Adhyaya 26

Verse 1

। श्रीसूत उवाच । विधायाभिषवं मर्त्याः शंखतीर्थे द्विजोत्तमाः । यमुनां चैव गंगां च गयां चापि क्रमाद्व्रजेत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே, சங்கதீர்த்தத்தில் விதிப்படி ஸ்நான-அபிஷேகம் செய்து, யாத்திரிகன் வரிசையாக யமுனை, கங்கை, மேலும் கயாவிற்கும் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

यमुनाख्यं महातीर्थं गंगातीर्थमनुत्तमम् । गयातीर्थं च मर्त्यानां महापातकनाशनम्

யமுனை ‘மகாதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; கங்கைத் தீர்த்தம் ஒப்பற்றது; கயாதீர்த்தம் மனிதரின் மகாபாதகங்களை அழிப்பது.

Verse 3

एतत्तीर्थत्रयं पुण्यं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । सर्वविघ्नप्रशमनं सर्वरोगनिबर्हणम्

இந்த மூன்று தீர்த்தங்களின் புனிதத் திரயம் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது; அது எல்லா தடைகளையும் தணித்து, எல்லா நோய்களையும் அகற்றும்.

Verse 4

एतद्धि तीर्थत्रितयं सकलाज्ञाननाशनम् । अविद्यायां विनष्टायां तथा ज्ञानप्रदं नृणाम्

உண்மையாகவே இந்த தீர்த்தத் திரயம் முழு அறியாமையையும் அழிக்கும்; அவித்யை நீங்கியபின் மனிதருக்கு ஞானத்தை அருளும்.

Verse 5

जानश्रुतिर्महाराज एषु तीर्थेषु वै पुरा । स्नात्वा रैक्वाद्द्विजश्रेष्ठात्प्राप्तवाञ्ज्ञानमुत्तमम्

மகாராஜா, முற்காலத்தில் ஜானஸ்ருதி இத்தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்து, த்விஜச்ரேஷ்டன் ரைக்வரிடமிருந்து உத்தம ஞானத்தைப் பெற்றான்.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । सूत सर्वार्थतत्त्वज्ञ व्यासशिष्य महामते । यमुना चैव गंगा च गया चैवेति विश्रुतम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதா, அனைத்துப் பொருள்களின் தத்துவத்தை அறிந்தவனே, வியாசரின் சீடனான மகாமதியே! யமுனை, கங்கை, கயா ஆகியவை மிகப் புனிதத் தீர்த்தங்களாகப் புகழ்பெற்றவை என்று கேட்டோம்।

Verse 7

एतत्तीर्थत्रयं कस्मादागतं गंधमादने । जानश्रुतेश्च राजर्षेः स्नानात्तीर्थत्रयेऽपि च । ज्ञानावाप्तिः कथं रैक्वादस्माकं सूत तद्वद

கந்தமாதனத்தில் இந்தத் தீர்த்தத் திரயம் எங்கிருந்து வந்தது? மேலும் அரசரிஷி ஜானச்ருதி அந்தத் தீர்த்தத் திரயத்திலேயே நீராடி, ரைக்வரின் வழியாக ஞானத்தை எவ்வாறு பெற்றார்? ஹே சூதா, அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 8

श्रीसूत उवाच । रैक्वनामा महर्षिस्तु पुरा वै गन्धमादने

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் கந்தமாதனத்தில் ரைக்வன் என்னும் மகரிஷி இருந்தார்।

Verse 9

तपस्सुदुश्चरं कुर्वन्न्यवसत्तपसां निधिः । दीर्घकालं तपः कुर्वन्स वै रैक्वो महामुनिः

அந்த மகாமுனி ரைக்வன் தவத்தின் நிதியாக விளங்கினார். அங்கே தங்கி மிகக் கடினமான தவம் செய்து, நீண்ட காலம் தவத்தில் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 10

तपोबलेन महता दीर्घमायुरवाप्तवान् । जन्मना पंगुरेवासीद्रैक्वनामा महामुनिः

மிகுந்த தவவலத்தால் அவர் நீண்ட ஆயுளைப் பெற்றார்; ஆனால் பிறப்பிலேயே ரைக்வன் என்னும் அந்த மகாமுனி நொண்டியாக இருந்தார்।

Verse 11

पंगुत्वादसमर्थोऽभूद्गंतुं तीर्थान्यसौ मुनिः । संति यानि तु तीर्थानि गन्धमादनपर्वते

முடங்கிய நிலையால் அந்த முனிவர் பிற தீர்த்தங்களுக்கு செல்ல இயலவில்லை; ஆயினும் கந்தமாதனப் பர்வதத்தில் பல புனித தீர்த்தங்கள் உள்ளன.

Verse 12

तानि गच्छति सामीप्याच्छकटेनैव संचरन् । स यद्रैक्वो मुनिवरो युग्वेन सह वर्तते

வண்டியினால் அசைந்து அருகிலுள்ள அந்தத் தீர்த்தங்களுக்கு அவர் செல்வார்; இவ்வாறு சிறந்த முனிவர் ரைக்வர் ‘யுக்வ’ (வண்டி) உடன் வாழ்ந்தார்.

Verse 13

तपस्वी वैदिकैर्लोके सयुग्वैत्यभिधीयते । युग्वेति शकटं प्रोक्तं स तेन सह वर्तते

வேத மரபினரிடையே அத்தகைய தவசி ‘ச-யுக்வ’ என அழைக்கப்படுகிறார்; ‘யுக்வ’ என்பது வண்டி என்று கூறப்படுவதால், அவர் அதனுடன் வாழ்ந்தார்.

Verse 14

स खल्वेवं मुनिश्रेष्ठः सयुग्वानाम वै मुनिः । पूर्णज्ञानस्तपस्तेपे गन्धमादनपर्वते

இவ்வாறு ‘ச-யுக்வ’ எனப் பெயர்பெற்ற முனிவர்களில் சிறந்தவர், முழு ஞானம் உடையவராய் கந்தமாதனப் பர்வதத்தில் தவம் செய்தார்.

Verse 15

ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्यस्थः सोऽतप्यत महत्तपः । वर्षायां कण्ठदघ्नेषु जलेषु समवर्तत

கோடையில் ஐந்து அக்கினிகளின் நடுவில் அமர்ந்து அவர் மகத்தான தவம் செய்தார்; மழைக்காலத்தில் கழுத்தளவு நீரில் நிலைத்திருந்தார்.

Verse 16

तपसा शोषिते गात्रे पामा तस्य व्यजायत । कण्डूयत स पामानं दिवारात्रं मुनीश्वरः

தவத்தால் உடல் வறண்டபோது அவனுக்கு பாமா (அரிப்பு நோய்) ஏற்பட்டது. அந்த முனீஸ்வரன் பகலும் இரவும் அந்தப் புண்களைச் சொறிந்துகொண்டே இருந்தான்.

Verse 17

कण्डूयमान एवायं पामानं न तपोऽत्यजत् । अजायत मनस्त्वेवं तस्य सयुग्वनो मुनेः

அரிப்பை இடையறாது சொறிந்தபோதும் அவன் தவத்தை விடவில்லை. இவ்வாறு சாயுக்வன முனியின் மனத்தில் ஒரு எண்ணம் எழுந்தது.

Verse 18

यमुनायां च गंगायां गयायां चाधुनैव हि । अस्मिंस्तीर्थे त्रये पुण्ये स्नातव्यं हि मया त्विति

‘யமுனையிலும், கங்கையிலும், கயையிலும்—இப்போதே நான் நீராட வேண்டும். இந்த ஒரே புண்ணியத் திரிதீர்த்தத்தில் நான் நீராடுதல் அவசியம்.’

Verse 19

एवं विचिंत्य स मुनिरन्यां चिंतामथाकरोत् । अहं हि जन्मना पंगुरतः स्नानं हि दुर्लभम्

இவ்வாறு எண்ணிய முனிக்கு மற்றொரு கவலை வந்தது—‘நான் பிறவியிலிருந்தே கால் ஊனமுடையவன்; ஆகவே எனக்குத் தீர்த்த நீராடல் அரிது.’

Verse 20

अतिदूरं मया गन्तुं शकटेन न शक्यते । किं करोम्यधुनेत्येवं स वितर्क्य महामतिः

‘மிகத் தொலைவிற்கு நான் செல்லுதல், வண்டியில்கூட, இயலாது. இப்போது நான் என்ன செய்வேன்?’ என்று அந்த மகாமதி சிந்தித்தான்.

Verse 21

तीर्थत्रयेषु स्नानार्थं कर्तव्यं निश्चिकाय वै । अप्रसह्यमनाधृष्यं विद्यते मे तपोबलम्

அவன் உறுதியாகத் தீர்மானித்தான்—“மூன்று தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்வதற்காக இது நிச்சயம் செய்யப்பட வேண்டும். என்னுள் தவவலிமை உள்ளது—எதிர்க்க முடியாததும் அசைக்க முடியாததும்.”

Verse 22

तेनैवावाहयिष्यामि तद्धि तीर्थत्रयं त्विह । इति निश्चित्य मनसा प्राङ्मुखो नियतेंद्रियः

“அதே தவவலிமையால் இங்கேயே அந்த மூன்று தீர்த்தங்களையும் ஆவாஹனம் செய்வேன்.” என்று மனத்தில் உறுதி செய்து, கிழக்குநோக்கி, புலன்களை அடக்கி நின்றான்.

Verse 23

त्रिराचम्य च सयुग्वान्दध्यौ क्षणमतंद्रितः । तस्य मंत्रप्रभावेन यमुना सा महानदी

சயுக்வா மூன்று முறை ஆச்சமனம் செய்து, சோர்வின்றி ஒரு கணம் தியானித்தான். அவன் மந்திரப் பிரபாவத்தால் மகாநதி யமுனை வெளிப்பட்டாள்.

Verse 24

गंगा च जह्नुतनया गया सा पापनाशिनी । भूमिं निर्भिद्य तिस्रोपि पातालात्सहसोत्थिताः

கங்கா—ஜஹ்னுவின் மகள்—மற்றும் பாபநாசினியான கயா; இம்மூன்றும் பூமியைப் பிளந்து பாதாளத்திலிருந்து உடனே மேலெழுந்தன.

Verse 25

मानुषं रूपमास्थाय सयुग्वानमुपेत्य च । ऊचुः परमसंहृष्टा हर्षयंत्यश्च तं मुनिम्

அவர்கள் மனித வடிவம் ஏற்று சயுக்வாவை அணுகி, பேரானந்தத்தில் அந்த முனிவரை மகிழ்வித்தபடி உரைத்தனர்.

Verse 26

सयुग्वन्रैक्व भद्रं ते ध्यानादस्मादुपारम । त्वन्मत्रेण समाकृष्टा वयमत्र समागताः

ஹே சயுக்வன், ஹே ரைக்வ—உமக்கு மங்களம் உண்டாகுக. இத்தியானத்திலிருந்து விலகுக. உமது சக்தியால் மட்டும் ஈர்க்கப்பட்டு நாம் இங்கு வந்தோம்॥

Verse 27

कि कर्तव्यं तवास्माभिस्तद्वदस्व मुनीश्वर । इति तासां वचः श्रुत्वा सयुग्वान्हि महामुनिः

முனீஸ்வரரே, உமக்காக நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்—அதைச் சொல்லும். அவர்களின் சொற்களை கேட்ட மகாமுனி சயுக்வான்…॥

Verse 28

ध्यानादुपारमत्तूर्णं ताश्चापश्यत्पुरः स्थिताः । स ताः संपूज्य विधिवद्रैक्वो वाचमभाषत

அவன் உடனே தியானத்திலிருந்து விலகி, அவர்கள் முன் நின்றிருப்பதை கண்டான். முறையாக அவர்களைப் பூஜித்து ரைக்வன் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்॥

Verse 29

यमुने देवि हे गंगे हे गये पापनाशिनि । सन्निधानं कुरुध्वं मे गन्धमादनपर्वते

தேவி யமுனையே, கங்கையே, பாபநாசினி கயையே—கந்தமாதன பர்வதத்தில் எனக்காக இங்கு சன்னிதானம் புரியுங்கள்॥

Verse 30

यत्र भूमिं विनिर्भिद्य भवत्य इह निर्गताः । तानि पुण्यानि तीर्थानि भवेयुर्वोऽभिधानतः

நீங்கள் இங்கு பூமியைப் பிளந்து எங்கு வெளிப்படுகிறீர்களோ, அந்த இடங்கள் உங்கள் பெயர்களாலேயே புனித தீர்த்தங்களாகப் புகழ்பெறும்॥

Verse 31

सहसांतरधीयंत तथास्त्वित्येव तत्र ताः । तदाप्रभृति तीर्थानि तानि त्रीण्यपि भूतले

அவர்கள் அங்கேயே உடனே “ததாஸ்து” என்று சொல்லி மறைந்தனர். அந்நாள்முதல் பூமியில் அந்த மூன்று தீர்த்தங்களும் தோன்றின.

Verse 32

तेनतेनाभिधानेन गीयन्ते सर्वदा जनैः । यत्र भूमिं विनिर्भिद्य यमुना निर्गता तदा

அந்தந்த பெயர்களாலேயே மக்கள் எப்போதும் அவற்றைப் பாடுகின்றனர். யமுனை பூமியைப் பிளந்து வெளிப்பட்ட இடத்தில்—அங்கேயே…

Verse 33

यमुनातीर्थमिति वै तज्जनैरभिधीयते । यतो वै पृथिवीरंध्राज्जाह्नवी सहसोत्थिता

அந்த இடத்தை மக்கள் நிச்சயமாக ‘யமுனா தீர்த்தம்’ என்று அழைக்கின்றனர். மேலும் பூமியின் பிளவிலிருந்து ஜாஹ்னவி (கங்கை) திடீரென எழுந்த இடத்தில்…

Verse 34

गंगातीर्थमिति ख्यातं तल्लोके पापनाशनम् । गया हि मानुषं रूपं यत आस्थाय निर्ययौ

அது உலகில் ‘கங்கை தீர்த்தம்’ என்று புகழ்பெற்றது; பாபங்களை அழிப்பது. மேலும் கயா மனித வடிவம் ஏற்று வெளிப்பட்ட இடத்தில்…

Verse 35

तदेव भूमिविवरं गयातीर्थं प्रचक्षते । एवमेतन्महापुण्यं तीर्थत्रयमनुत्तमम्

அதே பூமி-வெளிப்பிளவை ‘கயா தீர்த்தம்’ என்று கூறுகின்றனர். இவ்வாறு இது மிகப் புண்ணியமிக்க, ஒப்பற்ற தீர்த்தத் திரயம் ஆகும்.

Verse 36

रैक्वमंत्रप्रभावेण पृथिव्याः सहसोत्थितम् । अत्र तीर्थत्रये स्नानं ये कुर्वंति नरोत्तमाः

ரைக்வரின் மந்திரப் பிரபாவத்தால் இப்புனிதத் தலம் பூமியிலிருந்து திடீரென வெளிப்பட்டது. இங்கு தீர்த்தத் திரயத்தில் நீராடும் நரசிறந்தோர் மாபெரும் புண்ணியத் தர்மபலனை அடைவர்.

Verse 37

तेषामज्ञाननाशः स्याज्ज्ञानमप्युदयं लभेत् । स्वमंत्रेण समाकृष्टे तत्र तीर्थत्रये मुनिः

அவர்களின் அறியாமை அழிந்து, ஞானம் உதயமாகும். தன் மந்திரத்தால் இழுத்தெடுக்கப்பட்ட அந்த தீர்த்தத் திரயத்தில் முனிவர் ரைக்வர் தங்கியிருந்தார்.

Verse 38

स्नानं समाचरन्नित्यं स कालानत्यवाहयत् । एतस्मिन्नेव काले तु राजा जानश्रुतिर्महान्

அவர் தினமும் ஸ்நான விதியைச் செய்து அங்கேயே காலத்தை கழித்தார். அதே காலத்தில் ‘ஜனாஶ்ருதி’ எனும் மகா அரசன் இருந்தான்.

Verse 39

पुत्रसंज्ञस्य राजर्षेः पौत्रो धर्मैकतत्परः । देयमन्नादि स तदा ह्यर्थिभ्यः श्रद्धयैव यत्

அவன் ‘புத்ரஸஞ்ஞ’ எனும் ராஜரிஷியின் பேரன்; தர்மத்தில் ஒருமுகமாக ஈடுபட்டவன். அக்காலத்தில் வேண்டுவோர்க்கு நம்பிக்கையுடன் அன்னம் முதலிய—தரவேண்டியதை—தானமாக அளித்தான்.

Verse 40

तस्मादेनं नजालोके श्रद्धादेयं प्रचक्षते । यतो बहुतरं वाक्यमन्नाद्यस्य महीपतेः

ஆகையால் உலகோர் அவனை ‘ஸ்ரத்தாதேய’ என்று அழைத்தனர்—அதாவது நம்பிக்கையுடன் தானம் செய்பவன். ஏனெனில் அன்னம் முதலியவற்றைப் பற்றிய அந்த மன்னனின் அறிவிப்பு மிகப் பெரிதும் பரவலுமாக இருந்தது.

Verse 41

अर्थिनां क्षुधितानां तु तृप्त्यर्थं वर्तते गृहे । अतोयमर्थिभिः सर्वैर्बहुवाक्य इतीर्यते

அவனுடைய இல்லத்தில் வேண்டுவோருக்கும் பசியுற்றோருக்கும் திருப்தி அளிக்கத் தேவையான ஏற்பாடு இருந்தது. ஆகவே எல்லா நாடுவோரும் அவனை ‘பஹுவாக்யன்’—அவனது அழைப்பும் வாக்குறுதியும் எங்கும் பரவியவன்—என்று கூறினர்.

Verse 42

स वै पौत्रायणो राजा जानश्रुतसुतो बली । प्रियातिथिर्बभूवासौ बहुदायी तथाऽभवत्

அந்த வல்லமைமிக்க அரசன் பௌத்ராயணன்—ஜனாஶ்ருதியின் புதல்வன்—விருந்தினரை நேசிப்பவனானான்; உண்மையிலேயே அவன் பெருந்தானம் வழங்கும் தானியனானான்.

Verse 43

नगरेषु च राष्ट्रेषु ग्रामेषु च वनेषु च । चतुष्पथेषु सर्वेषु महामार्गेषु सर्वशः

நகரங்களிலும் நாடுகளிலும், கிராமங்களிலும் காடுகளிலும்—எல்லா நாற்சந்திகளிலும், அனைத்துப் பெருவழிகளிலும், எங்கெங்கும்—

Verse 44

बह्वन्नपान संयुक्तं सूपशाकादिसंयुतम् । आतिथ्यं कल्पयामास तृप्तयेऽर्थिजनस्य वै

வேண்டுவோர் கூட்டம் உண்மையாகத் திருப்தியடைய, மிகுந்த அன்னமும் பானமும், சூப்பும் கீரை-கறிகளும் முதலியவற்றுடன் சிறந்த விருந்தோம்பலை அவன் ஏற்படுத்தினான்.

Verse 45

अन्नपानादिकं सर्वमुपयुड्ध्वमिहार्थिनः । इत्यसौ घोषयामास तत्र तत्र जनास्पदे

“வேண்டுவோரே! இங்கே வந்து அன்னம், பானம் முதலிய அனைத்தையும் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்” என்று மக்கள் கூடும் இடமெல்லாம் அவன் மீண்டும் மீண்டும் அறிவிக்கச் செய்தான்.

Verse 46

तस्य प्रियातिथेरेव नृपस्य बहुदायिनः । अर्थिभ्यो दानशौंडस्य गुणाः सर्वत्र विश्रुताः

அந்த அரசனின் நற்குணங்கள்—விருந்தோம்பலில் மகிழ்வான், பெருந்தானம் செய்வான், வேண்டுவோர்க்கு தானவீரன்—எங்கும் புகழ்பெற்றன।

Verse 47

अथ पौत्रायणस्यास्य गुण ग्रामेण वर्ततः । देवर्षयो महाभागास्तस्यानुग्रहकांक्षिणः

பின்னர் பௌத்ராயண வம்சத்தவன் ஆகிய அவன், நற்குணங்களின் தொகுதியுடன் வாழ்ந்தபோது, அவனுக்கு அருள் செய்ய விரும்பிய மகாபாக்ய தேவर्षிகள் அருகே வந்தனர்।

Verse 49

हंसरूपं समास्थाय निदाघसमये निशि । रमणीयां विधायाशु श्रेणीमाकाशमागतः

வெயில் காலத்தின் இரவில் அவர்கள் அன்ன வடிவம் கொண்டு, உடனே இனிய பறப்பணியை அமைத்து வானில் எழுந்தனர்।

Verse 50

तरसा पततां तेषां हंसानां पृष्ठतो व्रजन् । एको हंसस्तु संबोध्य हंसमग्रेसरं तदा

அன்னங்கள் வேகமாகப் பறந்தபோது, பின்னால் சென்ற ஒரு அன்னம் அப்போது முன்னணியில் இருந்த அன்னத்தை அழைத்துப் பேசத் தொடங்கியது।

Verse 51

सोपहासमिदं वाक्यं प्राह शृण्वति राजनि । भोभो भल्लाक्ष भल्लाक्ष पुरो गच्छन्मरालक

அரசன் கேட்கும்படி அவன் சிரிப்புடன் கூறினான்—“ஹோ ஹோ! கூர்நோக்கனே, கூர்நோக்கனே! முன்னே செல்கின்ற அன்னமே!”

Verse 52

सौधमध्ये पुरस्ताद्वै जानश्रुतसुतो नृपः । वर्तते पूजनीयोऽयं न पश्यसि किमंधवत्

அரண்மனை நடுவே, உன் முன்னே, ஜானஶ்ருதனின் மகனான அரசன் நிற்கிறான்—இவன் வணக்கத்திற்குரியவன். நீ குருடனைப் போல ஏன் அவனைப் பார்க்கவில்லை?

Verse 53

यस्य तेजो दुराधर्षमाब्रह्म भवनादिदम् । अनंतादित्यसंकाशं ज्वलते पुरतो भृशम्

யாருடைய தேஜஸ் அணுகமுடியாதது; அது பிரம்மலோகம் வரை பரவி, எல்லையற்ற சூரியனைப் போல உன் முன்னே கடுமையாக எரிந்து ஒளிர்கிறது.

Verse 54

तमतिक्रम्य राजर्षिं मा गास्त्वमुपरि द्रुतम् । यदि गच्छसि तत्तेजस्सांप्रतं त्वां प्रधक्ष्यति

அந்த ராஜரிஷியைத் தாண்டி விரைவாக மேலே போகாதே. நீ சென்றால், அவனுடைய தேஜஸ் இப்போதே உன்னைச் சுட்டெரிக்கும்.

Verse 55

इत्युक्तवंतं तं हंसमग्रतः प्रत्यभाषत । अहो भवानभिज्ञोऽसि श्लाघनीयोऽसि सूरिभिः

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, முன்னிருந்த அன்னம் அந்த அன்னத்திடம் பதிலளித்தது—“ஆஹா! நீ அறிவுடையவன்; ஞானிகள் உன்னைப் புகழ்வர்.”

Verse 56

अश्लाघनीयं कितवं यत्त्वमेनं प्रशंससे । प्रशंससे किमर्थं त्वमल्पं संतमिमं जनम्

“ஓ வஞ்சகனே! இவன் புகழத்தக்கவன் அல்ல; இருந்தும் நீ அவனைப் புகழ்கிறாய். இந்த அற்பமான மனிதனை நீ ஏன் புகழ்கிறாய்?”

Verse 57

भस्रावत्पशुवच्चैव केवलं श्वासधारिणम् । न ह्ययं वेत्ति धर्माणां रहस्यं पृथिवी पतिः

அவன் சாம்பல்போல், மிருகம்போல், வெறும் மூச்சைத் தாங்குபவன் மட்டுமே. இந்தப் பூமிபதி தர்மத்தின் உள்ரகசியத்தை அறியான்.

Verse 58

तत्त्वज्ञानी यथा रैक्वः सयुग्वान्ब्राह्मणोत्तमः । रैक्वस्य हि महज्ज्योतीरहस्यं दैवतैरपि

சயுக்வான் எனப் புகழ்பெற்ற பிராமணோத்தமன் ரைக்வன் தத்துவஞானி. ரைக்வனின் மகா ஜ்யோதி ரகசியம் தேவர்களுக்கும் அறியப்பட்டது.

Verse 59

न ह्यस्य प्राणमात्रस्य तेजस्तादृशमस्ति वै । रैक्वस्य पुण्यराशीनामियत्ता नैव विद्यते

வெறும் பிராணமட்டத்தில் வாழ்பவனுக்கு அத்தகைய தேஜஸ் இல்லை. ஆனால் ரைக்வனின் புண்ணியக் குவியலின் அளவு உண்மையிலே அறிய முடியாது.

Verse 60

गण्यते पांसवो भूमेर्गण्यंते दिवि तारकाः । रैक्वपुण्यमहामेरुसमूहो नैव गण्यते

பூமியின் தூசுத் துகள்களை எண்ணலாம்; வானின் நட்சத்திரங்களையும் எண்ணலாம். ஆனால் ரைக்வனின் புண்ணிய மகாமேருக் கூட்டத்தை எண்ண இயலாது.

Verse 61

किं च तिष्ठंत्विमे धर्मा नश्वरास्तस्य वै मुनेः । ब्रह्मज्ञानमबाध्यं यत्तेन स श्लाघ्यते मुनिः

மற்ற தர்மக் குணங்கள் இருந்தாலும், அந்த முனிக்குப் அவை நிலையற்றவை. தடையற்ற பிரம்மஞானம் உடையதால் அந்த முனி போற்றத்தக்கவன்.

Verse 62

जानश्रुतेस्तु तादृक्षो धर्म एव न विद्यते । दुर्लभं यत्तु योगीन्द्रैः कुतस्तज्ज्ञानवैभवम्

ஜானஶ்ருதியில் அத்தகைய தர்மம் எங்கும் இல்லை. யோகீந்திரர்க்கும் அரிதான அந்த உணர்வு-ஞான வைபவம் அவனுக்கு எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 63

परित्यज्य दुरात्मानं तद्वराकमिमं जनम् । स एव रैक्वः सयुग्वाञ्छ्लाघ्यतां भवता मुनिः

இந்த தீய மனப்பான்மையுடைய துன்புறும் மனிதனை விட்டு, முனிவரே, அந்த ரைக்வன்—சயுக்வான்—உங்களால் போற்றப்படுவானாக.

Verse 64

जन्मना पंगुरपि यः स्वस्य स्नानचिकीर्षया । गंगां च यमुनां चापि गयामपि मुनीश्वरः

பிறவியிலேயே ஊனமுற்றவராயினும், அந்த முனீஸ்வரர் தம் புனித நீராடலைச் செய்ய விரும்பி கங்கை, யமுனை, கயாவையும் (அழைத்து) வரவழைத்தார்.

Verse 65

आह्वयामास मन्त्रेण निजाश्रमसमीपतः । तस्य ब्रह्मविदो रैक्वमहर्षेर्धर्मसंचये

மந்திரத்தால் அவர்களைத் தன் ஆசிரமத்தின் அருகே அழைத்தார்—அந்த ரைக்வன், பிரம்மவித் மகரிஷி, தர்மச் சேமிப்பில் நிறைந்தவன்.

Verse 66

अंतर्भवंति धर्मौघास्त्रैलोक्योदरवर्तिनाम् । रैक्वस्य धर्मकक्षा तु न हि त्रैलोक्यवर्तिनाम्

மூவுலகின் உள்ளே இருப்போரின் தர்மப் பெருக்குகள் அளவிடப்படலாம்; ஆனால் ரைக்வனின் ‘தர்ம வட்டம்’ மூவுலகிற்குள் உள்ள எதாலும் அளவிட இயலாது.

Verse 67

प्राणिनां धर्मकक्षायामन्तर्भवति कर्हिचित । एवमग्रेसरे हंसे कथित्वोपरते सति

அன்னச் சிறந்தவனே! சில வேளைகளில் உயிரினம் தர்மத்தின் எல்லைக்குள் கூட நுழைகிறது. இவ்வாறு கூறி முன்னோடி அன்னம் மௌனமடைந்தது.

Verse 68

हंसरूपा मुनींद्रास्ते ब्रह्मलोकं ययुः पुनः । अथ पौत्रायणो राजा जानश्रुतिररिंदमः

அந்த முனிவர்தலைவர்கள் அன்னவடிவம் கொண்டு மீண்டும் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர். பின்னர் பௌத்ராயண வம்சத்தவன், பகைவரை அடக்கும் அரசன் ஜானச்ருதி (மனக்கலக்கமுற்றான்).

Verse 69

रैक्वं चोत्कर्षकाष्ठायां निशम्य परमावधिम् । विषण्णोऽभवदत्यर्थं वराकोऽक्षजितो यथा

ரைக்வன் சிறப்பின் உச்ச எல்லையை அடைந்தான் என்று கேட்டதும், அவன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்—சூதாட்டத்தில் தோற்ற ஏழைபோல்.

Verse 70

चिंतयामास स नृपः पौनःपुन्येन निःश्वसन् । हंस उत्कर्षयन्रैक्वं निकृष्टं मामिहाब्रवीत्

அரசன் மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டு சிந்தித்தான்: “அன்னம் ரைக்வனை உயர்த்திப் புகழ்ந்து, என்னை இங்கே தாழ்ந்தவன் என்று கூறியது.”

Verse 71

अहो रैक्वस्य माहात्म्यं यं प्रशंसंति पक्षिणः । तत्परित्यज्य संसारं सर्वं राज्यमिहाधुना

“அஹோ! பறவைகளும் புகழும் ரைக்வனின் மகிமை! இனி உலகப் பந்தத்தை விட்டு, இங்கே இப்போதே இந்த முழு அரசையும் துறப்பேன்.”

Verse 72

सयुग्वानं महात्मानं तमेव शरणं व्रजे । कृपानिधिः स वै रैक्वः शरणं मामु पागतम्

அந்த மகாத்மா சயுக்வானனையே நான் சரணடைகிறேன். ரைக்வன் கருணைநிதி; சரணாகதனாய் வந்த எனக்கு அவன் நிச்சயம் அடைக்கலம் அளிப்பான்.

Verse 73

प्रतिगृह्यात्मविज्ञानं मह्यं समुपदेक्ष्यति । इत्यसौ चिंतयन्नेव कथंकथमपि द्विजाः

“என்னை ஏற்றுக்கொண்டு அவர் எனக்கு ஆத்மவிஞ்ஞானத்தை உபதேசிப்பார்.” என்று எண்ணிக்கொண்டே, ஓ த்விஜர்களே, அவன் எப்படியோ முன்னே சென்றான்.

Verse 74

जाग्रन्नेवायमुद्वेलां रात्रिं तामत्यवाह यत् । निशावसाने संप्राप्ते बंदिवृन्दप्रवर्तितम्

அவன் கலக்கத்துடன் விழித்தபடியே அந்த இரவை கழித்தான். இரவு முடிவில், பண்டைய வழக்கப்படி பண்டிகைபாடகர் கூட்டத்தின் எழுப்பும் அறிவிப்பு தொடங்கியது.

Verse 75

अशृणोन्मंगलरवं तूर्यघोषसमन्वितम् । तदाकर्ण्य महाराजस्तदा तल्पस्थ एव सन्

இசைக்கருவிகளின் முழக்கத்துடன் கூடிய மங்கள ஒலியை அவன் கேட்டான். அதை கேட்ட மகாராஜா அப்போதும் படுக்கையிலேயே இருந்தபடி—

Verse 76

सारथिं शीघ्रमाहूय बभाषे सादरं वचः । सारथे सत्वरं गत्वा रथमारुह्य वेगवत्

அவன் தேரோட்டியை உடனே அழைத்து மரியாதையுடன் கூறினான்—“ஓ சாரதியே, விரைந்து சென்று தேரில் ஏறி வேகமாக செலுத்து.”

Verse 77

आश्रमेषु महर्षीणां पुण्येषु विपिनेषु च । विविक्तेषु प्रदेशेषु सतामावासभूमिषु

மகर्षிகளின் ஆசிரமங்களில், புனித வனங்களில், தனிமையான இடங்களில், சத்புருஷர்கள் வாழும் தளங்களில் (அவரை) தேடுக।

Verse 78

तीर्थानां च नदीनां च कूलेषु पुलिनेषु च । अन्येषु च प्रदेशेषु यत्र संति मुनीश्वराः

தீர்த்தங்களின் மற்றும் நதிகளின் கரைகளிலும், மணற்பரப்புகளிலும், மேலும் பிற இடங்களிலும்—முனீஸ்வரர்கள் எங்கு உள்ளார்களோ அங்கெல்லாம்—(அவரை) தேடுக।

Verse 79

तेषु सर्वेषु योगींद्रं पंगुं शकटसंस्थितम् । रैक्वाभिधानं सर्वेषां धर्माणामेकसंश्रयम्

அந்த எல்லா இடங்களிலும் ஒரு யோகீந்திரர் உள்ளார்—கால் ஊனமுற்றவர், வண்டியில்/வண்டியருகே அமர்ந்தவர்—‘ரைக்வ’ எனப் பெயருடையவர்; எல்லா தர்மங்களுக்கும் ஒரே ஆதாரம்.

Verse 80

ब्रह्मज्ञानैकनिलयं सयुग्वानं गवेषय । अन्विष्य तूर्णं मत्प्रीत्यै पुनरागच्छ सारथे

பிரம்மஞானத்தின் ஒரே நிலையமான ‘சயுக்வான்’ என்பவரைத் தேடு. அவரைக் கண்டதும் விரைந்து திரும்பிவா, ஓ சாரதியே, எனது திருப்திக்காக.

Verse 81

स तथेति विनिर्गत्य वेगवद्रथसंस्थितः । सर्वत्रान्वेषयामास रैक्वं ब्रह्मविदं मुनिम्

‘அப்படியே’ என்று கூறி அவன் புறப்பட்டான்; வேகமிகு தேரில் ஏறி, எங்கும் பிரம்மவித் முனி ரைக்வனைத் தேடத் தொடங்கினான்.

Verse 82

गुहासु पर्वतानां च मुनीनामाश्रमेषु च । संचचार महीं कृत्स्नां तत्र तत्र गवेषयन्

அவன் இங்கும் அங்கும் தேடி, மலைக் குகைகளிலும் முனிவர்களின் ஆசிரமங்களிலும் சென்று, முழு பூமியையும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 83

अन्विष्य विविधान्देशान्सारथिस्त्वरया सह । क्रमान्महर्षिसंबाधं गंधमादनमन्वगात्

பல தேசங்களைத் தேடி, அவசரத்துடன் சென்ற தேரோட்டி, காலப்போக்கில் மகரிஷிகள் நிறைந்த கந்தமாதன மலைக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 84

मार्गमाणः स तत्रापि तं ददर्श मुनीश्वरम् । कंडूयमानं पामानं शकटीयस्थलस्थि तम्

அங்கேயும் தேடிக்கொண்டிருந்த அவன், அந்த முனிவர்தலைவரைக் கண்டான்—சிரங்கு போன்ற அரிப்பால் துன்புற்று, தன்னைச் சொறிந்து கொண்டு, வண்டிக்கருகே தரையில் கிடந்தார்.

Verse 85

अद्वैतनिष्कलं ब्रह्म चिंतयंतं निरन्तरम् । तं दृष्ट्वा सारथिस्तत्र सयुग्वानं महामुनिम्

அங்கே தேரோட்டி ‘சயுக்வான’ எனும் மகாமுனிவரை கண்டான்; அவர் இடையறாது அத்வைதமும் பகுதியற்றதுமான பிரம்மத்தைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 86

रैक्वोऽयमिति संचिंत्य तमासाद्य प्रणम्य च । विनयान्मुनिमप्राक्षीदुपविश्य तदन्तिके

‘இவரே ரைக்வர்’ என்று எண்ணி அவன் அவரை அணுகி வணங்கினான்; பின்னர் பணிவுடன் அருகில் அமர்ந்து அந்த முனிவரிடம் வினவினான்.

Verse 87

सयुग्वान्रैक्वनामा च ब्रह्मन्किं वै भवानिति । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य स मुनिः प्रत्यभाषत

“ஓ பிராமணரே! நீர் சயுக்வான்—ரைக்வ என்றும் அழைக்கப்படுபவரா? உண்மையில் நீர் யார்?” அவன் சொற்களை கேட்ட அந்த முனி மறுமொழி கூறினார்।

Verse 88

अहमेव सयुग्वान्वै रैक्वनामेति वै तदा । इत्याकर्ण्य मुने र्वाक्यमिंगितैर्बहुभिस्तथा

அவர் அப்போது, “நானே சயுக்வான்; ரைக்வ என்ற பெயரும் எனக்கே” என்று கூறினார். முனியின் சொற்களை கேட்டவன் பல நுண்ணிய குறிகளாலும் பொருளை உணர்ந்தான்।

Verse 89

कुटुम्बभरणार्थाय धनेच्छामवगम्य च । सर्वं न्यवेदयद्राज्ञे निवृत्तो गंधमादनात्

குடும்பத்தைப் பேணுவதற்காக செல்வ ஆசை இருந்ததை உணர்ந்து, கந்தமாதனத்திலிருந்து திரும்பி வந்து அனைத்தையும் அரசனிடம் அறிவித்தான்।

Verse 90

जानश्रुतिर्निशम्याथ सारथेर्वाक्यमादरात् । षट्शतानि गवां चापि निष्कभारं धनस्य च

சாரதியின் செய்தியை மரியாதையுடன் கேட்ட ஜானச்ருதி, அறுநூறு பசுக்களையும் நிஷ்கம் (பொன் நாணயம்) நிறைந்த செல்வப் பாரத்தையும் ஏற்பாடு செய்தான்।

Verse 91

रथं चाश्वतरीयुक्तं समादाय त्वरान्वितः । पौत्रायणः स राजर्षिस्तं रैक्वं प्रतिचक्रमे

அரசரிஷி பௌத்ராயணன் விரைவுடன், வேகமான குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தை எடுத்துக்கொண்டு ரைக்வனை நோக்கி புறப்பட்டான்।

Verse 92

गत्वा च वचनं प्राह तं रैक्वं स महीपतिः । भगवन्रैक्व सयुग्वन्मद्दत्तं प्रतिगृह्यताम्

அங்கே சென்று அந்த நாட்டரசன் ரைக்வனை நோக்கி கூறினான்— “பகவான் ரைக்வா, ஹே சயுக்வா! நான் அளித்த தானத்தை ஏற்றருள்வாயாக।”

Verse 93

षट्शतानि गवां चापि निष्कभारं धनस्य च । रथं चाश्वतरीयुक्तं प्रतिगृह्णीष्व मामकम्

“என்னிடமிருந்து ஆறுநூறு பசுக்கள், நிஷ்க நாணயங்களாகிய செல்வப் பாரம், மேலும் குதிரிமாரால் இணைக்கப்பட்ட ரதம்—இவற்றை ஏற்றருள்வாயாக।”

Verse 94

गृहीत्वा सवमेतत्तु भो ब्रह्मन्ननुशाधि माम् । अद्वैतब्रह्मविज्ञानं मह्यं समुपदिश्यताम्

“இவை அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு, ஹே பிராமணரே, எனக்கு உபதேசமளியுங்கள். எனக்கு அத்வைதப் பிரம்மஞானத்தை அருளிப் போதியுங்கள்।”

Verse 95

इति तस्य वचः श्रुत्वा सस्पृहं च संसभ्रम् । रैक्वः प्रत्याह सयुग्वाञ्जानश्रुतिमरिंदमम्

அவனுடைய ஆவலுடனும் பணிவுடனும் கூடிய சொற்களை கேட்டுச், சயுக்வான் முனிவர் ரைக்வர், பகைவரை அடக்கும் ஜானஸ்ருதியிடம் பதிலுரைத்தார்।

Verse 96

रैक्व उवाच । एता गावस्तवैवास्तु निष्कभारस्तथा रथः । किमल्पेन ममानेन बहुकल्पेषु जीवतः

ரைக்வர் கூறினார்— “இந்தப் பசுக்கள் உனக்கே இருக்கட்டும்; நிஷ்கச் செல்வப் பாரமும் ரதமும் அப்படியே. நான் பல கல்பங்களாக வாழ்ந்தவன்—இந்தச் சிறு தானம் எனக்கு என்ன பயன்?”

Verse 97

न मे कुटुंब निर्वाहे पर्याप्तमिदमंजसा । एवं शतगुणं चापि यदि दत्तं त्वया मम

இது என் குடும்ப வாழ்வை நடத்துவதற்கு எவ்விதத்திலும் போதாது. நீ இதன் நூறு மடங்கும் அளித்தாலும், அது வெறும் உலகியலான செல்வமே ஆகும்.

Verse 98

नालं तदपि राजेंद्र कुटुंबभरणाय वै । इति रैक्ववचः श्रुत्वा जानश्रुतिरभाषत

அரசேந்தரா! அதுவும் குடும்பப் போஷணைக்கு போதாது. ரைக்வனின் சொற்களை கேட்ட ஜானச்ருதி பதிலளித்தான்.

Verse 99

जानश्रुतिरुवाच । त्वयोपदिश्यमानस्य ब्रह्मज्ञानस्य वै मुने । न हि मूल्यमिदं ब्रह्मन्गोधनं रथ एव च

ஜானச்ருதி கூறினான்— முனிவரே! நீங்கள் உபதேசிக்கவுள்ள பிரம்மஞானத்திற்கு, போற்றத்தக்க பிராமணரே, மாடுச்செல்வமும் ரதங்களும் விலையல்ல.

Verse 100

प्रतिगृह्णीष्व वा मा वा ममैतत्तु गवादिकम् । निष्कलाद्वैतविज्ञानं ब्रह्मन्नुपदिशस्व मे । तदाकर्ण्य वचस्तस्य सयुग्वान्वाक्य मब्रवीत्

என் மாடுகள் முதலிய தானங்களை ஏற்றுக்கொள் அல்லது வேண்டாம். ஆனால் பிராமணரே! பகுதியற்ற, அத்வைத உண்மையின் ஞானத்தை எனக்கு உபதேசிப்பீராக. அவன் சொற்களை கேட்டுச் சயுக்வான் பதிலுரைத்தான்.

Verse 101

रैक्व उवाच । निर्वेदो यस्य संसारे तथा वै पुण्यपापयोः

ரைக்வன் கூறினான்— யாருக்கு உலக வாழ்வின் மீது நிர்வேதம் (விரக்தி) உண்டோ, அதுபோல புண்ணியமும் பாவமும் இரண்டின்மீதும் பற்றின்மை உண்டோ…

Verse 110

उपातिष्ठत राजासौ सयुग्वानं गुरुं पुनः । सयुग्वा स च रैक्वोऽपि मुनींद्रैरपि दुर्लभम्

அரசன் மீண்டும் சயுக்வானை குருவென அணுகி பணிந்தான். சயுக்வானும் ரைக்வனும் மகரிஷிகளுக்கே அரிதாகக் கிடைப்பவர்கள்.

Verse 116

निर्भिद्याज्ञानतिमिरं ब्रह्मभूयाय कल्पते

அஞ்ஞான இருளைத் துளைத்து, ஒருவர் பிரம்மபாவம்—பிரம்மனுடன் ஒன்றுபாடு—அடையத் தகுதியானவராவார்.