Adhyaya 34

Verse 1

श्रीसूत उवाच । इतिहासं पुनर्वक्ष्ये धनुष्कोटिप्रशंसनम् । सृगालस्य च संवादं वानरस्य च सत्तमाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ சத்தமர்களே, தனுஷ்கோடியின் புகழைச் சொல்லும் இந்த இதிகாசத்தை மீண்டும் உரைப்பேன்; மேலும் நரியும் குரங்கும் நடத்திய உரையாடலையும் கூறுவேன்.

Verse 2

सृगालवानरौ पूर्वमास्तां जातिस्मरावुभौ । पुरापि मानुषे भावे सखायौ तौ बभूवतुः

முன்னொரு காலத்தில் நரியும் குரங்கும் வாழ்ந்தன—இருவரும் பிறவியறிவு உடையவர்கள். அதற்கும் முன்பு மனித நிலையிலே அவர்கள் இருவரும் நண்பர்களாக இருந்தனர்.

Verse 3

अन्यां योनिं समापन्नौ सार्गालीं वानरीं तथा । सख्यं समीयतुरुभौ सृगालो वानरो द्विजाः

வேறு யோனிகளில் பிறந்து—நரியாகவும் குரங்காகவும்—ஓ த்விஜர்களே, நரியும் குரங்கும் இருவரும் மீண்டும் தங்கள் நட்பை அடைந்தனர்.

Verse 4

कदाचिद्रुद्रभूमिष्ठं सृगालं वानरोऽब्रवीत् । श्मशानमध्ये संप्रेक्ष्य पूर्वजातिमनुस्मरन्

ஒருமுறை ருத்ரபூமியில் தங்கியிருந்த நரியை வானரன் நோக்கி உரைத்தான். சுடுகாட்டின் நடுவில் அவனைப் பார்த்து, முன்ஜன்மத்தை நினைந்து வானரன் அவனைச் संबோதித்தான்.

Verse 5

वानर उवाच । सृगाल पातकं पूर्वं किमकार्षीः सुदारुणम् । यस्त्वं श्मशाने मृतकान्पूतिगंधांश्च कुत्सितान् । अत्सीत्युक्तोऽथ कपिना सृगालस्तमभाषत

வானரன் கூறினான்— ஓ நரியே! முன்பு நீ செய்த மிகக் கொடிய பாவம் என்ன? அதனால் சுடுகாட்டில் இவ்வாறு துர்நாற்றமிக்க, அருவருப்பான சடலங்களை நீ உண்ணுகிறாய். வானரன் கேட்டபோது நரி பதிலுரைத்தது.

Verse 6

सृगाल उवाच । अहं पूर्वभवे ह्यासं ब्राह्मणो वेदपारगः

நரி கூறியது— நான் முன்ஜன்மத்தில் உண்மையிலேயே வேதங்களில் பாரங்கதமான ஒரு பிராமணன் இருந்தேன்.

Verse 7

वेदशर्माभिधो विद्वान्सर्वकर्मकलापवित् । ब्राह्मणाय प्रतिश्रुत्य न मया तत्र जन्मनि

நான் வேதசர்மன் எனப் பெயருடைய பண்டிதன்; எல்லாக் கர்மகாண்டங்களிலும் தேர்ந்தவன். ஒரு பிராமணனுக்கு தானம் அளிப்பேன் என்று வாக்குக் கொடுத்தும், அந்தப் பிறவியில் அதை நான் வழங்கவில்லை.

Verse 8

कपे धनं तदा दत्तं सृगालोऽहं ततोऽभवम् । तस्मादेवंविधं भक्ष्यं भक्षयाम्यतिकुत्सितम्

ஓ கபே! அப்போது செல்வத்தை அளிக்காததினால் நான் நரியாக ஆனேன். ஆகவே இத்தகைய மிக அருவருப்பான உணவையே நான் உண்ணுகிறேன்.

Verse 9

प्रतिश्रुत्य दुरात्मानो न प्रयच्छंति ये नराः । कपे सृगालयोनिं ते प्राप्नुवंत्यतिकुत्सिताम्

ஓ கபியே! வாக்குக் கொடுத்தும் அளிக்காத தீய மனத்தினர் மிக இழிவான நரி-யோனியை அடைவார்கள்।

Verse 10

यो न दद्यात्प्रतिश्रुत्य स्वल्पं वा यदि वा बहु । सर्वाशास्तस्य नष्टाः स्युः षंढस्येव प्रजोद्भवः

வாக்குக் கொடுத்து சிறிதோ பெரிதோ அளிக்காதவனின் எல்லா நம்பிக்கைகளும் அழியும்; அது நபுஞ்சகனுக்குச் சந்தானம் போல.

Verse 11

प्रतिश्रुत्याप्रदाने तु ब्राह्मणाय प्लवंगम । दशजन्मार्जितं पुण्यं तत्क्षणादेव नश्यति

ஓ ப்லவங்கமே! பிராமணனுக்கு வாக்குக் கொடுத்து அளிக்காவிட்டால், பத்து பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியம் அக்கணமே அழியும்।

Verse 12

प्रतिश्रुत्याप्रदानेन यत्पापमुपजायते । नाश्वमेधशतेनापितत्पापं परिशुध्यति

வாக்குக் கொடுத்து அளிக்காததால் உண்டாகும் பாவம், நூறு அச்வமேத யாகங்களாலும் சுத்தமாகாது।

Verse 13

न जानेहमिदं पापं कदा नष्टं भवेदिति । तस्मात्प्रतिश्रुतं द्रव्यं दातव्यं विदुषा सदा

இந்தப் பாவம் எப்போது அழியும் என எனக்குத் தெரியாது; ஆகவே அறிவுடையோர் எப்போதும் வாக்குக் கொடுத்த பொருளைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 14

प्रतिश्रुत्याप्रदानेन सृगालो भवति ध्रुवम् । तस्मात्प्राज्ञेन विदुषा दातव्यं हि प्रतिश्रुतम्

வாக்குறுதி அளித்தும் தானம் அளிக்காதவன் நிச்சயமாக நரியாகிறான். ஆகவே அறிவும் விவேகமும் உடையவன் தன் வாக்குறுதியைத் தவறாது நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 15

इत्युक्त्वा स सृगालस्तं वानरं पुनरब्रवीत् । भवता किं कृतं पापं येन वानरतामगात्

இவ்வாறு கூறி அந்த நரி மீண்டும் அந்த வானரனை நோக்கி—“நீ எந்தப் பாவம் செய்தாய்? அதனால் வானரப் பிறவி அடைந்தாய்?” என்று கேட்டது.

Verse 16

अनागसो वनचरान्पक्षिणो हिंसि वानर । तत्पातकं वदस्वाद्य वानरत्वप्रदं मम । इत्युक्तः स सृगालेन सृगालं वानरोऽब्रवीत्

“ஓ வானரா! குற்றமற்ற வனவாசிகளையும் பறவைகளையும் நீ வதை செய்கிறாய். இன்று சொல்—எனக்கு வானரப் பிறவியை அளித்த அந்தப் பாவம் எது?” என்று நரி கூற, வானரன் நரியிடம் பதிலளித்தான்.

Verse 17

वानर उवाच । पुरा जन्मन्यहं विप्रो वेदनाथ इति स्मृतः

வானரன் கூறினான்—“முன் பிறவியில் நான் ‘வேதநாதன்’ என அழைக்கப்பட்ட ஒரு பிராமணன்.”

Verse 19

विश्वनाथो मम पिता ममांबा कमलालया । सृगाल सख्यमभवदावयोः प्राग्भवेऽपि हि

“என் தந்தை விஸ்வநாதன்; என் தாய் கமலாலயா. ஓ நரியே! முன் பிறவியிலும் நமக்குள் நட்பு இருந்தது.”

Verse 20

अतीतभाविविज्ञानमस्ति जन्मांतरेऽपि च । गोमायो तद्भवे शाकं ब्राह्मणस्य हृतं मया

பிறவியின்போதும் கடந்ததும் வருங்காலமும் அறியும் ஞானம் உண்டு. ஓ கோமாயு, அந்த முன்னோர் பிறவியில் நான் ஒரு பிராமணரின் கீரை-காய்கறிகளைத் திருடினேன்.

Verse 21

तत्पापाद्वानरो जातो नरकानुभवादनु । नाहर्तव्यं विप्रधनं हरणान्नरकं भवेत्

அப்பாபத்தினால் நரக அனுபவத்திற்குப் பின் நான் வானரமாகப் பிறந்தேன். பிராமணரின் செல்வத்தை அபகரிக்கக் கூடாது; அபகரித்தால் நரகமே அடைவு.

Verse 22

अनंतरं वानरत्वं भविष्यति न संशयः । तस्मान्न ब्राह्मणस्वं तु हर्तव्यं विदुषा सदा

அதன் பின் சந்தேகமின்றி வானரத்துவமே வரும். ஆகையால் ஞானி எப்போதும் பிராமணரின் சொத்தை எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

Verse 23

ब्रह्मस्वहरणात्पापमधिकं नैव विद्यते । पीतवंतं विषं हंति ब्रह्मस्वं सकुलं दहेत्

பிரஹ்மஸ்வத்தை அபகரிப்பதைவிடப் பெரிய பாவம் இல்லை. விஷம் குடித்தவனை மட்டுமே கொல்லும்; ஆனால் பிரஹ்மஸ்வம் முழுக் குலத்தையும் எரித்தழிக்கும்.

Verse 24

ब्रह्मस्वहरणात्पापी कुंभीपाकेषु पच्यते । पश्चान्नरकशेषेण वानरीं योनिमश्नुते

பிரஹ்மஸ்வத்தைத் திருடிய பாவி கும்பீபாக நரகங்களில் வேதனைப்பட்டு ‘சமைக்கப்படுகிறான்’. பின்னர் நரகக் கர்மத்தின் மீதியால் வானரீ யோனியை அடைகிறான்.

Verse 25

विप्रद्रव्यं न हर्तव्यं क्षंतव्यं तेष्वतः सदा । बाला दरिद्राः कृपणा वेदशास्त्रादिवर्जिताः

பிராமணரின் செல்வத்தை எக்காலமும் பறிக்கக் கூடாது; பிராமணர்களிடம் எப்போதும் பொறுமையுடனும் மன்னிப்புடனும் இருக்க வேண்டும். அவர்கள் குழந்தைகளைப் போல—பலவேளை ஏழை, உதவியற்றவர்; (சில சமயம்) வேத-சாஸ்திர ஆதாரமின்றியும் இருப்பர்.

Verse 26

ब्राह्मणा नावमंतव्याः क्रुद्धाश्चेदनलोपमाः । अतीतानागतं ज्ञानं सृगालाखिलमस्ति मे

பிராமணர்களை எப்போதும் இகழக் கூடாது; அவர்கள் கோபித்தால் தீயைப் போன்றவர். மேலும் கடந்ததும் வருங்காலமும் பற்றிய அறிவு—ஓ நரியே—எனக்கு முழுமையாக உள்ளது.

Verse 27

ज्ञानमस्ति न मे त्वेकमेतत्पापविशोधनम् । जातिस्मरोऽपि हि भवान्भाविकार्यं न बुध्यते

எனக்கு அறிவு உள்ளது; ஆனால் இந்தப் பாவத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் பரிகாரம் எனக்குத் தெரியாது. நீ பிறவிச் சிந்தனை உடையவனாக இருந்தும், இனி செய்ய வேண்டியதை உணரவில்லை.

Verse 28

अतीतेष्वपि किंचिज्ज्ञः प्रतिबंधवशाद्भवान् । अतो भवान्न जानीते भाव्यतीतं तथाखिलम्

கடந்தவற்றைப் பற்றியும் நீ தடைகளால் சிறிதளவே அறிகிறாய். ஆகவே வரவிருப்பதையும் கடந்ததையும் முழுமையாக நீ அறியமாட்டாய்.

Verse 29

कियत्कालं सृगालातो भुक्ता व्यसनमीदृशम् । आवयोरस्य पापस्य को वा मोचयिता भवेत्

ஓ நரியே, நாம் இருவரும் இப்படியான துன்பத்தை எத்தனை காலம் அனுபவிக்க வேண்டும்? இந்தப் பாவத்திலிருந்து நம்மை யார் விடுவிப்பார்?

Verse 30

एवं प्रब्रुवतोस्तत्र प्लवंगमसृगालयोः । यदृच्छया दैवयोगात्पूर्वपुण्यवशाद्द्विजाः

அங்கே வானரனும் நரியும் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், தற்செயலாக—தெய்வயோகத்தால், முன்புண்ணியத்தின் வலியால்—ஒரு த்விஜ முனிவர் அங்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 31

आययौ स महातेजाः सिंधुद्वीपाह्वयो मुनिः । भस्मोद्धूलितसर्वांगस्त्रिपुंड्रांकितमस्तकः

அப்போது ‘சிந்துத்வீப’ எனப்படும் மகாதேஜஸ்வி முனிவர் வந்தார்; அவரது உடல் முழுதும் விபூதி தூளால் மூடப்பட்டு, தலையில் திரிபுண்ட்ரம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 32

रुद्राक्षमालाभरणः शिवनामानि कीर्तयन् । सृगालवानरौ दृष्ट्वा सिंधुद्वीपाभिधं मुनिम् । प्रणम्य मुदि तौ भूत्वा पप्रच्छतुरिदं तदा

ருத்ராட்ச மாலையை அணிந்து சிவநாமங்களை கீர்த்தனம் செய்தபடி ‘சிந்துத்வீப’ முனிவர் நரியையும் வானரனையும் கண்டார். அவர்கள் இருவரும் வணங்கி மகிழ்ந்து, அப்போது இவ்வாறு கேட்டனர்।

Verse 33

सृगालवानरावूचतुः । भगवन्सर्वधर्मज्ञ सिंधुद्वीप महामुने

நரியும் வானரனும் கூறினர்—“பகவனே! எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவரே, சிந்துத்வீப மகாமுனியே!”

Verse 34

आवां रक्ष कृपादृष्ट्या विलोकय मुहुर्मुदा । कपित्वं च सृगालत्वमावयोर्येन नश्यति

கருணை நிறைந்த பார்வையால் எங்களை காத்தருளுங்கள்; மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ச்சியுடன் எங்களை நோக்குங்கள்—அதனால் எங்களின் வானரத்தன்மையும் நரித்தன்மையும் அழிந்திடும்.

Verse 35

तमुपायं वदस्वाद्य त्वं हि पुण्यवतां वरः । अनाथान्कृपणानज्ञान्बालान्रोगातुराञ्जनान्

இன்றே அந்த விடுதலை வழியைச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் புண்ணியவான்களில் சிறந்தவர். சாதுக்கள் அனாதர், ஏழை, அறியாதவர், குழந்தைகள், நோயால் துன்புறுவோரைக் காக்கின்றனர்.

Verse 36

रक्षंति साधवो नित्यं कृपया निरपेक्षकाः । ताभ्यामितीरितः प्राज्ञः सिंधुद्वीपो महामुनिः । प्राह तौ कपिगोमायू ध्यात्वा तु मनसा चिरम्

சாதுக்கள் கருணையால் எப்போதும், சுயநலமின்றி காக்கின்றனர். இவ்வாறு கேட்ட ஞானமிகு மகாமுனி சிந்துத்வீபர் நீண்ட நேரம் மனத்தில் சிந்தித்து, அந்த இருவரிடம்—குரங்கும் நரியும்—பேசினார்.

Verse 37

सिंधुद्वीप उवाच । जानाम्यहं युवां सम्यग्घे सृगालप्लवंगमौ

சிந்துத்வீபர் கூறினார்—ஓ நரியே, ஓ குரங்கே! உங்களை இருவரையும் நான் நன்றாக அறிவேன்.

Verse 38

सृगाल प्राग्भवे त्वं वै वेदशर्माभिधो द्विजः । ब्राह्मणाय प्रतिश्रुत्य धान्यानामाढकं त्वया

ஓ நரியே! முன்பிறவியில் நீ வேதசர்மன் எனும் இருபிறப்புப் பிராமணன். ஒரு பிராமணனுக்கு ஒரு ஆடக அளவு தானியம் தருவேன் என்று வாக்குக் கொடுத்து, அதை நீ வழங்கவில்லை.

Verse 39

न दत्तं तेन पापेन सार्गालीं योनिमाप्तवान् । त्वं च वानर पूर्वस्मिन्वेदनाथाभिधो द्विजः

அந்த பாவமான வாக்கை நிறைவேற்றாததால் நீ நரியின் பிறவியை அடைந்தாய். மேலும், ஓ குரங்கே! முன்பிறவியில் நீ வேதநாதன் எனும் இருபிறப்புப் பிராமணன்.

Verse 40

ब्राह्मणस्य गृहाच्छाकं हृतं चौर्यात्त्वया तत । प्राप्तोसि वानरीं योनिं सर्वपक्षिभयंकरीम्

பிராமணனின் வீட்டிலிருந்து நீ திருட்டால் கீரை-காய்களை அபகரித்தாய்; அந்தச் சோர்வின் பயனால் நீ வானரயோனியை அடைந்தாய், அது எல்லாப் பறவைகளுக்கும் அச்சமூட்டுவது.

Verse 41

युवयोः पापशांत्यर्थमुपायं प्रवदाम्यहम् । दक्षिणांबुनिधौ रामधनुष्कोटौ युवामरम्

உங்கள் இருவரின் பாபநிவாரணத்திற்காக நான் ஒரு வழியைச் சொல்கிறேன். தெற்கு கடலருகே உள்ள ராம-தனுஷ்கோட்டிக்கு விரைந்து செல்லுங்கள்.

Verse 42

गत्वात्र कुरुतं स्नानं तेन पापाद्विमोक्ष्यथः । पुरा किरातीसंसर्गात्सुमतिर्ब्राह्मणः सुराम् । पीतवान्त्स धनुष्कोटौ स्नात्वा पापाद्विमोचितः

அங்கே சென்று நீராடுங்கள்; அதனால் நீங்கள் பாபத்திலிருந்து விடுபடுவீர்கள். முன்பு கீராதி பெண்ணின் தொடர்பால் பிராமணன் சுமதி மதுவை அருந்தினான்; ஆனால் தனுஷ்கோட்டியில் நீராடி அந்தப் பாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.

Verse 43

सृगाल वानरावूचतुः । सुमतिः कस्य पुत्रोऽसौ कथं च स सुरां पपौ

நரி மற்றும் வானரம் கூறின— ‘அந்த சுமதி யாருடைய மகன்? அவன் எவ்வாறு மதுவை அருந்தினான்?’

Verse 44

कथं किरात्यां सक्तोऽभूत्सिंधुद्वीप महामते । आवयोर्विस्तरादेतद्वद त्वं कृपायाधुना

ஓ சிந்துத்வீபா, பெருந்திறன் உடையவரே! அவன் கீராதி பெண்ணில் எவ்வாறு ஆசக்தி கொண்டான்? கருணையால் இப்போது இதை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 45

सिंधुद्वीप उवाच । महाराष्ट्राभिधे देशे ब्राह्मणः कश्चिदास्तिकः । यज्ञदेव इति ख्यातो वेदवेदांगपारगः

சிந்துத்வீபன் கூறினான்—மகாராஷ்டிரம் எனப்படும் நாட்டில் ஒரு ஆஸ்திகப் பிராமணன் வாழ்ந்தான். அவன் ‘யஜ்ஞதேவன்’ எனப் புகழ்பெற்று, வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவன்.

Verse 46

दयालुरातिथेयश्च शिवनारायणार्चकः । सुमतिर्नाम पुत्रोऽभूद्यज्ञदेवस्य तस्य वै

அவன் கருணையுள்ளவன், விருந்தோம்பலில் சிறந்தவன், சிவன்-நாராயணனை வழிபடுபவன். அந்த யஜ்ஞதேவனுக்கு ‘சுமதி’ என்ற மகன் பிறந்தான்.

Verse 47

पितरौ स परित्यज्य भार्यामपि पतिव्रताम् । प्रययावुत्कले देशे विटगोष्ठीपरायणः

அவன் தந்தை-தாயைத் துறந்து, பத்தினியான மனைவியையும் விட்டுவிட்டு, கயவர்களின் கூட்டத்தில் ஈடுபட்டு உத்கல நாட்டிற்குச் சென்றான்.

Verse 48

काचित्किराती तद्देशे वसन्ती युवमोहिनी । यूनां समस्तद्रव्याणि प्रलोभ्य जगृहे चिरम्

அந்நாட்டில் ஒரு கிராதி பெண் வாழ்ந்தாள்; அவள் இளைஞர்களை மயக்கும் மோகினி. அவர்களை ஆசை காட்டி, அவர்களுடைய எல்லாச் செல்வத்தையும் நீண்ட காலம் பறித்துக் கொண்டாள்.

Verse 49

तस्या गृहं स प्रययौ सुमतिर्ब्राह्मणाधमः । सुमतिं सा न जग्राह किराती निर्धनं द्विजम्

பிராமணர்களில் தாழ்ந்தவனான சுமதி அவள் வீட்டிற்குச் சென்றான்; ஆனால் அந்த கிராதி பெண், ஏழையான இருபிறப்பன் சுமதியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

Verse 50

तया त्यक्तोऽथ सुमतिस्तत्संयोगैकतत्परः । इतस्ततश्चोरयित्वा बहुद्रव्याणि संततम्

அவளால் தள்ளப்பட்ட சுமதி, அவளுடன் சேர்வதிலேயே ஒருமுகமாக மயங்கினான். இங்கும் அங்கும் திருடி, இடையறாது பல செல்வங்களைச் சேர்த்தான்.

Verse 51

दत्त्वा तया चिरं रेमे तद्ग्रहे बुभुजे च सः । एकेन चषकेणासौ तया सह सुरां पपौ

அவளுக்கு செல்வம் கொடுத்து, அவள் வீட்டில் நீண்ட காலம் மகிழ்ந்து அங்கேயே உண்டு இன்புற்றான். அவளுடன் ஒரே கிண்ணத்தில் மதுவையும் அருந்தினான்.

Verse 52

एवं स बहुकालं वै रममाणस्तया सह । पितरौ निजपत्नीं च नास्मरद्विषयातुरः

இவ்வாறு அவளுடன் நீண்ட காலம் விளையாடி மகிழ்ந்தான். புலனின்பங்களில் துயருற்று, பெற்றோர்களையும் தன் மனைவியையும் நினைக்கவில்லை.

Verse 53

स कदाचित्किरातैस्तु चौर्यं कर्तुं ययौ सह । द्रव्यं हर्तुं किरातास्ते लाटानां विषयं ययुः

ஒருமுறை அவன் கீராதர்களுடன் சேர்ந்து திருடச் சென்றான். செல்வத்தைப் பறிக்க அந்தக் கீராதர்கள் லாடதேசத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 54

विप्रस्य कस्यचिद्गेहे सोऽपि कैरातवेषधृक् । ययौ चोरयितुं द्रव्यं साहसी खङ्गहस्तवान्

அவனும் கீராத வேடம் பூண்டு, ஒரு பிராமணரின் வீட்டில் செல்வம் திருடச் சென்றான். துணிவுடன் கையில் வாளேந்தி சொத்தைப் பறிக்க முனைந்தான்.

Verse 55

तद्गृहस्वामिनं विप्रं हत्वा खड्गेन साहसी । समादाय बहु द्रव्यं किरातीभवनं ययौ

அந்த துணிச்சலற்ற துஷ்டன் வாளால் அந்த இல்லத் தலைவனான பிராமணனை கொன்று, மிகுந்த செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு கீராதி (காட்டுப்பெண்) இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 56

तं यांतमनुयाति स्म ब्रह्महत्या भयंकरी । नीलवस्त्रधरा भीमा भृशं रक्तशिरोरुहा

அவன் செல்லச் செல்ல, அச்சமூட்டும் பிரம்மஹத்த்யை அவனைத் தொடர்ந்து வந்தாள்—நீல ஆடை அணிந்தவள், பயங்கரமானவள், மிகச் சிவந்த கூந்தலுடையவள்.

Verse 57

गर्जंती साट्टहासं सा कंपयन्ती च रोदसी । अनुद्रुतस्तया सोऽयं बभ्राम जगतीतले

அவள் பேரட்டஹாசத்துடன் கர்ஜித்து இரு உலகங்களையும் நடுங்கச் செய்தாள்; அவளால் துரத்தப்பட்ட அவன் பூமியின் மேற்பரப்பில் அலைந்து திரிந்தான்.

Verse 58

एवं भ्रमन्भुवं सर्वां कदाचित्सुमतिः स्वयम् । स्वं ग्रामं प्रययौ भीत्या हे सृगालप्लवंगमौ

இவ்வாறு முழுப் பூமியையும் அலைந்து திரிந்த சுமதி, ஒருநாள் அச்சத்தால் தன் ஊருக்கே திரும்பினான்—ஓ நரியும் குரங்கும்!

Verse 59

अनुद्रुतस्तया भीतः प्रययौ स्वगृहं प्रति । ब्रह्महत्याप्यनुद्रुत्य तेन साकं गृहं ययौ

அவளால் துரத்தப்பட்டு அஞ்சிய அவன் தன் வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்; பிரம்மஹத்த்யையும் அவனைத் தொடர்ந்து அவனுடன் வீட்டிற்குச் சென்றாள்.

Verse 60

पितरं रक्ष रक्षेति सुमतिः शरणं ययौ । मा भैषीरिति तं प्रोच्य पिता रक्षितुमुद्यतः । तदानीं ब्रह्महत्येयं तत्तातं प्रत्यभाषत

“தந்தையே, காப்பாற்று—காப்பாற்று” என்று அழுது சுமதி சரணடைந்தான். தந்தை “அஞ்சாதே” என்று கூறி அவனைப் பாதுகாக்கத் தயாரானார். அச்சமயமே அந்தப் பிரம்மஹத்தியைத் தந்தையிடம் உரைத்தது.

Verse 61

।ब्रह्महत्योवाच । मैनं त्वं प्रतिगृह्णीष्व यज्ञदेव द्विजोत्तम

பிரம்மஹத்தி கூறினாள்— “யஜ்ஞதேவனே, இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவனே! இவனை ஏற்றுக்கொள்ளாதே.”

Verse 62

असौ सुरापी स्तेयी च ब्रह्महा चातिपातकी । मातृद्रोही पितृद्रोही भार्यात्यागी च पापकृत्

“இவன் மதுபானி, திருடன், பிராமணஹந்தகன்—மிகப் பெரும் பாவி; தாய்துரோகி, தந்தைதுரோகி, மனைவியைத் துறந்தவன், தீவினை செய்பவன்.”

Verse 63

किरातीसंगदुष्टश्च नैनं मुञ्चाम्यहं द्विज । गृह्णासि चेदिमं विप्र महापातकिनं सुतम्

“கிராதியுடன் சேர்ந்ததால் இவனும் கெட்டுப்போனான்; ஓ இருமுறைப் பிறந்தவனே, நான் இவனை விடமாட்டேன். ஓ விப்ரனே, இந்த மகாபாதகனான மகனை நீ ஏற்றுக்கொண்டால்—”

Verse 64

त्वद्भार्यामस्य भार्यां च त्वां च पुत्रमिमं द्विज । भक्षयिष्यामि वंशं च तस्मान्मुञ्च सुतं त्विमम्

“ஓ இருமுறைப் பிறந்தவனே! உன் மனைவி, அவன் மனைவி, நீயும் இந்த மகனும்—இவர்களை நான் விழுங்குவேன்; உன் குலத்தையும் கூட. ஆகவே உன் இந்த மகனை விட்டுவிடு.”

Verse 65

इमं त्यजसि चेत्पुत्रं युष्मान्मोक्ष्यामि सांप्रतम् । नैकस्यार्थे कुलं हन्तुमर्हसि त्वं महामते । इत्युक्तः स तया तत्र यज्ञदेवोऽब्रवीच्च ताम्

நீ இந்த மகனைத் துறந்தால், நான் உங்களை எல்லாரையும் உடனே விடுவிப்பேன். ஓ மகாமதியே, ஒருவருக்காக ஒரு குலத்தையே அழிப்பது உனக்குத் தகாது. இவ்வாறு அவள் கூற, அங்கே யஜ்ஞதேவன் அவளுக்கு மறுமொழி சொன்னான்.

Verse 66

यज्ञदेव उवाच । बाधते मां सुतस्नेहः कथमेनं परित्यजे । ब्रह्महत्या तदाकर्ण्य द्विजोक्तं तमभाषत

யஜ்ஞதேவன் கூறினான்—மகன் மீது உள்ள பாசம் என்னை வாட்டுகிறது; அவனை நான் எப்படித் துறப்பேன்? அந்த அந்தணன் சொன்னதை கேட்ட பிரம்மஹத்யா அவனிடம் பேசினாள்.

Verse 67

ब्रह्महत्योवाच । अयं हि पतितोऽभूत्ते वर्णाश्रमबहिष्कृतः

பிரம்மஹத்யா கூறினாள்—இவன் உண்மையிலே பதிதன் ஆனான்; வர்ண-ஆசிரம ஒழுங்கிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டவன்.

Verse 68

पुत्रेस्मिन्मा कुरु स्नेहं निंदितं तस्य दर्शनम् । इत्युक्त्वा ब्रह्महत्या सा यज्ञदेवस्य पश्यतः

இந்த மகனிடம் பாசம் கொள்ளாதே; அவனைப் பார்ப்பதே நிந்தைக்குரியது. இவ்வாறு சொல்லி, யஜ்ஞதேவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் பிரம்மஹத்யா (முன்னே சென்றாள்).

Verse 69

तलेन प्रजहारास्य पुत्रं सुमतिनामकम् । रुरोद तात तातेति पितरं प्रब्रुवन्मुहुः

அவள் தன் உள்ளங்கையால் சுமதி என்னும் அவன் மகனை அடித்தாள். அவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘தாதா! தாதா!’ என்று தந்தையை அழைத்து அழுதான்.

Verse 70

रुरुदुर्जनको माता भार्यापि सुमतेस्तदा । एतस्मिन्नंतरे तत्र दुर्वासाः शंकरांशजः

அப்போது தந்தையும் தாயும் அழுதனர்; சுமதியின் மனைவியும் புலம்பினாள். அதே நொடியில் சங்கர அம்சத்தில் பிறந்த துர்வாச முனிவர் அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 71

दिष्टवा समाययौ योगी हे सृगालप्लवंगमौ । यज्ञदेवोऽथ तं दृष्ट्वा मुनिं रुद्रावतारकम् । श्रुत्वा प्रणम्य शरणं ययाचे पुत्रकारणात्

அந்நிலையைப் பார்த்த யோகி அங்கே வந்து—“ஓ நரிகளே, வானரங்களே!” என்று கூறினார். யஜ்ஞதேவன் ருத்ராவதாரமான அந்த முனிவரைப் பார்த்து, அவர் சொற்களை கேட்டுப் பணிந்து, சரணடைந்து, மகனுக்காக வேண்டினான்.

Verse 72

पितोवाच । दुर्वासस्त्वं महायोगी साक्षाद्वै शंकरांशजः

தந்தை கூறினார்—“நீங்கள் துர்வாசர், மகாயோகி; உண்மையிலே நீங்கள் சங்கர அம்சத்தில் பிறந்தவர்.”

Verse 73

त्वद्दर्शनमपुण्यानां भविता न कदाचन । ब्रह्महा च सुरापी च स्तेयी चाभूत्सुतो मम

“புண்ணியமற்றவர்களுக்கு உங்கள் தரிசனம் எப்போதும் கிடையாது. ஆனால் என் மகன் பிராமணஹந்தகன், மதுபானி, திருடன் ஆகியவனாகிவிட்டான்.”

Verse 74

एनं प्रहर्तुमायाता ब्रह्महत्या विवर्तते । भूयाद्यथा मे पुत्रोऽयं महापातकमोचितः

“இவனைத் தாக்க பிரம்மஹத்தியை வந்து நெருங்கி சுற்றிக்கொண்டு இருக்கிறது. என் மகன் மகாபாதகங்களிலிருந்து விடுபடுமாறு அருள வேண்டும்.”

Verse 76

अयमेव हि पुत्रो मे नान्योऽस्ति तनयो मुने । अस्मिन्मृते तु वंशो मे समुच्छिद्येत्समूलतः

முனிவரே! இவனே என் ஒரே மகன்; எனக்கு வேறு பிள்ளை இல்லை. இவன் இறந்தால் என் வம்சம் வேர் உடன் முற்றிலும் அறுந்து போய்விடும்.

Verse 77

ततः पितृभ्यः पिंडानां दातापि न भवेद्ध्रुवम् । अतः कृपां कुरुष्व त्वमस्मासु भगवन्मुने

அப்போது பித்ருக்களுக்கு பிண்டதானம் அளிப்பவர் நிச்சயமாக யாரும் இருக்கமாட்டார். ஆகவே, பகவான் முனிவரே, எங்கள்மேல் கருணை புரியுங்கள்.

Verse 78

इत्युक्तः स तदोवाच दुर्वासाः शंकरांशजः । ध्यात्वा तु सुचिरं कालं यज्ञदेवं द्विजोत्तमम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, சங்கரனின் அंशத்தில் பிறந்த துர்வாசர் அப்போது உரைத்தார்—உத்தமப் பிராமணரான யஜ்ஞதேவரை நீண்ட நேரம் தியானித்து.

Verse 79

घोरा च ब्रह्महत्येयं यथा शीघ्रं लयं व्रजेत् । तमुपायं वदस्वाद्य मम पुत्रे दयां कुरु

இந்த பிரம்மஹத்த்யா பாவம் மிகக் கொடியது. இது விரைவில் ஒழிய இன்று தானே வழியைச் சொல்லுங்கள்; என் மகன்மேல் இரக்கம் கொள்ளுங்கள்.

Verse 80

अथापि ते सुतस्याहमस्य पापस्य शांतये । प्रायश्चित्तं वदिष्यामि शृणु नान्यमना द्विज

எனினும், உன் மகனின் இந்தப் பாவம் சாந்தியடைய நான் பிராயச்சித்தத்தை உரைப்பேன். த்விஜரே, சிதறாத மனத்துடன் கேள்.

Verse 81

श्रीरामधनुषः कोटौ दक्षिणे सलिलार्णवे । स्नाति चेत्तव पुत्रोऽयं पातकान्मोक्ष्यते क्षणात्

ஸ்ரீராமனின் வில்லின் முனையில், தெற்குக் கடலின் நீரில், உன் மகன் நீராடினால் அவன் கணநேரத்தில் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 82

दुर्विनीताभिधो विप्रो यत्र स्नानाद्द्विजोत्तम । गुरुस्त्रीगम पापेभ्यस्तत्क्षणादेव मोचितः

ஓ த்விஜோத்தமா! அங்கே ‘துர்விநீத’ன் எனப்படும் ஒரு பிராமணன் நீராடி, குருவின் மனைவியிடம் சென்ற பாவங்களிலிருந்து அதே கணத்தில் விடுதலை பெற்றான்.

Verse 83

सैषा श्रीधनुषः कोटी राघवस्य स्वयं हरेः । स्नानमात्रेण पापौघं नाशयेत्त्वत्सुतस्य सा

இதுவே அந்தப் புனித வில்லின் முனை—ராகவனாகிய ஹரி தாமே. நீராடுதல் மட்டுமே உன் மகனின் பாவப் பெருக்கை அழித்துவிடும்.