Adhyaya 33

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भूयोऽप्यहं प्रवक्ष्यामि धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । अत्यद्भुततरं गुह्यं सर्वलोकैकपावनम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—மீண்டும் நான் தனுஷ்கோடியின் வைபவத்தை உரைப்பேன்; அது மிக அதிசயமானது, ஆழ்ந்த ரகசியமானது, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே பாவனமாகும்।

Verse 2

पुरा परावसुर्नाम ब्राह्मणो वेदवित्तमः । अज्ञानात्पितरं हत्वा ब्रह्महत्यामवाप्तवान् । सोऽपि स्नात्वा धनुष्कोटौ तद्दोषा न्मुमुचे क्षणात्

முன்னொரு காலத்தில் பராவசு என்னும் ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; வேதஞானத்தில் அவன் தலைசிறந்தவன். அறியாமையால் தந்தையை கொன்று பிரம்மஹத்தி பாவத்தை அடைந்தான். ஆயினும் தனுஷ்கோடியில் நீராடியவுடன் அந்தத் தோஷத்திலிருந்து கணநேரத்தில் விடுபட்டான்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । पितरं हतवान्पूर्वं कथं सूत परावसुः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, பராவசு முன்பு தந்தையை எவ்வாறு கொன்றான்?

Verse 4

कथं वा धनुषः कोटौ मुक्तिस्तस्याप्यभून्मुने । एतन्नः श्रद्दधानानां विस्तराद्वक्तुमर्हसि

மேலும், ஓ முனிவரே, தனுஷः-கோடியில் அவனுக்கும் விடுதலை எவ்வாறு கிடைத்தது? நாங்கள் நம்பிக்கையுடையோர்; ஆகவே இதை விரிவாக உரைக்கத் தகுதியுடையீர்.

Verse 5

श्रीसूत उवाच । आसीद्राजा बृहद्द्युम्नश्चक्रवर्ती महाबलः । धर्मेण पालयामास सागरांतां वसुन्धराम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—பிருஹத்த்யும்னன் என்னும் ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் மாபெரும் வலிமையுடைய சக்கரவர்த்தி. தர்மத்தின் வழியே கடலால் சூழப்பட்ட பூமியை ஆட்சி செய்து காத்தான்.

Verse 6

अयजत्सत्रयागेन देवानिंद्रपुरोगमान् । याजकस्तस्य रैभ्योऽभूद्विद्वान्परमधार्मिकः

அவன் சத்ரயாகத்தால் இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களை யஜித்தான். அவனுடைய யாஜகர் ரைப்யர்—பண்டிதரும், மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவரும் ஆவார்.

Verse 7

आस्तां पुत्रावुभौ तस्याप्यर्वावसु परावसू । षडंगवेदविदुषौ श्रौतस्मार्तेषु कोविदौ

அவனுக்கும் இரு புதல்வர் இருந்தனர்—அர்வாவசு, பராவசு. இருவரும் ஷடங்கங்களுடன் வேதம் அறிந்தோர்; ஶ்ரௌத யாகங்களிலும் ஸ்மார்த்த தர்மக் கடமைகளிலும் தேர்ந்தவர்கள்.

Verse 8

काणादे जैमिनीये च सांख्ये वैयासिके तथा । गौतमे योगशास्त्रे च पाणिनीये च कोवि दौ

அவர்கள் கானாதர், ஜைமினி உபதேசங்களில், சாங்க்யத்திலும் வ்யாச மரபிலும், கௌதம தர்ஶனத்திலும் யோகசாஸ்திரத்திலும், பாணினீய இலக்கணத்திலும் தேர்ந்தவர்கள்.

Verse 9

मन्वादिस्मृतिनिष्णातौ सर्वशास्त्रविशारदौ । सत्रयागे सहायार्थं बृहद्द्युम्नेन याचितौ

அவர்கள் மனு முதலிய ஸ்மிருதிகளில் நன்கு தேர்ந்தோர்; எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லோர். சத்ர யாகத்திற்கு உதவுமாறு மன்னன் ப்ருஹத்த்யும்னன் அவர்களை வேண்டினான்.

Verse 10

भ्रातरौ समनुज्ञातौ पित्रा रैभ्येण जग्मतुः । बृहद्द्युम्नस्य सत्रं तावश्विनाविव रूपिणौ

தந்தை ரைப்யரின் அனுமதி பெற்ற அந்த இரு சகோதரரும் மன்னன் ப்ருஹத்த்யும்னனின் சத்ரத்திற்கு சென்றனர்; அவர்கள் ஒளிவீசும் தோற்றத்தில் அஶ்வினி இரட்டையரைப் போலத் திகழ்ந்தனர்.

Verse 11

अतिष्ठदाश्रमे रैभ्यः स्नुषया ज्येष्ठया सह । तौ गत्वा भ्रातरौ तत्र राज्ञः सत्रमनुत्तमम्

ரைப்யர் தமது ஆசிரமத்தில் மூத்த மருமகளுடன் தங்கினார். அந்த இரு சகோதரரும் அங்கே சென்று அரசனின் ஒப்பற்ற சத்ர யாகத்தை அடைந்தனர்.

Verse 12

याज यामासतुः सत्रे बृहद्द्युम्नं महीपतिम् । नाभवत्स्खलनं भ्रात्रोः सत्रे सांगेषु कर्मसु

அந்த சத்ர யாகத்தில் அந்த இரு சகோதரரும் பூமிபதி ப்ருஹத்த்யும்ன அரசனை யாஜிக்கச் செய்தனர். அங்கக்ரியைகளுடன் கூடிய யாகச் செயல்களில் அவர்களால் சிறிதும் பிழை ஏற்படவில்லை.

Verse 13

सत्रे संतन्यमानेऽस्मिन्बृहद्द्युम्नस्य भूपतेः । मुनयो भ्यागमन्सर्वे राज्ञाहूता निरीक्षितुम्

ப்ருஹத்த்யும்ன மன்னனின் இந்தச் சத்ர யாகம் தொடர்ந்து விரிந்துகொண்டிருக்க, அரசன் அழைத்த அனைத்து முனிவர்களும் அதைத் தரிசிக்க அங்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 14

वसिष्ठो गौतमश्चात्रिर्जाबालिरथ कश्यपः । क्रतुर्दक्षः पुलस्त्यश्च पुलहो नारदो मुनिः

வசிஷ்டர், கௌதமர், அத்ரி, ஜாபாலி, கஷ்யபர்; க்ரது, தக்ஷர், புலஸ்த்யர், புலஹர் மற்றும் முனி நாரதர்—

Verse 15

मार्कंडेयः शतानंदो विश्वामित्रः पराशरः । भृगुः कुत्सोऽथ वाल्मीकिर्व्यासधौम्यादयोऽपरे

மார்கண்டேயர், சதானந்தர், விஸ்வாமித்ரர், பராசரர்; ப்ருகு, குத்ஸர், பின்னர் வால்மீகி—மேலும் வ்யாசர், தௌம்யர் முதலிய பிற முனிவர்களும்—

Verse 16

शिष्यैः प्रशिष्यैर्बहुभिरसंख्यातैः समावृताः । तानागतान्समालोक्य बृहद्द्युम्नो महीपतिः

எண்ணற்ற சீடர்-பேர்சீடர்களால் சூழப்பட்டு வந்த அந்த முனிவர்களைக் கண்டு, பூமிபதி ப்ருஹத்த்யும்ன அரசன்—

Verse 17

अर्घ्यादिना मुनीन्सर्वान्पूजयामास सादरम् । नाना दिग्भ्यः समायाताश्चतुरंगबलैर्युताः

அவன் அர்க்யம் முதலான காணிக்கைகளால் எல்லா முனிவர்களையும் மரியாதையுடன் பூஜித்தான். அவர்கள் பல திசைகளிலிருந்து நான்கு அங்கப் படையுடன் அங்கு வந்திருந்தனர்.

Verse 18

उपदासहिता भूपास्सत्रं वीक्षितुमादरात् । वैश्याः शूद्रास्तथा वर्णाश्चत्वरोऽपि समागताः

உபதர்களுடன் அரசர்களும் சத்திர யாகத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன் வந்தனர். அதுபோல வைசியர், சூத்ரர் என நான்கு வர்ணத்தாரும் அங்கு கூடினர்.

Verse 19

वर्णिनोऽथ गृहस्थाश्च वानप्रस्थाश्च भिक्षवः । सत्रं निरीक्षितुं तस्य बृहद्द्युम्नस्य चाययुः

பின்னர் பிரம்மச்சாரிகள், இல்லறத்தார், வானப்ரஸ்தர், பிக்ஷுக்கள் ஆகியோரும் அரசன் ப்ருஹத்த்யும்னனின் அந்த சத்திர யாகத்தைப் பார்க்க அங்கு வந்தனர்.

Verse 20

तान्सर्वान्पूजयामास यथार्हं राजसत्तमः । ददौ चान्नानि सर्वेभ्यो घृतसूपादिकांस्तथा

அரசர்களில் சிறந்தவன் அவர்களையெல்லாம் தகுந்த முறையில் மரியாதை செய்தான். அனைவருக்கும் நெய், சூப் முதலியவற்றுடன் உணவையும் வழங்கினான்.

Verse 21

वस्त्राणि च सुवर्णानि हाररत्नान्यनेकशः । एवं सत्कारयामास राजा सत्रे समागतान्

அவன் ஆடைகள், பொன், மேலும் பல மாலைகள் மற்றும் ரத்தினங்களை வழங்கினான். இவ்வாறு சத்திரத்தில் கூடியவர்களை அரசன் கௌரவித்தான்.

Verse 22

रैभ्यपुत्रो तदा विप्रा अर्वावसुपरावसू । अध्वरादीनि कर्माणि चक्रतुः स्खलितं विना

அப்போது ரைப்யரின் பிராமணப் புதல்வர்கள் அர்வாவசு, பராவசு ஆகியோர் அத்வர முதலிய யாகக் கிரியைகளைச் சறுக்கலும் குறையும் இன்றிச் சாஸ்திரப்படி நிறைவேற்றினர்।

Verse 23

तद्दृष्ट्वा मुनयस्सर्वे कौशलं रैभ्यपुत्रयौः । श्लाघंते सशिरःकम्पं वसिष्ठप्रमुखास्तदा

ரைப்யரின் இரு புதல்வர்களின் திறமையைப் பார்த்து எல்லா முனிவரும் அவர்களைப் புகழ்ந்தனர்; வசிஷ்டர் முதலியோர் தலை அசைத்து ஒப்புதல் தெரிவித்தனர்।

Verse 24

कर्माणि कानि चित्तत्र कारयित्वा परावसुः । तृतीयसवनस्यांते गृहकृत्यं निरीक्षितुम्

அங்கே சில கிரியைகளைச் செய்யவைத்து, பராவசு மூன்றாம் சவனத்தின் முடிவில் இல்லறப் பணிகளைப் பார்வையிடச் சென்றான்।

Verse 25

प्रययौ स्वाश्रमं सायं विनैवार्वावसुं द्विजाः । तस्मिन्नवसरे रैभ्यं कृष्णाजिनसमावृतम्

மாலையில் இருமுறை பிறந்த பராவசு, அர்வாவசுவை அங்கேயே விட்டுத் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்; அச்சமயம் ரைப்யர் கரிய மான் தோலைப் போர்த்தியவனாய் அங்கே இருந்தார்।

Verse 26

वने चरंतं पितरं दृष्ट्वा स मृगशंकया । निद्राकलुषितो रात्रावंधे तमसि संकुले

காட்டில் நடமாடிய தந்தையைப் பார்த்து, மான் எனும் சந்தேகத்தால், தூக்க மயக்கத்தில், இரவின் அடர்ந்த இருளில் அவரை மானென்று எண்ணினான்।

Verse 27

आत्मानं हंतुमायाति मृगोऽयमिति चिंतयन् । जघान पितरं सोऽयं महारण्ये परावसुः

“இந்த மான் என்னைக் கொல்ல வருகிறதே” என்று எண்ணி, பராவசு மகாவனத்தில் தன் தந்தையையே அடித்து வீழ்த்தினான்।

Verse 28

रिरक्षुणा शरीरं स्वं तेनाकामनया पिता । रजन्यां हिंसितो विप्रा महापातककारिणा

தன் உடலைக் காக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தால், விருப்பமின்றியே அவன் இரவில் தந்தையைத் துன்புறுத்தினான்; ஓ பிராமணர்களே, அவன் மகாபாதகத்தின் செய்பவனானான்।

Verse 29

अंतिकं स समागत्य व्यलोकयत तं हतम् । ज्ञात्वा स्वपितरं रात्रौ शुशोच व्यथितेंद्रियः

அவன் அருகே வந்து அந்தக் கொல்லப்பட்டவரை நோக்கினான்; இரவில் அது தன் தந்தை என அறிந்து, உணர்ச்சிகள் கலங்கித் துயருற்று அழுதான்।

Verse 30

प्रेतकार्यं ततः कृत्वा पितुः सर्वं परावसुः । भूयोपि नृपतेः सत्रं परावसुरुपाययौ

பின்னர் பராவசு தந்தைக்கான எல்லாப் பிரேதகாரியங்களையும் செய்து முடித்து, அதன் பின் மீண்டும் அரசனின் சத்ர யாகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 31

स्वचेष्टितं तु तत्सर्वमनुजाय ततोऽब्रवीत् । मृतं स्वपितरं श्रुत्वा सोऽपि शोकाकुलोऽभवत्

பின்னர் நடந்த அனைத்தையும் அவன் தன் இளைய சகோதரனிடம் கூறினான்; தந்தை இறந்தார் என்று கேட்டதும் அவனும் துயரால் கலங்கினான்।

Verse 32

ज्येष्ठोऽनुजं ततः प्राह वचनं द्विजसत्तमाः । महत्सत्रं समारब्धं बृहद्द्युम्नस्य भूपतेः

அப்போது மூத்தவன் இளையவனிடம் கூறினான்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அரசன் ப்ருஹத்த்யும்னன் ஒரு மகத்தான சத்ர யாகத்தைத் தொடங்கியுள்ளான்।

Verse 33

वोढुत्वशक्तिर्नास्त्यस्य कर्मणो बालकस्य ते । जनकश्च हतो रात्रौ मयापि मृगशंकया

இந்தச் சிறுவனுக்கு அந்தக் கர்மப் பாரத்தைச் சுமக்கும் வலிமை இல்லை; மேலும் தந்தையும் இரவில் நான் மான் என்று எண்ணிய தவறால் கொல்லப்பட்டார்।

Verse 34

प्रायश्चित्तं च कर्त्तव्यं ब्रह्महत्या विशुद्धये । मदर्थं व्रतचर्यां त्वं चर तात कनिष्ठक

பிரம்மஹத்தியா பாவத்திலிருந்து தூய்மை பெறப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்; எனக்காக, அன்பு இளையவனே, நீ விரத ஒழுக்கத்தை மேற்கொள்।

Verse 35

एकाकी धुरमुद्वोढुं शक्तोऽहं सत्रकर्मणः । अर्वावसुरिति प्रोक्तो ज्येष्ठेन स तमभ्य धात्

அவன் கூறினான்—சத்ர யாகத்தின் பாரத்தை நான் ஒருவனே சுமக்க வல்லவன்; மூத்தவன் இவ்வாறு சொன்னபோது அவன் ‘அப்படியே’ என்று பதிலளித்தான்।

Verse 36

तथा भवत्वहं ज्येष्ठ चरिष्ये व्रतमुत्तमम् । ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं त्वं सत्रधुरमावह

அப்படியே ஆகட்டும், மூத்தவரே. பிரம்மஹத்தியா பாவநீக்கத்திற்காக நான் சிறந்த விரதத்தை மேற்கொள்வேன்; நீ சத்ர யாகத்தின் பாரத்தை ஏற்று நடத்துவாய்।

Verse 37

इत्युक्त्वा सोनुऽजो ज्येष्ठं तस्मात्सत्राद्वि निर्ययौ । कारयामास कर्माणि ज्येष्ठस्तस्मिन्गते कतौ

இவ்வாறு கூறி இளையவன் மூத்த அண்ணனை நோக்கி அந்தச் சத்ர யாகத்திலிருந்து புறப்பட்டான். அவன் சென்றபின் மூத்தவன் விதிப்படி யாகக் கருமங்களையும் கடமைகளையும் நடத்தச் செய்தான்.

Verse 38

द्वादशाब्दं कनिष्ठोपि ब्रह्महत्याव्रतं द्विजाः । चरित्वा सत्रयागेऽस्मिन्नाजगाम पुनर्मुदा

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! இளையவனும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பிரம்மஹத்தி-பிராயச்சித்த விரதத்தை அனுஷ்டித்து, மகிழ்ச்சியுடன் இந்தச் சத்ர யாகத்திற்குத் திரும்பி வந்தான்.

Verse 39

तं दृष्ट्वा भ्रातरं ज्येष्ठो बृहद्द्युम्नमुवाच ह । अयं ते ब्रह्महा सत्रमर्वावसुरुपागतः

தன் சகோதரனைப் பார்த்த மூத்தவன் அரசன் ப்ருஹத்த்யும்னனை நோக்கி— “இவன் பிரம்மஹத்தி தோஷம் உடைய அர்வாவசு; உமது சத்ர யாகத்துக்கு வந்துள்ளான்” என்றான்.

Verse 40

एनमुत्सारयाशु त्वमस्मात्सत्रान्नृपो त्तम । अन्यथा सत्रयागस्य फलहानिर्भविष्यति

“அரசர்களில் சிறந்தவரே! இவனை இச் சத்ரத்திலிருந்து உடனே வெளியேற்றுங்கள்; இல்லையெனில் சத்ர யாகத்தின் புண்ணியப் பயன் குறையும்.”

Verse 41

इतीरितः स स्वप्रेष्यैर्यागात्तमुदवासयत् । उद्वास्यमानो राजानमर्वावसुरथाब्रवीत्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அரசன் தன் பணியாளர்களால் அவனை யாகத்திலிருந்து வெளியேற்றச் செய்தான். வெளியேற்றப்படும்போது அர்வாவசு அரசனை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 42

न मया ब्रह्महत्येयं बृहद्द्युम्न कृतानघ । किन्तु ज्येष्ठेन मे सा हि ब्रह्महत्या कृता विभो

ஓ குற்றமற்ற ப்ருஹத்த்யும்னா! இந்தப் பிரம்மஹத்தியை நான் செய்யவில்லை; ஐயா, அந்தப் பிரம்மஹத்தியை என் மூத்த சகோதரனே செய்தான்.

Verse 43

ब्रह्महत्याव्रतं चीर्णं तदर्थं च मया धुना । एवमुक्तोपि राजासौ वचसा स परावसोः

அதற்காகவே நான் இப்போது பிரம்மஹத்தி-பிராயச்சித்த விரதத்தை அனுஷ்டித்தேன். இவ்வாறு கூறப்பட்டும், பராவசுவின் சொற்களால் அந்த அரசன் (தன் தீர்மானத்தில்) அசையாமல் இருந்தான்.

Verse 44

अर्वावसुं निजात्सत्रादुदवासयदाशु वै । धिक्कृतो ब्राह्मणैश्चायं ययौ तूष्णीं वनं तदा

அவன் தன் சத்ரத்திலிருந்து அர்வாவசுவை உடனே வெளியேற்றினான். பிராமணர்களால் கண்டிக்கப்பட்ட அர்வாவசு அப்போது மௌனமாக வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 45

मुनिवृन्दसमाकीर्णं तपोवनमुपेत्य सः । अर्वावसुस्तपश्चक्रे देवैरपि सुदुष्करम्

முனிவரக் கூட்டங்கள் நிறைந்த தவவனத்தில் புகுந்து, அர்வாவசு தேவர்களுக்குக் கூட மிகக் கடினமான கடும் தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 46

तपः कुर्वंस्तथादित्यमुपतस्थे समा हितः । मूर्तिमांस्तपसा तस्य महताऽदुष्टधीः स्वयम्

தவம் செய்து கொண்டே அவன் நிலையான ஒருமைப்பாட்டுடன் ஆதித்ய தேவனை வழிபட்டான். அப்போது அவன் செய்த மகத்தான தவத்தின் வலிமையால், தூய மனமுடைய அவனுக்கு ஆதித்யன் உருவமாய் தானே தோன்றினான்.

Verse 47

आविरासीत्स्वया दीप्त्या भासयञ्जगतीतलम् । कर्मसाक्षी जगच्चक्षुर्भास्करो देवताग्रणीः

அப்போது தேவர்களில் முதன்மையான, உலகின் கண், கர்மங்களின் சாட்சியான சூரியன் தன் ஒளியால் பூமித்தளத்தை ஒளிரச் செய்து வெளிப்பட்டான்।

Verse 48

आविर्बभूवुर्देवाश्च पुरस्कृत्य शचीपतिम् । इन्द्रादयस्ततो देवाः प्रोचुरर्वावसुं द्विजाः

மேலும் தேவர்கள் தோன்றினர்; சசீபதி இந்திரனை முன்னிறுத்தி. பின்னர் இந்திரன் முதலான தேவர்கள், ஓ த்விஜா, அர்வாவசுவை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 49

अर्वावसो त्वं प्रवरस्तपसा ब्रह्म चर्यतः । आचारेण श्रुतेनापि वेदशास्त्रादिशिक्षया

‘அர்வாவசுவே! தவம், பிரம்மச்சரியம், நல்லொழுக்கம், ஸ்ருதி-ஞானம், வேத-சாஸ்திரப் பயிற்சி ஆகியவற்றால் நீ முதன்மையானவன்.’

Verse 50

निराकृतोवमानेन त्वं परावसुना बहु । तथापि क्षमया युक्तो न कुप्यति भवान्यतः

‘பராவசு பலமுறை அவமதித்து உன்னைத் தள்ளினாலும், நீ பொறுமையுடன் கோபமடையாதவன்—இதுவே உன் இயல்பு.’

Verse 51

यस्माज्ज्येष्ठोऽवधीत्तातं न हिंसीस्त्वं महामते । ब्रह्महत्याव्रतं यस्मात्तदर्थं चरितं त्वया

‘மூத்த சகோதரன் தந்தையை வதைத்ததால், ஓ பெருந்திறனாளே, நீ வன்முறையால் பழிவாங்கவில்லை; மேலும் அதற்காகவே பிரம்மஹத்த்யா-பிராயச்சித்த வ்ரதத்தையும் நீ மேற்கொண்டாய்.’

Verse 52

अतः स्वीकुर्म हे त्वां तु पराकुर्मः परावसुम् । उक्त्वैवं बलभिन्मुख्याः सर्वे च त्रिदिवालयाः

ஆகையால் உம்மை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; பராவசுவைத் தள்ளிவிடுகிறோம். இவ்வாறு கூறி, பலனை வென்ற இந்திரன் தலைமையில் திரிதிவ வாசி தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தீர்மானத்தை அறிவித்தனர்॥

Verse 53

तं ते प्रवरयामासुर्निरासुश्च परावसुम् । पुनरिंद्रादयो देवाः पुरोधाय दिवाकरम्

அவரையே முதன்மையாகத் தேர்ந்து கொண்டு, பராவசுவை வெளியேற்றினர். பின்னர் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் சூரியனை முன்னோடியாக (புரோதாவாக) வைத்து அடுத்த செயலில் முன்னேறினர்॥

Verse 54

अर्वावसुं प्रोचुरिदं वरं त्वं वरयेति वै । स चापि प्रार्थयामास जनकस्योत्थितिं पुन

அவர்கள் அர்வாவசுவிடம், ‘ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு; உனக்கு வேண்டியது கேள்’ என்றனர். அவனும் மீண்டும் தன் தந்தையின் உயிர்த்தெழுதலை வேண்டினான்॥

Verse 55

वधे चास्मरणं देवानात्मनो जनकस्य वै । तथास्त्विति सुराः प्रोचुः पुनरूचुरिदं वचः

அவன், ‘அந்த வதையைப் பற்றி தேவர்களுக்கு நினைவு இருக்க வேண்டாம்; என் தந்தையும் அதன் பாரத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும்’ என்றான். தேவர்கள் ‘ததாஸ்து’ என்று கூறி, மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்॥

Verse 56

वरं चान्यं प्रदास्यामो वरय त्वं महामते । एवमुक्तः सुरैः सोयमर्वावसुरभाषत

தேவர்கள், ‘நாங்கள் உனக்கு இன்னொரு வரமும் அளிப்போம்; ஓ மகாமதி, வரம் தேர்ந்தெடு’ என்றனர். தேவர்கள் இவ்வாறு கூற, அர்வாவசு பதிலளித்தான்॥

Verse 57

मम भ्रातुरदुष्टत्वं भवतु त्रिदशालयाः । अर्वावसोर्वचः श्रुत्वा त्रिदशाः पुनरब्रुवन्

அர்வாவசுவின் சொற்கள்—“வானுலக வாசிகளே, என் சகோதரன் பாவமற்றவனாக ஆகட்டும்”—என்று கேட்ட தேவர்கள் மீண்டும் பதிலுரைத்தனர்।

Verse 58

ब्राह्मणस्य पितुर्घातान्महान्दोषः परावसोः । न ह्यन्यकृतपापस्य परेणानुष्ठितेन वै

ஒரு பிராமணனின் தந்தையை கொன்றதால் பராவசுவுக்கு பெரும் குற்றம் உண்டு; ஒருவன் செய்த பாவம் மற்றொருவன் செய்த அனுஷ்டானத்தால் நீங்காது।

Verse 59

प्रायश्चित्तेन शांतिः स्यान्महापातकपंचके । पितुर्ब्राह्मणहंतुस्तु सुतरां नास्ति निष्कृतिः

பிராயச்சித்தத்தால் ஐந்து மகாபாதகங்களுக்கு சாந்தி கிடைக்கலாம்; ஆனால் பிராமணனின் தந்தையை கொன்றவனுக்கு உண்மையான நிஷ்கிருதி இன்னும் இல்லை।

Verse 60

आत्मनानुष्ठितेनापि व्रतेन न हि दुष्कृतिः । परावसोस्तव भ्रातुरतो नैवास्ति निष्कृतिः

தானே விரதம் மேற்கொண்டாலும் அந்தத் தீச்செயல் நீங்காது; ஆகவே உன் சகோதரன் பராவசுவுக்கு சாதாரண வழிகளில் நிஷ்கிருதி இல்லை।

Verse 61

अतोऽस्माभिरदुष्टत्वमस्मै दातुं न शक्यते । अर्वावसुः पुनःप्राह देवानिंद्रपुरोगमान्

ஆகையால் அவனுக்கு பாவமின்மையை அளிக்க எங்களால் இயலாது. பின்னர் அர்வாவசு, இந்திரன் தலைமையிலுள்ள தேவர்களை மீண்டும் உரைத்தான்।

Verse 62

तथापि युष्मन्माहात्म्यात्प्रसादाद्भवतां तथा । पितुर्ब्राह्मणहंतुर्मे भ्रातुस्त्रिदशसत्तमाः

ஆயினும், உங்கள் மகிமையாலும் அருள்பிரசாதத்தாலும், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, பிராமணனின் தந்தையை வதைத்த என் சகோதரனைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 63

यथा स्यान्निष्कृतिर्ब्रूत तथैव कृपया युताः । एवमर्वावसोः श्रुत्वा वचस्ते त्रिदशालयाः

கருணையுடன், பிராயச்சித்தம் எவ்வாறு சாத்தியமோ அதைப் போலவே தெளிவாகச் சொல்லுங்கள். இவ்வாறு அர்வாவசுவின் சொற்களை கேட்டுத் தேவருலக வாசிகள்—

Verse 64

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं विनिश्चित्येदमबुवन् । उपायं ते प्रवक्ष्यामस्तत्पातकनिवारणम्

அவர்கள் நீண்ட நேரம் தியானித்து முடிவு செய்து கூறினர்—“அந்தப் பாவத்தை நீக்கும் ஒரு வழியை உனக்குச் சொல்வோம்.”

Verse 65

दक्षिणांबुनिधौ पुण्ये रामसेतौ विमुक्तिदे । धनुष्कोटिरिति ख्यातं तीर्थमस्ति विमुक्तिदम्

புனிதமான தென் கடலில், விடுதலை அளிக்கும் ராமசேதுவில் ‘தனுஷ்கோடி’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது முக்தி அருளும்.

Verse 66

ब्रह्महत्यासुरापानस्वर्णस्तेयविनाशनम् । गुरुतल्पगसंसर्गदोषाणामपि नाशनम्

அது பிரம்மஹத்தி, சுராபானம், பொன் திருட்டு ஆகிய பாவங்களை அழிக்கிறது; மேலும் குருவின் படுக்கையுடன் தொடர்புடைய தடைசெய்யப்பட்ட சேர்க்கையால் உண்டாகும் குற்றங்களையும் நீக்குகிறது.

Verse 67

अकामेनापि यः स्नायादपवर्गफलप्रदम् । दुःस्वप्ननाशनं धन्यं नरकक्लेशनाशनम्

அங்கே ஆசையின்றியும் யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் மோட்சப் பயனை அடைகிறார். அது தீய கனவுகளை அழித்து, மங்களமும் பாக்கியமும் அளித்து, நரக வேதனைகளை நீக்குகிறது.

Verse 68

कैलासादिपदप्राप्तिकारणं परमार्थदम् । सर्वकाममिदं पुंसामृणदारिद्र्यनाशनम्

இது கைலாசம் முதலிய பதங்களை அடைவதற்குக் காரணமாகவும், பரம நன்மையை அளிப்பதாகவும் உள்ளது. மனிதரின் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி, கடனும் வறுமையும் நீக்குகிறது.

Verse 69

धनुष्कोटिर्धनु ष्कोटिर्धनुष्कोटिरितीरणात् । स्वर्गापवर्गदं पुंसां महापुण्यफलप्रदम्

‘தனுஷ்கோடி, தனுஷ்கோடி, தனுஷ்கோடி’ என்று பெயரை உச்சரிப்பதால் மக்களுக்கு ஸ்வர்கமும் மோட்சமும் கிடைத்து, மஹாபுண்ணியப் பயன் வழங்கப்படுகிறது.

Verse 70

तत्र गत्वा तव भ्राता स्नायाद्यदि परावसुः । तत्क्षणादेव ते ज्येष्ठो मुच्यते ब्रह्महत्यया

உன் சகோதரன் பராவசு அங்கே சென்று நீராடினால், அதே கணமே உன் மூத்த சகோதரன் பிராமணஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 71

इदं रहस्यं सुमहत्प्रायश्चित्तमुदीरितम् । उक्त्वेत्यर्वावसुं देवाः प्रययुः स्वपुरीं प्रति

இவ்வாறு இந்த மாபெரும் இரகசியத்தை—அரிய பிராயச்சித்தத்தை—அர்வாவசுவுக்கு அறிவித்துத் தேவர்கள் தங்கள் தம் இருப்பிடத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 72

तत अर्वावसुर्ज्येष्ठं समादाय परावसुम् । रामचन्द्रधनुष्कोटिं प्रययौ मुक्तिदायिनीम्

அப்போது அர்வாவசு தன் மூத்த சகோதரன் பராவசுவை உடன் அழைத்து, முக்தி அளிக்கும் ராமசந்திரனின் தனுஷ்கோடியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 73

सेतौ संकल्पमुक्त्वा तु नियमेन परावसुः । सह भ्रात्रा धनुष्कोटौ सस्नौ पातकशुद्धये

சேதுவில் பராவசு சங்கல்பம் செய்து நியமத்தைப் பின்பற்றி, தன் சகோதரனுடன் தனுஷ்கோடியில் பாவநீக்கத்திற்காக நீராடினான்।

Verse 74

स्नात्वोत्थितं धनुष्कोटौ तं प्रोवाचाशरीरिणी । परावसो विनष्टा ते पितुर्ब्राह्मणघातजा

தனுஷ்கோடியில் நீராடி எழுந்த அவனை நோக்கி ஓர் அசரீரி வாக்கு கூறியது—“ஓ பராவசு, உன் தந்தையின் பிராமணஹத்தையால் உண்டான பாவம் அழிந்தது।”

Verse 75

ब्रह्महत्या महा घोरा नरकक्लेशकारिणी । इत्युक्त्वा विररामाथ सापि वागशरीरिणी

“பிரம்மஹத்தையோ மிகக் கொடியது; நரக வேதனைகளைத் தருவது”—என்று கூறி அந்த அசரீரி வாக்கு அமைந்தது।

Verse 76

परावसुस्तदा विप्राः कनिष्ठेन समन्वितः । रामचन्द्रधनुष्कोटिं प्रणम्य च सभक्तिकम्

அப்போது, ஓ பிராமணர்களே, பராவசு தன் இளைய சகோதரனுடன் ராமசந்திரனின் தனுஷ்கோடியை பக்தியுடன் வணங்கினான்।

Verse 77

रामनाथं महादेवं नत्वा भक्तिपुरःसरम् । विमुक्तपातको विप्राः प्रययौ पितुराश्रमम्

ஓ பிராமணர்களே! பக்தியை முன்னிலைப்படுத்தி ராமநாத மகாதேவரை வணங்கி, பாவமகன்று அவர் தந்தையின் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 78

मृत्वोत्थितस्तदा रैभ्यो दृष्ट्वा पुत्रौ समागतौ । संतुष्टहृदयो ह्यास्ते पुत्राभ्यां स्वाश्रमे तदा

அப்போது ரைப்யர் மரணத்திலிருந்து எழுந்தவர் போல், தம் இரு புதல்வரும் வந்ததைப் பார்த்து மனம் மகிழ்ந்து, அவர்களுடன் தம் ஆசிரமத்திலேயே தங்கினார்.

Verse 79

रामचन्द्रधनुष्कोटौ स्नानेन हतपातकम् । एनं परावसुं सर्वे स्वीचक्रुर्मुनयस्तदा

ராமசந்திரனின் தனுஷ்கோடியில் நீராடியதால் அவனுடைய பாவங்கள் அழிந்தன; அப்போது எல்லா முனிவர்களும் அந்த பராவசுவை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

Verse 80

एवं परावसोरुक्तं ब्रह्महत्याविमोक्षणम् । स्नानमात्राद्धनुष्कोटौ युष्माकं मुनिपुंगवाः

ஓ முனிவருள் சிறந்தவர்களே! இவ்வாறு பராவசுவின் பிரம்மஹத்தி பாவவிமோசனம் கூறப்பட்டது—தனுஷ்கோடியில் வெறும் நீராடுதலாலேயே.

Verse 82

महापातकसंघाश्च नश्येयुर्मज्जनादिह । य इमं पठतेऽध्यायं ब्रह्महत्याविमोक्षणम्

இங்கே நீராடுவதால் மகாபாதகங்களின் கூட்டமும் அழியும்; மேலும் பிரம்மஹத்தி விமோசனத்தைச் சொல்லும் இவ்வத்தியாயத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அவரும் தூய்மைப் பயனை அடைவார்.

Verse 83

ब्रह्महत्या विनश्येत तत्क्षणान्नास्ति संशयः । सुरापानादयोऽप्यस्य शांतिं गच्छेयुरंजसा

பிரம்மஹத்தி அந்தக் கணமே அழிகிறது—இதில் ஐயமில்லை. மதுபானம் முதலிய பாவங்களும் அவனுக்குச் சீக்கிரமே எளிதில் சாந்தியடையும்.

Verse 91

सुरा पानादयो विप्रा नश्यंत्येवात्र मज्जनात् । सत्यंसत्यं पुनः सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते

ஓ விப்ரர்களே, இங்கு நீரில் மூழ்கி நீராடுவதால் மதுபானம் முதலிய பாவங்கள் நிச்சயமாக அழிகின்றன. ‘சத்தியம், சத்தியம்—மீண்டும் சத்தியம்!’ என்று கை உயர்த்தி அறிவிக்கப்படுகிறது.