Adhyaya 48

Verse 1

श्रीसूत उवाच । रामनाथं समुद्दिश्य कथां पापविनाशिनीम् । प्रवक्ष्यामि मुनिश्रेष्ठाः शृणुध्वं सुसमाहिताः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ராமநாதனை முன்னிட்டு பாபநாசினியான கதையை நான் உரைப்பேன். முனிவரே சிறந்தவர்களே, முழு ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 2

पांड्यदेशाधिपो राजा पुरासीच्छंकराभिधः । ब्रह्मण्यः सत्यसंधश्च यायजूकश्च धार्मिकः

முன்னொரு காலத்தில் பாண்டிய நாட்டின் அரசன் சங்கரன் எனப்பட்டான். அவன் பிராமணபக்தன், சத்தியவிரதன், யாகங்களுக்கு ஆதரவாளன், தர்மநிஷ்டன்.

Verse 3

वेदवेदांगतत्त्वज्ञः परसैन्यविदारणः । चतुरोऽप्याश्रमान्वर्णान्धर्मतः परिपालयन्

அவன் வேத-வேதாங்கங்களின் தத்துவத்தை அறிந்தவன், பகைச் சேனைகளைச் சிதைக்கும் வீரன்; தர்மப்படி நான்கு ஆசிரமங்களையும் வர்ணங்களையும் காத்தான்.

Verse 4

वैदिकाचारनिरतः पुराणस्मृतिपारगः । शिवविष्ण्वर्चको नित्यमन्यदैवतपूजकः

அவன் வைதிக ஒழுக்கத்தில் நிலைத்தவன், புராண-ஸ்மிருதிகளில் தேர்ந்தவன்; தினமும் சிவன்-விஷ்ணுவை அர்ச்சித்து, பிற தெய்வங்களையும் மரியாதையுடன் வழிபட்டான்.

Verse 5

महादानप्रदो नित्यं ब्राह्मणानां महात्मनाम् । मृगयार्थं ययौ धीमान्स कदाचित्तपोवनम्

அவன் மகாத்ம பிராமணர்களுக்கு எப்போதும் பெருந்தானம் அளிப்பவன். ஒருமுறை அந்த ஞானி அரசன் வேட்டைக்காக தவவனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 6

सिंहव्याघ्रेभमहिष क्रूरसत्वभयंकरम् । झिल्लिकाभीषणरवं सरीसृपसमाकुलम्

அவ்விடம் சிங்கம், புலி, யானை, காட்டெருமை முதலியவற்றால் மிகப் பயங்கரமாய் இருந்தது; கொடிய உயிர்களால் அச்சமூட்டியது, கிரிக்கெட்டுகளின் அசுபக் கீச்சொலியால் முழங்கியது, ஊர்வன்களால் நிரம்பியது।

Verse 7

भीमश्वापदसंपूर्णं दावानलभयंकरम् । महारण्यं प्रविश्याथ शंकरो राजशेखरः

அந்த மாபெரும் காடு கொடிய வேட்டையாடும் மிருகங்களால் நிரம்பி, காட்டுத்தீயின் அச்சத்தாலும் பயங்கரமாய் இருந்தது. அப்போது அரசர்களில் மணிமுடியான சங்கரன் அந்தப் பெருவனத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 8

अनेकसैनिकोपेत आखेटिकुलसंकुलः । पादुकागूढचरणो रक्तोष्णीषो हरिच्छदः

அவர் பல படைவீரர்களுடன் வந்தார்; வேட்டையாளர் குலங்களால் சூழப்பட்டிருந்தார். பாதங்களில் பாதுக்கைகள், தலையில் சிவப்பு தலைப்பாகை, உடலில் பச்சை ஆடை அணிந்திருந்தார்।

Verse 9

बद्धगोधांगुलित्राणो धृतकोदण्डसायकः । कक्ष्याबद्धमहाखङ्गः श्वेताश्ववरमास्थितः

அவர் உடும்புத் தோலால் கட்டிய விரல்-காப்புகளை அணிந்து, கோதண்டமும் அம்புகளும் ஏந்தினார்; இடுப்பில் மாபெரும் வாள் கட்டப்பட்டிருந்தது; சிறந்த வெள்ளைக் குதிரையில் ஏறியிருந்தார்।

Verse 10

सुवेषधारी सन्नद्धः पत्तिसंघसमावृतः । कांतारेषु च सर्वेषु पर्वतेषु गुहासु च

அவர் அழகிய ஆடை அணிந்து, முழுமையாக ஆயுதம் தரித்து, காலாட் படை அணிகளால் சூழப்பட்டிருந்தார்; எல்லா காட்டுப்பாதைகளிலும், மலைகளிலும், குகைகளிலும் அவர் சென்றார்।

Verse 11

समुत्तीर्ण महास्रोता युवा सिंहपराक्रमः । विचचार बलैः साकं दरीषु मृगयन्मृगान्

மாபெரும் வெள்ளப்பெருக்கைத் தாண்டி, சிங்கம் போன்ற வீரத்துடன் இளையவன் தன் படையுடன் பள்ளத்தாக்குகளில் அலைந்து மிருகங்களை வேட்டையாடினான்।

Verse 12

बध्यतां वध्यतामेष याति वेगान्मृगो वने । एवं वदत्सु सैन्येषु स्वयमुत्प्लुत्य शंकरः

“பிடியுங்கள்! கொல்லுங்கள்! மான் வேகமாக காட்டுக்குள் ஓடுகிறது!” என்று படையினர் கூவியபோது, சங்கரன் தானே துள்ளி முன்னே சென்றான்।

Verse 13

मृगं हंति महाराजो विगाह्य विपिनस्थलीम् । सिंहान्वराहान्महिषान्कुञ्जराच्छरभांस्तथा

காட்டின் நிலப்பரப்பில் புகுந்து மகாராஜா மான்களை வீழ்த்தினான்; மேலும் சிங்கங்கள், காட்டுப்பன்றிகள், எருமைகள், யானைகள், சரபங்களையும் கொன்றான்।

Verse 14

विनिघ्नन्स मृगानन्यान्वन्याञ्छंकरभूपतिः । कुत्रचिद्विपिनोद्देशे दरीमध्यनिवासिनम्

இவ்வாறு சங்கர அரசன் பிற வனவிலங்குகளை வீழ்த்திக்கொண்டே, காட்டின் ஒரு பகுதியில் பள்ளத்தாக்கின் நடுவில் வாழ்பவனை கண்டான்।

Verse 15

व्याघ्रचर्मधरं शांतं मुनिं नियतमानसम् । व्याघ्रबुद्ध्या जघानाशु शरेणानतपर्वणा

புலித்தோல் அணிந்த, அமைதியும் மனக்கட்டுப்பாடும் கொண்ட முனிவரை புலி என எண்ணி, வளைவில்லா மூட்டுகளுடைய அம்பால் அவன் விரைவில் தாக்கினான்।

Verse 16

अतिवेगेन विप्रेंद्रास्तत्पत्नीं च ससायकः । निजघान पतिप्राणां निविष्टां पत्युरंतिके

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! மிகுந்த வேகத்துடன் அந்த வில்லாளர் அம்புகளுடன் முனிவரின் மனைவியையும் கொன்றான்—கணவனே உயிரெனக் கொண்ட அவள், தன் ஆண்டவனின் அருகே அமர்ந்திருந்தாள்.

Verse 17

विलोक्य मातापितरौ तत्पुत्रो निहतौ वने । रुरोद भृशदुःखार्तो विललाप च कातरः

காட்டில் தன் தாய் தந்தை கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த மகன், கடும் துயரால் கலங்கி உரக்க அழுதான்; அச்சமுற்ற மனத்துடன் புலம்பினான்.

Verse 18

भोस्तात मातर्मां हित्वा युवां यातौ क्व वाधुना । अहं कुत्र गमिष्यामि को वा मे शरणं भवेत्

‘ஓ தந்தையே! ஓ தாயே! என்னை விட்டுவிட்டு நீங்கள் இருவரும் இப்போது எங்கே சென்றீர்கள்? நான் எங்கே போவேன், எனக்கு யார் சரணமாவார்?’

Verse 19

को मामध्यापयेद्वेदाञ्छास्त्रं वा पाठयेत्पितः । अंब मे भोजनं का वा दास्यते सोपदेशकम्

‘ஓ தந்தையே! எனக்கு வேதங்களை யார் கற்பிப்பார், அல்லது சாஸ்திரங்களை யார் போதிப்பார்? ஓ அம்மா! உபதேசத்துடன் கூடிய உணவை எனக்கு யார் அளிப்பார்?’

Verse 20

आचाराञ्च्छिक्षयेत्को वा तात त्वयि मृतेऽधुना । अंब बालं प्रकुपितं का वा मामुपलाप येत्

‘ஓ தந்தையே! இப்போது நீங்கள் இறந்தபின் எனக்கு நல்லொழுக்கத்தை யார் கற்றுத் தருவார்? ஓ அம்மா! நான் சிறுவனாய் கோபித்தால், யார் அன்புடன் கண்டித்து அறிவுறுத்துவார்?’

Verse 21

युवां निरागसावद्य केन पापेन सायकैः । निहतौ वै तपोनिष्ठौ मत्प्राणौ मद्गुरू वने

நீங்கள் இருவரும் குற்றமற்றோர், பழியற்றோர்—எந்தப் பாவத்தால் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டீர்கள்? தவத்தில் நிலைத்தோர், என் உயிர்மூச்சே, என் குருமாரே—அந்த வனத்திலே வீழ்ந்தீர்கள்।

Verse 22

एवं तयोः सुतो विप्रा मुक्तकण्ठं रुरोद वै । अथ प्रलपितं श्रुत्वा शंकरो विपिने चरन्

இவ்வாறு, ஓ பிராமணர்களே, அவர்களின் மகன் தடையின்றி உரக்க அழுதான். அப்போது காட்டில் உலாவிய சங்கரன் அவன் புலம்பலைக் கேட்டான்।

Verse 23

तच्छब्दाभिमुखः सद्यः प्रययौ स दरीमुखम् । तत्रत्या मुनयोऽप्याशु समागच्छंस्तमाश्रमम्

அந்த ஒலியினை நோக்கி உடனே திரும்பி அவர் குகை வாயிலுக்குத் துரிதமாகச் சென்றார். அங்கே வாழ்ந்த முனிவர்களும் விரைவில் அந்த ஆசிரமத்தில் கூடினர்।

Verse 24

ते दृष्ट्वा मुनयः सर्वे शरेण निहतं मुनिम् । तत्पत्नीं च हतां विप्रा राजानं च धनुर्धरम्

அனைத்து முனிவர்களும் அம்பால் கொல்லப்பட்ட அந்த முனிவரையும், அவருடைய மனைவியும் கொல்லப்பட்டதையும் கண்டனர்; மேலும் வில் தாங்கிய அரசனையும் அங்கே கண்டனர்।

Verse 25

विलपंतं सुतं चापि विलोक्य भृशविह्वलाः । पुत्रमाश्वासयामासुर्मा रोदीरिति कातरम्

மகன் புலம்புவதைக் கண்டு முனிவர்கள் மிகுந்த கலக்கமடைந்தனர். அவர்கள் அந்தத் துயருற்ற சிறுவனைத் தேற்றி, ‘அழாதே’ என்று கூறினர்।

Verse 26

मुनय ऊचुः । आढ्ये वापि दरिद्रे वा मूर्खे वा पंडितेऽपि वा । पीने वाथ कृशे वापि समवर्ती परेतराट्

முனிவர்கள் கூறினர்—செல்வன் ஆனாலும் ஏழை ஆனாலும், மூடன் ஆனாலும் பண்டிதன் ஆனாலும், பருத்தவன் ஆனாலும் ஒல்லியானவன் ஆனாலும்—பரலோகத்தின் அரசன் யமன் அனைவரிடமும் சமமாகவே நடக்கிறான்।

Verse 27

वने वा नगरे ग्रामे पर्वते वा स्थलांतरे । मृत्योर्वशे प्रयातव्यं सर्वैरपि हि जंतुभिः

காடு ஆனாலும் நகரம் ஆனாலும், கிராமம் ஆனாலும் மலை ஆனாலும் அல்லது வேறு எந்த இடமாயினும்—எல்லா உயிர்களும் மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் தவிர்க்க முடியாமல் செல்லவேண்டும்।

Verse 28

वत्स नित्यं च गर्भस्थैर्जातैरपि च जंतुभिः । युवभिः स्थविरैः सर्वैर्यातव्यं यमपत्तनम्

குழந்தையே, கருவிலுள்ள உயிர்களிலிருந்து பிறந்தவர்கள்வரை, இளையவர்களிலிருந்து முதியவர்கள்வரை—அனைவரும் எப்போதும் யமபுரிக்குச் செல்ல வேண்டியதே।

Verse 29

वर्णिभिश्च गृहस्थैश्च वानप्रस्थैश्च भिक्षुभिः । काले प्राप्ते त्वयं देहस्त्यक्तव्यो द्विजपुत्रक

பிரம்மச்சாரி, இல்லறத்தான், வானப்ரஸ்தன், பிக்ஷு-சந்நியாசி—அனைவரும், ஓ த்விஜபுத்ரா, காலம் வந்தால் இந்த உடலைத் துறக்கவே வேண்டும்।

Verse 30

ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैरपि च संकरैः । यातव्यं प्रेतनिलये द्विजपुत्र महामते

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் கலப்பு வர்ணத்தாரும்—ஓ மஹாமதி த்விஜபுத்ரா—பிரேதநிலயத்திற்குத் தவறாது செல்லவேண்டும்।

Verse 31

देवाश्च मुनयो यक्षा गंधर्वोरगराक्षसाः । अन्ये च जंतवः सर्वे ब्रह्मविष्णुहरादयः

தேவர்கள், முனிவர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், இராட்சசர்கள்—மேலும் பிற எல்லா உயிர்களும்; பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் (சிவன்) முதலியோரும்।

Verse 32

सर्वे यास्यंति विलयं न त्वं शोचितुमर्हसि । अद्वयं सच्चिदानंदं यद्ब्रह्मोपनिषद्गतम्

அனைவரும் இறுதியில் லயத்தில் கலந்துவிடுவர்; ஆகவே நீ துயரப்பட வேண்டாம். உபநிஷத்துகளில் போதிக்கப்பட்ட பிரம்மம் அத்வயம்—சத், சித், ஆனந்தம்.

Verse 33

न तस्य विलयो जन्म वर्धनं चापि सत्तम । मलभांडे नवद्वारे पूयासृक्छोणितालये

அதற்கு (பிரம்மத்திற்கு) லயம் இல்லை, பிறப்பு இல்லை, வளர்ச்சியும் இல்லை, உயிர்களில் சிறந்தவனே. ஆனால் இந்த உடல் மலக் கலம்; ஒன்பது வாயில்கள் உடையது, புழு-புண்-இரத்தத்தின் இருப்பிடம்.

Verse 34

देहेऽस्मिन्बुद्बुदाकारे कृमियूथसमाकुले । कामक्रोधभयद्रोहमोहमात्सर्यकारिणि

இந்த உடலில்—குமிழிபோல் நிலையற்றது, புழுக்களின் கூட்டம் நிறைந்தது, மேலும் காமம், கோபம், பயம், துரோகம், மயக்கம், பொறாமை ஆகியவற்றை உண்டாக்குவது—

Verse 35

परदारपरक्षेत्रपरद्रव्यैकलोलुपे । हिंसासूयाशुचिव्याप्ते विष्ठामूत्रैकभाजने

பிறர் மனைவி, பிறர் நிலம், பிறர் செல்வம் இவற்றிலேயே பேராசை கொண்டது; வன்முறை, பொறாமை, அசுத்தம் நிறைந்தது; மலம்-மூத்திரத்தின் பாத்திரம் மட்டுமே—

Verse 36

यः कुर्याच्छोभनधियं स मूढः स च दुर्मतिः । बहुच्छिद्रघटाकारे देहेऽस्मिन्नशुचौ सदा

இந்த உடலை அழகானது, போற்றத்தக்கது என்று எண்ணுபவன் நிச்சயமாக மயக்கமுற்ற மூடனும் தீய புத்தியுடையவனும் ஆவான்; இவ்வுடல் பல துளைகள் கொண்ட குடம்போல் எப்போதும் அசுத்தமே.

Verse 37

वायोरवस्थितिः किं स्यात्प्राणाख्यस्य चिरं द्विज । अतो मा कुरु शोकं त्वं जननीं पितरं प्रति

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! ‘பிராணன்’ எனப்படும் வாயு எத்தனை காலம் நிலைத்திருக்கும்? ஆகவே தாய்தந்தையரை நினைத்து நீ துயரப்படாதே.

Verse 38

तौ स्वकर्मवशाद्यातौ गृहं त्यक्त्वा त्विदं क्वचित् । तव कर्मवशात्त्वं च तिष्ठस्यस्मिन्महीतले

அவர்கள் இருவரும் தம் தம் கர்மவசத்தால் இல்லத்தை விட்டுப் பிறிதொரு இடத்திற்குச் சென்றனர்; நீயும் உன் கர்மவசத்தால் இப்பூமியில் தங்கியிருக்கிறாய்.

Verse 39

यदा कर्मक्षयस्ते स्यात्तदा त्वं च मरिष्यसि । मरिष्यमाणप्रेतो हि मृतप्रेतस्य शोचति

உன் கர்மச் சேமிப்பு தீர்ந்தபோது நீயும் இறப்பாய்; இறப்பதற்கே கட்டுப்பட்டவன், ஏற்கெனவே இறந்த பிரேதத்திற்காகவே புலம்புகிறான்.

Verse 40

यस्मिन्काले समुत्पन्नौ तव माता पिता तथा । न तस्मिंस्त्वं समुत्पन्नस्ततो भिन्ना गतिर्हि वः

உன் தாயும் தந்தையும் பிறந்த காலத்தில் நீ பிறக்கவில்லை; ஆகவே உங்களின் கதிகள் (விதிப்பாதைகள்) நிச்சயமாக வேறுபட்டவையே.

Verse 41

यदि तुल्या गतिस्ते स्यात्ताभ्यां सह महामते । तर्हि त्वयापि यातव्यं मृतौ यत्र हि तौ गतौ

மகாமதியே, உன் கதியும் உண்மையில் அவர்களுடைய கதியுடன் சமமாயிருந்தால், மரணவேளையில் நீயும் அவர்கள் சென்ற இடத்திற்கே சென்றிருக்க வேண்டும்।

Verse 42

मृतानां बांधवा ये तु मुंचंत्यश्रूणि भूतले । पिबंत्यश्रूणि तान्यद्धा मृताः प्रेताः परत्र वै

இறந்தவர்களின் உறவினர் பூமியில் கண்ணீர் சிந்தினால், அந்தக் கண்ணீரையே அப்பால் உலகில் இறந்த பிரேதங்கள் உண்மையாகப் பருகுகின்றன।

Verse 43

अतः शोकं परित्यज्य धृतिं कृत्वा समाहितः । अनयोः प्रेतकार्याणि कुरु त्वं वैदिकानि तु

ஆகையால் துயரை விட்டு, திடம்கொண்டு, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி—இவ்விருவருக்குமான வேதவிதிப் பிரேதகாரியங்களை (சிராத்தாதி) செய்।

Verse 44

शरघातान्मृतावेतौ यस्मात्ते जननी पिता । अतस्तद्दोषशांत्यर्थमस्थीन्यादाय वै तयोः

உன் தாய் தந்தை அம்பின் தாக்குதலால் இறந்ததால், அத்தகைய மரணத்தொடர்பான தோஷம் சாந்தியடைய அவர்களின் அஸ்திகளை எடுத்துச் சேகரி।

Verse 45

रामनाथशिवक्षेत्रे रामसेतौ विमुक्तिदे । स्थापयस्व तथा श्राद्धं सपिंडीकरणादिकम्

ராமநாதரின் சிவக்ஷேத்திரத்தில், விடுதலை அளிக்கும் ராமசேதுவில், சபிண்டீகரணம் முதலியவற்றுடன் கூடிய சிராத்தத்தை நிறுவி முறையாகச் செய்।

Verse 46

तत्रैव कुरु शुद्ध्यर्थं तयोर्बाह्मणपुत्रक । तेन दुर्मृत्युदोषस्य शांतिर्भवति नान्यथा

அதே இடத்திலேயே, ஓ பிராமணப் புதல்வா, அந்த இருவரின் சுத்திக்காக விதிப்படி சுத்திகர்மம் செய். அதனால் மட்டுமே துர்ம்ருத்யு-தோஷம் சாந்தியடையும்; வேறு வழியில்லை.

Verse 47

श्रीसूत उवाच । एवमुक्तः स मुनिभिः शाकल्यस्य सुतो द्विजाः । जांगलाख्यस्तयोः सर्वं पितृमेधं चकार वै

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே, முனிவர்கள் இவ்வாறு உபதேசித்தபின், சாகல்யரின் புதல்வன் ஜாங்கலன் அந்த இருவருக்காக முழுமையான பித்ருமேதம் (பித்ருகர்மம்) செய்தான்.

Verse 48

अन्येद्युरस्थीन्यादाय हालास्यं प्रययौ च सः । तस्माद्रामेश्वरं सद्यो गत्वाऽयं जांगलो द्विजः

அடுத்த நாளில் அவன் அஸ்திகளை எடுத்துக்கொண்டு ஹாலாஸ்யம் (மதுரை) நோக்கி புறப்பட்டான். அங்கிருந்து இந்த த்விஜன் ஜாங்கலன் உடனே ராமேஸ்வரம் சென்றான்.

Verse 49

मुनिप्रोक्तप्रकारेण तस्मिन्रामेश्वरस्थले । निधाय पित्रोरस्थीनि श्राद्धादीन्यकरोत्तथा

ராமேஸ்வரத்தின் அந்த புனிதத் தலத்தில், முனிவர்கள் கூறிய முறையின்படி, அவன் தந்தை-தாயின் அஸ்திகளை வைத்து, ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களை முறையாகச் செய்தான்.

Verse 51

आब्दिकांते दिने विप्रो रात्रौ स्वप्ने विलोक्य तु । स्वमातरं च पितरं शंखचक्रगदाधरौ

ஆப்திக கர்மத்தின் நிறைவு நாளில், அந்த பிராமணன் இரவில் கனவில் தன் தாய் தந்தையை சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்தியவர்களாகக் கண்டான்.

Verse 52

गरुडोपरि संविष्टौ पद्ममालाविभूषितौ । शोभितौ तुलसीदाम्ना स्फुरन्मकरकुंडलौ

அவர்கள் கருடன்மேல் அமர்ந்து, தாமரைமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, துளசிமாலைகளால் மேலும் ஒளிபெற்று, மின்னும் மகரக் குண்டலங்களை அணிந்து விளங்கினர்.

Verse 53

कौस्तुभालंकृतोरस्कौ पीतांबरविराजितौ । एवं दृष्ट्वा मुनिसुतो जांगलः सुप्रसन्नधीः

அவர்களின் மார்பு கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அவர்கள் பீதாம்பரத்தில் ஒளிர்ந்தனர். இவ்வாறு கண்ட முனிவரின் புதல்வன் ஜாங்கலன் மிகுந்த மனநிறைவடைந்தான்.

Verse 54

स्वाश्रमं पुनरागत्य सुखेन न्यवसद्द्विजाः । स्वप्नदृष्टं च वृत्तांतं मातापित्रोः स जांगलः

தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி அந்தத் த்விஜன் இன்பமாக வாழ்ந்தான். ஜாங்கலன் தாய்-தந்தையரைப் பற்றித் தன் கனவில் கண்ட நிகழ்வை மனத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 55

तेभ्यो न्यवेदयत्सर्वं ब्राह्मणेभ्योऽतिहर्षितः । श्रुत्वा ते मुनयो वृत्तमासन्संप्रीतमानसाः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவன் அந்தப் பிராமணர்களிடம் அனைத்தையும் தெரிவித்தான். நிகழ்வைக் கேட்ட முனிவர்கள் உள்ளம் நிறைந்து திருப்தியும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தனர்.

Verse 56

अथ राजानमालोक्य सर्वे तेऽपि महर्षयः । अवदन्कुपिता विप्राः शपंतः शंकरं नृपम्

பின்னர் அரசனைப் பார்த்ததும், அந்த மகரிஷிகள் அனைவரும்—கோபமுற்ற பிராமணர்கள்—அரசன் சங்கரனைச் சபித்தபடியே உரைத்தனர்.

Verse 57

पांड्यभूप महामूर्ख क्रौर्याद्ब्राह्मणघातक । स्त्रीहत्या ब्रह्महत्या च कृता यस्मात्त्वयाधुना

ஓ பெரும் மூடனான பாண்டிய மன்னனே! கொடுமையினால் நீ ஒரு பிராமணனைக் கொன்றவனாகிவிட்டாய். இப்பொழுது நீ பெண் கொலை மற்றும் பிரம்மஹத்தி ஆகிய இரண்டையும் செய்துள்ளதால்,

Verse 58

अतः शरीरसंत्यागं कुरु त्वं हव्यवाहने । नोचेत्तव न शुद्धिः स्यात्प्रायश्चित्तशतैरपि

ஆகையால், நீ அக்னியில் உன் உயிரை மாய்த்துக்கொள். இல்லையெனில், நூற்றுக்கணக்கான பரிகாரங்கள் செய்தாலும் உனக்குத் தூய்மை கிடைக்காது.

Verse 59

त्वत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्यायुतं भवेत् । अस्मत्सकाशाद्गच्छ त्वं पांड्यानां कुलपांसन

உன்னுடன் பேசுவதாலேயே பிரம்மஹத்தி தோஷம் ஏற்படும். பாண்டிய குலத்திற்கு இழுக்குத் தேடித்தந்தவனே! எங்கள் முன்னிலையிலிருந்து அகன்று செல்.

Verse 60

इत्युक्तो मुनिभिः पांड्यः शंकरो द्विजपुंगवाः । तथास्तु देहसंत्यागं करिष्ये हव्यवाहने

முனிவர்களால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட பாண்டிய மன்னன் சங்கரன், அந்த அந்தணர்களிடம், 'அப்படியே ஆகட்டும். நான் அக்னியில் என் உயிரை விடுகிறேன்' என்று கூறினான்.

Verse 61

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं भवतां सन्निधावहम् । अनुग्रहं मे कुर्वंतु भवंतो मुनिसत्तमाः

பிரம்மஹத்தி தோஷத்திலிருந்து விடுபடுவதற்காக நான் உங்கள் முன்னிலையில் உள்ளேன். முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே! என் மீது கருணை காட்டுங்கள்.

Verse 62

तथा शरीर संत्यागात्पातकं मे लयं व्रजेत् । एवमुक्त्वा मुनीन्सर्वाञ्च्छंकरः पांड्यभूपतिः

“இவ்வாறு உடலைத் துறந்தால் என் பாவம் லயமடையட்டும்.” என்று கூறி, பாண்டிய மன்னன் சங்கரன் எல்லா முனிவர்களையும் நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 63

स्वान्मंत्रिणः समाहूय बभाषे वचनं त्विदम् । भो मंत्रिणो ब्रह्महत्या मयाऽकार्यविचारतः

தன் அமைச்சர்களை அழைத்து அவர் கூறினார்— “ஓ அமைச்சர்களே, செய்யக்கூடாததை ஆராயாமல் இருந்ததால் என்னால் பிரம்மஹத்த்யா பாவம் நிகழ்ந்தது.”

Verse 64

स्त्रीहत्या च तथा क्रूरा महानरकदायिनी । एतत्पातकशुद्ध्यर्थं मुनीनां वचनादहम्

“பெண் கொலையும்—மிகக் கொடுமையானது—மகா நரகத்தை அளிப்பது. இப் பாவங்களின் சுத்திக்காக முனிவர்களின் சொல்லின்படி நான்…”

Verse 65

प्रदीप्ते ऽग्नौ महाज्वाले परित्यक्ष्ये कलेवरम् । काष्ठान्यानयत क्षिप्रं तैरग्निश्च समिध्यताम्

“மகா ஜ்வாலையுடன் எரியும் தீயில் நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன். விரைவாக விறகுகளை கொண்டு வாருங்கள்; அவற்றால் தீ நன்றாகப் பற்ற எரியட்டும்.”

Verse 66

मम पुत्रं च सुरुचिं राज्ये स्थापयताचिरात् । मा शोकं कुरुतामात्या दैवतं दुरतिक्रमम्

“என் மகன் சுருசியை தாமதமின்றி அரசாட்சியில் அமர்த்துங்கள். ஓ அமைச்சர்களே, துயரப்படாதீர்கள்; தெய்வவிதி கடக்க இயலாதது.”

Verse 67

इतीरिता नृपतिना मंत्रिणो रुरुदुस्तदा । पांड्यनाथ महाराज रिपूणामपि वत्सल

அரசன் இவ்வாறு கூறியவுடன் அந்தக் கணமே அமைச்சர்கள் அழுதனர். பாண்டியநாத மகாராஜன் பகைவரிடத்திலும் அன்பு கொண்டவன்.

Verse 68

वयं हि भवता नित्यं पुत्रवत्परिपालिताः । त्वां विना न प्रवेक्ष्याम पुरीं देवपुरोपमाम्

நீங்கள் எங்களை எப்போதும் மகன்களைப் போலக் காத்தீர்கள். உங்களை இன்றி தேவர்நகரம் போன்ற அந்தப் புரியில் நாங்கள் நுழையமாட்டோம்.

Verse 69

हव्यवाहं प्रवेक्ष्यामो महा काष्ठसमेधितम् । तेषां प्रलपितं श्रुत्वा पांड्य शंकरभूपतिः । प्रोवाच मंत्रिणः सर्वान्वचनं सांत्वपूर्वकम्

‘பெரிய மரக்குவியலால் எரியூட்டப்பட்ட தீயில் நாங்கள் நுழைவோம்.’ அவர்களின் புலம்பலைக் கேட்டு பாண்டிய அரசன் சங்கரன் எல்லா அமைச்சர்களிடமும் ஆறுதலான சொற்கள் கூறினான்.

Verse 70

शंकर उवाच । किं करिष्यथ भोऽमात्या महापातकिना मया

சங்கரன் கூறினான்—ஓ அமைச்சர்களே, மகாபாதகனான என்னை வைத்து நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?

Verse 71

सिंहासनं समारुह्य न कर्तुं युज्यते बत । चतुरर्णवपर्यंतधरापालनमंजसा

அய்யோ! நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியை எளிதில் ஆளுவதற்காக சிங்காசனத்தில் ஏறுவது எனக்குத் தகாது.

Verse 72

मत्पुत्रं सुरुचिं शीघ्रमतः स्थापयतासने । काष्ठान्यानयत क्षिप्रं प्रवेष्टुं हव्यवाहनम्

ஆகையால் என் புதல்வன் சுருசியை விரைவில் சிங்காசனத்தில் அமர்த்துங்கள். உடனே விறகுகளை கொண்டு வாருங்கள்—நான் ஹவ்யவாஹனமான அக்னியில் பிரவேசிக்கப் போகிறேன்.

Verse 73

मम मंत्रिवरा यूयं विलंबं त्यजताधुना । इत्युक्ता मंत्रिणः काष्ठं समानिन्युः क्षणेन ते

நீங்கள் என் சிறந்த அமைச்சர்கள்—இப்போது தாமதத்தை விட்டுவிடுங்கள். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்த அமைச்சர்கள் கணநேரத்தில் விறகுகளை கொண்டு வந்தனர்.

Verse 74

अग्निं प्रज्वलितं काष्ठैर्दृष्ट्वा शंकरभूपतिः । स्नात्वाचम्य विशुद्धात्मा मुनीनां संनिधौ तदा

விறகுகளால் எரிந்து கொழுந்துவிட்ட அக்னியைப் பார்த்து சங்கர மன்னன் நீராடி ஆச்சமனம் செய்து, மனம் தூய்மையடைந்து அப்போது முனிவர்களின் சன்னிதியில் நின்றான்.

Verse 75

अग्निं प्रदक्षिणीकृत्य तान्मुनीनपि सत्वरम् । अग्निं मुनीन्नमस्कृत्य ध्यात्वा देवमुमापतिम्

அக்னியைப் பிரதட்சிணம் செய்து, அந்த முனிவர்களையும் விரைவாக பிரதட்சிணம் செய்து, அக்னிக்கும் முனிவர்களுக்கும் வணங்கி, பின்னர் தேவனான உமாபதியைத் தியானித்தான்.

Verse 76

अग्नौ पतितुमारेभे धैर्यमालंब्य भूपतिः । तस्मिन्नवसरे विप्रा मुनीनामपि शृण्वताम्

துணிவைத் தழுவி மன்னன் அக்னியில் விழத் தொடங்கினான். அச்சமயத்தில், ஓ விப்ரர்களே—முனிவர்களும் கேட்டு கொண்டிருக்கையில்—

Verse 77

अशरीरा समुदभूद्वाणी भैरवनादिनी । भोः शंकर महीपाल मानलं प्रविशाधुना

அப்போது பைரவ நாதம்போல் முழங்கும் ஒரு அசரீரி வாக்கு எழுந்தது— “ஓ சங்கரா, ஓ மண்ணின் அரசே! இப்போதே மானலத்தில் நுழை.”

Verse 78

ब्रह्महत्यानिमित्तं ते भयं मा भून्महामते । तवोपदेशं वक्ष्यामि रहस्यं वेदसंमितम्

“ஓ மகாமதியே! பிராமணஹத்தி காரணமாக உனக்கு அச்சம் வேண்டாம். வேதத்தோடு ஒத்த ஒரு இரகசிய உபதேசத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்।”

Verse 79

शृणुष्वावहितो राजन्मदुक्तं क्रियतां त्वया । दक्षिणांबुनिधेस्तीरे गंधमादनपर्वते

“ஓ அரசே! கவனத்துடன் கேள்; நான் சொல்வதுபோலச் செய்— தென் கடலின் கரையில், கந்தமாதன மலைமேல்…”

Verse 80

रामसेतौ महापुण्ये महापातकनाशने । रामप्रतिष्ठितं लिगं रामनाथं महेश्वरम्

“ராமசேதுவில்— மிகப் புண்ணியமானதும் மகாபாதகங்களை அழிப்பதும்— ராமன் நிறுவிய லிங்கம் உள்ளது; அந்த மகேஸ்வரன் ‘ராமநாதன்’।”

Verse 81

सेवस्व वर्षमेकं त्वं त्रिकालं भक्तिपूर्वकम् । प्रदक्षिणप्रक्रमणं नमस्कारं च वै कुरु

“ஒரு முழு ஆண்டு அந்த இறைவனைச் சேவி— தினமும் மூன்று காலமும் பக்தியுடன். பிரதட்சிணை செய்; சாஷ்டாங்க நமஸ்காரமும் செய்।”

Verse 82

महाभिषेकः क्रियतां रामनाथस्य वै त्वया । नैवेद्यं विविधं राजन्क्रियतां च दिनेदिने

அரசே, நீ ராமநாதருக்கு மகாபிஷேகம் செய்யச் செய்; மேலும் நாள்தோறும் பலவகை நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்கச் செய்।

Verse 83

चन्दनागरुकर्पूरै रामलिंगं प्रपूजय । भारद्वयेन गव्येन ह्याज्येन त्वभिषेचय

சந்தனம், அகில் (அகரு), கற்பூரம் இவற்றால் ராமலிங்கத்தைச் சிறப்பாகப் பூஜி; மேலும் பசு-நெய் இரண்டு பார அளவால் அபிஷேகம் செய்।

Verse 84

प्रत्यहं च गवां क्षीरैर्द्विभारपरिसंमितैः । मधुद्रोणेन तल्लिंगं प्रत्यहं स्नापय प्रभोः

மேலும் நாள்தோறும் ஆண்டவரின் அந்த லிங்கத்தைப் பசு பால் இரண்டு பார அளவாலும், தேன் ஒரு த்ரோண அளவாலும் அபிஷேகித்து ஸ்நானம் செய்வி।

Verse 85

प्रत्यहं पायसान्नेन नैवेद्यं कुरु भूपते । प्रत्यहं तिलतैलेन दीपाराधनमाचर

அரசே, நாள்தோறும் பாயச அன்னத்தை நைவேத்யமாக அர்ப்பணி; மேலும் நாள்தோறும் எள்ளெண்ணெயால் தீபாராதனை செய்।

Verse 86

एतेन तव राजेंद्र रामनाथस्य शूलिनः । स्त्रीहत्य्रा ब्रह्महत्या च तत्क्षणादेव नश्यतः

அரசே, சூலதாரியான ராமநாதரின் இந்த அனுஷ்டானத்தால் உனது ஸ்த்ரீஹத்த்யா, பிரம்மஹத்த்யா பாவங்கள் அதே கணமே அழிகின்றன।

Verse 87

दर्शनाद्रामनाथस्य भ्रूणहत्याशतानि च । अयुतं ब्रह्महत्यानां सुरापानायुतं तथा

ராமநாதரின் தரிசனமாத்திரத்தால் கருக்கொலைப் பாவங்கள் நூற்றுக்கணக்கில் அழிகின்றன; அதுபோல பிராமணஹத்தி பாவங்கள் பத்தாயிரமும், மதுபானப் பாவங்கள் பத்தாயிரமும் நீங்குகின்றன।

Verse 88

स्वर्णस्तेयायुतं राजन्गुरुस्त्रीगमनायुतम् । एतत्संसर्गदोषाश्च विनश्यंति क्षणाद्विभो

அரசே, பொன் திருட்டின் பத்தாயிரப் பாவங்களும், குருவின் மனைவியிடம் அணுகிய பத்தாயிரப் பாவங்களும்—அத்தொடர்பால் உண்டாகும் மாசுகளும்—வல்லவனே, கணநேரத்தில் அழிகின்றன।

Verse 89

महापातकतुल्यानि यानि पापानि संति वै । तानि सर्वाणि नश्यंति रामनाथस्य सेवया

மஹாபாதகங்களுக்கு ஒப்பான எந்தப் பாவங்கள் இருந்தாலும், அவை அனைத்தும் ராமநாதரின் சேவையால் அழிகின்றன।

Verse 90

महती रामनाथस्य सेवा लभ्येत चेन्नृणाम् । किं गंगया च गयया प्रयागेणाध्वरेण वा

மக்களுக்கு ராமநாதரின் மகத்தான சேவை கிடைத்தால், கங்கை, கயா, பிரயாகம் அல்லது யாகங்கள் ஆகியவற்றால் என்ன பயன்?

Verse 91

तद्गच्छ रामसेतुं त्वं रामनाथं भजानिशम् । विलंबं मा कुरु विभो गमने च त्वरां कुरु

ஆகையால் நீ ராமசேதுவிற்கு சென்று, இரவும் பகலும் ராமநாதரை வழிபடு. வல்லவனே, தாமதிக்காதே; புறப்படுவதில் விரைந்து செய்.

Verse 92

इत्युक्त्वा विररामाथ सापि वागशरीरिणी । तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे त्वरयंति स्म भूपतिम्

இவ்வாறு கூறி அந்த அசரீரி வாணி அப்பொழுது மௌனமாயிற்று. அதைக் கேட்ட எல்லா முனிவரும் அரசனை விரைந்து செயற்படத் தூண்டினர்.

Verse 93

गच्छ शीघं महाराज रामसेतुं विमुक्तिदम् । रामनाथस्य माहात्म्यमज्ञात्वास्माभिरीरितम्

மகாராஜா, விடுதலை அளிக்கும் ராமசேதுவிற்கு விரைந்து செல்வீர். ராமநாதரின் மஹிமையை முழுமையாக அறியாமலே நாம் உரைத்தோம்.

Verse 94

देहत्यागं कुरुष्वेति वह्नौ प्रज्वलितेऽधुना । अनुज्ञातो मुनिवरैरिति राजा स शंकरः

“இப்போது எரிகின்ற தீயில் தேகத்தைத் துறப்பீராக” என்று முனிவரர்கள் அனுமதி அளித்தனர்; அப்போது சங்கரன் எனும் அரசன் செயலுக்கு ஆயத்தமானான்.

Verse 95

चतुरंगबलं पुर्यां प्रापयित्वा त्वरान्वितः । नमस्कृत्य मुनीन्सर्वान्प्रहृष्टेनांतरात्मना

விரைவுடன் நான்கு அங்கங்களுடைய படையை நகரில் சேர்த்துவிட்டு, எல்லா முனிவருக்கும் வணங்கி, உள்ளம் மகிழ்ந்து முன்னே சென்றான்.

Verse 96

वृतः कतिपयैः सैन्यैः समादाय धनं बहु । रामनाथस्य सेवार्थमयासीद्गंधमादनम्

சில படைவீரர்கள் சூழ, மிகுந்த செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு, ராமநாதரின் சேவைக்காக கந்தமாதனத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 97

उवास वर्षमेकं च रामसेतौ विशुद्धिदे । एकभुक्तो जितक्रोधो विजितेंद्रियसंचयः

தூய்மையளிக்கும் ராமசேதுவில் அவர் முழு ஒரு ஆண்டு தங்கினார். நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொண்டு, கோபத்தை வென்று, இந்திரியக் கூட்டத்தை அடக்கி, ஒழுக்கமிகு பக்தியில் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 98

त्रिसंध्यं रामनाथं च सेवमानः सभक्तिकम् । प्रददौ रामनाथाय दशभारं धनं मुदा

நாளின் மூன்று சந்திக்காலங்களிலும் அவர் பக்தியுடன் ராமநாதரைச் சேவித்தார். மகிழ்ச்சியுடன் ராமநாதருக்கு பத்து பார அளவிலான செல்வத்தை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 99

प्रत्यहं रामनाथस्य महापूजामकारयत् । अकरोच्च धनुष्कोटौ प्रत्यहं भक्तिपूर्वकम्

அவர் தினந்தோறும் ராமநாதருக்கு மகாபூஜையை நடத்தினார். தனுஷ்கோடியில் கூட அவர் ஒவ்வொரு நாளும் பக்தியுடன் வழிபாட்டு செயல்களைச் செய்தார்।

Verse 100

स्नानं प्रतिदिनं चान्नं ब्राह्मणेभ्य ददौ मुदा । अशरीरावचःप्रोक्तमखिलं पूजनं तथा

அவர் தினமும் நீராடி, மகிழ்ச்சியுடன் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்தார். மேலும் உடலற்ற வாணி கூறிய விதிப்படி முழுமையான பூஜையையும் நிறைவேற்றினார்।

Verse 110

भूयोभूयो नमस्यामि पातकं मे विनश्यतु । भक्त्यैवं स्तुवतस्तस्य रामनाथं महेश्वरम्

நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்; என் பாவம் அழியட்டும். இவ்வாறு அவர் பக்தியுடன் மகேஸ்வரனான ராமநாதரைப் போற்றினார்।

Verse 120

नाशयाम्यहमेतेषां महापातकसंचयम् । प्रीतोऽहं तव भक्त्या च स्तोत्रेण मनुजेश्वर

மனுஜேஸ்வரா! இவர்களின் மகாபாதகங்களின் குவியலை நான் அழித்துவிடுவேன். உன் பக்தியும் ஸ்தோத்திரமும் எனக்கு பேரானந்தம் அளித்தன.

Verse 130

पुत्रदारयुतो राजा प्राप्य राज्यमकण्टकम् । मंत्रिभिः सहितो विप्रा ररक्ष पृथिवीं चिरम्

விப்ரர்களே! மகன்களும் மனைவியுமுடன் அரசன் தடையற்ற அரசாட்சியை அடைந்தான்; அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து நீண்ட காலம் பூமியைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 133

शृण्वन्पठन्वा मनुजस्त्विममध्यायमादरात् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रामनाथं समश्नुते

பக்தியுடன் இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பவனோ அல்லது பாராயணம் செய்வவனோ, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ராமநாதரின் சான்னித்யத்தை அடைகிறான்.