Adhyaya 16

Verse 1

सूत उवाच । कुंडे हनुमतः स्नात्वा स्वयं रुद्रेण सेविते । अगस्तितीर्थं विप्रेंद्रास्ततो गच्छेत्समाहितः

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! ருத்ரன் தாமே போற்றிய ஹனுமான் குளத்தில் நீராடி, பின்னர் மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி அகஸ்தி தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

एतद्विनिर्मितं तीर्थं साक्षाद्वै कुम्भयोनिना । प्रवर्तमाने कलहे पुरा वै मेरुविंध्ययोः

மேரு மற்றும் விந்த்ய மலைகளுக்கிடையில் சச்சரவு எழுந்த பழங்காலத்தில், கும்பயோனி (அகஸ்தியர்) தாமே இத்தீர்த்தத்தை நேரடியாக அமைத்தார்.

Verse 3

निरुद्धभुवनाभोगो ववृधे विंध्यपर्वतः । तदा प्राणिषु सर्वेषु निरुच्छ्वासेषु देवताः

விந்த்ய மலை பெருகி உலகங்களின் விரிவைத் தடுத்தது; அப்போது எல்லா உயிர்களும் மூச்சுத் திணற, தேவர்கள் கலங்கினர்.

Verse 4

कैलासं पर्वतं गत्वा शंभवे तद्व्यजिज्ञपन् । तदा स पार्वतीपाणिग्रहणोत्सुककौतुकी

அவர்கள் கைலாச மலைக்குச் சென்று அந்தச் செய்தியைச் சம்புவுக்கு அறிவித்தனர். அப்போது சிவன் பார்வதியின் பாணிகிரஹணத் திருமண மங்களோৎসவத்திற்கான மகிழ்ச்சிப் தயாரிப்புகளில் மிகுந்த ஆவலுடன் இருந்தான்.

Verse 5

प्रेषयित्वा वसिष्ठादीन्पार्वतीं याचितुं मुनीन् । कुंभज त्वं निगृह्णीष्व विंध्याद्रिमिति सोऽन्वशात्

வசிஷ்ட முதலிய முனிவர்களை பார்வதியின் கை வேண்ட அனுப்பிய பின், ஆண்டவன் கூறினான்—“கும்பஜ (அகஸ்திய)ே, நீ விந்திய மலைக்குத் தடையிட்டு அடக்கி நிறுத்து.”

Verse 6

ततः स कुम्भजः प्राह भगवंतं पिनाकिनम् । उद्वाहवेषं ते देव न द्रक्ष्येहं कथं विभो

அப்போது கும்பஜ (அகஸ்தியர்) பினாகி பகவானிடம் கூறினார்—“தேவா, விபோ! நான் புறப்பட்டால், உமது திருமண வேஷத்தின் ஒளியை இங்கே எவ்வாறு தரிசிப்பேன்?”

Verse 7

इति विज्ञापितः शंभुः पुनः कुंभजमब्रवीत् । कुंभजोद्वाहवेषं ते पार्वत्या सहितो ह्यहम्

இவ்வாறு விண்ணப்பிக்கப்பட்டதும் சம்பு மீண்டும் கும்பஜனிடம் கூறினார்—“கும்பஜனே, பார்வதியுடன் கூடிய என் திருமண வேஷத்தை நிச்சயமாக உனக்குக் காட்டுவேன்.”

Verse 8

वेदारण्ये महापुण्ये दर्शयिष्याम्यसंशयः । तद्गच्छ शीघ्रं विंध्याद्रिं निग्रहीतुं मुनीश्वर

“மிகப் புண்ணியமிக்க வேதாரண்யத்தில் நான் சந்தேகமின்றி அந்த வடிவத்தை உனக்குக் காட்டுவேன். ஆகவே, முனிவரே, விரைந்து சென்று விந்திய மலையை அடக்கி நிறுத்து.”

Verse 9

एवमुक्तस्ततोगस्त्यो विन्ध्याद्रिं स निगृह्य च । पादाक्रमणमात्रेण समीकुर्वन्महीतलम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அகஸ்திய முனிவர் விந்திய மலைக்குத் தடை விதித்தார்; தம் பாதஅளவினாலே அசமமான பூமியைச் சமமாக்கினார்।

Verse 10

चरित्वा दक्षि णान्देशान्गन्धमादनमन्वगात् । स विदित्वा महर्षिस्तु गन्धमादनवैभवम्

தென்னாட்டைச் சுற்றி வந்த அந்த மகரிஷி கந்தமாதன மலைக்குச் சென்றார்; கந்தமாதனத்தின் தெய்வீக வைபவமும் மகிமையும் அறிந்தார்।

Verse 11

तत्र तीर्थं महापुण्यं स्वनाम्ना निर्ममे मुनिः । लोपामुद्रासखस्तत्र वर्ततेऽद्यापि कुंभजः

அங்கே முனிவர் தம் பெயரால் மிகப் புண்ணியமான தீர்த்தத்தை நிறுவினார்; லோபாமுத்ரையின் தோழன், கும்பஜனான அகஸ்தியர் இன்றும் அங்கே தங்கியுள்ளார்।

Verse 12

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च न भूयो जन्मभाग्भवेत् । इह लोके त्रिकालेपि तत्तीर्थसदृशं द्विजाः

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி அதன் நீரை அருந்தினால் மீண்டும் பிறவி இல்லை. ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! இவ்வுலகில் மூன்று காலங்களிலும் அதற்கு ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை।

Verse 13

तीर्थं न विद्यते पुण्यं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । सर्वाभीष्टप्रदं नृणां यत्तीर्थस्नानवैभवात्

போகமும் மோட்சமும்—இரண்டின் பயனையும் தரும் புண்ணிய தீர்த்தம் வேறில்லை; ஏனெனில் அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடும் மகிமையால் மனிதர்க்கு எல்லா விருப்ப வரங்களும் கிடைக்கும்।

Verse 14

सुदीर्घतमसः पुत्रः कक्षीवान्नाम नामतः । लेभे मनोरमां नाम स्वनयस्य सुतां प्रियाम्

சுதீர்கதமஸின் புதல்வன் ‘கக்ஷீவான்’ எனப் பெயர்பெற்றவன். அவன் தன் வழிகாட்டியின் மகள் ‘மனோரமா’வை அன்பிற்குரிய மனைவியாகப் பெற்றான்.

Verse 15

कक्षीवतः कथा सेयं पुण्यापापविनाशिनी । तां कथां वः प्रवक्ष्यामि तच्छृणुध्वं मुनीश्वराः

கக்ஷீவானின் இக்கதை புண்ணியமும் பாவமும் இரண்டையும் அழிப்பதாகும். முனிவரே, அந்த வரலாற்றை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; கவனமுடன் கேளுங்கள்.

Verse 16

अस्ति दीर्घतमा नाम मुनिः परमधार्मिकः । तस्य पुत्रः समभवत्कक्षीवानिति विश्रुतः

‘தீர்கதமா’ என்னும் ஒரு முனிவர் இருந்தார்; அவர் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவர். அவருக்கு ஒரு புதல்வன் பிறந்தான்; அவன் ‘கக்ஷீவான்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 17

उपनीतः स कक्षीवान्ब्रह्मचारी जितें द्रियः । वेदाभ्यासाय स गुरोः कुले वासमकल्पयत्

கக்ஷீவானுக்கு உபநயனம் நிகழ்ந்தது; அவர் இந்திரியங்களை வென்ற பிரம்மச்சாரியாக ஆனார். வேதப் பயிற்சிக்காக அவர் குருவின் இல்லத்தில் வாழத் தொடங்கினார்.

Verse 18

उदंकस्य गुरोर्गेहे वसन्दीर्घतमःसुतः । सोऽध्येष्ट चतुरो वेदान्सांगाञ्छास्त्राणि षट् तथा

தீர்கதமஸின் மகன், குரு உதங்கரின் இல்லத்தில் தங்கி, நான்கு வேதங்களையும் அங்கங்களுடன் பயின்றான்; அதுபோல ஆறு சாஸ்திரங்களையும் கற்றான்.

Verse 19

इतिहासपुराणानि तथोपनिषदोऽपिच । उषित्वा षष्टिवर्षाणि कक्षीवान्गुरुसन्निधौ

இதिहास-புராணங்களையும் உபநிஷத்துகளையும் கற்றுத் தேர்ந்து, கக்ஷீவான் குருவின் சன்னிதியில் அறுபது ஆண்டுகள் தங்கினார்।

Verse 20

प्रयास्यन्स्वगृहं विप्रा गुरवे दक्षि णामदात् । उवाच वै गुरुर्विद्वान्कक्षीवान्ब्रह्मवित्तमः

ஓ பிராமணர்களே! தன் இல்லத்திற்குப் புறப்படும்போது அவர் குருவிற்கு தக்ஷிணை அர்ப்பணித்தார். அப்போது பிரம்மஞானத்தில் சிறந்த பண்டித குரு கக்ஷீவான் உரைத்தார்।

Verse 21

कक्षीवानुवाच । अहं गृहं प्रयास्यामि कुर्वनुज्ञां महामुने । अवलोक्य कृपादृष्ट्या मां रक्षोदंक सांप्रतम् । उदंकस्त्वेव मुदितः कक्षीवंतमथाब्रवीत्

கக்ஷீவான் கூறினார்—“இப்போது நான் என் இல்லத்திற்குப் புறப்படுகிறேன்; ஓ மகாமுனியே, அனுமதி அளியுங்கள். ஓ உதங்கா! கருணைநோக்கால் என்னைப் பார்த்து இப்பொழுது என்னைக் காத்தருளுங்கள்.” அப்போது மகிழ்ந்த உதங்கன் கக்ஷீவானிடம் உரைத்தான்।

Verse 22

उदंक उवाच । अनुजानामि कक्षीवन्गच्छ त्वं स्वगृहं प्रति

உதங்கன் கூறினான்—“ஓ கக்ஷீவானே! நான் உனக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன்; நீ உன் இல்லத்திற்குச் செல்।”

Verse 23

उद्वाहार्थमुपायं ते वत्स वक्ष्यामि तच्छृणु । रामसेतुं प्रयाहि त्वं गंधमादनपर्वतम्

வத்ஸா! உன் திருமண நிமித்தமாக ஒரு வழியைச் சொல்கிறேன்—கேள். நீ ராமசேதுவிற்கும் கந்தமாதன மலைக்கும் செல்।

Verse 24

तत्रागस्त्यकृतं तीर्थं सर्वाभीष्टप्रदा यकम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं पुंसां सर्वपापनिबर्हणम्

அங்கே அகஸ்திய முனிவர் நிறுவிய தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது. அது மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் அளித்து, எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும்.

Verse 25

विद्यते स्नाहि तत्र त्वं सर्वमंगलसाधने । त्रिवर्षं वस तत्र त्वं नियमाचारसंयुतः

அந்தத் தீர்த்தம் அங்கேயே உள்ளது—நீ அங்கே நீராடுவாயாக; அது எல்லா மங்களங்களையும் நிறைவேற்றும். நியமம், விரதம், ஒழுக்கம் உடையவனாய் அங்கே மூன்று ஆண்டுகள் தங்குவாயாக.

Verse 26

वर्षेषु त्रिषु यातेषु चतुर्थे वत्सरे ततः । निर्गमिष्यति मातंगः कश्चित्तीर्थोत्तमात्ततः

மூன்று ஆண்டுகள் கடந்தபின், அதன் பின் நான்காம் ஆண்டில் அந்த மிகச் சிறந்த தீர்த்தத்திலிருந்து ஒரு மாதங்கன் (யானை) வெளிப்படும்.

Verse 27

चतुर्दंतो महाकायः शरदभ्रसमच्छविः । तं गजं गिरिसंकाशं स्नात्वा तत्र समारुह

அது நான்கு தந்தங்களுடன், பெரும் உடலுடன், சரத்கால மேகங்களின் ஒளிபோன்ற காந்தியுடன் இருக்கும். அங்கே நீராடி, மலைபோன்ற அந்த யானையின் மேல் ஏறு.

Verse 28

आरुह्य तं गजं वत्स स्वनयस्य पुरीं व्रज । चतुर्दंतगजस्थं त्वां दृष्ट्वा शक्रमिवापरम्

அன்புக் குழந்தையே! அந்த யானையின் மேல் ஏறி, உன் பிரியனுடைய நகரத்திற்குச் செல். நான்கு தந்த யானையில் அமர்ந்த உன்னைப் பார்த்து, மக்கள் உன்னை மற்றொரு சக்ரன் (இந்திரன்) போலக் காண்பார்கள்.

Verse 29

राजर्षिः स्वनयो धीमान्हर्षव्याकुललोचनः । स्वकन्यायाः कृते दुःखं त्यजेदेव हृदिस्थितम्

அந்த ஞானமிகு ராஜரிஷி, ஆனந்தத்தால் கலங்கிய கண்களுடன், தன் மகளால் உண்டான இதயத்தில் உறைந்த துயரத்தைத் துறந்தார்।

Verse 30

पुरा हि प्रतिजज्ञे सा तस्य पुत्री मनोरमा । चतुर्दंतं महाकायं गजं सर्वांगपांडुरम्

முன்னொரு காலத்தில் அவன் மனோகரமான மகள் இவ்வாறு உறுதி செய்தாள்—நான்கு தந்தங்களுடைய, பெருந்தோற்றம் கொண்ட, அனைத்தங்கங்களும் வெண்மையான யானை.

Verse 31

आरुह्य यः समागच्छेत्स मे भर्ता भवेदिति । स्वकन्यायाः प्रतिज्ञां तां समाकर्ण्य स भूपतिः

“அதில் ஏறி யார் என்னிடம் வருகிறாரோ, அவரே என் கணவர் ஆவார்.” தன் மகளின் அந்த உறுதியைக் கேட்ட அந்த அரசன்…

Verse 32

दुःखाकुलमना भूत्वा सततं पर्यचिंतयत् । स्वनये चिंतयत्येवं नारदः समुपागमत्

துயரால் கலங்கிய மனத்துடன் அவன் இடையறாது சிந்தித்தான். தன் மகனைப் பற்றி இவ்வாறு எண்ணிக் கொண்டிருக்கையில் நாரதர் அங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 33

तमागतं मुनिं दृष्ट्वा राजर्षिरतिधार्मिकः । प्रत्युद्गम्य मुदा युक्तः पाद्यार्घ्याद्यैरपूजयत्

வந்த முனிவரைப் பார்த்த அந்த மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய ராஜரிஷி முன்னே சென்று வரவேற்று, மகிழ்ச்சியுடன் பாத்யம், அர்க்யம் முதலியவற்றால் பூஜித்தார்।

Verse 34

प्रणम्य नारदं राजा वचनं चेदमब्रवीत् । कन्येयं मम देवर्षे प्रतिज्ञामकरोत्पुरा

நாரதரை வணங்கி அரசன் இவ்வாறு கூறினான்— “தேவரிஷியே, என் இந்த மகள் முன்பு ஒரு பிரதிஞ்ஞை செய்தாள்.”

Verse 35

चतु र्दंतं महाकायं गजं सर्वांगपांडुरम् । आरुह्य यः समागच्छेत्स मे भर्ता भवेदिति

“நான்கு தந்தங்களும் கொண்ட, பேருருவம் உடைய, முழுவதும் வெண்மையான யானைமேல் ஏறி யார் என்னிடம் வருகிறாரோ, அவரே என் கணவர் ஆவார்.”

Verse 36

चतुर्दंतो महाकायो गजः सर्वांगपांडुरः । संभवेदिंद्रभवने भूतले नैव विद्यते

நான்கு தந்தங்களும் கொண்ட, பேருருவம் உடைய, முழுவதும் வெண்மையான யானை இந்திரனின் மாளிகையில் இருக்கலாம்; ஆனால் பூமியில் அது எங்கும் இல்லை.

Verse 37

इयं च दुस्तरामेनां प्रतिज्ञां बालिशाऽकरोत् । इयं प्रतिज्ञातितरां सततं बाधते हि माम्

இந்த மடப்பெண் நிறைவேற்ற இயலாத கடின பிரதிஞ்ஞை செய்தாள்; அந்த மிகக் கட்டுப்படுத்தும் பிரதிஞ்ஞை என்னை எப்போதும் வாட்டுகிறது.

Verse 38

अनूढा हि पितुः कन्या सर्वदा शोकमावहेत् । इति तस्य वचः श्रुत्वा स्वनये नारदोऽब्रवीत्

“திருமணம் ஆகாத மகள் தந்தைக்கு எப்போதும் துயரம் தருவாள்.” அவன் சொற்களை கேட்ட நாரதர் தம் மகனிடம் (அரசனிடம்) கூறினார்.

Verse 39

मा विषीदस्व राजर्षे तस्या ईदृग्विधः पतिः । भविष्यत्यचिरादेव पृथिव्यां ब्राह्मणोत्तमः

அரசரிஷியே, துயரப்படாதீர். விரைவிலேயே இப்பூமியிலே அந்தக் கன்னிக்கு அத்தகைய கணவர் கிடைப்பார்—ஒப்பற்ற பிராமணோத்தமன்.

Verse 40

कक्षीवानिति विख्यातो जामाता ते भविष्यति । इत्युक्त्वा नारदमुनिर्ययावाकाशमार्गतः

உன் மருமகன் ‘கக்ஷீவான்’ எனப் புகழ்பெற்றவனே ஆவான். இவ்வாறு கூறி முனி நாரதர் ஆகாய வழியே சென்றார்.

Verse 41

स्व नयस्तद्वचः श्रुत्वा नारदेन प्रभाषितम् । आकांक्षते दिवारात्रं तादृग्विधसमागमम्

நாரதர் உரைத்த அந்தச் சொற்களை கேட்டவுடன், அவள் பகலும் இரவும் அத்தகைய சந்திப்பை ஏங்கினாள்.

Verse 42

अतः सौम्य महाभाग कक्षीवन्बालतापस । अगस्त्यतीर्थमद्य त्वं स्नातुं गच्छ त्वरान्वितः

ஆகையால், இனியவனே, பெரும்பாக்கியவனான கக்ஷீவான், இளந்தபஸ்வியே, இன்று தாமதமின்றி அகஸ்த்ய தீர்த்தத்தில் நீராடச் செல்.

Verse 43

सर्वमंगलसिद्धिस्ते भविष्यति न संशयः । उदंकेनैवमुक्तोऽथ कक्षीवान्द्विजपुंगवः

உனக்கு எல்லா மங்களச் சித்திகளும் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. உதங்கர் இவ்வாறு கூற, இருபிறப்போரில் சிறந்த கக்ஷீவான் (செயலுக்கு முனைந்தான்).

Verse 44

अनु ज्ञातश्च गुरुणा प्रययौ गंधमादनम् । संप्राप्यागस्त्यतीर्थं च तत्र सस्नौ जितेंद्रियः

குருவின் அனுமதி பெற்ற அவர் கந்தமாதனத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார். அகஸ்த்ய தீர்த்தத்தை அடைந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி அங்கே நீராடினார்.

Verse 45

क्षेत्रोपवासमकरोद्दिनमेकं मुनीश्वरः । अपरेद्युः पुनः स्नात्वा पारणामकरोद्द्विजः

முனீஸ்வரர் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் ஒரு நாள் உபவாசம் இருந்தார். மறுநாள் மீண்டும் நீராடி, அந்தத் த்விஜர் விதிப்படி பாரணை செய்தார்.

Verse 46

रात्रौ तत्रैव सुष्वाप कक्षीवान्धर्मतत्परः । एवं नियमयुक्तस्य तस्य कक्षीवतो मुनेः

இரவில் அங்கேயே தர்மத்தில் பற்றுடைய கக்ஷீவான் உறங்கினார். இவ்வாறு நியமங்களால் நிறைந்த அந்தக் கக்ஷீவான் முனிவரின் (வரலாறு தொடர்கிறது).

Verse 47

एकेन दिवसे नोनं वर्षत्रयमथागमत् । अथ वर्षत्रयस्यांते तस्मिन्नेव दिने मुनिः

ஒரே நாளில் நிச்சயமாக மூன்று ஆண்டுகள் கடந்ததுபோல் ஆனது. அந்த மூன்று ஆண்டுகளின் முடிவில், அதே நாளில் முனிவருக்கு (அடுத்தது நிகழ்ந்தது).

Verse 48

अन्वास्य पश्चिमां संध्यां सुखं सुष्वाप तत्तटे । याममात्रावशिष्टायां विभावर्यां महाध्वनिः

மேற்குச் சந்தியாவை முறையாக அனுஷ்டித்து, அவர் அந்தக் கரையில் அமைதியாக உறங்கினார். இரவில் ஒரு யாமம் மட்டும் மீதமிருந்தபோது, இருளில் பேரொலி எழுந்தது.

Verse 49

उदभूत्प्रलयांभोधिवीचिकोलाहलोपमः । तेन शब्देन महता कक्षीवान्प्रत्यबुध्यत

பிரளயகாலக் கடலலைகளின் ஆரவாரம் போல் ஒரு பேரொலி எழுந்தது. அந்த வலிமைமிக்க நாதத்தால் கக்ஷீவான் விழித்து உணர்வடைந்தார்।

Verse 50

ततस्तु स्वनयो नाम राजा सानुचरो बली । मृगयाकौतुकी तत्र मधुरापतिराययौ

பின்பு ‘ஸ்வநய’ என்னும் வலிமைமிக்க அரசன் தன் பரிவாரத்துடன் அங்கே வந்தான். வேட்டையின் களிப்பில் ஆர்வமுற்ற மதுரையின் அதிபதி அந்த இடத்தை அடைந்தான்।

Verse 52

सामात्यो मृगयासक्तो रथवाजिगजैर्युतः । अगस्त्यतीर्थसविधमाससाद भटान्वितः

அமைச்சர்களுடன், வேட்டையில் ஈடுபட்டு, தேர்கள் குதிரைகள் யானைகள் உடன், படைவீரர்கள் சூழ, அகஸ்த்ய தீர்த்தத்தின் அருகே அவர் வந்தடைந்தான்।

Verse 53

स राजा मृगयाश्रांतः श्रांतसैनिकसंवृतः । तत्तीर्थतीरप्रांतेषु निषसाद महीपतिः

வேட்டையால் களைத்த அந்த அரசன், களைத்த படையினர் சூழ, அந்தத் தீர்த்தத்தின் கரையோரப் பகுதியில் அமர்ந்தான்—நிலத்தின் அதிபதி.

Verse 54

ततः प्रभाते विमले कक्षी वान्मुनिसत्तमः । अगस्त्यतीर्थे स्नात्वाऽसौ संध्यां पूर्वामुपास्य च

பின்னர் தூய்மையான விடியற்காலையில், முனிவர்களில் சிறந்த கக்ஷீவான் அகஸ்த்ய தீர்த்தத்தில் நீராடி, முறையாகப் பிராதః ஸந்த்யா உபாசனையைச் செய்தார்।

Verse 55

तस्य तीरे जपन्मत्रांस्तस्थौ नियमसंयुतः । अत्रांतरे तीर्थवराद्गज एको विनिर्ययौ

அதன் கரையில் அவர் நியமக் கட்டுப்பாடுகளுடன் மந்திரங்களை ஜபித்தபடி நின்றார். அச்சமயம் அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்திலிருந்து ஒரு யானை வெளிப்பட்டது.

Verse 56

चतुर्दंतो महाकायः कैलास इव मूर्तिमान् । स समुत्थाय तत्तीर्थादगात्कक्षीवदंतिकम्

நான்கு தந்தங்களும் பேருடலும் உடையவன்—கைலாசம் உருவெடுத்ததுபோல்—அந்த யானை அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து எழுந்து கக்ஷீவானின் அருகே சென்றது.

Verse 57

तमागतमुदंकोक्त लक्षणैरुपलक्षितम् । तदा निरीक्ष्य कक्षीवानारोढुं स्नानमातनोत्

உதங்கன் கூறிய மங்கள லட்சணங்களால் அறியப்பட்ட அந்த யானை வந்ததைப் பார்த்த கக்ஷீவான், அதை நோக்கி, நீராடல் கிரியையை நிறைவு செய்து ஏறத் தயாரானார்.

Verse 58

नमस्कृत्य च तत्तीर्थं श्लाघमानो मुहुर्मुहुः । आरुरोह च कक्षीवांश्चतुर्दंतं महागजम्

அந்தத் தீர்த்தத்தை வணங்கி, மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து, கக்ஷீவான் அந்தப் பெரும் நான்கு-தந்த யானையின் மேல் ஏறினார்.

Verse 59

आरुह्य तं चतुर्दंतं रजताचलसंनिभम् । स्वनयस्य पुरीमेव कक्षीवान्गंतुमैच्छत

வெள்ளி மலை போன்ற அந்த நான்கு-தந்த யானையின் மேல் ஏறிய கக்ஷீவான், ஸ்வநயனின் நகரத்திற்கே நேராகச் செல்ல விரும்பினார்.

Verse 60

तमारूढं चतुर्दंतं श्वेतदंतावलोत्तमम् । स वीक्ष्य निश्चिकायैनं कक्षीवानिति भूपतिः

நான்கு தந்தங்களும் ஒளிவிடும் வெண்தந்தங்களும் கொண்ட சிறந்த யானையின் மேல் ஏறியவரைக் கண்ட அரசன் உடனே அறிந்து—“இவரே கக்ஷீவான்” என்று உறுதி செய்தான்.

Verse 61

प्रसन्नहृदयो राजा तस्यांतिकमुपागमत् । तदाभ्याशमुपागम्य कक्षीवंतं नृपोऽब्रवीत्

மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அரசன் அவன் அருகே சென்றான்; நெருங்கி வந்து கக்ஷீவானிடம் உரையாடினான்.

Verse 62

स्वनय उवाच । त्वं ब्रह्मन्कस्य पुत्रोऽसि नाम किं तव मे वद । गजमेनं समारुह्य कुत्र वा गन्तुमिच्छसि । स्वनयेनैवमुक्तस्तु कक्षीवान्वाक्यमब्रवीत्

ஸ்வநய அரசன் கூறினான்—“ஓ பிராமணரே! நீர் யாருடைய மகன்? உமது பெயரை எனக்குச் சொல்லும். இந்த யானையில் ஏறி எங்கே செல்ல விரும்புகிறீர்?” இவ்வாறு கேட்டபோது கக்ஷீவான் பதிலளித்தான்.

Verse 63

कक्षीवानुवाच । पुत्रोऽहं दीर्घतमसः कक्षीवानिति विश्रुतः

கக்ஷீவான் கூறினான்—“நான் தீர்கதமஸின் மகன்; உலகில் ‘கக்ஷீவான்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்.”

Verse 64

स्वनयस्य तु राजर्षेर्गच्छामि नगरं प्रति । अहमुद्वोढुमिच्छामि तस्य कन्या मनोरमाम्

நான் அந்த ராஜரிஷி ஸ்வநயனின் நகரத்திற்குச் செல்கிறேன்; அவனுடைய மனோகரமான மகளைக் கல்யாணம் செய்ய விரும்புகிறேன்.

Verse 65

चतुर्दंतगजारूढस्तत्प्रतिज्ञां च पूरयन् । स्वनयस्य सुतापाणिं ग्रहीष्यामि नराधिप

நான்கு தந்தங்களுடைய யானையின் மேல் ஏறி, அந்தப் பிரதிஞ்ஞையை நிறைவேற்றி, ஓ மனிதரின் அரசே! ஸ்வநயனின் மகளின் கரத்தை நான் மணமுடிப்பேன்।

Verse 66

तद्भाषितं समाकर्ण्य श्रोत्रपीयूषवर्षणम् । हर्षसंफुल्लनयनः स्वनयो वाक्यम ब्रवीत्

காதுகளுக்கு அமுதமழைபோல் இனிய அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன் ஸ்வநயன் பதிலாகச் சொன்னான்।

Verse 67

कक्षीवन्भोः कृतार्थोस्मि स एव स्वनयो ह्यहम् । उद्वोढुमिच्छति भवान्यस्य कन्यां मनोरमाम्

ஓ கக்ஷீவன்! நான் கೃತார்த்தன்; நீங்கள் மணமுடிக்க விரும்பும் அந்த அழகிய கன்னியின் தந்தையான ஸ்வநயன் நானே।

Verse 68

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ कक्षीवन्बालतापस । मम कन्यां गृहाण त्वं तपोधन मनोरमाम्

முனிவருள் சிறந்த கக்ஷீவனே, இளந்தபஸ்வியே! உமக்கு வரவேற்பு. தவத்தின் செல்வமே! என் அழகிய மகளை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 69

तया सह चरन्धर्मान्गार्हस्थ्यं प्रतिपालय । राज्ञोक्तः स तदोवाच कक्षीवान्धर्मतत्परः । राजानं स्वनयं प्रीतं मधुरापुरवासिनम्

அவளுடன் இருந்து தர்மக் கடமைகளைச் செய்து, இல்லற வாழ்வைச் செம்மையாகக் காப்பாயாக. இவ்வாறு அரசன் கூறியபோது, தர்மத்தில் நிலைத்த கக்ஷீவன், மதுராபுரத்தில் வாழும் மகிழ்ந்த அரசன் ஸ்வநயனிடம் அப்போது உரைத்தான்।

Verse 70

कक्षीवानुवाच । पिता दीर्घतमानाम वेदारण्ये मम प्रभो

கக்ஷீவான் கூறினார்—என் ஆண்டவனே! ‘தீர்கதமஸ்’ எனப் பெயருடைய என் தந்தை வேதாரண்யத்தின் புனித வனத்தில் வாசிக்கிறார்.

Verse 71

आस्ते तपश्चरन्सौम्यो नियमाचारतत्परः । तस्यांतिकं प्रेषय त्वं विप्रमेकं धरापते

அவர் அங்கே மென்மையான இயல்புடன் தவம் செய்து, நியம-ஆசாரங்களில் உறுதியாக இருக்கிறார். ஓ பூமியின் அதிபதியே! அவரிடம் ஒரு பிராமணனை அனுப்புக.

Verse 72

तथोक्तः स तदा राजा स्वनयो हृष्टमा नसः । अनेकसेनया सार्धं प्राहिणोत्स्वपुरोधसम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், மகனால் மனம் மகிழ்ந்த அரசன், பல படைகளுடன் தன் அரசப் புரோகிதரை அனுப்பினான்.

Verse 73

विप्रं सुदर्शनं नाम वेदारण्यस्थलं प्रति । सुदर्शनः समादिष्टः स्वनयेन नृपेण सः

வேதாரண்யத்தின் புனிதத் தலத்திற்காக ‘சுதர்ஷனன்’ எனும் பிராமணன் நியமிக்கப்பட்டான்; மகன் தூண்ட, அரசன் அவனை ஆணையிட்டான்.

Verse 74

महत्या सेनया सार्धं प्रययौ वेदकाननम् । तत्रोटजे समासीन तं दीर्घतमसं मुनिम्

அவன் பெரும் படையுடன் வேதக் கானகத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே குடிலில் அமர்ந்திருந்த முனி தீர்கதமஸை கண்டான்.

Verse 75

तपश्चरतमासीनं ध्यायन्वेदाटवी पतिम् । पुरोहितो ददर्शाथ जपंतं मंत्रमुत्तमम्

அப்போது அரசப் புரோகிதர் அவரைக் கண்டார்—தவத்தில் அமர்ந்து, வேதாடவியின் நாதனைத் தியானித்து, மென்மையான குரலில் உத்தம மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்தார்।

Verse 76

प्रणाममकरोत्तस्मै मुनये स सुदर्शनः । उवाच दीर्घतमसं मुनिं प्रह्लादयन्निव

சுதர்சனன் அந்த முனிவருக்கு வணங்கினான். பின்னர் மரியாதைமிகு சொற்களால் அவரை மகிழ்விப்பதுபோல், முனி தீர்கதமஸிடம் பேசினான்।

Verse 77

सुदर्शन उवाच । कच्चित्ते कुशलं ब्रह्मन्कच्चित्ते वर्धते तपः । आश्रमे कुशलं कच्चित्कच्चिद्धर्मे सुखं वद

சுதர்சனன் கூறினான்—ஓ பிரம்மன், நீங்கள் நலமா? உங்கள் தவம் வளர்கிறதா? ஆசிரமத்தில் எல்லாம் நலமா? சொல்லுங்கள்—தர்மத்தில் மகிழ்வுடன் நிலைத்திருக்கிறீர்களா?

Verse 78

पृष्टः सुदर्शनेनैवं मुनिर्दीर्घतमास्तदा । सुदर्शनमुवाचेदमर्घ्यादिविधिपूर्वकम्

இவ்வாறு சுதர்சனன் கேட்டபோது, முனி தீர்கதமஸ்—முதலில் அர்க்யம் முதலான முறைகளைச் செய்து—சுதர்சனனுக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தார்।

Verse 79

दीर्घतमा उवाच । सर्वत्र कुशलं ब्रह्मन्सुदर्शन महामते । मम वेदाटवीनाथकृपया नाशुभं क्वचित्

தீர்கதமஸ் கூறினார்—ஓ மகாமதி பிராமண சுதர்சன, எங்கும் நலம். வேதாடவீ நாதனின் அருளால் எனக்கு எப்போதும் எந்த அசுபமும் நேராது।

Verse 80

तवापि कुशलं ब्रह्मन्किं सुखागमनं तथा । किंवाऽगमनकार्यं ते सुदर्शन ममाश्रमे

ஓ பிராமணரே, உமக்கும் நலம் தானா? உமது வருகை இனிதாயிருந்ததா? அல்லது ஓ சுதர்சனனே, என் ஆசிரமத்திற்கு வந்ததன் நோக்கம் என்ன?

Verse 81

स्वनयस्य पुरोधास्त्वं खलु वेदविदांवरः । तं विहाय महाराज मधुरापुरवासिनम्

நீ அரசன் ஸ்வநயனின் அரசபுரோகிதன்; வேதவித்வான்களில் சிறந்தவன். ஓ மஹாராஜா, மதுராபுர வாசியான அவனை விட்டுவிட்டு நீ ஏன் வந்தாய்?

Verse 82

महत्या सेनया सार्धं किमर्थं त्वमिहागतः । इत्युक्तो दीर्घतमसा तदानीं स सुदर्शनः

மிகப் பெரிய சேனையுடன் நீ இங்கு எதற்காக வந்தாய்? என்று தீர்கதமஸ் கேட்டபோது, அப்போது சுதர்சனன் பதில் சொல்லத் தயாரானான்.

Verse 83

उवाच तं महात्मानं मुनिं ज्वलिततेजसम् । सर्वत्र मे सुखं ब्रह्मन्भवतः कृपया सदा

அவன் ஒளிவீசும் தெய்வீகத் தேஜஸுடைய மகாத்ம முனிவரிடம் கூறினான்— ஓ பிராமணரே, உமது அருளால் நான் எங்கும் எப்போதும் நலமாய் இருக்கிறேன்.

Verse 84

भगवन्स्व नयो राजा साष्टांगं प्रणिपत्य तु । त्वां प्राह प्रश्रितं वाक्यं मन्मुखेन शृणुष्व तत्

பகவனே, அரசன் ஸ்வநயன் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி உமக்கு பணிவான வார்த்தை கூறினான்; அதை என் வாய்மொழியாகக் கேளுங்கள்.

Verse 85

स्वनय उवाच । कक्षीवांस्ते सुतो ब्रह्म न्गंधमादनपर्वते । स्नानं कुर्वन्नगस्त्यस्य तीर्थे संप्रति वर्तते

ஸ்வநயன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே, உமது புதல்வன் கக்ஷீவான் இப்போது கந்தமாதன மலைமேல் இருக்கிறான்; அவன் அகஸ்த்ய தீர்த்தத்தில் ஸ்நான விதியைச் செய்து கொண்டிருக்கிறான்।

Verse 86

तस्य रूपं तपो धर्ममाचारान्वैदिकांस्तथा । वेदशास्त्रप्रवीणत्वमाभि जात्यं च तादृशम्

அவனுடைய உருவம், தவம், தர்மம், வைதிக ஆச்சாரம்; மேலும் வேத-சாஸ்திரங்களில் தேர்ச்சி, உயர்குலப் பிறப்பு—இவை அனைத்தும் உலகியலைக் கடந்த சிறப்புடையவை।

Verse 87

लोकोत्तरमिदं सर्वं विज्ञाय तव नंदने । मनोरमां सुतां तस्मै दातुमिच्छाम्यहं मुने

ஓ முனிவரே, உமது மகனில் இவை அனைத்தும் உலகியலைக் கடந்தவை என அறிந்து, என் மனோகரமான மகளைக் அவனுக்கு மணமுடிக்க விரும்புகிறேன்।

Verse 88

मृगयाकौतुकी चाहं गंधमादनपर्वतम् । आगतो मुनिशार्दूल वर्त्ते युष्मत्सुतांतिके

ஓ முனிசார்தூலரே, வேட்டையின் ஆர்வத்தால் நான் கந்தமாதன மலைக்கு வந்தேன்; இப்போது உமது புதல்வனின் அருகில் தங்கியிருக்கிறேன்।

Verse 89

पित्रनुज्ञां विना नाहमुद्वहेयं सुतां तव । इति ब्रूते तव सुतः कक्षीवान्मुनिस त्तम

ஓ முனிசத்தமரே, உமது புதல்வன் கக்ஷீவான் கூறுகிறான்—‘தந்தையின் அனுமதி இன்றி நான் உமது மகளைக் மணமுடிக்கமாட்டேன்।’

Verse 90

तद्भावां मत्सुतां तस्मै दातुं मेऽनुग्रहं कुरु । प्रैषयं च समीपं ते सेनया च सुदर्शनम्

எனக்கு அருள் புரிவாயாக—அவன்மேல் அன்பு கொண்ட என் மகளைக் அந்த ஆணுக்குக் கொடுக்க நான் விரும்புகிறேன்; மேலும் சுதர்சனனைப் படையுடன் உன் அருகே அனுப்புகிறேன்.

Verse 91

सुदर्शन उवाच । इति मां भगवन्राजा प्राहिणोत्तव सन्निधिम् । तद्भवाननुमन्यस्व राज्ञस्तस्य चिकीर्षितम्

சுதர்சன் கூறினான்: இவ்வாறு பகவான் அரசன் என்னை உமது சன்னிதிக்கு அனுப்பினான்; ஆகவே அந்த அரசன் செய்ய விரும்பும் காரியத்தை நீர் ஒப்புதல் அளிப்பீராக.

Verse 92

श्रीसूत उवाच । इत्युक्त्वा विररामाथ स्वनयस्य पुरोहितः । ततो दीर्घतमाः प्राह स्वनयस्य पुरोहितम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி தன் மகனின் புரோகிதன் மௌனமானான்; பின்னர் தீர்கதமா தன் மகனின் அந்தப் புரோகிதனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 93

दीर्घतमा उवाच । सुदर्शन भवत्वेवं कथितं स्वनयेन यत् । ममाभीष्टतमं ह्येतत्पाणिग्रहणमंगलम्

தீர்கதமா கூறினார்: சுதர்சனே, என் மகன் சொன்னபடியே ஆகுக; ஏனெனில் இந்தப் பாணிக்ரஹண மங்களச் சடங்கு எனக்கு மிக விருப்பமானது.

Verse 94

आगमिष्याम्यहं विप्र गन्धमादनपर्वतम् । इत्युक्त्वा स मुनिर्विप्रा महादीर्घतमा मुनिः

ஓ விப்ரரே, நான் கந்தமாதன மலைக்குச் செல்வேன்—என்று கூறி அந்த மகரிஷி தீர்கதமா முனி (புறப்பட்டார்).

Verse 95

वेदाटवीपतिं नत्वा भक्तिप्रवणचेतसा । सुदर्शनेन सहितः सेतुमुद्दिश्य निर्ययौ

பக்தியால் நெகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவர் வேதாடவியின் அதிபதியை வணங்கி, சுதர்சனனுடன் சேர்ந்து புனித சேதுவை நோக்கிப் புறப்பட்டார்।

Verse 96

षट्भिर्दिनैर्मुनिः पुण्यं प्रययौ गन्धमादनम् । अगस्तितीर्थतीरं च गत्वा दीर्घतमा मुनिः

ஆறு நாட்களில் முனிவர் புண்ணியமான கந்தமாதனத்தை அடைந்தார். மேலும் நீர்கதமா முனிவர் அகஸ்திய தீர்த்தக் கரையையும் சென்று தம் புனிதப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்।

Verse 97

अथ पुत्रं ददर्शाग्रे कक्षीवंतं महामुनिः । कक्षीवान्पितरं दृष्ट्वा ववन्दे नाम कीर्तयन्

அப்போது மகாமுனி முன்பாகத் தம் புதல்வன் கக்ஷீவானைக் கண்டார். தந்தையைப் பார்த்த கக்ஷீவான் அவரது நாமத்தைச் சொல்லி மரியாதையுடன் வணங்கினான்।

Verse 98

ततो दीर्घतमा योगी स्वांकमारोप्य तं सुतम् । मूर्ध्न्युपाघ्राय सस्नेहं सस्वजे पुलकाकुलः

அப்போது யோகி நீர்கதமா தம் மகனை மடியில் ஏற்றி, அன்புடன் அவன் தலையை மணந்து, மெய்சிலிர்ப்புடன் அணைத்துக் கொண்டார்।

Verse 99

कुशलं परिपप्रच्छ तदा दीर्घतमा ऋषिः । सर्ववेदास्त्वयाधीताः कक्षीवन्किमु वत्सक

அப்போது ரிஷி நீர்கதமா நலம் விசாரித்து— “கக்ஷீவான், என் பிள்ளையே! நீ எல்லா வேதங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்தாயா?” என்று கேட்டார்।

Verse 100

शास्त्राण्यपाठीः किं त्वं वा वत्स सर्वं वदस्व मे । इति पृष्टः स्वपित्रा स सर्वं वृत्तं तमव्रवीत्

தந்தை அவனை நோக்கி—“வத்ஸா, நீ சாஸ்திரங்களைப் படிக்கவில்லையா? அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்” என்றார். தந்தை கேட்டபோது அவன் நடந்த அனைத்தையும் உரைத்தான்.

Verse 851

विनिघ्नन्स गजान्सिंहान्वराहान्महिषान्नुरून् । अन्यान्मृगविशेषांश्च स राजा न्यवधीच्छरैः

அந்த அரசன் யானைகள், சிங்கங்கள், வராகங்கள், பல எருமைகள் மற்றும் பிற வகை வனமிருகங்களைத் தாக்கி, தன் அம்புகளால் அவற்றை வதைத்தான்.