Adhyaya 46

Verse 1

श्रीराम उवाच । पंपारण्ये वयं दीनास्त्वया वानरपुंगव । आश्वासिताः कारयित्वा सख्यमादित्यसूनुना

ஸ்ரீ ராமன் கூறினான்—ஓ வானரப் புங்கவனே! பம்பா வனத்தில் நாம் துயருற்றிருந்தபோது, நீயே எங்களை ஆறுதல் கூறி, ஆதித்யபுத்திரன் (சுக்ரீவன்) உடன் எங்கள் நட்பை ஏற்படுத்தினாய்।

Verse 2

त्वां दृष्ट्वा पितरं बन्धून्कौसल्यां जननीमपि । न स्मरामो वयं सर्वान्मे त्वयोपकृतं बहु

உம்மைக் கண்டவுடன் எங்கள் தந்தையையும் உறவினரையும், தாய் கௌசல்யையையும் கூட இனி நினைவுகூரோம்; ஏனெனில் நீர் எனக்குச் செய்த உதவி அளவற்ற பெரிது.

Verse 3

मदर्थं सागरस्तीर्णो भवता बहु योजनः । तलप्रहाराभिहतो मैनाकोऽपि नगोत्तमः

என் பொருட்டு நீர் பல யோஜனங்கள் அகலமுள்ள கடலைக் கடந்தீர்; உமது உள்ளங்கையின் அடியால் மலைகளில் சிறந்த மைநாகனும் தாக்கப்பட்டான்.

Verse 4

नागमाता च सुरसा मदर्थं भवता जिता । छायाग्रहां महाक्रूराम वधीद्राक्षसीं भवान्

என் பொருட்டு நீர் நாகமாதை சுரசாவை வென்றீர்; நிழலைப் பற்றிக் கொள்ளும் மிகக் கொடூர ராட்சசியையும் நீர் வதைத்தீர்.

Verse 5

सायं सुवेलमासाद्य लंकामाहत्य पाणिना । अयासी रावणगृहं मदर्थं त्वं महाकपे

மாலையில் சுவேலத்தை அடைந்து, உமது கையால் லங்கையைத் தாக்கி, என் பொருட்டு, ஓ மஹாகபியே, ராவணனின் அரண்மனை நோக்கி சென்றீர்.

Verse 6

सीतामन्विष्य लंकायां रात्रौ गतभयो भवान् । अदृष्ट्वा जानकीं पश्चादशोकवनिकां ययौ

இரவில் லங்கையில் சீதையைத் தேடிக் கொண்டிருந்த நீர் அச்சமின்றி இருந்தீர்; ஜானகியை காணாதபின் அசோக வனத்திற்குச் சென்றீர்.

Verse 7

नमस्कृत्य च वैदेहीमभिज्ञानं प्रदाय च । चूडामणिं समादाय मदर्थं जानकीकरात्

வைதேஹியை வணங்கி, அடையாளச் சின்னத்தை அளித்து, என் பொருட்டு ஜானகியின் கையிலிருந்து சூடாமணியை ஏற்றுக் கொண்டாய்।

Verse 8

अशोकवनिकावृक्षानभांक्षीस्त्वं महाकपे । ततस्त्वशीतिसाहस्रान्किंकरान्नाम राक्षसान्

மகாகபே! நீ அசோக வனத்தின் மரங்களை உடைத்தாய்; பின்னர் ‘கிங்கரர்’ எனப்படும் எண்பதாயிரம் ராட்சசர்களை அழித்தாய்।

Verse 9

रावणप्रतिमान्युद्धे पत्यश्वेभरथाकुलान् । अवधीस्त्वं मदर्थे वै महाबलपराक्रमान्

போரில் ராவணனுக்கு ஒப்பான, மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடைய, காலாட்கள்-குதிரை-யானை-ரதங்களால் சூழப்பட்ட அந்த ராட்சசர்களை என் பொருட்டு நீ கொன்றாய்।

Verse 10

ततः प्रहस्ततनयं जंबुमालिनमागतम् । अवधीन्मंत्रितनयान्सप्त सप्तार्चिवर्चसः

பின்னர் ப்ரஹஸ்தனின் மகன் ஜம்புமாலின் முன்னே வந்தபோது நீ அவனை வதைத்தாய்; மேலும் ஏழு தீச்சுடர்களைப் போல ஒளிர்ந்த அமைச்சர்களின் ஏழு மகன்களையும் கொன்றாய்।

Verse 11

पंच सेनापतीन्पश्चादनयस्त्वं यमालयम् । कुमारमक्षमवधीस्ततस्त्वं रणमूर्धनि

அதன்பின் ஐந்து சேனாதிபதிகளை யமலோகத்துக்கு அனுப்பினாய்; பின்னர் போரின் உச்சத்தில் இளவரசன் அக்ஷனை நீ வதைத்தாய்।

Verse 12

तत इन्द्रजिता नीतो राक्षसेंद्र सभां शुभाम् । तत्र लंकेश्वरं वाचा तृणीकृत्यावमन्य च

பின்பு இந்திரஜித் அவனை ராட்சசேந்திரனின் மங்களமான சபைக்குக் கொண்டு சென்றான். அங்கே அவன் சொல்வலிமையால் இலங்கையாதிபதியைப் புல்லெனக் கருதி வெளிப்படையாக இகழ்ந்தான்.

Verse 13

अभांक्षीस्त्वं पुरीं लंकां मदर्थं वायुनंदन । पुनः प्रतिनिवृत्तस्त्वमृष्यमूकं महागिरिम्

வாயுநந்தனே! என் பொருட்டு நீ இலங்கை நகரை நோக்கி நோக்கமிட்டாய்; பின்னர் மீண்டும் மகா மலைமான ரிஷ்யமூகத்திற்குத் திரும்பினாய்.

Verse 14

एवमादि महादुःखं मदर्थं प्राप्तवानसि । त्वमत्र भूतले शेषे मम शोकमुदीरयन्

இவ்வாறும் பல வகையிலும் என் பொருட்டு நீ பெருந்துயரை அனுபவித்தாய்; ஆனாலும் இங்கே பூமியில் தங்கி என் சோகத்தை மீண்டும் எழுப்புகிறாய்.

Verse 15

अहं प्राणान्परित्यक्ष्ये मृतोऽसि यदि वायुज । सीतया मम किं कार्यं लक्ष्मणेनानुजेन वा

வாயுஜனே! நீ இறந்திருந்தால் நானும் உயிரைத் துறப்பேன். அப்போது சீதையால் எனக்கென்ன பயன்—இளையோன் லக்ஷ்மணனாலும் என்ன பயன்?

Verse 16

भरतेनापि किं कार्यं शत्रुघ्नेन श्रियापि वा । राज्येनापि न मे कार्यं परेतस्त्वं कपे यदि

பரதனாலும் எனக்கென்ன பயன், சத்ருக்னனாலும் செல்வத்தாலும் என்ன? கபியே! நீ இவ்வுலகை விட்டுச் சென்றால் எனக்கு அரசாட்சியும் வேண்டாம்.

Verse 17

उत्तिष्ठ हनुमन्वत्स किं शेषेऽद्य महीतले । शय्यां कुरु महाबाहो निद्रार्थं मम वानर

எழுந்திரு, அன்பு ஹனுமனே! இன்று ஏன் மண்ணில் படுத்திருக்கிறாய்? ஓ மகாபாகு வானரா, என் உறக்கத்திற்காக படுக்கையை அமைத்திடு।

Verse 18

कन्दमूलफलानि त्वमाहारार्थं ममाहर । स्नातुमद्य गमिष्यामि शीघ्रं कलशमानय

என் உணவிற்காக கிழங்குகள், வேர்கள், கனிகளை கொண்டு வா. இன்று நான் நீராடச் செல்கிறேன்—விரைவாக கலசத்தை கொண்டு வா।

Verse 19

अजिनानि च वासांसि दर्भांश्च समुपाहर । ब्रह्मास्त्रेणावबद्धोऽहं मोचितश्च त्वया हरे

மான் தோல், ஆடைகள், புனித தர்ப்பைப் புல்லையும் கொண்டு வா. ஹரி (வானரா), நான் பிரம்மாஸ்திரத்தால் கட்டப்பட்டிருந்தேன்; நீ என்னை விடுவித்தாய்।

Verse 20

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा ह्यौषधानयनेन वै । लक्ष्मणप्राणदाता त्वं पौलस्त्यमदनाशनः

சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன் உயிரளிக்கும் மூலிகைகளை கொண்டு வந்து, நீ லக்ஷ்மணனின் உயிர்தானியாக ஆனாய்; பௌலஸ்த்ய குலத்தின் அகந்தையை அழித்தாய்।

Verse 21

सहायेन त्वया युद्धे राक्षसा न्रावणादिकान् । निहत्यातिबलान्वीरानवापं मैथिलीमहम्

போரில் நீ துணையாக இருந்ததால், ராவணன் முதலிய மிகுந்த வலிமை கொண்ட ராக்ஷச வீரர்களை நான் வதைத்து, மைதிலியை மீண்டும் பெற்றேன்।

Verse 22

हनूमन्नंजनासूनो सीताशोकविनाशन । कथमेवं परित्यज्य लक्ष्मणं मां च जानकीम्

ஹே ஹனுமான், அஞ்சனையின் புதல்வா, சீதையின் துயர் நாசகனே! லக்ஷ்மணனையும் என்னையும் ஜானகியையும் இவ்வாறு விட்டுவிட்டு நீ இங்கே எப்படிவந்தாய்?

Verse 23

अप्रापयित्वायोध्यां त्वं किमर्थं गतवानसि । क्व गतोसि महावीर महाराक्षसकण्टक

அயோத்திக்குக் கொண்டு சேர்க்காமல் நீ ஏன் சென்றாய்? எங்கே சென்றாய், ஓ மகாவீரா, பெரும் ராக்ஷசர்களுக்குக் குத்துக்கோலானவனே?

Verse 24

इति पश्यन्मुखं तस्य निर्वाक्यं रघुनंदनः । प्ररुदन्नश्रुजालेन सेचयामास वायुजम्

இவ்வாறு கூறி அவன் முகத்தை நோக்கி—வாக்கிழந்து—ரகுநந்தனன் பெரிதும் அழுது, கண்ணீரின் வெள்ளத்தால் வாயுபுத்திரனை நனைத்தான்.

Verse 25

वायुपुत्रस्ततो मूर्च्छामपहाय शनैर्द्विजाः । पौलस्त्यभयसंत्रस्तलोकरक्षार्थमागतम्

அப்போது வாயுபுத்திரன் மெதுவாக மயக்கம் நீங்கி—ஓ இருபிறப்பினரே—பௌலஸ்த்யன் (ராவணன்) பயத்தால் அஞ்சிய உலகை காக்க வந்த (ஸ்ரீராமனை) கண்டான்.

Verse 26

आश्रित्य मानुषं भावं नारायणमजं विभुम् । जानकीलक्ष्मणयुतं कपिभिः परिवारितम्

அவன் மனிதப் பாவத்தை ஏற்ற அஜனும் விபுவுமான நாராயணனை கண்டான்—ஜானகி, லக்ஷ்மணன் உடன், வானரர்களால் சூழப்பட்டவரை.

Verse 27

कालांभोधरसंकाशं रणधूलिसमुक्षितम् । जटामण्डलशोभाढ्यं पुण्डरीकायतेक्षणम्

அவன் மழைமேகம்போல் கருமை நிறமுடையவன்; போர்த் தூளால் மூடப்பட்டவன்; ஜடாமண்டலத்தின் ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; தாமரை இதழ்போன்ற கண்களையுடையவன்—என்று அவனை அவன் கண்டான்।

Verse 28

खिन्नं च बहुशो युद्धे ददर्श रघुनंदनम् । स्तूयमानममित्रघ्नं देवर्षिपितृकिन्नरैः

அவன் ரகுநந்தனனை கண்டான்—பல போர்களால் களைத்திருந்தாலும், பகைவரை அழிப்பவன்—அவனை தேவ ரிஷிகள், பித்ருக்கள், கின்னரர்கள் போற்றிக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 29

दृष्ट्वा दाशरथिं रामं कृपाबहुलचेतसम् । रघुनाथकरस्पर्शपूर्णगात्रः स वानरः

தசரதன் மகனான ராமனை—கருணை நிறைந்த உள்ளத்தையுடையவனை—கண்டு, அந்த வானரன் ரகுநாதனின் கைத் தொடுதலால் மீண்டும் முழு உடல்நலமடைந்தான்।

Verse 30

पतित्वा दण्डवद्भूमौ कृतांजलिपुटो द्विजाः । अस्तौषीज्जानकीनाथं स्तोत्रैः श्रुतिमनोहरैः

தரையில் தண்டவதாய் விழுந்து, கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே—அவன் ஜானகீநாதனை, கேட்பதற்கு இனிய ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றினான்।

Verse 31

हनूमानुवाच । नमो रामाय हरये विष्णवे प्रभविष्णवे । आदिदेवाय देवाय पुराणाय गदाभृते

ஹனுமான் கூறினார்—ராமனுக்கு நமஸ்காரம்; ஹரி, விஷ்ணு, அனைத்தையும் ஆளும் வல்லமைமிக்க இறைவனுக்கு நமஸ்காரம்; ஆதிதேவன், தெய்வத் தேவன், பழமையானவன், கதையுடையவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 32

विष्टरे पुष्पकं नित्यं निविष्टाय महात्मने । प्रहृष्टवानरानीकजुष्टपादांबुजाय ते

மகாத்மனே, உமக்கு வணக்கம்; நீர் நித்தமும் புஷ்பக ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவர்; மகிழ்ந்த வானர சேனை போற்றிச் சேவிக்கும் உமது தாமரைத் திருவடிகளுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 33

निष्पिष्ट राक्षसेंद्राय जगदिष्टविधायिने । नमः सहस्रशिरसे सहस्रचरणाय च

ராட்சசேந்திரனை நசுக்கியவனே, உலக நன்மையை விதிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஆயிரம் தலைகளும் ஆயிரம் பாதங்களும் உடையவனே, வணக்கம்.

Verse 34

सहस्राक्षाय शुद्धाय राघवाय च विष्णवे । भक्तार्तिहारिणे तुभ्यं सीतायाः पतये नमः

ஆயிரம் கண்கள் உடையவனே, பரிசுத்தமானவனே, ராகவனே—விஷ்ணுவே; பக்தர்களின் துயரை நீக்கும் சீதாபதியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 35

हरये नारसिंहाय दैत्यराजविदारिणे । नमस्तुभ्यं वराहाय दंष्ट्रोद्धृतवसुन्धर

அசுரராஜனைப் பிளந்த ஹரி-நரசிம்மனே, உமக்கு வணக்கம்; தந்தத்தில் பூமியைத் தூக்கிய வராஹ மூர்த்தியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 36

त्रिविक्रमाय भवते बलियज्ञ विभेदिने । नमो वामनरूपाय नमो मंदरधारिणे

பலியின் யாகத்தைத் தகர்த்த திரிவிக்ரமனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; வாமன ரூபனே, வணக்கம்; மந்தர மலையைத் தாங்கியவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 37

नमस्ते मत्स्यरूपाय त्रयीपालनकारिणे । नमः परशुरामाय क्षत्रियांतकराय ते

மூன்று வேதங்களையும் காக்கும் மత్స்யரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். கொடிய க்ஷத்திரியர்களை முடிவுறச் செய்த பரசுராமரூபனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 38

नमस्ते राक्षसघ्नाय नमो राघवरूपिणे । महादेव महाभीम महाकोदण्डभेदिने

ராக்ஷசர்களை அழிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ராகவரூபனே, உமக்கு நமோ நமः. மகாதேவனே, மகாபீமனே, மகாகோதண்டத்தை முறித்தவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 39

क्षत्रियांतकरक्रूरभार्गवत्रासकारिणे । नमोऽस्त्वहिल्या संतापहारिणे चापहारिणे

க்ஷத்திரியாந்தகனாய், கொடிய பார்கவனுக்கு அச்சம் அளித்தவனே, உமக்கு நமோऽஸ்து. அகல்யையின் துயரை நீக்கி வில்லை ஏந்தியவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 40

नागायुतवलोपेतताटकादेहहारिणे । शिलाकठिनविस्तारवालिवक्षोविभेदिने

பத்தாயிரம் யானைகளின் வலிமை உடைய தாடகையின் உடலை அழித்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். பாறைபோல் கடினமும் விரிந்ததுமான வாலியின் மார்பை பிளந்தவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 41

नमो माया मृगोन्माथकारिणेऽज्ञानहारिणे । दशस्यंदनदुःखाब्धिशोषणागस्त्यरूपिणे

மாயாமான் மயக்கத்தைச் சிதைத்து அறியாமையை அகற்றியவனே, உமக்கு நமோ நமः. தசானனன் எழுப்பிய துயரக் கடலை அகஸ்தியரூபத்தில் வற்றச் செய்தவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 42

अनेकोर्मिसमाधूतसमुद्रमदहारिणे । मैथिलीमानसां भोजभानवे लोकसाक्षिणे

எண்ணற்ற அலைகளால் கலங்கும் கடலின் அகந்தையை அகற்றுபவனே, மைதிலியின் மனத் தாமரையை மலரச் செய்யும் சூரியனே, உலகங்களின் சாட்சியே—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 43

राजेंद्राय नमस्तुभ्यं जानकीपतये हरे । तारकब्रह्मणे तुभ्यं नमो राजीवलोचन

அரசர்களின் தலைவனே, உமக்கு வணக்கம்; ஜானகியின் கணவரான ஹரியே, உமக்கு வணக்கம். தாமரை கண்களையுடையவனே, கரை சேர்க்கும் பரப்ரஹ்மமே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 44

रामाय रामचन्द्राय वरेण्याय सुखात्मने । विश्वामित्रप्रियायेदं नमः खरविदारिणे

ராமா, ராமச்சந்திரா—அரியத் தகுதியுடையவனே, மங்கள ஆனந்தமே இயல்பானவனே; விஸ்வாமித்திரருக்கு பிரியமானவனே, கரனை அழித்தவனே—உமக்கு இந்த வணக்கம்।

Verse 45

प्रसीद देवदेवेश भक्तानामभयप्रद । रक्ष मां करु णासिंधो रामचन्द्र नमोऽस्तु ते

தேவர்களின் தேவனே, அருள்புரிவாயாக; பக்தர்களுக்கு அச்சமின்மை அளிப்பவனே. கருணைக் கடலான ராமச்சந்திரா, என்னைக் காப்பாயாக—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 46

रक्ष मां वेदवचसामप्यगोचर राघव । पाहि मां कृपया राम शरणं त्वामुपैम्यहम्

ராகவனே, வேதவாக்குகளுக்கும் எட்டாதவனே, என்னைக் காப்பாயாக. ராமா, கருணையால் என்னை அருள்காத்திடு; நான் உன் சரணத்தை அடைகிறேன்।

Verse 47

रघुवीर महामोहमपाकुरु ममाधुना । स्नाने चाचमने भुक्तो जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तिषु

ஓ ரகுவீரா! என் மஹாமோஹத்தை இப்போதே அகற்று—ஸ்நானத்திலும் ஆச்சமனத்திலும், உண்பதிலும், விழிப்பு, கனவு, சுழுநிலை நிலையங்களிலும் கூட।

Verse 48

सर्वावस्थासु सर्वत्र पाहि मां रघुनंदन । महिमानं तव स्तोतुं कः समर्थो जगत्त्रये

ஓ ரகுநந்தனா! எல்லா நிலையிலும் எல்லா இடங்களிலும் என்னைக் காப்பாயாக. மூன்று உலகங்களிலும் உன் மகிமையை முழுமையாகப் புகழ வல்லவர் யார்?

Verse 49

त्वमेव त्वन्महत्त्वं वै जानासि रघुनंदन । इति स्तुत्वा वायुपुत्रो रामचंद्रं घृणानिधिम्

ஓ ரகுநந்தனா! உன் மகத்துவத்தை உண்மையில் நீயே அறிவாய். இவ்வாறு புகழ்ந்து வாயுபுத்திரன் (ஹனுமான்) கருணாநிதி ராமசந்திரனைத் துதித்தான்.

Verse 50

सीतामप्यभितुष्टाव भक्तियुक्तेन चेतसा । जानकि त्वां नमस्यामि सर्वपापप्रणाशिनीम्

பக்தியால் நிறைந்த மனத்துடன் அவன் சீதையையும் துதித்தான்—“ஓ ஜானகி! உமக்கு வணங்குகிறேன்; நீர் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள்.”

Verse 51

दारिद्र्यरणसंहर्त्रीं भक्तानामिष्टदायिनीम् । विदेहराजतनयां राघवानंदकारिणीम्

விதேஹராஜன் மகளுக்கு நான் வணங்குகிறேன்—வறுமை எனும் போரைக் களைவாள், பக்தர்களுக்கு விரும்பிய வரங்களை அளிப்பாள், ராகவனுக்கு ஆனந்தம் தருவாள்.

Verse 52

भूमेर्दुहितरं विद्यां नमामि प्रकृतिं शिवाम् । पौलस्त्यैश्वर्यसंहर्त्रीं भक्ताभीष्टां सरस्वतीम्

பூமியின் புதல்வியான அந்த வித்யையை—சிவமயமான மங்களப் பிரகிருதியை—நான் வணங்குகிறேன்; பௌலஸ்த்ய (ராவண) குலத்தின் ஐஸ்வர்யத்தை அழித்தவளும், சரஸ்வதியாக பக்தர்களின் அபீஷ்டங்களை அருள்பவளும் அவளே।

Verse 53

पतिव्रताधुरीणां त्वां नमामि जनकात्मजाम् । अनुग्रहपरामृद्धिमनघां हरिवल्लभाम्

ஜனகாத்மஜையே! உம்மை நான் வணங்குகிறேன்—பதிவிரதைகளில் முதன்மை, அருள்செல்வம் நிறைந்தவள், பாவமற்றவள், ஹரி (விஷ்ணு)க்கு பிரியமானவள்।

Verse 54

आत्मविद्यां त्रयीरूपामुमारूपां नमाम्य हम् । प्रसादाभिमुखीं लक्ष्मीं क्षीराब्धितनयां शुभाम्

நான் ஆத்மவித்யையை—திரயீ (வேதத் திரயம்) ரூபிணியை—வணங்குகிறேன்; உமாரூபிணி, க்ஷீராப்தி தனயை, மங்கள லக்ஷ்மியை—எப்போதும் அருள் வழங்க முனைந்தவளைக் கும்பிடுகிறேன்।

Verse 55

नमामि चन्द्रभगिनीं सीतां सर्वांगसुंदरीम् । नमामि धर्मनिलयां करुणां वेदमातरम्

சந்திரனின் சகோதரியான, அங்கமெங்கும் அழகுடைய சீதையை நான் வணங்குகிறேன். தர்மத்தின் உறைவிடமான, கருணையே வடிவான, வேதமாதாவையும் நான் பணிகிறேன்.

Verse 56

पद्मालयां पद्महस्तां विष्णुवक्षस्थलालयाम् । नमामि चन्द्रनिलयां सीतां चन्द्रनिभाननाम्

தாமரையில் உறையும், தாமரைத் தாள்களைத் தாங்கிய கரங்களுடைய, விஷ்ணுவின் மார்பில் வாசம் செய்பவளான சீதையை நான் வணங்குகிறேன்; சந்திரநிலயா, சந்திரனைப் போன்ற முகத்தையுடைய சீதையையும் நான் பணிகிறேன்.

Verse 57

आह्लादरूपिणीं सिद्धिं शिवां शिवकरीं सतीम् । नमामि विश्वजननीं रामचन्द्रेष्टवल्लभाम् । सीतां सर्वानवद्यांगीं भजामि सततं हृदा

ஆனந்தஸ்வரூபிணி, ஸித்திரூபிணி, சிவா மற்றும் சிவப்ரதாயினி, பத்திவ்ரதை சீதையை நான் வணங்குகிறேன். ராமசந்திரனுக்கு மிகப் பிரியமான உலகமாதாவை நான் நமஸ்கரிக்கிறேன். குற்றமற்ற அங்கங்களையுடைய சீதையை நான் இதயத்தால் எப்போதும் பக்தியுடன் வழிபடுகிறேன்.

Verse 58

श्रीसूत उवाच । स्तुत्वैवं हनुमान्सीतारामचन्द्रौ सभक्तिकम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு பக்தியுடன் சீதையும் ராமசந்திரனையும் ஸ்துதித்து ஹனுமான்…

Verse 59

आनंदाश्रुपरिक्लिन्नस्तूष्णीमास्ते द्विजोत्तमाः । य इदं वायुपुत्रेण कथितं पापनाशनम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! (ஹனுமான்) ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்து மௌனமாக அமர்ந்திருந்தான். வாயுபுத்திரன் உரைத்த இந்த (ஸ்தோத்திரம்) பாபநாசகம்.

Verse 60

स्तोत्रं श्रीरामचंद्रस्य सीतायाः पठतेऽन्वहम् । स नरो महदैश्वर्यमश्नुते वांछितं स दा

யார் தினந்தோறும் ஸ்ரீ ராமசந்திரனும் சீதையும் பற்றிய இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் மாபெரும் ஐஸ்வர்யத்தை அடைந்து எப்போதும் விரும்பியதைப் பெறுவார்.

Verse 61

अनेकक्षेत्रधान्यानि गाश्च दोग्ध्रीः पयस्विनीः । आयुर्विद्याश्च पुत्रांश्च भार्यामपि मनोरमाम्

(அவருக்கு) பல வயல்கள், தானியங்கள், பால் நிறைந்த பால் தரும் பசுக்கள்; நீண்ட ஆயுள், கல்வி; புதல்வர்கள், மேலும் மனமகிழும் மனைவியும் கிடைப்பாள்.

Verse 62

एतत्स्तोत्रं सकृ द्विप्राः पठन्नाप्नोत्यसंशयः । एतत्स्तोत्रस्य पाठेन नरकं नैव यास्यति

ஓ த்விஜர்களே! இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஒருமுறை கூட பாராயணம் செய்பவன், ஐயமின்றி அதன் புண்ணியத்தை அடைவான்; இந்த ஸ்தோத்திரப் பாராயணத்தால் அவன் நரகத்திற்குச் செல்லமாட்டான்.

Verse 63

ब्रह्महत्यादिपापानि नश्यंति सुमहांत्यपि । सर्वपापविनिर्मुक्तो देहांते मुक्तिमाप्नुयात्

பிரம்மஹத்தி முதலான மிகப் பெரும் பாபங்களும் அழிகின்றன. எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு மனிதன் தேகாந்தத்தில் மோக்ஷத்தை அடைவான்.

Verse 64

इति स्तुतो जगन्नाथो वायुपुत्रेण राघवः । सीतया सहितो विप्रा हनूमंतमथाब्रवीत्

வாயுபுத்திரன் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தபின், ஜகந்நாதனான ராகவன் சீதையுடன், ஓ த்விஜர்களே, அப்போது ஹனுமானை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 65

श्रीराम उवाच । अज्ञानाद्वा नरश्रेष्ठ त्वयेदं साहसं कृतम् । ब्रह्मणा विष्णुना वापि शक्रादित्रिदशैरपि

ஸ்ரீ ராமன் கூறினான்—ஓ நரச்ரேஷ்டா! அறியாமையாலாயினும் நீ இந்தத் துணிச்சலான செயலைச் செய்தாய்; இதை பிரம்மா, விஷ்ணு அல்லது இந்திரன் முதலான தேவர்கள் கூட (செய்ய இயலாதது).

Verse 66

नेदं लिंगं समुद्धर्तुं शक्यते स्थापितं मया । महादेवापराधेन पतितोऽस्यद्य मूर्च्छितः

என்னால் நிறுவப்பட்ட இந்த லிங்கத்தைப் பிடுங்குவது இயலாது. மகாதேவனுக்கு செய்த அபராதத்தால் இவன் இன்று விழுந்து மயங்கியுள்ளான்.

Verse 67

इतः परं मा क्रियतां द्रोहः सांबस्य शूलिनः । अद्यारभ्य त्विदं कुंडं तव नाम्ना जगत्त्रये

இனிமேல் உமையுடன் கூடிய சூலினான மகாதேவருக்கு எதிராகத் துரோகம் செய்யப்படாதாக. இன்று முதல் இந்தப் புண்ணியக் குண்டம் மூவுலகிலும் உன் பெயரால் புகழ்பெறும்.

Verse 68

ख्यातिं प्रयातु यत्र त्वं पतितो वानरोत्तम । महापातकसंघानां नाशः स्यादत्र मज्जनात्

வானரர்களில் சிறந்தவனே! நீ விழுந்த அந்த இடம் புகழ் பெறுக; ஏனெனில் இங்கே நீராடுவதால் மகாபாபங்களின் கூட்டம் அழியும்.

Verse 69

महादेवजटाजाता गौतमी सरितां वरा । अश्वमेधसहस्रस्य फलदा स्नायिनां नृणाम्

மகாதேவரின் ஜடையிலிருந்து தோன்றிய கௌதமி நதிகளில் சிறந்தது; அதில் நீராடும் மனிதருக்கு ஆயிரம் அசுவமேத யாகத்தின் பலனை அளிக்கும்.

Verse 70

ततः शतगुणा गंगा यमुना च सरस्वती । एतन्नदीत्रयं यत्र स्थले प्रवहते कपे

அதற்கும் மேலாக நூறுமடங்கு பலன் தருவன கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி—கபியே! இம்மூன்று நதிகளும் ஒரே இடத்தில் பாயும் இடத்தில்.

Verse 71

मिलित्वा तत्र तु स्नानं सहस्रगुणितं स्मृतम् । नदीष्वेतासु यत्स्नानात्फलं पुंसां भवेत्कपे

அங்கே அவை ஒன்றுகூடும் போது நீராடலின் புண்ணியம் ஆயிரமடங்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது. கபியே! இந்நதிகளில் நீராடுவதால் மனிதருக்குக் கிடைக்கும் பலன் அங்கே சிறப்பாக வெளிப்படும்.

Verse 72

तत्फलं तव कुंडेऽस्मिन्स्नानात्प्राप्नोत्यसंशयम् । दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं हनूमत्कुंडतीरतः

உமது இப்புனிதக் குண்டத்தில் நீராடினால், ஐயமின்றி அதே பலன் கிடைக்கும். அரிதான மனிதப் பிறவி பெற்றவன், ஹனூமத்-குண்டத் துறையின் கரையிலுள்ள தீர்த்தத்தில் புண்ணியம் தேட வேண்டும்.

Verse 73

श्राद्धं न कुरुते यस्तु भक्तियुक्तेन चेतसा । निराशास्तस्य पितरः प्रयांति कुपिताः कपे

பக்தியுடன் கூடிய மனத்தால் சிராத்தம் செய்யாதவனின் பித்ருக்கள்—ஓ கபியே—நிராசையுடன் கோபமுற்று விலகிச் செல்கின்றனர்.

Verse 74

कुप्यंति मुनयोऽप्यस्मै देवाः सेंद्राः सचारणाः । न दत्तं न हुतं येन हनूमत्कुंडतीरतः

அவன்மேல் முனிவர்களும் கோபமடைகின்றனர்; இந்திரன் உட்பட தேவர்கள், சாரணர்களும் மனமகிழ்வதில்லை—ஹனூமத்-குண்டத் தீர்த்தக் கரையில் தானமும் செய்யாமல், ஹோம ஆஹுதியும் செலுத்தாதவனிடம்.

Verse 75

वृथाजीवित एवासाविहामुत्र च दुःखभाक् । हनूमत्कुंडसविधे येन दत्तं तिलोदकम् । मोदंते पितरस्तस्य घृतकुल्याः पिबंति च

ஹனூமத்-குண்டத்தின் அருகில் பித்ருக்களுக்காக திலோதகம் செலுத்தாதவனின் வாழ்வு வீணாகும்; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவன் துயரப் பங்காளி ஆவான். திலோதகம் செலுத்தினால் அவன் பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து நெய்யோடைகள் அருந்துகின்றனர்.

Verse 76

श्रीसूत उवाच । श्रुत्वैतद्वचनं विप्रा रामेणोक्तं स वायुजः

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! ராமன் உரைத்த இவ்வசனங்களை கேட்ட வாயுபுத்திரன் ஹனூமான் அதற்கேற்ப நடந்து கொண்டான்.

Verse 77

उत्तरे रामनाथस्य लिंगं स्वेनाहृतं मुदा । आज्ञया रामचन्द्रस्य स्थापयामास वायुजः

வடதிசையில் வாயுபுத்திரன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் முயற்சியால் ராமநாத லிங்கத்தை கொண்டு வந்து, இராமச்சந்திரன் ஆணையின்படி அதை பிரதிஷ்டை செய்தான்।

Verse 78

प्रत्यक्षमेव सर्वेषां कपिलांगूलवेष्टितम् । हरोपि तत्पुच्छजा तं बिभर्ति च वलित्रयम् । तदुत्तरायां ककुभि गौरीं संस्थापयन्मुदा

அந்த லிங்கம் அனைவருக்கும் கண்முன்னே கபியின் வாலால் சுற்றப்பட்டதாகத் தென்பட்டது. அந்த வாலால் உண்டான மூன்று மடிப்பு-குறிகளை ஹரனும் தாங்குகின்றான். மேலும் அங்கே வடதிசையில் மகிழ்ச்சியுடன் கௌரியையும் நிறுவினான்।

Verse 79

श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितं विप्रा यदर्थं राघवेण तु । लिंगं प्रतिष्ठितं सेतौ भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! ராகவன் சேதுவில் எந்த நோக்கத்திற்காக இந்த லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தானோ அதை உங்களுக்குச் சொன்னேன்; இது மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் அளிப்பது.

Verse 80

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । स विधूयेह पापानि शिवलोके महीयते

ஒருமனத்துடன் இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்பவனோ அல்லது கேட்பவனோ, இங்கேயே பாவங்களை நீக்கி சிவலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்।