Adhyaya 10

Verse 1

श्रीसूत उवाच । वेतालवरदे तीर्थे नरः स्नात्वा द्विजोत्तमाः । ततः शनैःशनैर्गच्छेद्गन्धमादनपर्वतम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே! வேதாலவரத தீர்த்தத்தில் நீராடிய பின் மனிதன் மெதுவாகக் கந்தமாதன மலைக்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

योंऽबुधौ सेतुरूपेण वर्तते गन्धमादनः । स मार्गो ब्रह्मलोकस्य विश्वकर्त्रा विनिर्मितः

கடலில் பாலமாக (சேதுவாக) நிலைக்கும் அந்தக் கந்தமாதனமே பிரம்மலோகத்திற்கான பாதை; அதை உலகின் படைப்பாளர் அமைத்தார்.

Verse 3

लक्षकोटिसहस्राणि सरांसि सरितस्तथा । समुद्राश्च महापुण्या वनान्यप्याश्रमाणि च

லட்சக் கோடி ஆயிரக் கணக்கான ஏரிகளும், அதுபோல நதிகளும் உள்ளன; மிகப் புண்ணியமான சமுத்திரங்களும், காடுகளும் ஆசிரமங்களும் உள்ளன.

Verse 4

पुण्यानि क्षेत्रजातानि वेदारण्या दिकानि च । मुनयश्च वसिष्ठाद्या सिद्धचारणकिन्नराः

புண்ணியத் தலங்களும், எல்லாத் திசைகளிலும் வேதாரண்யங்களும் உள்ளன; வசிஷ்ட முதலிய முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கின்னரர்களும் உள்ளனர்.

Verse 5

लक्ष्म्या सह धरण्या च भगवान्मधुसूदनः । सावित्र्या च सरस्वत्या सहैव चतु राननः

பகவான் மதுசூதனன் லக்ஷ்மியுடனும் தரணியுடனும் (பூமியுடனும்) அங்கே உள்ளான்; சாவித்ரி, சரஸ்வதியுடன் சதுரானனன் (பிரம்மா)வும் உள்ளான்.

Verse 6

हेरंबः षण्मुखश्चैव देवाश्चेंद्रपुरोगमाः । आदित्यादिग्रहाश्चैव तथाष्टौ वसवो द्विजाः

ஹேரம்பன் (கணேசன்) மற்றும் ஷண்முகன் (ஸ்கந்தன்) உள்ளனர்; இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள், ஆதித்யாதி கிரகங்கள், மேலும் ஓ இருபிறப்பாளனே, எட்டு வசுக்களும் உள்ளனர்.

Verse 7

पितरोलोकपालाश्च तथान्ये देवता गणाः । महापातकसंघानां नाशने लोकपावने

பித்ருக்கள், லோகபாலர்கள், மேலும் பிற தேவகணங்களும் அங்கே உள்ளனர்—உலகங்களைப் புனிதப்படுத்தி, மகாபாதகக் கூட்டங்களை அழிக்கும் அந்தத் தலத்தில்.

Verse 9

दिवानिशं वसंत्यत्र पर्वते गंधमादने । अत्र गौरी सदा तुष्टा हरेण सह वर्तते । अत्र किन्नरकांतानां क्रीडा जागर्ति नित्यशः । तस्य दर्शनमात्रेण बुद्धिसौख्यं नृणां भवेत्

கந்தமாதன மலைமேல் அவர்கள் பகலிரவும் தங்குகின்றனர். அங்கே கௌரி எப்போதும் மகிழ்ந்து ஹரன் (சிவன்) உடன் சேர்ந்து வாசம் செய்கிறாள். அங்கே கின்னரர்களின் காதலியரின் விளையாட்டு நாள்தோறும் விழிப்புடன் உள்ளது. அந்த மலையை ஒருமுறை தரிசித்தாலே மனிதர்க்கு புத்திசுகமும் மனஅமைதியும் உண்டாகும்.

Verse 10

तन्मूर्धनि कृतावासाः सिद्धचारणयोषितः । पूजयंति सदा कालं शंकरं गिरिजापतिम्

அதன் சிகரத்தில் சித்தர் மற்றும் சாரணர் பெண்கள் வாசம் செய்கின்றனர்; அவர்கள் எந்நேரமும் கிரிஜாபதி சங்கரனை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 11

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागमकोटयः । अंगलग्नैर्विनश्यंति गन्धमादनमारुतैः

பிரம்மஹத்தியைப் போன்ற பாவங்களின் கோடிகள், மேலும் தடைசெய்யப்பட்ட குற்றங்களின் எண்ணற்ற கோடிகள்—உடலோடு ஒட்டியிருந்தாலும்—கந்தமாதனத்தின் காற்றால் அழிகின்றன.

Verse 12

असावुल्लोलकल्लोले तिष्ठन्मध्ये महांबुधौ । आसीन्मुनिगणैः सेव्यः पुरा वै गन्धमादनः

இந்த கந்தமாதனம் பேர்கடலின் நடுவே, அலைகள் உருண்டு எழும் நடுவில் நிலைத்து நிற்கிறது; முற்காலத்தில் இது முனிவர் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்பட்டு போற்றப்பட்ட தலமாக இருந்தது.

Verse 13

ततो नलेन सेतौ तु बद्धे तन्मध्यगोचरः । रामाज्ञयाखिलैः सेव्यो बभूव मनुजैरपि

பின்னர் நளன் சேதுவை கட்டியபோது, இது அந்த வழியின் நடுப்பகுதியில் பயணத்திற்கு எட்டும் இடமாக ஆனது; ராமனின் ஆணையால் இது அனைவராலும்—மனிதர்களாலும் கூட—சேவிக்கப்பட்டு போற்றப்பட்டது.

Verse 14

सेतुरूपं गिरिं तं तु प्रार्थयेद्गंधमादनम् । क्षमाधर महापुण्य सर्वदेवनमस्कृत

பின்பு சேதுரூபமாயுள்ள அந்த கந்தமாதன மலைக்குப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்— “ஹே க்ஷமாதரா! ஹே மஹாபுண்யவானே! எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்।”

Verse 15

विष्ण्वा दयोऽपि ये देवास्सेवंते श्रद्धया सह । तं भवंतमहं पद्भ्यामाक्रमामि नगोत्तम

“விஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் பக்தியுடன் உம்மைச் சேவிக்கின்றனர்; ஆயினும் ஹே மலைச்சிறந்தவனே, நான் என் பாதங்களால் உம்மேல் அடியெடுத்து வைக்கிறேன்।”

Verse 16

क्षमस्व पादघातं मे दयया पापचेतसः । त्वन्मूर्द्धनि कृतावासं शंकरं दर्शयस्व मे

“கருணையால், பாவமனத்தால் ஏற்பட்ட என் பாதஅடிப்பை மன்னிப்பாயாக. உன் சிகரத்தில் வாசம் செய்துள்ள சங்கரனை எனக்குக் காட்டுவாயாக.”

Verse 17

प्रार्थयित्वा नरस्त्वेवं सेतुरूपं नगोत्तमम् । ततो मृदुपदं गच्छेत्पावनं गन्धमादनम्

இவ்வாறு சேதுரூபமான மலைச்சிறந்தவனைப் பிரார்த்தித்த பின், மனிதன் புனிதமான கந்தமாதனத்தை நோக்கி மென்மையான அடிகளுடன் செல்ல வேண்டும்।

Verse 18

अब्धौ तत्र नरः स्नात्वा पर्वते गन्धमादने । पिंडदानं ततः कुर्यादपि सर्षपमात्रकम्

அங்கே கடலில் நீராடி, கந்தமாதன மலைக்கு சென்று, மனிதன் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும்— அது கடுகு அளவாக இருந்தாலும் கூட।

Verse 19

तृप्तिं प्रयांति पितरस्तस्य यावद्युगक्षयः । शमीदलसमानान्वा दद्यात्पिंडान्पितॄन्प्रति

அவனது முன்னோர்கள் யுகத்தின் முடிவு வரை திருப்தி அடைகிறார்கள். அல்லது முன்னோர்களுக்கு வன்னி இலை அளவுள்ள பிண்டங்களை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 21

सर्वतीर्थोत्तमं पुण्यं नाम्ना पापविनाशनम् । अस्ति पुण्यतमं विप्राः पवित्रे गन्धमादने

ஓ அந்தணர்களே! புனிதமான கந்தமாதன மலையில் 'பாபவிநாசனம்' என்ற பெயருடைய மிகச் சிறந்த புண்ணிய தீர்த்தம் உள்ளது. இது அனைத்து தீர்த்தங்களிலும் சிறந்தது.

Verse 22

यस्य संस्मरणादेव गर्भवासो न विद्यते । तत्प्राप्य तु नरः स्नायात्स्वदे हमलनाशनम् । तत्र स्नानान्नरो याति वैकुण्ठं नात्र संशयः

எதை நினைத்தாலே மறுபிறவி கிடையாதோ, அங்கு சென்று மனிதன் தன் உடல் அழுக்கை (பாவத்தை) போக்க நீராட வேண்டும். அங்கு நீராடுவதால் மனிதன் வைகுண்டத்தை அடைகிறான், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । सूत पापविनाशाख्य तीर्थस्य ब्रूहि वैभवम् । व्यासेन बोधितस्त्वं हि वेत्सि सर्वं महामुने

ரிஷிகள் கூறினர்: ஓ சூதரே! 'பாபவிநாசனம்' என்ற தீர்த்தத்தின் பெருமையைச் சொல்லுங்கள். வியாசரால் உபதேசிக்கப்பட்டவர் என்பதால், ஓ மாமுனியே! நீங்கள் அனைத்தையும் அறிவீர்கள்.

Verse 24

श्रीसूत उवाच । ब्रह्माश्रमपदे वृत्तां पार्श्वे हिमवतः शुभे । वक्ष्यामि ब्राह्मणश्रेष्ठा युष्माकं तु कथां शुभाम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்: ஓ சிறந்த அந்தணர்களே! இமயமலையின் புனிதமான பக்கத்தில் உள்ள பிரம்மாசிரமத்தில் நடந்த ஒரு மங்களகரமான கதையை உங்களுக்குச் சொல்வேன்.

Verse 25

अस्याश्रमपदं पुण्यं ब्रह्माश्रमपदे शुभे । नानावृक्षगणाकीर्णं पार्श्वे हिमवतः शुभे

அந்த ஆசிரமத் தலம் மிகப் புனிதமும் மங்களகரமும்; ‘பிரம்மாசிரமம்’ எனப் பெயர்பெற்றது. ஹிமவானின் திருப்பக்கத்தில் அமைந்து, பலவகை மரக்கூட்டங்களால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 26

वहुगुल्मलताकीर्णं मृगद्विपनिषेवितम् । सिद्धचारणसंघुष्टं रम्यं पुष्पितकाननम्

அது பல புதர்களும் கொடிகளும் அடர்ந்ததாக, மான்களும் யானைகளும் உலாவி வழிபடும் இடமாக இருந்தது. சித்தர்-சாரணர் புகழொலியால் முழங்கும், மலர்களால் மலர்ந்த இனிய கானகமாகத் திகழ்ந்தது.

Verse 27

वृतिभिर्बहुभिः कीर्णं तापसैरुशोभितम् । ब्राह्मणैश्च महाभागैः सूर्यज्वलनसंनिभैः

அது பல வேலிகளாலும் சுற்றுப்புறங்களாலும் சூழப்பட்டு, தவசிகளால் மிகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. மேலும் மகாபாக்யமான பிராமணர்களாலும்—எரியும் சூரியனைப் போல ஒளிவீசுவோராலும்—பொலிந்தது.

Verse 28

नियमव्रतसं पन्नैः समाकीर्णं तपस्विभिः । दीक्षितैर्यागहेतोश्च यताहारैः कृतात्मभिः

அது நியமமும் விரதமும் நிறைந்த தவசிகளால் நிரம்பியிருந்தது—யாகத்திற்காக தீட்சை பெற்றோர், உணவில் கட்டுப்பாடு கொண்டோர், தம்மைத் தாமே அடக்கியோர்.

Verse 29

वेदाध्ययनसंपन्नैर्वैदिकैः परिवेष्टितम् । वर्णिभिश्च गृहस्थैश्च वानप्रस्थैश्च भिक्षुभिः

அது வேதப் பயிற்சியில் தேர்ந்த வைதிகர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; மேலும் பிரம்மச்சாரிகள், கிருஹஸ்தர்கள், வானப்ரஸ்தர்கள், பிக்ஷுக்கள் ஆகியோராலும் நிறைந்திருந்தது.

Verse 30

स्वाश्रमाचारनिरतैः स्ववर्णोक्तविधायिभिः । वालखिल्यैश्च मुनिभिः संप्राप्तैश्च मरीचिभिः

அந்த ஆசிரமத்தில் தத்தம் ஆசிரமதர்மத்தில் நிலைத்தும், தத்தம் வர்ணவிதிகளின்படி கர்மங்களைச் செவ்வனே ஆற்றியும் இருந்த முனிவர்கள் இருந்தனர்; வாலகில்ய முனிவர்களும் அங்கு இருந்தனர், மரீசி முதலியோரும் வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 31

तत्राश्रमे पुरा कश्चिच्छूद्रो दृढमतिर्द्विजाः । साहसी ब्राह्मणाभ्याशमाजगाम मुदान्वितः

ஓ இருபிறப்பினரே! அந்த ஆசிரமத்தில் முற்காலத்தில் திடமதி என்னும் ஒரு சூத்ரன் இருந்தான்; இயல்பாகவே துணிவுடைய அவன் மகிழ்ச்சியுடன் பிராமணர்களின் அருகே வந்தான்।

Verse 32

आगतो ह्याश्रमपदं पूजितश्च तपस्विभिः । नाम्ना दृढमतिः शूद्रः साष्टांगं प्रणनाम वै

ஆசிரமத்துக்கு வந்த அவனைத் தபஸ்விகள் மரியாதையுடன் வரவேற்றனர். திடமதி என்னும் அந்த சூத்ரன் அப்போது சாஷ்டாங்கமாகத் தண்டவத் प्रणாமம் செய்தான்।

Verse 33

तान्स दृष्ट्वा मुनिगणान्देवकल्पान्महौजसः । कुर्वतो विविधान्यज्ञान्संप्रहृष्य स शूद्रकः

தேவர்போல் ஒளிவீசும் மகத்தான முனிவர் கூட்டங்கள் பலவகை யாகங்களைச் செய்வதைக் கண்டு, அந்த சூத்ரன் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தான்।

Verse 34

अथास्य बुद्धिरभवत्तपःकर्तुमनुत्तमम् । ततोऽब्रवीत्कुलपतिं मुनिमागत्य तापसम्

அப்போது அவனுக்கு ஒப்பற்ற தவம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுந்தது. பின்னர் அவன் ஆசிரமத்தின் குலபதியான தபஸ்வி முனிவரை அணுகி உரைத்தான்।

Verse 35

दृढमतिरुवाच । तपोधन नमस्तेऽस्तु रक्ष मां करुणानिधे । तव प्रसादादिच्छामि धर्मं चर्तुं द्विजर्षभ

திடமதி கூறினான்— ஓ தவநிதியே, உமக்கு வணக்கம். ஓ கருணாநிதியே, என்னைக் காப்பாற்றும். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, உமது அருளால் நான் தர்மத்தை அனுஷ்டிக்க விரும்புகிறேன்.

Verse 36

तस्मादभिगतं मां त्वं यागे दीक्षय सुव्रत । ब्रह्मन्नवरवर्णोऽहं शूद्रो जात्यास्मि सत्तम

ஆகையால் உம்மிடம் வந்தேன்; ஓ சிறந்த விரதமுடையவரே, யாகத்திற்காக எனக்கு தீட்சை அளியுங்கள். ஓ பிராமணரே, நான் மிகத் தாழ்ந்த வர்ணத்தவன்; பிறப்பால் நான் சூத்ரன், ஓ நற்புருஷரே.

Verse 37

शुश्रूषां कर्तुमिच्छामि प्रपन्नाय प्रसीद मे । एवमुक्ते तु शूद्रेण तमाह ब्राह्मणस्तदा

நான் பணிவிடை செய்ய விரும்புகிறேன்; சரணடைந்த என்மேல் அருள் புரியுங்கள். சூத்ரன் இவ்வாறு கூறியபோது, அப்போது அந்தப் பிராமணன் அவனிடம் சொன்னான்.

Verse 38

कुलपतिरुवाच । यागे दीक्षयितुं शक्यो न शूद्रो हीनजन्मभाक् । श्रूयतां यदि ते बुद्धिः शुश्रूषानिरतो भव

குலபதி கூறினார்— நிலவும் விதிப்படி தாழ்ந்த பிறப்புடைய சூத்ரன் யாகத் தீட்சைக்கு தகுதியல்ல. ஆனால் கேள்; உன் உறுதி உண்மையெனில், பணிவிடையில் ஈடுபடு.

Verse 39

उपदेशो न कर्तव्यो जातिहीनस्य कर्हिचित् । उपदेशे महान्दोष उपाध्यायस्य विद्यते

‘ஜாதியற்றவன்’ எனக் கருதப்படுபவனுக்கு எப்போதும் உபதேசம் செய்யக் கூடாது. உபதேசம் செய்தால் ஆசானுக்கு பெரும் தோஷம் உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 40

नाध्यापयेद्बुधः शूद्रं तथा नैव च याजयेत् । न पाठयेत्तथा शूद्रं शास्त्रं व्याकरणादिकम्

அறிஞன் சூர்திரனுக்கு போதிக்கக் கூடாது; அவனுக்காக யாக-யாஜனமும் செய்யக் கூடாது. அதுபோல வியாகரணம் முதலிய சாஸ்திரங்களை அவனிடம் படிக்கச் செய்யக் கூடாது.

Verse 41

काव्यं वा नाटकं वापि तथालंकारमेव च । पुराणमितिहासं च शूद्रं नैव तु पाठयेत्

காவியம், நாடகம், அலங்கார சாஸ்திரம் ஆகியவற்றைச் சூர்திரனிடம் படிக்கச் செய்யக் கூடாது; அதுபோல புராணங்களையும் இதிஹாசங்களையும் போதிக்கக் கூடாது.

Verse 42

यदि चोपदिशेद्विप्रः शूद्रं चैतानि कर्हिचित् । त्यजेयुर्ब्राह्मणा विप्रं तं ग्रामाद्ब्रह्मसंकुलात्

எப்போதாவது ஒரு விப்ரன் சூர்திரனுக்கு இவற்றை உபதேசித்தால், வேதப் புனிதம் நிறைந்த அந்த ஊரிலிருந்து அந்த விப்ரனைப் பிராமணர்கள் வெளியேற்ற வேண்டும்.

Verse 43

शूद्राय चोपदेष्टारं द्विजं चंडालवत्त्यजेत् । शूद्रं चाक्षरसंयुक्तं दूरतः परिवर्जयेत्

சூர்திரனுக்கு உபதேசிக்கும் த்விஜனைச் சண்டாளனைப் போலத் துறக்க வேண்டும். எழுத்தறிவுடன் கூடிய சூர்திரனைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்.

Verse 44

अतः शुश्रूष भद्रं ते ब्राह्मणाञ्छ्रद्धया सह । शूद्रस्य द्विजशुश्रूषा मन्वादिभिरुदीरिता

ஆகையால் உன் நலனுக்காக நம்பிக்கையுடன் பிராமணர்களைச் சேவி. சூர்திரனுக்குத் த்விஜர்களின் சுஷ்ரூஷை மனு முதலியோர் விதியாக உரைத்துள்ளனர்.

Verse 45

नहि नैसर्गिकं कर्म परित्यक्तुं त्वमर्हसि । एवमुक्तस्तु मुनिना स शूद्रोऽचिंतयत्तदा

நீ உன் இயல்பான (நியமிக்கப்பட்ட) ஸ்வதர்மக் கடமையைத் துறக்கத் தகுதியற்றவன். முனிவர் இவ்வாறு கூறியதும் அந்த சூத்ரன் அப்போது ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.

Verse 46

किं कर्तव्यं मया त्वद्य व्रते श्रद्धा हि मे पुरा । यथा स्यान्मम विज्ञानं यतिष्येऽहं तथाद्य वै

இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? முன்பு எனக்கு விரதத்தில் உண்மையான श्रद्धை இருந்தது. எனக்குள் தெளிவு பிறக்குமாறு, இன்று நிச்சயமாக அதற்கேற்ப முயல்வேன்.

Verse 47

इति निश्चित्य मनसा शूद्रो दृढमतिस्तदा । गत्वाश्रमपदाद्दूरं कृतवानुटजं शुभम्

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து அந்த சூத்ரன் உறுதியான மனத்துடன் ஆனான். ஆசிரம இடத்திலிருந்து தூரம் சென்று ஒரு மங்கலமான குடிசையை அமைத்தான்.

Verse 48

तत्र वै देवतागारं पुण्यान्यायतनानिच । पुष्पारामादिकं चापि तटाकखननादिकम्

அங்கே அவன் தேவதைக்கான ஆலயத்தையும் பிற புனித நிலையங்களையும் நிறுவினான். மலர்த் தோட்டங்கள் முதலியவற்றை அமைத்து, குளம் தோண்டுதல் போன்ற பணிகளையும் செய்தான்.

Verse 49

श्रद्धया कारयामास तपःसिद्ध्यर्थमात्मनः । अभिषेकांश्च नियमानुपवासादिकानपि

தன் தவத்தின் நிறைவை அடைய அவன் श्रद्धையுடன் இவற்றைச் செய்யச் செய்தான். அபிஷேகங்கள், நியமங்கள், உபவாசம் முதலியவற்றையும் முறையாக அனுஷ்டித்தான்.

Verse 50

बलिं च कृत्वा हुत्वा च दैवतान्यभ्यपूजयत् । संकल्पनियमोपेतः फलाहारो जितेंद्रियः

அவன் பலி அர்ப்பணம் செய்து ஹோமம் செய்து தேவர்களை முறையாக வழிபட்டான். சங்கல்பமும் நியமமும் உடையவனாய், பழமட்டும் உண்டு, இந்திரியங்களை அடக்கினான்.

Verse 51

नित्यं कंदैश्च मूलैश्च पुष्पैरपि तथा फलैः । अतिथीन्पूजयामास यथावत्समुपागतान्

அவன் தினமும் கிழங்குகள், வேர்கள், மலர்கள் மற்றும் பழங்களால், முறையாக வந்த விருந்தினர்களை தர்மப்படி உரிய முறையில் போற்றினான்.

Verse 52

एवं हि सुमहान्कालो व्यतिचक्राम तस्य वै । अथाश्रममगात्तस्य सुमतिर्नाम नामतः

இவ்வாறு அவனுக்குப் பெருநீண்ட காலம் கடந்தது. பின்னர் ‘சுமதி’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்ட ஒரு முனிவர் அவன் ஆசிரமத்துக்கு வந்தார்.

Verse 53

द्विजो गर्गकुलोद्भूतः सत्यवादी जितेंद्रियः । स्वागतेन मुनिं पूज्य तोषयित्वा फलादिकैः

கர்க குலத்தில் பிறந்த அந்த இருபிறப்பன் சத்தியவாதியும் இந்திரியஜயியும் ஆவான். அவன் வரவேற்று முனிவரை வழிபட்டு பழமுதலியவற்றால் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 54

कथयन्वै कथाः पुण्याः कुशलं पर्यपृच्छत । इत्थं सप्रणिपाताद्यैरुपचारैस्तु पूजितः

அவன் புண்ணியமளிக்கும் கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே முனிவரின் நலநிலை விசாரித்தான். இவ்வாறு வணக்கம் முதலிய உபசாரங்களால் முனிவர் போற்றப்பட்டார்.

Verse 55

आशीर्भिरभिनंद्यैनं प्रतिगृह्य च सत्क्रियाम् । तमापृछ्य प्रहृष्टाप्मा स्वाश्रमं पुनराययौ

ஆசீர்வாதங்களால் அவனைப் பாராட்டி, அவன் செய்த மரியாதை உபசாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அவனிடம் விடைபெற்று, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் முனிவர் மீண்டும் தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்।

Verse 56

एवं दिनेदिने विप्रः शूद्रेस्मिन्पक्षपातवान् । आगच्छदाश्रमं तस्य द्रष्टुं तं शूद्रयोनिजम्

இவ்வாறு நாள்தோறும் அந்தப் பிராமணன், அந்தச் சூத்ரனிடம் பாசப் பக்கச்சார்புடன், சூத்ர குலத்தில் பிறந்த அவனைப் பார்க்க அவன் ஆசிரமத்திற்கே வந்து கொண்டிருந்தான்।

Verse 57

बहुकालं द्विजस्याभूत्संसर्गः शूद्रयोनिना । स्नेहस्य वशमापन्नः शूद्रोक्तं नातिचक्रमे

நீண்ட காலம் அந்தத் த்விஜனுக்கு சூத்ர குலத்தில் பிறந்தவனுடன் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தது. பாசத்தின் வசப்பட்டு, சூத்ரன் சொன்னதை மீறாமல் அதன்படியே நடந்தான்।

Verse 58

अथागतं द्विजं शूद्रः प्राह स्नेहवशीकृतम् । हव्यकव्यविधानं मे कृत्स्नं ब्रूहि मुनीश्वर

அப்போது சூத்ரன், பாசத்தால் வசப்படுத்தப்பட்டு வந்த அந்தப் பிராமணனை நோக்கி—“முனீஸ்வரா! தேவர்க்கான ஹவ்யமும், பித்ருக்களுக்கான கவ்யமும் செய்யும் முழு விதிமுறையையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்” என்றான்।

Verse 59

पितृकार्यविधानार्थं देवकार्यार्थमेव च । मंत्रानुपदिश त्वं मे महालयविधिं तथा

“பித்ருகாரிய விதிக்காகவும், தேவர்காரியத்திற்காகவும், எனக்கு மந்திரங்களை உபதேசியுங்கள்; அதுபோல மகாலய அனுஷ்டானத்தின் முறையையும் கூறுங்கள்।”

Verse 60

अष्टकाश्राद्धकृत्यं च वैदिकं यच्च किंचन । सर्वमेतद्रहस्यं मे ब्रूहि त्वं वै गुरुर्मतः

அஷ்டகா-ஸ்ராத்தத்தின் மறைநெறிகளையும், வேத சம்பந்தமான எதுவாயினும் அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் என் குருவென மதிக்கப்படுவதால், முழு இரகசியத்தையும் உரையுங்கள்.

Verse 61

एवमुक्तः स शूद्रेण सर्वमेतदुपादिशत् । कारयामास तस्यायं पितृकार्यादिकं तथा

சூத்ரன் இவ்வாறு கூறியபோது அந்த த்விஜன் அவனுக்கு அனைத்தையும் உபதேசித்தான். மேலும் பித்ருகாரியம் முதலான தொடர்புடைய கடமைகளையும் முறையாகச் செய்ய வைத்தான்.

Verse 62

पितृकार्ये कृते तेन विसृष्टः स द्विजो गतः । अथ दीर्घेण कालेन पोषितः शूद्रयोनिना

அவன் பித்ருகாரியத்தை நிறைவேற்றிய பின் அந்த த்விஜன் விடைபெற்று சென்றான். பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அவனே சூத்ர யோனியில் பிறந்து வாழ்வாதாரம் பெற்றான்.

Verse 63

त्यक्तो विप्रगणैः सोऽयं पंचत्वमगमद्द्विजः । वैवस्वतभटैर्नीत्वा पातितो नरकेष्वपि

பிராமணக் கூட்டத்தால் கைவிடப்பட்ட இந்த த்விஜன் மரணத்தை அடைந்தான். வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) சேவகர்கள் அவனை இழுத்துச் சென்று நரகங்களிலும் தள்ளினர்.

Verse 64

कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च । भुक्त्वा क्रमेण नरकांस्तदंते स्था वरोऽभवत्

ஆயிரக் கோடி கல்பங்களும், நூறு கோடி கல்பங்களும் முறையே நரகங்களை அனுபவித்து, அதன் முடிவில் அவன் ஸ்தாவர (அசையா) நிலையை அடைந்தான்.

Verse 65

गर्दभस्तु ततो जज्ञे विड्वराहस्ततः परम् । जज्ञेऽथ सारमेयोऽसौ पश्चाद्वायसतां गतः

அப்போது அவன் கழுதையாகப் பிறந்தான்; அதன் பின் மலமுண்ணும் வராகமாக ஆனான். பின்னர் நாயாகப் பிறந்து, இறுதியில் காகத்தின் நிலையடைந்தான்.

Verse 66

अथ चंडालतां प्राप शूद्रयोनिमगात्ततः । गतवान्वैश्यतां पश्चात्क्षत्रियस्तदनंतरम्

பின்னர் அவன் சண்டாள நிலையடைந்தான்; அதன் பின் சூத்ர யோனியில் சென்றான். அடுத்து வைசியத்துவம் பெற்று, உடனே பின்னர் க்ஷத்திரியனாகப் பிறந்தான்.

Verse 67

प्रबलैर्बाध्यमानोऽसौ ब्राह्मणो वै तदाऽभवत् । उपनीतः स पित्रा तु वर्षे गर्भाष्टमे द्विजः

வலிய விதி-அழுத்தங்களால் நெருக்கப்பட்ட அவன் அப்போது பிராமணனானான். அந்த த்விஜனை கர்ப்பத்திலிருந்து எட்டாம் ஆண்டில் தந்தை உபநயனம் செய்து யஜ்ஞோபவீதம் அணிவித்தான்.

Verse 68

वर्तमानः पितुर्गेहे स्वाचाराभ्यासतत्परः । गच्छन्कदाचिद्गहने गृहीतो ब्रह्मरक्षसा

தந்தையின் வீட்டில் வாழ்ந்து நன்னடத்தைப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தான். ஒருமுறை அடர்ந்த காட்டில் செல்லும்போது பிரம்மராக்ஷசனால் பிடிக்கப்பட்டான்.

Verse 69

रुदन्भ्रमन्स्खल न्मूढः प्रहसन्विलपन्नसौ । शश्वद्धाहेति च वदन्वैदिकं कर्म सोऽत्यजत्

அவன் அழுதபடி அலைந்து, தடுமாறி மயங்கினான்—ஒருபோது சிரித்து, ஒருபோது புலம்பி; எப்போதும் ‘எரியுங்கள்! எரியுங்கள்!’ என்று சொல்லிக்கொண்டே வைதிகக் கடமைகளை விட்டுவிட்டான்.

Verse 70

दृष्ट्वा सुतं तथाभूतं पिता दुःखेन पीडितः । सुतमादाय च स्नेहा दगस्त्यं शरणं ययौ

மகனை அந்த அச்சுறுத்தும் நிலையில் கண்ட தந்தை துயரால் நொந்தான். அன்புடன் மகனைத் தூக்கிக்கொண்டு, அடைக்கலத்திற்காக அகஸ்திய முனிவரை நாடினான்.

Verse 71

भक्त्या मुनिं प्रणम्यासौ पिता तस्य सुतस्य वै । तस्मै निवेदयामास स्वपुत्रस्य विचेष्टितम्

பக்தியுடன் அந்தத் தந்தை முனிவரை வணங்கி, தன் மகனின் விசித்திரமும் துயரமூட்டும் நடத்தையை அவரிடம் தெரிவித்தான்.

Verse 72

अब्रवीच्च तदा विप्रः कुम्भजं मुनिपुंगवम् । एष मे तनयो ब्रह्मन्गृहीतो ब्रह्मरक्षसा

அப்போது அந்தப் பிராமணன், முனிவர்களில் சிறந்த கும்பஜரை நோக்கி—“ஓ பிரஹ்மன்! என் இந்த மகன் பிரஹ்மராக்ஷசனால் பிடிக்கப்பட்டான்” என்று கூறினான்.

Verse 73

सुखं न भजते ब्रह्मन्रक्ष तं करुणादृशा । नास्ति मे तनयोऽ प्यन्यः पितॄणामृणमुक्तये

“ஓ பிரஹ்மன்! அவன் இன்பம் அடைவதில்லை; கருணை நிறைந்த பார்வையால் அவனைப் பாதுகாப்பீராக. பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுபட எனக்கு வேறு மகனும் இல்லை.”

Verse 74

अस्य पीडाविनाशार्थमुपायं ब्रूहि कुम्भज । त्वत्समस्त्रिषु लोकेषु तपःशीलो न विद्यते

“ஓ கும்பஜா! இந்தப் பீடையை அழிக்கும் வழியைச் சொல்லும். மூன்று உலகங்களிலும் தவமும் ஒழுக்கமும் உம்மைப் போல யாரிடமும் இல்லை.”

Verse 75

अग्रणीः शिवभक्तानामुक्तस्त्वं हि महर्षिभिः । त्वां विनास्य परित्राणं न मेपुत्रस्य विद्यते

மஹரிஷிகள் உம்மை சிவபக்தர்களில் முதன்மையென உரைத்துள்ளனர். உம்மை இன்றி என் மகனுக்கு எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லை.

Verse 76

पित्रे कृपां कुरुष्व त्वं दयाशीला हि साधवः । श्रीसूत उवाच । एवमुक्तस्तदा तेन कुम्भजो ध्यानमास्थितः

தந்தையின் மீது கருணை புரிவீராக; சாதுக்கள் இயல்பாகவே தயைமிகுந்தவர்கள். ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—அவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் கும்பஜர் (அகஸ்தியர்) தியானத்தில் அமர்ந்தார்.

Verse 77

ध्यात्वा तु सुचिरं कालमब्रवीद्ब्राह्मणं ततः । अगस्त्य उवाच । पूर्वजन्मनि ते पुत्रो ब्राह्मणोऽयं महामते

நீண்ட நேரம் தியானித்து அவர் அந்தப் பிராமணனிடம் உரைத்தார். அகஸ்தியர் கூறினார்—மகாமதியே, முன்ஜென்மத்தில் உன் மகன் பிராமணனாக இருந்தான்.

Verse 78

सुमतिर्नाम विप्रोऽयं मतिं शूद्राय वै ददौ । कर्माणि वैदिकान्येष सर्वाण्युपदि देश वै

இந்தப் பிராமணன் ‘சுமதி’ எனப் பெயருடையவன். அவன் ஒரு சூத்ரனுக்கு கல்வியளித்து, எல்லா வைதிக கர்மங்களையும் உபதேசித்தான்.

Verse 79

अतोऽयं नरकान्भुक्त्वा कल्पकोटिसहस्रकम् । जातो भुवि तदंतेषु स्थावरादिषु योनिषु

ஆகையால் அவன் ஆயிரக்கோடி கல்பங்கள் வரை நரகங்களை அனுபவித்தான்; பின்னர் அதன் முடிவில் பூமியில் நிலைபெற்ற உயிர்கள் முதலிய யோனிகளில் பிறந்தான்.

Verse 80

इदानीं ब्राह्मणो जातः कर्मशेषेण ते सुतः । यमेन प्रेषितेनात्र गृहीतो ब्रह्मरक्षसा

இப்போது உன் மகன் முன்வினையின் மீதமுள்ள பலனால் பிராமணனாகப் பிறந்தான்; ஆனால் இங்கே யமன் அனுப்பிய பிரம்மராக்ஷசன் அவனைப் பிடித்தான்.

Verse 81

क्रूरेण पातकेनाद्धा पूवजन्मकृतेन वै । उपायं ते प्रवक्ष्यामि ब्रह्मरक्षोविनाशने

முன்ஜென்மத்தில் செய்த கொடிய பாவத்தின் காரணமாகவே இது நிகழ்ந்தது; பிரம்மராக்ஷசனை அழிக்கும் வழியை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 82

शृणुष्व श्रद्धया युक्तः समाधाय च मानसम् । दक्षिणांभोनिधौ विप्र सेतुरूपो महागिरिः

நம்பிக்கையுடன் கேள், மனத்தை ஒருமைப்படுத்து; ஓ விப்ரா, தென் கடலில் சேதுரூபமான ஒரு மாபெரும் மலை உள்ளது.

Verse 83

वर्तते दैवतैः सेव्यः पावनो गन्धमादनः । तस्योपरि महातीर्थं नाम्ना पापविनाशनम्

தேவர்களால் போற்றிப் பணியப்படும் தூய கந்தமாதனம் அங்கு உள்ளது; அதன் மேல் ‘பாபவிநாசனம்’ எனும் மாபெரும் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 84

अस्ति पुण्यं प्रसिद्धं च महापातकनाशनम् । भूतप्रेतपिशाचानां वेतालब्रह्म रक्षसाम्

அது புண்ணியமிக்கதும் புகழ்பெற்றதும், மஹாபாதகங்களை அழிப்பதும்; மேலும் பூதம், பிரேதம், பிசாசு, வேதாளம், பிரம்மராக்ஷசம் ஆகியவற்றையும் நீக்கும்.

Verse 85

महतां चैव रोगाणां तीर्थं तन्नाशकं स्मृतम् । सुतमादाय गच्छ त्वं तत्तीर्थं सेतुमध्यगम्

அந்த தீர்த்தம் பெருநோய்களையும் அழிப்பதாக நினைவுகூரப்படுகிறது. உன் மகனை அழைத்துக்கொண்டு சேது நாட்டின் நடுவில் உள்ள அந்தப் புனித தீர்த்தத்திற்குச் செல்।

Verse 86

प्रयतः स्नापय सुतं तीर्थे पापविनाशने । स्नानेन त्रिदिनं तत्र ब्रह्मरक्षो विनश्यति

ஒழுக்கத்துடன் பாபவிநாசன தீர்த்தத்தில் உன் மகனை நீராட்டுவாயாக. அங்கே மூன்று நாட்கள் நீராடினால் பிரம்மராக்ஷசன் அழியும்.

Verse 87

नैवोपायांतरं तस्य विनाशे विद्यते भुवि । तस्माच्छीघ्रं प्रयाहि त्वं रामसेतुं विमुक्तिदम्

அதன் அழிவிற்கு பூமியில் வேறு வழியே இல்லை. ஆகவே விரைந்து முக்தி அளிக்கும் ராமசேதுவிற்குச் செல்।

Verse 88

तत्र पापविनाशाख्यतीर्थे स्नापय ते सुतम् । मा विलंबं कुरुष्वात्र त्वरया याहि वै द्विज

அங்கே ‘பாபவிநாசன’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் உன் மகனை நீராட்டுவாயாக. இங்கே தாமதிக்காதே—விரைந்து செல், ஓ த்விஜனே.

Verse 89

इत्युक्तः स द्विजोऽगस्त्यं प्रणम्य भुवि दण्डवत् । अनुज्ञातश्च तेनासौ प्रययौ गंधमादनम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்தப் பிராமணன் தரையில் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்து அகஸ்தியருக்கு வணங்கினான். அவரின் அனுமதி பெற்று கந்தமாதனத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 91

सस्नौ स्वयं च विप्रेंद्राः पिता पापविनाशने । अथ तस्य सुतस्तत्र विमुक्तो ब्रह्मरक्षसा

அப்போது அந்த உயர்ந்த பிராமணத் தந்தை தாமே பாபவிநாசன தீர்த்தத்தில் நீராடினார். அதே இடத்தில் அவரது மகன் பிரம்மராக்ஷசப் பீடையிலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.

Verse 92

समजायत नीरोगः स्वस्थः सुन्दररूपधृक् । सर्वसंपत्समृद्धोऽसौ भुक्त्वा भोगाननेकशः

அவன் நோயற்றவனாகி, முழு நலத்துடன் அழகிய உருவம் பெற்றான். எல்லாச் செல்வங்களாலும் செழித்து, பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்தான்.

Verse 93

देहांते प्रययौ मुक्तिं स्नानात्पापविनाशने । पितापि तत्र स्नानेन देहांते मुक्तिमाप्तवान्

வாழ்நாள் முடிவில் பாபவிநாசனத்தில் நீராடியதனால் அவன் முக்தியை அடைந்தான். அவன் தந்தையும் அங்கே நீராடி உடல் முடிவில் மோட்சம் பெற்றார்.

Verse 94

तेनोपदिष्टो यः शूद्रः स भुक्त्वा नरकान्क्रमात् । अनेकासु जनित्वा च कुत्सितास्वपियोनिषु

அவரால் உபதேசிக்கப்பட்ட ஒரு சூத்ரன் வரிசையாக நரகங்களை அனுபவித்து, பலமுறை இழிவான யோனிகளிலும் பிறந்தான்.

Verse 95

गृध्रजन्मा भवत्पश्चाद्गंधमादनपर्वते । स कदाचिज्जलं पातुं तीर्थे पापविनाशने

பின்னர் கந்தமாதன மலையில் அவன் கழுகு யோனியில் பிறந்தான். ஒருசமயம் பாபவிநாசன தீர்த்தத்தில் நீர் அருந்த வருகை தந்தான்.

Verse 96

समागतः पपौ तोयं सिषिचे चात्मनस्तनुम् । तदैव दिव्यदेहः सन्सर्वाभरणभूषितः

அங்கு வந்து அவர் தீர்த்தநீரை அருந்தி தன் உடல்மேல் தெளித்தார். அதே கணத்தில் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக உடலை அவர் பெற்றார்.

Verse 97

दिव्यमाल्यांबरधरो रक्तचंदनरूषितः । दिव्यं विमानमारुह्य शोभितश्छत्रचामरैः

தெய்வீக மாலையும் ஆடையும் அணிந்து, செங்கந்தனப் பூச்சுடன் அவர் தெய்வீக விமானத்தில் ஏறினார்; அது குடையும் சாமரங்களாலும் ஒளிவீசியது.

Verse 98

उत्तमस्त्रीपरिवृतः प्रययावमरालयम्

சிறந்த அப்சரஸ்களால் சூழப்பட்ட அவர் அமரர்களின் இருப்பிடமான தேவலோகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 99

श्रीसूत उवाच । एवं प्रभावमेतद्वै तीर्थं पापविनाशनम् । स्वर्गदं मोक्षदं पुण्यं प्रायश्चित्तकरं तथा । ब्रह्मविष्णुमहे शानैः सेवितं सुरसेवितम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—இந்த ‘பாபவிநாசன’ தீர்த்தத்தின் மகிமை இவ்வாறே; இது ஸ்வர்கம் அளிப்பது, மோக்ஷம் அளிப்பது, மிகப் புண்ணியமானது, பிராயச்சித்தம் செய்யவல்லது; பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசர் சேவித்ததும், தேவர்கள் வழிபட்டதும் ஆகும்.

Verse 101

इत्थं रहस्यं कथितं मुनींद्रास्तद्वैभवं पापविनाशनस्य । यत्राभिषेकात्सहसा विमुक्तौ द्विजश्च शूद्रश्च विनिंद्यकृत्यौ

முனிவரத் தலைவர்களே, இவ்வாறு ‘பாபவிநாசன’த்தின் ரகசியமும் வைபவமும் கூறப்பட்டது; அங்கு அபிஷேக ஸ்நானம் மட்டும் செய்தாலே, நிந்தைக்குரிய செயல்கள் செய்திருந்தாலும், பிராமணனும் சூத்ரனும் உடனே விடுதலை பெறுவர்.