Adhyaya 22

Verse 1

। श्रीसूत उवाच । लक्ष्मीतीर्थे शुभे पुंसां सर्वैश्वर्यैककारणे । स्नात्वा नरस्ततो गच्छेदग्नितीर्थं द्विजोत्तमाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே, மனிதர்க்கு எல்லா ஐஸ்வர்யத்திற்கும் ஒரே காரணமான புனித லக்ஷ்மீதீர்த்தத்தில் நீராடி, பின்னர் மனிதன் அக்னிதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

अग्नितीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम् । तीर्थानामुत्तमं तीर्थं सर्वाभीष्टैकसाधनम् । तत्र स्नायान्नरो भक्त्या स्वपापपरिशुद्धये

அக்னிதீர்த்தம் மகாபுண்ணியமானது; மகாபாதகங்களை அழிப்பது. தீர்த்தங்களில் சிறந்த தீர்த்தம்; எல்லா அபீஷ்டங்களையும் நிறைவேற்றும் ஒரே சாதனம். அங்கே பக்தியுடன் நீராடும் மனிதன் தன் பாவங்கள் முழுமையாகத் தூய்மையடையும்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । अग्निर्तार्थमितिख्यातिः कथं तस्य मुनीश्वर

ரிஷிகள் கூறினர்— முனீஸ்வரரே, இதற்கு ‘அக்னிதீர்த்தம்’ என்ற புகழ் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

Verse 4

कुत्रैदमग्नितीर्थं च कीदृशं तस्य वैभवम् । एतन्नः श्रद्दधानानां विस्तराद्वक्तुमर्हसि

இந்த அக்னிதீர்த்தம் எங்கே உள்ளது? அதன் வைபவம் எத்தகையது? நாங்கள் நம்பிக்கையால் நிறைந்தவர்கள்; ஆகவே இதை விரிவாகச் சொல்லத் தாங்கள் உரியவர்.

Verse 5

श्रीसूत उवाच । सम्यक्पृष्टं हि युष्माभिः शृणुध्वं मुनिपुंगवाः । पुरा हि राघवो हत्वा रावणं सपरिच्छदम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்— நீங்கள் நன்றாகவே கேட்டீர்கள்; முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள். முற்காலத்தில் ராகவன், ராவணனை அவன் படை-பரிவாரத்துடன் சேர்த்து வதைத்து…

Verse 6

स्थापयित्वा तु लंकायां भर्तारं च विभीषणम् । सीतासौमित्रिसंयुक्तो रामो दशरथात्मजः

லங்கையில் விபீஷணனை அரசனாக நிறுவி, தசரதன் புதல்வன் ராமன் சீதையும் சௌமித்ரியும் (லக்ஷ்மணன்) உடன் புறப்பட்டான்.

Verse 7

सिद्धचारणगंधवैर्देवैरप्सरसां गणैः । स्तूयमानो मुनिगणैः सत्याशीस्तीर्थकौतुकी

சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர், தேவர்கள், அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள் மற்றும் முனிவர் குழுக்கள் போற்ற, என்றும் பொய்யாத ஆசீர்வாதம் உடைய அவர், தீர்த்தத்தை நாடும் பக்திக் களிப்புடன் புறப்பட்டார்।

Verse 8

धारयंल्लीलया चापं रामोऽसह्यपराक्रमः । आत्मनः शुद्धिमाधातुं जानकीं शोधितु तथा

தடுக்க முடியாத வீரமுடைய இராமன், விளையாட்டென வில்லைக் கையில் ஏந்தி, தன் களங்கமற்ற புகழை நிலைநாட்ட ஜானகியின் தூய்மையை முறையாக நிரூபிக்கத் தீர்மானித்தான்।

Verse 9

इंद्रादिदेववृन्दैश्च मुनिभिः पितृभिस्तथा । विभीषणेन सहितः सर्वेरपि च वानरैः

இந்திரன் முதலிய தேவர்கூட்டம், முனிவர் மற்றும் பித்ருக்கள், மேலும் விபீஷணன் மற்றும் எல்லா வானரர்களோடும் சேர்ந்து, அவர் அந்த மகாசபையில் முன்னே சென்றார்।

Verse 10

आययौ सेतुमार्गेण गंधमादनपर्वतम् । लक्ष्मीतीर्थतटे स्थित्वा जानकीशोधनाय सः

சேது வழியாக அவர் கந்தமாதன மலைக்கு வந்தார்; லக்ஷ்மீ தீர்த்தக் கரையில் நின்று, ஜானகியின் தூய்மையை நிரூபிக்கத் தயாரானார்।

Verse 11

अग्निमावाहयामास देवर्षिपितृसन्निधौ । अथोत्तस्थौ महांभोधेर्लक्ष्मीतीर्थाद्विदूरतः

தேவர், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் முன்னிலையில் அவர் அக்னியை ஆவாஹனம் செய்தார். அப்போது லக்ஷ்மீ தீர்த்தத்திலிருந்து தூரத்தில், பேர்கடலிலிருந்து அக்னி எழுந்து வெளிப்பட்டது।

Verse 12

पश्यत्सु सर्वलोकेषु लिहन्नंभांसि पावकः । आताम्रलोचनः पीतवासा धनुर्धरः

அனைத்து உலகங்களும் நோக்கிக் கொண்டிருக்க, நீரை நக்கிக் குடித்தவாறே அக்னி வெளிப்பட்டது. அங்கே வில்லேந்திய வீரன், செம்பட்ட கண்களுடன், பீதாம்பரம் அணிந்து நின்றான்.

Verse 13

सप्तभिश्चैव जिह्वाभिर्लेलिहानो दिशो दश । दृष्ट्वा रघुपतिं शूरं लीलामानुषरूपिणम्

ஏழு நாவுகளால் பத்து திசைகளையும் நக்கி ஒளிர்ந்த அக்னி, லீலையாக மனித வடிவம் கொண்ட ரகுபதியான வீரனை கண்டான்.

Verse 14

जगाद वचनं रम्यं जानकीशुद्धिकारणात् । रामराम महाबाहो राक्षसानां भयावह

ஜானகியின் தூய்மையை நிலைநாட்டுவதற்காக அவர் இனிய சொற்களை உரைத்தார்— “ராமா, ராமா! மகாபாஹோ, ராக்ஷசர்க்கு அச்சமூட்டுபவனே!”

Verse 15

पातिव्रत्येन जानक्या रावणं हतवान्भवान् । सत्यंसत्यं पुनः सत्यं नात्र कार्या विचारणा

ஜானகியின் பத்திவிரதத் தெய்வநெறியின் வலத்தாலேயே நீ ராவணனை வதைத்தாய். உண்மை, உண்மை, மீண்டும் உண்மை—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 16

कमलेयं जगन्माता लीलामानुषविग्रहा । देवत्वे देवदेहेयं मनुष्यत्वे च मानुषी

இவள் தாமரையில் பிறந்த உலகமாதா; லீலையாக மனித உடலை ஏற்றவள். தெய்வநிலையில் அவள் திவ்ய தேகம்; மனிதநிலையில் மனிதியாகத் தோன்றுகிறாள்.

Verse 17

विष्णोर्देहानुरूपां वै करोत्ये षात्मनस्तनुम् । यदायदा जगत्स्वामिन्देवदेव जनार्द्दन

ஹே உலகின் ஆண்டவனே, தேவர்களின் தேவனே ஜனார்த்தனனே! விஷ்ணு எப்போதெப்போதும் எந்த வடிவத்தை ஏற்கிறாரோ, அப்போதெல்லாம் அவளும் அதே வடிவத்திற்கேற்ப தன் உடலை அமைத்து, அவரது அவதார வெளிப்பாட்டிற்கு முற்றிலும் பொருந்துகிறாள்.

Verse 18

अवतारान्करोषि त्वं तदेयं त्वत्सहायिनी । यदा त्वं भार्गवो रामस्तदाभूद्धरणी त्वियम्

நீங்கள் எப்போதெப்போதும் அவதாரங்களை ஏற்கிறீரோ, அப்போதெல்லாம் இத்தேவி உங்கள் துணைவியும் உதவியாளியும் ஆகிறாள். நீங்கள் பார்கவ ராமன் (பரசுராமன்) ஆக இருந்தபோது, அவள் இத்தரணி—பூமி—ஆகவே ஆனாள்.

Verse 19

अधुना जानकी जाता भवित्री रुक्मिणी ततः । अन्येषु चावतारेषु विष्णोरेषा सहायिनी

இப்போது அவள் ஜானகி (சீதா) ஆகப் பிறந்தாள்; பின்னர் அவள் ருக்மிணி ஆகுவாள். பிற அவதாரங்களிலும் அவள் விஷ்ணுவின் நிலையான துணையும் உதவியாளுமாக இருக்கிறாள்.

Verse 20

तस्मामद्वचनादेनां प्रति गृह्णीष्व राघव । पावकस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा देवा महर्षयः

ஆகவே என் சொல்லின்படி, ஹே ராகவா, அவளை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள். பாவகன் (அக்னி) கூறிய அந்த வார்த்தையை கேட்ட தேவர்கள் மற்றும் மகரிஷிகள் சாட்சிகளாய் நின்று மகிழ்ந்தனர்.

Verse 21

विद्याधराश्च गंधर्वा मानवाः पन्नगास्तथा । अन्ये च भूतनिवहा रामं दश रथात्मजम्

வித்யாதரர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், பன்னகர்கள் (நாகர்கள்) மற்றும் பிற உயிர்க்கூட்டங்கள்—அனைவரும் தசரதன் புதல்வன் ராமனைச் சூழ்ந்து கூடியனர்.

Verse 22

जानकीं मैथिलीं चैव प्रशशंसुः पुनःपुनः । रामोऽग्निवचनात्सीतां प्रतिजग्राह निर्मलाम्

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் மைதிலி ஜானகியைப் புகழ்ந்தனர். அக்னியின் வாக்கினால் ராமன் குற்றமற்ற, தூய சீதையை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 23

एवं सीताविशुद्ध्यर्थं रामेणाक्लिष्टकर्मणा । आवाहने कृते वह्निर्लक्ष्मीतीर्थाद्विदूरतः

இவ்வாறு சீதையின் தூய்மையை நிலைநாட்ட, அயராத செயல்களுடைய ராமன் ஆவாஹனம் செய்தபோது, தொலைவிலிருந்த லக்ஷ்மீதீர்த்தத்திலிருந்து வஹ்னி வரவழைக்கப்பட்டான்.

Verse 24

यतः प्रदेशादुत्तस्थावंबुधेर्द्विजसत्तमाः । अग्नितीर्थं विजानीत तं प्रदेशमनुत्तमम्

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! கடலிலிருந்து அக்னி எழுந்த அந்த ஒப்பற்ற இடத்தை ‘அக்னிதீர்த்தம்’ என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 25

ततो विनिर्गमादग्नेरग्नितीर्थमितीर्यते । अत्र स्नात्वा नरो भक्त्या वह्नेस्तीर्थे विमुक्तिदे

அக்னி அங்கிருந்து வெளிப்பட்டதனால் இது ‘அக்னிதீர்த்தம்’ எனப்படுகிறது. இங்கு பக்தியுடன் நீராடும் மனிதன், விடுதலை அளிக்கும் வஹ்னியின் இந்த தீர்த்தத்தில் மோட்சப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 26

उपोष्य वेदविदुषो ब्राह्मणा नपि भोजयेत् । तेभ्यो वस्त्रं धनं भूमिं दद्यात्कन्यां च भूषिताम्

உபவாசம் இருந்து வேதம் அறிந்த பிராமணர்களுக்கும் அன்னம் அளிக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு ஆடை, செல்வம், நிலம் தானம் செய்து, தர்மப்படி அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 27

सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुसायुज्यमाप्नुयात् । अग्नितीर्थस्य कूलेस्मि न्नन्नदानं विशिष्यते

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன் விஷ்ணுவின் சாயுஜ்யத்தை அடைவான். இங்கு அக்னிதீர்த்தக் கரையில் அன்னதானம் மிகச் சிறந்த புண்ணியமாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 28

अग्नितीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । दुष्पण्योपि महापापो यत्र स्नानात्पिशाचताम्

அக்னிதீர்த்தத்துக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது. அங்கே நீராடியதால் மகாபாபியான துஷ்பண்யனும் பிசாசுத்தன்மை நிலையிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 29

परित्यज्य महा घोरां दिव्यं रूपमवाप्तवान् । पशुमान्नाम वैश्योऽभूत्पुरा पाटलिपुत्रके

மிகக் கொடிய உருவத்தைத் துறந்து அவன் தெய்வீக உருவத்தைப் பெற்றான். முன்பு பாடலிபுத்திரத்தில் ‘பசுமான்’ என்னும் வைசியனாக இருந்தான்.

Verse 30

स वै धर्मपरो नित्यं ब्राह्मणाराधने रतः । कृषिं निरंतरं कुर्वन्गो रक्षां चैव सर्वदा

அவன் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்; பிராமணர்களை வழிபட்டு சேவிப்பதில் ஈடுபட்டவன். இடையறாது உழவுத் தொழில் செய்து, எப்போதும் பசுக்களைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 31

पण्यवीथ्यां च विक्रीणन्कांचनादीनि धर्मतः । पशुमन्नामधेयस्य वणिक्छ्रेष्ठस्य तस्य वै

அவன் சந்தைத் தெருவில் பொன் முதலிய பொருட்களை தர்மப்படி விற்றான்; ‘பசுமான்’ எனப் பெயருடைய அவன் வணிகர்களில் சிறந்தவன் ஆவான்.

Verse 32

बभूव भार्यात्रितयं पतिशुश्रूषणे रतम् । ज्येष्ठा त्रीन्सुषुवे पुत्रान्वैश्यवंशविवर्द्धनान्

அவனுக்கு மூன்று மனைவியர் இருந்தனர்; அவர்கள் கணவன் சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். மூத்த மனைவி மூன்று மகன்களைப் பெற்றாள்; அவர்கள் வைசிய குலத்தை வளர்த்தவர்கள் ஆனார்கள்.

Verse 33

सुपण्यं पण्यवतं च चारुपण्यं तथैव च । मध्यमा सुषुते पुत्रौ सुकोश बहुकोशकौ

சுபாண்யன், பாண்யவத், மேலும் சாருபாண்யன்—இவ்வாறு பெயரிடப்பட்டனர். நடு மனைவி இரண்டு மகன்களைப் பெற்றாள்—சுகோசன், பஹுகோசன்.

Verse 34

तृतीयायां त्रयः पुत्रास्तस्य वैश्यस्य जज्ञिरे । महापण्यो महाकोशो दुष्पण्य इति विश्रुताः

மூன்றாம் மனைவியிடமிருந்து அந்த வைசியனுக்கு மூன்று மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் மகாபாண்யன், மகாகோசன், துஷ்பாண்யன் எனப் புகழ்பெற்றனர்.

Verse 35

एवं पशुमतस्तस्य वैश्यस्य द्विजसत्तमाः । बभूवुरष्टौ तनयास्तासु स्त्रीषु तिसृष्वपि

இவ்வாறு, ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே, அந்த வைசியன் பசுமானுக்கு அந்த மூன்று மனைவியரிடமிருந்து மொத்தம் எட்டு மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 36

ते सुपण्यमुखाः सर्वे पुत्रा ववृधिरे क्रमात । धूलिकेलिं वितन्वन्तः पित रौ तोषयंति ते

சுபாண்யன் முதலிய அந்த எல்லா மகன்களும் காலப்போக்கில் வளர்ந்தனர். தூளில் குழந்தை விளையாட்டுகள் செய்து, தந்தை-தாயை மகிழ்வித்தனர்.

Verse 37

पंचहायनतां प्राप्ताः क्रमात्ते वैश्यनंदनाः । पशुमानपि वैश्येंद्रः सर्वानपि च तान्सुतान्

காலப்போக்கில் அந்த வைசியரின் மகன்கள் ஐந்தாண்டு வயதை அடைந்தனர். அப்போது சிறந்த வைசியன் பசுமானன் தன் எல்லா மக்களையும் நோக்கி, அவர்களை முன்னேற்றப் பாதையில் வழிநடத்தத் தொடங்கினான்.

Verse 38

बाल्यमारभ्य सततं स्वकृत्येषु व्यशिक्षयत् । कृषिगोत्राणवाणिज्यकर्मसु क्रमशिक्षिताः

சிறுவயதிலிருந்தே அவர் அவர்களைத் தத்தம் கடமைகளில் இடையறாது பயிற்றுவித்தார். இவ்வாறு அவர்கள் படிப்படியாக வேளாண்மை, மாட்டுப் பராமரிப்பு, வாணிகத் தொழில்களில் கற்றுத் தேர்ந்தனர்.

Verse 39

सुपण्यमुख्याः सप्तैव पितृवाक्यमशृण्वत । पशुमान्वक्ति यत्कार्यं तत्क्ष णान्निरवर्तयन्

நல்லொழுக்கமுடையவர்களில் முதன்மையான அந்த ஏழு பேர் தந்தையின் வார்த்தையைச் செவிமடுத்தனர். பசுமானன் எந்தப் பணியைச் சொன்னாலும், அதை உடனே நிறைவேற்றினர்.

Verse 40

नैपुण्यं प्रापुरत्यंतं ते सुवर्णक्रियास्वपि । दुष्पण्यस्त्वष्टमः पुत्रो बाल्यमारभ्य संततम्

அவர்கள் பொன் வேலைகளிலும் மிகுந்த திறமை பெற்றனர். ஆனால் எட்டாவது மகன் துஷ்பண்யன் சிறுவயதிலிருந்தே வேறுபட்ட இயல்புடையவன்.

Verse 41

दुर्मार्गनिरतो भूत्वा नाशृणोत्पितृभा षितम् । धूलिकेलिं समारभ्य दुर्मार्गनिरतोऽभवत्

அவன் தீய வழியில் பற்றுடையவனாகி தந்தையின் அறிவுரையைச் செவிகொடுக்கவில்லை. தூசியில் விளையாட்டைத் தொடங்கி, அநீதிப் பாதையில் மேலும் மேலும் மூழ்கினான்.

Verse 42

स बाल एव सन्पुत्रो बालानन्यानबाधत । दुष्कर्मनिरतं दृष्ट्वा तं पिता पशुमांस्तथा

அந்த மகன் சிறுவனாக இருக்கும்போதே மற்ற குழந்தைகளைத் துன்புறுத்தினான். அவன் தீய செயல்களில் ஈடுபடுவதைக் கண்டு, அவன் தந்தை பசுமானும் கவனித்தார்.

Verse 43

उपेक्षा मेवकृतवान्बालिशोऽयमितीरयन् । अथाष्टावपि वैश्यस्य प्रापुर्यौवनमात्मजाः

'இவன் ஒரு முட்டாள் சிறுவன்,' என்று கூறி அவர் அலட்சியம் செய்தார். பின்னர் வைசியரின் எட்டு மகன்களும் வாலிப வயதை அடைந்தனர்.

Verse 44

ततोऽयमष्टमः पुत्रो दुष्णयो बलिनां वरः । गृहीत्वा पाणियु गलेबालान्नगरवर्तिनः

பின்னர் பலசாலிகளிலேயே சிறந்தவனான அந்த எட்டாவது மகன் துஷ்ணயன், நகரத்தில் வசிக்கும் குழந்தைகளை கைகளாலும் கழுத்தாலும் பிடித்துக் கொண்டான்.

Verse 45

निचिक्षेप स कूपेषु सरित्सु च सरःस्वपि । न कोऽपि तस्य जानाति दुश्चरित्रमिदं जनः

அவன் அவர்களை கிணறுகள், ஆறுகள் மற்றும் ஏரிகளிலும் வீசி எறிந்தான். ஆயினும் மக்களில் யாரும் அவனுடைய இந்தத் தீய நடத்தையை அறியவில்லை.

Verse 46

यावन्म्रियंते ते बालास्तावन्निक्षिप्तवाञ्जले । तेषां मृतानां बालानां पितरो मातरस्तथा

அந்தக் குழந்தைகள் இறக்கும் வரை, அவன் அவர்களைத் தண்ணீரில் வீசிக் கொண்டே இருந்தான். இறந்த அந்தக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் துயருற்றனர்.

Verse 47

गवेषयंति तान्सर्वान्नगरेषु हि सर्वशः । तान् दृष्ट्वा च मृतान्पुत्रान्के वलं प्रारुदञ्जनाः

அவர்கள் நகரமெங்கும் எல்லாத் திசைகளிலும் அவர்களைத் தேடினர். ஆனால் இறந்த மகன்களைப் பார்த்ததும் மக்கள் அழுதும் புலம்பியும் தவிர வேறொன்றும் செய்ய இயலவில்லை.

Verse 48

जलेष्वथ शवान्दृष्ट्वा जनाश्चक्रुर्यथोचितम् । एवं प्रतिदिनं बालान्दुष्पण्यो मारयन्पुरे

பின்னர் நீரில் சடலங்களைப் பார்த்த மக்கள் முறையான இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்தனர். இவ்வாறு அந்த தீய மனத்தவன் நாள்தோறும் நகரத்தில் குழந்தைகளை கொன்றுகொண்டிருந்தான்.

Verse 49

जनैरप्यपरिज्ञातश्चिरमेवमवर्तत । म्रियमाणेषु बालेषु वैश्यपुत्रस्य कर्मणा

மக்கள் அதை அறியாமலேயே இது நீண்ட காலம் தொடர்ந்தது. வணிகன் மகனின் செயல் காரணமாகக் குழந்தைகள் தொடர்ந்து இறந்தனர்.

Verse 50

प्रजानां वृद्धिराहित्याच्छून्यप्रायमभूत्पुरम् । ततः समेत्य पौरास्तद्वृत्तं राज्ञे न्यवेद यन्

மக்களின் பெருக்கம் நின்றதால் நகரம் கிட்டத்தட்ட வெறிச்சோடியது. பின்னர் நகரவாசிகள் கூடி அந்த நிகழ்வை முழுவதும் அரசனிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 51

श्रुत्वा नृपस्तद्वचनमाहूय ग्रामपालकान् । कारणं बालमरणे चिंत्यतामिति सोऽन्वशात्

அவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட அரசன் கிராமக் காவலர்களை அழைத்து ஆணையிட்டான்—“குழந்தைகள் இறப்பதற்கான காரணத்தை ஆராய்ந்து கண்டறியுங்கள்.”

Verse 52

ग्रामपालास्तथेत्युक्त्वा तत्र तत्र व्यवस्थिताः । सम्यग्गवेषयामासुः कारणं बालमारणे

“ததாஸ்து” என்று கூறி கிராமக் காவலர்கள் இங்கும் அங்கும் நிலைபெற்று, குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டதற்கான காரணத்தை நன்கு ஆராயத் தொடங்கினர்।

Verse 53

ते वै गवेषंयतोऽपि नाविंदन्बालमारकम् । ते पुनर्नृपमासाद्य भीता वाक्यमथाब्रु वन्

தேடியும் குழந்தைகளை கொன்றவனை அவர்கள் கண்டுபிடிக்கவில்லை. பின்னர் அச்சத்துடன் மீண்டும் அரசனை அணுகி உரைத்தனர்।

Verse 54

गवेषयंतोऽपि वयं तन्न विंदामहे नृप । यो बालान्नगरे स्थित्वा सततं मारयत्यपि

“அரசே! தேடியும் அவனை நாம் காணவில்லை—நகரத்திலேயே இருந்து இடையறாது குழந்தைகளை கொல்வவனை.”

Verse 55

पुनश्च नागराः सर्वे राजानं प्राप्य दुःखिताः । पुनः प्रजानां मरणमब्रुवन्वाष्पसंकुलाः

மீண்டும் எல்லா நகரவாசிகளும் துயருற்று அரசனை அணைந்தனர்; கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் மக்கள் மரணத்தைப் பற்றி மீண்டும் உரைத்தனர்।

Verse 56

राजा तत्कारणाज्ञानात्तूष्णीमास्ते विचिंत्य तु । कदाचिद्वैश्यपुत्रोयं पंचभिर्बा लकैः सह

காரணம் அறியாததால் அரசன் மௌனமாக அமர்ந்து சிந்தித்தான். அப்போது ஒருசமயம் இந்த வைசியன் மகன் ஐந்து சிறுவர்களுடன் (காணப்பட்டான்).

Verse 57

तटाकांतिकमापेदे पंकजाहरणच्छलात् । बलाद्गृहीत्वा तान्बालान्दुष्पण्यः क्रोशतस्तदा

தாமரை பறிப்பதெனும் சாக்கில் துஷ்பண்யன் குளத்தருகே சென்றான். பின்னர் அந்தச் சிறுவர்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து துன்பத்தால் அலறச் செய்தான்॥

Verse 58

क्रूरात्मा मज्जयामास कंठ दघ्ने सरोजले । मृतान्मत्वा च ताञ्छीघ्रं दुष्पण्यः स्वगृहं ययौ

அந்தக் கொடுஞ்சித்த துஷ்பண்யன் கழுத்தளவு நிறைந்த தாமரை நீரில் அவர்களை மூழ்கடித்தான். அவர்கள் இறந்தனர் என எண்ணி விரைவில் தன் இல்லம் சென்றான்॥

Verse 59

पञ्चानां पितरस्तेषां मार्गयंतः सुतान्पुरे । तेषु वै मार्गमाणेषु पंच तेना तिबालकाः

அந்த ஐவரின் தந்தைகள் நகரமெங்கும் தம் மகன்களைத் தேடி அலைந்தனர். அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருக்க, அந்த ஐந்து மிகச் சிறு பிள்ளைகள் அங்கேயே இருந்தனர்॥

Verse 60

निक्षिप्ता अपि तोयेषु नाम्रियंत यदृच्छया । ते शनैः कूलमासाद्य पंचापि क्लिन्नमौलयः

நீரில் எறியப்பட்டபோதும் தெய்வவழியால் அவர்கள் இறக்கவில்லை. மெதுவாகக் கரையை அடைந்து, ஐவரும் நனைந்த தலைமுடியுடன் உயிர்தப்பினர்॥

Verse 61

अशक्ता नगरं गंतुं बाल्यात्तत्रैव बभ्रमुः । दूरादुच्चार्यमाणानि स्वनामानि स्वबंधुभिः

சிறுவயதினால் நகரத்திற்குச் செல்ல இயலாமல் அவர்கள் அங்கேயே அலைந்தனர். தொலைவில் உறவினர்கள் அழைத்துக் கூறிய தம் பெயர்களை அவர்கள் கேட்டனர்॥

Verse 62

श्रुत्वा पंचापि ते बालाः प्रतिशब्दमकुर्वत । ततस्तत्पितरः श्रुत्वा तत्रागत्यसरस्तटे

அவர்களின் பெயர்களைக் கேட்டதும் அந்த ஐந்து சிறுவர்களும் பதிலொலியாக மறுமொழி கூறி அழைத்தனர். அதை கேட்ட அவர்களின் தந்தையர் அங்கே வந்து ஏரிக்கரையில் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 63

पुत्रान्दृष्ट्वा तु सप्राणान्प्रहर्षमतुलं गताः । किमेतदिति पित्राद्यैः पृष्टास्ते बालकास्तदा

தம் மகன்களை உயிருடன் கண்டதும் அவர்கள் அளவிலா மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். அப்போது தந்தையரும் மூத்தோரும் அந்தச் சிறுவர்களிடம்—“இது என்ன, என்ன நடந்தது?” என்று கேட்டனர்.

Verse 64

दुष्पण्यस्याथ दुष्कृत्यं बन्धुभ्यस्ते न्यवेदयन् । ततो विदितवृत्तांता राजानं प्राप्य नागराः

பின்னர் அவர்கள் துஷ்பண்யனின் தீச்செயலைத் தம் உறவினருக்கு அறிவித்தனர். அதன் பின் முழு நிகழ்வையும் அறிந்த நகரமக்கள் அரசனை அணுகினர்.

Verse 65

पंचभिः कथितं वृत्तं दुष्पण्यस्य न्यवेदयन् । ततो राजा समाहूय पशुमंतं वणिग्वरम् । पौरेष्वपि च शृण्वत्सु वाक्यमेतदभाषत

அந்த ஐவர் கூறிய நிகழ்வை அவர்கள் துஷ்பண்யனைப் பற்றி அரசனிடம் தெரிவித்தனர். அப்போது அரசன் அந்த மாட்டுச் செல்வம் நிறைந்த சிறந்த வணிகனை அழைத்து, நகரமக்கள் கேட்கும்படி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 66

राजोवाच । दुष्पण्यनामा पशुमन्बहुप्रजमिदं पुरम्

அரசன் கூறினான்— “துஷ்பண்யன் எனப் பெயருடைய மாட்டுச் செல்வம் கொண்டவனே! இந்த நகரம் பல மக்களால் நிறைந்தது…।”

Verse 67

शून्यप्रायं कृतं पश्य त्वत्पुत्रेण दुरात्मना । इदानीं बालिशानेतान्मज्जयामास वै जले

பார்—உன் துராத்மையான மகன் இவ்விடத்தை ஏறத்தாழ வெறிச்சோடச் செய்தான். இப்பொழுதே அவன் இந்த நிரபராத எளிய மக்களை நீரில் மூழ்கடித்தான்.

Verse 68

यदृच्छया च सप्राणाः पुनरप्या गताः पुरम् । अस्मिन्नित्थं गते कार्ये किं कर्तव्यं वदाधुना

தற்செயலாக அவர்கள் உயிருடன் மீண்டும் நகரை அடைந்துள்ளனர். இவ்வாறு காரியம் இந்நிலைக்கு வந்தபோது, இப்போது உடனே என்ன செய்ய வேண்டும்—சொல்லுங்கள்.

Verse 69

अद्य त्वामेव पृच्छामि यतस्त्वं धर्मतत्परः । इत्युक्तः पशुमान्राज्ञा धर्मज्ञो युक्तमब्रवीत्

இன்று நான் உன்னையே கேட்கிறேன்; ஏனெனில் நீ தர்மத்தில் உறுதியானவன். அரசன் இவ்வாறு கூற, தர்மஞானியான பசுமான் தகுந்த பதிலை உரைத்தான்.

Verse 70

पशुमानुवाच । पुरं निःशेषितं येन वधमेवायमर्हति । न ह्यत्र विषये किंचित्प्रष्टव्यं विद्यते नृप

பசுமான் கூறினான்—எவன் நகரை முற்றிலும் அழித்தானோ, அவன் வதத்திற்கே உரியவன். ஓ அரசே, இவ்விஷயத்தில் மேலும் கேட்கத் தக்கது ஒன்றுமில்லை.

Verse 71

न ह्ययं मम पुत्रः स्याच्छत्रुरेवातिपापकृत् । न ह्यस्य निष्कृतिं पश्ये येन निःशेषितं पुरम्

இவன் என் மகன் ஆக முடியாது; பெரும் பாவம் செய்த பகைவனே. நகரை நிஃசேஷமாக அழித்தவனுக்கு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் எனக்குத் தோன்றவில்லை.

Verse 72

वध्यतामेव दुष्टात्मा सत्यमेव ब्रवीम्यहम् । श्रुत्वा पशुमतो वाक्यं नागराः सर्व एव हि

“இந்த துஷ்டாத்மனை நிச்சயமாக வதம் செய்ய வேண்டும்—நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்.” பசுமானின் சொற்களை கேட்ட நகரமக்கள் அனைவரும் அதற்கே ஒப்பினர்.

Verse 73

वणिग्वरं श्लाघमाना राजानमिदमूचिरे । न वध्यतामयं दुष्टस्तूष्णीं निर्वास्यतां पुरात्

முதன்மை வணிகரைப் புகழ்ந்து நகரமக்கள் அரசனிடம் கூறினர்: “இந்த துஷ்டனை வதம் செய்ய வேண்டாம்; அமைதியாக நகரத்திலிருந்து நாடுகடத்துங்கள்.”

Verse 74

ततः स राजा दुष्पण्यं समाहूयेदमब्रवीत् । अस्माद्देशाद्भवाञ्छीघ्रं दुष्टात्मन्गच्छ सांप्रतम्

அப்போது அரசன் துஷ்பண்யனை அழைத்து கூறினான்: “ஓ துஷ்டமனத்தவனே, இந்த நாட்டிலிருந்து விரைவாக—இப்போதே—புறப்பட்டுச் செல்.”

Verse 75

यदि तिष्ठेस्त्वमत्रैव दण्डयेयं वधेन वै । इति राज्ञा विनिर्भर्त्स्य दूतैर्निर्वासितः पुरात्

“நீ இங்கேயே தங்கினால், உனக்கு மரணத் தண்டனை அளிப்பேன்.” அரசன் கடிந்ததால் அரச தூதர்கள் அவனை நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றினர்.

Verse 76

दुष्पण्यस्त्वथ तं देशं परित्यज्य भयान्वितः । मुनिमंडलसंबाधं वनमेव ययौ तदा

அப்போது துஷ்பண்யன் அச்சத்தால் நடுங்கி அந்த நாட்டை விட்டு, முனிவர் வட்டங்களால் நிரம்பிய காட்டிற்கே சென்றான்.

Verse 77

तत्राप्येकं मुनिसुतं स तोयेषु न्यमज्जयत् । केल्यर्थमागता दृष्ट्वा मुनिपुत्रा मृतं शिशुम्

அங்கேயும் அந்த வைசியன் மகன் விளையாட்டுக்காக ஒரு முனிவின் சிறு மகனை நீரில் மூழ்கடித்தான். விளையாட வந்த முனிவின் மகள்கள் அந்தக் குழந்தை இறந்து கிடப்பதைக் கண்டனர்.

Verse 78

तत्पित्रे कथयामासुरभ्येत्य भृशदुःखिताः । तत उग्रश्रवाः श्रुत्वा तेभ्यः पुत्रं जले मृतम्

அவர்கள் மிகுந்த துயரத்துடன் சென்று அந்தக் குழந்தையின் தந்தையிடம் செய்தியை அறிவித்தனர். அவர்களிடமிருந்து கேட்ட உக்ரச்ரவா, தன் மகன் நீரில் இறந்தான் என அறிந்து சோகத்தில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 79

तपोमहिम्ना दुष्प ण्यचरितं तदमन्यत । उग्रश्रवाः शशापैनं दुष्पण्यं वैश्यनंदनम्

தவத்தின் மகிமையால் உக்ரச்ரவா, அந்தத் தீச்செயல் துஷ்பண்யனுடைய நடத்தையே என உணர்ந்தார். பின்னர் அந்த வைசியன் மகன் துஷ்பண்யனை அவர் சபித்தார்.

Verse 80

उग्रश्रवा उवाच । मत्सुतं पयसि क्षिप्य यत्त्वं मारि तवानसि । तवापि मरणं भूयाज्जल एव निमज्जनात्

உக்ரச்ரவா கூறினார்—“அட தீயவனே! என் மகனை நீரில் எறிந்து கொன்றாய்; ஆகவே உன் மரணமும் நீரிலேயே மூழ்கி ஏற்படுக.”

Verse 81

मृतश्च सुचिरं कालं पिशाचस्त्वं भविष्यसि । इति शापे श्रुते सद्यो दुष्पण्यः खिन्नमानसः

“இறந்த பின் நீ நீண்ட காலம் பிசாசாக இருப்பாய்.” இந்தச் சாபத்தை கேட்டவுடன் துஷ்பண்யன் மனம் உடனே தளர்ந்தது.

Verse 82

तद्वै वनं परित्यज्य घोरमन्यद्वनं ययौ । सिंहादिक्रूरसत्वाढ्यं तस्मिन्प्राप्ते वनांतरम्

அவ்வனத்தை விட்டுவிட்டு அவன் மற்றொரு கொடிய வனத்திற்குச் சென்றான். சிங்கம் முதலிய கொடுமிருகங்கள் நிறைந்த அந்த வனாந்தரத்தை அடைந்தவுடன் எங்கும் அச்சம் சூழ்ந்தது.

Verse 83

पांसुवर्षं मह्द्वर्षन्वृक्षानामोटय न्मुहुः । वज्रघातसमस्पर्शो ववौ झंझानिलो महान्

தூசி பெருமழைபோல் பொழிந்து, காற்று மீண்டும் மீண்டும் மரங்களைப் பறித்தெறிந்தது. இடியடி போன்ற கடினத் தொடுதலுடன் அந்தப் பெரும் புயல் வனமெங்கும் முழங்கியது.

Verse 84

वेगेन गात्रं भिंदन्ती वृष्टिश्चासीत्सुदुःसहा । तद्दृष्ट्वा स तु दुष्पण्यश्चिंतयन्भृशदुः खितः

வேகத்தால் உடலைப் பிளப்பதுபோல் தாங்கமுடியாத மழை பெய்தது. அதை கண்ட துஷ்பண்யன் கவலையில் மூழ்கி மிகுந்த துயருற்றான்.

Verse 85

मृतं शुष्कं महाकायं गजमेकमपश्यत । महावातं महावर्षं तदा सोढुमशक्नुवन्

அவன் ஒரு பெருந்தேக யானையை இறந்து உலர்ந்து கிடப்பதைக் கண்டான். அப்போது பெருங்காற்றையும் பெருமழையையும் அவன் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 86

गजास्यविवरेणैव विवेशोदरगह्वरम् । तस्मिन्प्रविष्टमात्रे तु वृष्टिरासीत्सुभूयसी

யானையின் வாய்த் திறப்பின் வழியே அவன் அதன் வயிற்றுக் குகைக்குள் நுழைந்தான். ஆனால் நுழைந்த உடனே மழை இன்னும் அதிகமாகக் கொட்டியது.

Verse 87

ततो वर्षजलैः सर्वैः प्रवाहः सुमहानभूत् । स प्रवाहो वने तस्मिन्नदी काचिदजायत

அப்போது எல்லா மழைநீராலும் ஒரு மிகப் பெரும் வெள்ளப்பெருக்கு எழுந்தது; அந்தக் காட்டிலேயே அந்தப் பெருக்கே நதியாக உருவாயிற்று।

Verse 88

अथ तैर्वर्षसलिलैः स गजः पूरितोदरः । प्लवमानो महापूरे नीरंध्रः समजायत

பின்னர் அந்த மழைநீரால் அந்த யானையின் வயிறு நிரம்பியது; மகாவெள்ளத்தில் மிதந்தபடியே அது நிரந்த்ரம், அதாவது வெளியேறும் வழியற்றதாக ஆனது।

Verse 89

ततो निर्विवरस्यास्य जलपूर्णोदरस्य च । गजस्य जठरात्सोऽयं निर्गंतु न शशाक ह

ஆகவே அந்த யானைக்கு எந்தத் துளையும் இல்லாமல், அதன் வயிறு நீரால் நிரம்பியிருந்தது; எனவே இவன் (துஷ்பண்யன்) யானையின் ஜடரத்திலிருந்து வெளியே வர இயலவில்லை।

Verse 90

ततश्च वृष्टितोयानां प्रवाहो भीमवेगवान् । उदरस्थितदुष्पण्यं समुद्रं प्रापयद्गजम्

பின்னர் பயங்கர வேகமுடைய மழைநீரின் பெருக்கு, வயிற்றில் துஷ்பண்யன் இருந்த அந்த யானையை அடித்துச் சென்று கடலுக்கு கொண்டு சேர்த்தது।

Verse 91

दुष्पण्यः सलिले मग्नः क्षणात्प्राणैर्व्ययुज्यत । मृत एव स दुष्पण्यः पिशाचत्वमवाप्तवान्

துஷ்பண்யன் நீரில் மூழ்கி ஒரு கணத்தில் உயிர் நீங்கினான்; இறந்த அந்தத் துஷ்பண்யனே பிசாசுத் தன்மையை அடைந்தான்।

Verse 92

पीडितः क्षुत्पिपासाभ्यां दुर्गमं वनमाश्रितः । घोरेषु घर्मकालेषु समाक्रोशन्भयानकम्

பசி, தாகத்தால் துன்புற்ற அவன் அணுக இயலாத காட்டை அடைக்கலமாகக் கொண்டான். கொடிய வெப்பக் காலங்களில் அச்சத்தால் நடுங்கி பயங்கரமாக அலறினான்.

Verse 93

अतिष्ठद्गहनेऽरण्ये दुःखान्यनुभवन्बहु । कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च

அவன் அடர்ந்த வனாந்தரத்தில் தங்கி பல துயரங்களை அனுபவித்தான்—ஆயிரக் கோடி கல்பங்களும், நூறு கோடி கல்பங்களும் வரை.

Verse 94

स पिशाचो महादुःखी न्यवसद्घोरकानने । वनाद्वनांतरं धावन्देशाद्देशाद्देशांतरं तथा

அந்த பிசாசு பெருந்துயரில் மூழ்கி கொடிய காட்டில் வாழ்ந்தான்—காட்டிலிருந்து காட்டிற்கு ஓடி, அதுபோல நாட்டிலிருந்து நாட்டிற்கு, பகுதியிலிருந்து பகுதிக்கு அலைந்தான்.

Verse 95

सर्वत्रानुभवन्दुःखमाययौ दण्डकान्क्रमात् । अगस्त्यादाश्रमात्पुण्यान्नातिदूरे स संचरन्

எங்கும் துயரத்தை அனுபவித்தவனாக அவன் மெல்ல மெல்ல தண்டகாரண்யத்தை அடைந்தான். அலைந்து திரிந்தபோது புனித அகஸ்திய ஆசிரமத்திலிருந்து அவன் அதிக தூரமில்லை.

Verse 96

नदन्भैरवनादं च वाक्यमुच्चैरभाषत । भोभोस्तपोधनाः सर्वे शृणुध्वं मामकं वचः

பைரவ நாதம்போல் பயங்கரமாக முழங்கி அவன் உரக்கச் சொன்னான்—“ஹோ! ஹோ! தவத்தால் செல்வமுடையவர்களே, என் சொற்களை கேளுங்கள்!”

Verse 97

भवन्तो हि कृपावन्तः सर्वभूतहिते रताः । कृपादृष्ट्यानुगृह्णीत मां दुःखैरतिपीडितम्

தாங்கள் கருணையுள்ளவர்கள், அனைத்து உயிர்களின் நலனிலும் அக்கறை கொண்டவர்கள். துன்பங்களால் மிகவும் வருந்தும் என் மீது கருணைப் பார்வையால் அருள்புரியுங்கள்.

Verse 98

पुरा दुष्पण्यनामाहं वैश्यः पाटलिपुत्रके । पुत्रः पशु मतश्चापि बहून्बालानमारयम्

முன்பு நான் பாடலிபுத்திரத்தில் துஷ்பண்யன் என்ற பெயருள்ள வைசியனாக இருந்தேன். மிருக புத்தி கொண்டவனாகி, நான் பல குழந்தைகளைக் கொன்றேன்.

Verse 99

ततो विवासितो राज्ञा तस्माद्देशाद्वनं गतः । अमारयं जले पुत्रं तत्रोग्रश्रवसो मुनेः

பிறகு அரசனால் அந்த நாட்டிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்டு நான் காட்டிற்குச் சென்றேன். அங்கே நீரில் உக்ரசிரவஸ் என்ற முனியின் மகனைக் கொன்றேன்.

Verse 100

स मुनिर्दत्त वाञ्छापं ममापि मरणं जले । पिशाचतां च मे घोरां दत्तवान्दुःखभूयसीम्

அந்த முனிவர் எனக்கும் நீரிலேயே மரணம் நிகழும் என்று சாபமிட்டார்; மேலும் மிகுந்த துன்பத்தைத் தரும் கொடிய பிசாசு தன்மையை எனக்கு அளித்தார்.

Verse 101

कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतान्यपि । पिशाच तानुभूतेयं शून्यकाननभूमिषु

ஆயிரக்கணக்கான கோடி கல்பங்களாகவும், நூற்றுக்கணக்கான கோடி கல்பங்களாகவும் நான் இந்த வெறிச்சோடிய காடுகளில் பிசாசு தன்மையை அனுபவித்து வருகிறேன்.

Verse 102

नाहं सोढुं समर्थोऽस्मि पिपासां क्षुधमेव च । रक्षध्वं कृपया यूयमतो मां बहुदुःखिनम्

இந்தத் தாகத்தையும் பசியையும் நான் தாங்க இயலேன். ஆகவே கருணையுடன் நீங்கள் மிகுந்த துயருற்ற என்னை காத்தருளுங்கள்.

Verse 110

अगस्त्येनैवमुक्तस्तु सुतीक्ष्णो गन्धमादनम् । प्राप्याग्नितीर्थे संकल्प्य पिशाचार्थं कृपानिधिः

அகஸ்தியர் இவ்வாறு கூற, கருணைநிதியான முனி சுதீக்ஷ்ணர் கந்தமாதனத்தை அடைந்து, அக்னிதீர்த்தத்தில் அந்தப் பிசாசின் நலனுக்காக உறுதியான சங்கல்பம் செய்தார்.

Verse 119

इह भुक्त्वा महाभोगान्परत्रापि सुखं लभेत्

இவ்வுலகில் மாபெரும் போகங்களை அனுபவித்து, அப்புலகிலும் இன்பத்தை அடைவான்.