद्भुतम् । ऐरावतं तदारुह्य कपालाभरणांतिकम्

போரில் அவன் புலோமஜையின் கணவன் (இந்திரன்) உயிரை அதிசயமாக மீட்டான். பின்னர் ஐராவதத்தின் மேல் ஏறி கபாலாபரணனின் அருகே சென்றான்.

Verse 37

आजगाम शचीभर्ता प्रहर्तुं कुलिशेन तम् । एकप्रहारेण तदा महेंद्रः पाकशासनः

அப்போது சசீபதி அவனை வஜ்ரத்தால் தாக்க முன்வந்தான். அப்போது பாகசாசனன் மகேந்திரன் ஒரே அடியால்—

Verse 38

कपालाभरणं युद्धे वज्रेण सरथाश्वकम् । सचापं सध्वजं चैव सतूणीरं सवर्मकम्

போரில் அவன் வஜ்ரத்தால் கபாலாபரணனைத் தேரும் குதிரைகளும் உடன் நொறுக்கினான்—வில், கொடி, அம்புத்தொட்டி, கவசம் உடனாக.

Verse 39

चूर्णयामास कुपितस्तिलशः कणशस्तथा । हते तस्मिन्महावीरे कपालाभरणे रणे

கோபத்தால் அவன் அவனை எள்ளெள்ளாகவும் துகள்துகளாகவும் நொறுக்கினான். அந்தப் போரில் மகாவீரன் கபாலாபரணன் வீழ்ந்தபோது,

Verse 40

सुखं सर्वस्य लोकस्य बभूव चिरदुःखिनः । राक्षसस्य वधोत्पन्ना ब्रह्महत्या पुरंदरम् । अन्वधावत्तदा भीमा नादयंती दिशो दश

நீண்ட காலம் துயருற்ற எல்லா உலகங்களுக்கும் இன்பம் உண்டாயிற்று. ஆனால் அந்த ராக்ஷசனை வதைத்ததனால் எழுந்த பிரம்மஹத்த்யை புரந்தரன் (இந்திரன்) பின்னே துரத்தினாள்—பயங்கரமாக முழங்கி பத்து திசைகளையும் அதிரச் செய்தாள்.

Verse 41

ऋषय ऊचुः । न विप्रो राक्षसः सूत कपालाभरणो मुने । तत्कथं ब्रह्महत्येंद्रं तद्वधात्समुपाद्रवत्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, ஓ முனியே! கபாலத்தை ஆபரணமாக அணிந்திருந்தாலும் அவன் பிராமணனும் அல்ல, ராட்சசனும் அல்ல. அப்படியிருக்க, அவனை வதைத்ததால் பிரம்மஹத்தி பாவம் இந்திரனை எவ்வாறு தாக்கியது?

Verse 42

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि परमं गुह्यं मुनींद्राः परमाद्भुतम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ முனீந்திரர்களே! மிக உயர்ந்த ரகசியமும், மிக அதிசயமுமானதையும் நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 43

शृणुत श्रद्धया यूयं समाधाय स्वमानसम् । पुरा विंध्यप्रदेशेषु त्रिवक्रो नाम राक्षसः

நம்பிக்கையுடன் கேளுங்கள்; மனத்தை ஒருமைப்படுத்துங்கள். முற்காலத்தில் விந்தியப் பகுதிகளில் ‘திரிவக்ர’ என்றொரு ராட்சசன் இருந்தான்.

Verse 44

तस्य भार्या गुणोपेता सौंदर्यगुणशालिनी । सुशीला नाम सुश्रोणी सर्वलक्षणलक्षिता

அவனுக்கு குணங்களால் நிறைந்த, அழகும் நற்குணங்களும் பொலிந்த மனைவி இருந்தாள். அவள் பெயர் சுசீலா; அழகிய இடுப்புடையவள், எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் விளங்கினாள்.

Verse 45

सा कदाचिन्मनोज्ञांगी सुवेषा चारुहासिनी । विंध्यपादवनोद्देशे विचचार विलासिनी

ஒருமுறை அந்த மனோஹர அங்கங்களையுடைய, அழகிய ஆடை அணிந்த, இனிய புன்னகையுடைய அந்தப் பெண் விந்திய மலை அடிவாரக் காடுப்பகுதியில் விளையாட்டாகச் சுற்றித் திரிந்தாள்.

Verse 46

तस्मिन्वने शुचिर्नाम वर्ततेस्म महामुनिः । तपसमाधिसंयुक्तो वेदाध्ययनतत्परः

அதே வனத்தில் ‘சுசி’ என்னும் மகாமுனி வாசித்தார். அவர் தவமும் சமாதியும் உடையவராய், வேதஅத்தியயனத்தில் பரம ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.

Verse 47

तस्याश्रमसमीपं तु सा ययौ वरवर्णिनी । तां दृष्ट्वा स मुनिर्धैर्यं मुमोचानंगपीडितः । तामासाद्य वरारोहां बभाषे मुनिसत्तमः

அவரது ஆசிரமத்தின் அருகே அந்த அழகிய நிறமுடைய பெண் வந்தாள். அவளைக் கண்டதும் காமத்தால் துன்புற்ற முனி தன் தைரியத்தை இழந்தார்; அந்த நளின நடையுடையவளிடம் நெருங்கி முனிவரன் பேசினார்.

Verse 48

शुचिरुवाच । ललने स्वागतं तेऽस्तु कस्य भार्या शुचिस्मिते

சுசி கூறினார்—அழகியவளே, உனக்கு வரவேற்பு. தூய புன்னகையுடையவளே, நீ யாருடைய மனைவி?

Verse 49

किमागमनकृत्यं ते वनेऽस्मिन्नतिभीषणे । श्रांतासि त्वं वरारोहे वसास्मिन्नुटजे मम

இந்த மிகப் பயங்கரமான வனத்தில் நீ வந்ததன் நோக்கம் என்ன? அழகியவளே, நீ களைத்திருக்கிறாய்—என் இந்த குடிலில் தங்குவாய்.

Verse 51

पुष्पावचयकामेन वनमेतत्समागता । अपुत्राहं मुने भर्त्रा प्रेरिता पुत्रमिच्छता

மலர்களைச் சேகரிக்க விரும்பி நான் இந்த வனத்திற்கு வந்தேன். முனிவரே, நான் பிள்ளையில்லாதவள்; மகனை விரும்பும் என் கணவர் என்னை அனுப்பினார்.

Verse 52

शुचिं मुनिं समाराध्य तस्मात्पुत्रमवाप्नुहि । इति प्रतिसमादिष्टा पतिना त्वां समागता

“முனி சுசியை வழிபட்டு, அவரிடமிருந்து ஒரு புதல்வனைப் பெறுக.” என்று கணவர் மீண்டும் மீண்டும் அறிவுறுத்த, அவள் உம்மிடம் (முனியிடம்) வந்தடைந்தாள்.

Verse 53

पुत्रमुत्पादय त्वं मे कृपां कुरु मुने मयि । एवमुक्तः स तु शुचिः सुशीलां तामभाषत

“எனக்காக ஒரு புதல்வனை உண்டாக்குங்கள்; முனிவரே, என்மேல் கருணை செய்யுங்கள்.” என்று வேண்டியபோது, மునி சுசி அந்த நற்குணமிகு சுசீலையிடம் உரைத்தார்.

Verse 54

शुचिरुवाच । त्वां दृष्ट्वा मम च प्रीतिः सुशीले विद्यतेऽधुना । मनोरथमहांभोधिं त्वमापूरय मामकम्

சுசி கூறினார்—“சுசீலையே, உன்னைப் பார்த்ததும் இப்போது எனக்குள் அன்பு எழுந்துள்ளது. என் மனோரதம் எனும் மாபெரும் கடலை நிறைவுறச் செய் (என் விருப்பத்தை நிறைவேற்று).”

Verse 55

इत्युक्त्वा स मुनिस्तत्र तया रेमे दिनत्रयम् । तामुवाच मुनिः प्रीतः सुशालां सुन्दराकृतिम्

இவ்வாறு கூறி அந்த முனி அங்கே அவளுடன் மூன்று நாட்கள் இன்புற விளையாடினார். பின்னர் மகிழ்ந்த முனி அழகிய உருவமுடைய அந்த சுசாலையிடம் உரைத்தார்.

Verse 56

तवोदरे महावीर्यः कपालाभरणाभिधः । भविष्यति चिरं राज्यं पालयिष्यति मेदिनीम्

“உன் கர்ப்பத்தில் மாபெரும் வீரமுடைய ஒரு புதல்வன் பிறப்பான்; அவன் பெயர் கபாலாபரணன். அவன் நீண்ட காலம் அரசாட்சி செய்து பூமியைப் பாதுகாப்பான்.”

Verse 57

सहस्रं वत्सरान्वत्सस्तपसा प्रीणयन्विधिम् । पुरंदरं विनान्येभ्यो देवेभ्यो नास्य वध्यता

ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் தவத்தால் விதாதா பிரம்மனை மகிழ்வித்தான். ஆகவே புரந்தரன் (இந்திரன்) தவிர மற்ற தேவர்கள் அவனை வதம் செய்ய இயலவில்லை.

Verse 58

ईदृशस्ते सुतो भूयादिंद्रतुल्यपराक्रमः । इत्युक्त्वा स मुनिर्नारीं काशीं शिवपुरीं ययौ

“உனக்கு இவ்வாறான, இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரத்துடன் கூடிய மகன் பிறக்கட்டும்.” என்று கூறி அந்த முனிவர் அந்தப் பெண்ணை விட்டு சிவபுரியான காசிக்குச் சென்றார்.

Verse 59

सुशीला सापि सुषुवे कपालाभरणं सुतम् । तं जघान मृधे शक्रो वज्रेण मुनिपुंगवाः

சுசீலாவும் கபாலாபரணன் எனும் மகனைப் பெற்றாள். ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! போரில் சக்ரன் (இந்திரன்) வஜ்ரத்தால் அவனை வதம் செய்தான்.

Verse 60

शुचेर्बीजसमुद्भूतं तमिंद्रो न्यवधीद्यतः । ततः पुरंदरः शक्रो जगृहे ब्रह्महत्यया

சுசியின் விதையிலிருந்து பிறந்த அவனை இந்திரன் கொன்றதால், புரந்தரன் சக்ரன் பிரம்மஹத்தியா பாவத்தால் பற்றப்பட்டான்.

Verse 61

धावति स्म तदा शक्रः सर्वांल्लोकान्भयाकुलः । धावंतमनुधावंती ब्रह्महत्या तमन्वगात्

அப்போது அச்சத்தால் கலங்கிய சக்ரன் (இந்திரன்) எல்லா உலகங்களிலும் ஓடினான். அவன் ஓட ஓட, பிரம்மஹத்தியா அவனைத் தொடர்ந்து நெருங்கி துரத்தினாள்.

Verse 62

अनुद्रुतो हि विप्रेंद्राः शक्रोऽयं ब्रह्महत्यया । पितामहसदः प्राप संतप्तहृदयो भृशम्

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தால் கடுமையாகத் துரத்தப்பட்ட சக்ரன் (இந்திரன்) மிகுந்த துயரால் எரிந்த உள்ளத்துடன் பிதாமகன் பிரம்மாவின் சபையை அடைந்தான்.

Verse 63

न्यवेदयद्ब्रह्महत्यां ब्रह्मणे स पुरंदरः । भगवंल्लोकनाथेयं ब्रह्महत्याति भीषणा

அந்த புரந்தரன் (இந்திரன்) பிரம்மனிடம் தன் பிரம்மஹத்த்யையை ஒப்புக்கொண்டு—“ஓ பகவான், ஓ உலகநாதா! இந்த பிரம்மஹத்த்யை மிகப் பயங்கரமானது” என்றான்.

Verse 64

बाधते मां प्रजानाथ तस्या नाशं ब्रवीहि मे । पुरंदरेणैवमुक्तो ब्रह्मा प्राह दिवस्पतिम्

“ஓ பிரஜாநாதா! இது என்னை வாட்டுகிறது; இதன் நாச வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.” என்று புரந்தரன் கூற, பிரம்மா தேவர்களின் தலைவன் இந்திரனிடம் உரைத்தார்.

Verse 65

ब्रह्मोवाच । सीताकुण्डं प्रयाहींद्र गंधमादनपर्वते । सीताकुण्डस्य तीरे त्वं इष्ट्वा यागैः सदाशिवम्

பிரம்மா கூறினார்—“ஓ இந்திரா! கந்தமாதன மலையில் உள்ள சீதாகுண்டத்திற்குச் செல். சீதாகுண்டத்தின் கரையில் யாகங்களால் சதாசிவனை வழிபடு.”

Verse 66

तस्मिन्सरसि च स्नायाः सर्वपापहरे शुभे । ततः पूतो भवेश्शक्र बह्महत्याविमोचितः

“மேலும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் அந்தப் புனித ஏரியில் நீராடுவாய். அப்போது, ஓ சக்ரா! நீ தூய்மையடைந்து பிரம்மஹத்த்யை மாசிலிருந்து விடுபடுவாய்.”

Verse 67

देवलोकं पुनर्यायाः सर्वदुःखविवर्जितः । सर्वपापहरं पुण्यं सीताकुण्डं विमुक्तिदम्

நீ எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு மீண்டும் தேவருலகத்தை அடைவாய். புண்ணியமிகு சீதாகுண்டம் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி முக்தி அளிப்பது.

Verse 69

महापातकसंघानां नाशकं परमामृतम् । सर्वदुःखप्रशमनं सर्वदारिद्र्यनाशनम्

இது மகாபாதகக் கூட்டங்களை அழிக்கும் பரம அமுதம். இது எல்லாத் துயரங்களையும் தணித்து, எல்லா வறுமையையும் நீக்கும்.

Verse 70

इत्युक्तः सुरराजोऽसौ प्रययौ गंधमादनम् । प्राप्य सीतासरो विप्राः स्नात्वेष्ट्वा च तदंतिके

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அந்த தேவராஜன் கந்தமாதனத்திற்குப் புறப்பட்டான். ஓ பிராமணர்களே! சீதாசரோவரத்தை அடைந்து அங்கே நீராடி அதன் கரையில் வழிபாடு செய்தான்.

Verse 71

प्रययौ स्वपुरीं भूयो ब्रह्महत्याविमोचितः । एवं प्रभावं तत्तीर्थं सीतायाः कुण्डमुत्तमम्

அவன் பிரம்மஹத்தி தோஷத்திலிருந்து விடுபட்டு மீண்டும் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான். இத்தகைய வல்லமை உடையது அந்தத் தீர்த்தம்—சீதையின் உத்தம குண்டம்.

Verse 72

राघवप्रत्ययार्थं हि प्रविश्य हुतवाहनम् । संनिधौ सर्वदेवानां मैथिली जनकात्मजा

ராகவனுக்கு முழு நம்பிக்கை அளிக்கவே ஜனகாத்மஜை மைதிலி சீதை, எல்லாத் தேவர்களின் முன்னிலையில், அக்னியில் பிரவேசித்தாள்.

Verse 73

विनिर्गता पुनर्वह्नेः स्थिता सर्वांगशोभना । निर्ममे लोकरक्षार्थं स्वनाम्ना तीर्थमुत्तमम्

அக்னியிலிருந்து மீண்டும் வெளிவந்த சீதை, எல்லா அங்கங்களிலும் ஒளிவீச நின்றாள். உலகரட்சணமும் நலனும் கருதி, தன் பெயரால் ஒரு சிறந்த தீர்த்தத்தை நிறுவினாள்.

Verse 74

तत्र सस्नौ स्वयं सीता तेन सीतासरः स्मृतम् । तत्र यो मानवः स्नाति सर्वान्कामांल्लभेत सः

அங்கே சீதை தானே நீராடினாள்; ஆகவே அது ‘சீதாசரஸ்’ என்று நினைவில் கூறப்படுகிறது. அங்கே யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் பெறுவார்.

Verse 75

तस्मिन्नुपस्पृश्य नरो द्विजेंद्रा दत्त्वा च दानानि पृथग्विधानि । कृत्वा च यज्ञान्बहुदक्षिणाभिर्लोकं प्रयायात्परमेश्वरस्य

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, பலவகை தானங்களை அளித்து, மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் யாகங்களைச் செய்தவன் பரமேஸ்வரனின் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 76

युष्माकमेवं प्रथितं मुनींद्राः सीतासरो वैभवमेतदुक्तम् । शृण्वन्पठन्वै तदिहैव भोगान्भुक्त्वा परत्रापि सुखं लभेत

ஓ முனிவர்களின் தலைவர்களே, இவ்வாறு சீதாசரஸின் புகழ்பெற்ற மகிமை உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. இதை கேட்பவனோ அல்லது பாராயணம் செய்வோனோ இவ்வுலகில் செல்வம் அனுபவித்து மறுலோகிலும் இன்பம் பெறுவான்.