Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । द्वैपायनविनेय त्वं सूत पौराणिकोत्तम । देवीपत्तनपर्यंतं चक्रतीर्थमनुत्तमम्

ரிஷிகள் கூறினர்—த்வைபாயனரின் சீடனே சூதா, புராணவித்தகரில் சிறந்தவனே! தேவீபட்டணம் வரை விரிந்த அந்த ஒப்பற்ற சக்ரதீர்த்தத்தை விளக்குவாயாக।

Verse 2

इत्यब्रवीः पुरास्माकमतः पृच्छाम किंचन । देवीपुरं हि तत्कुत्र यदन्तं चक्रतीर्थकम्

முன்பு நீங்கள் எங்களிடம் இவ்வாறு கூறினீர்; ஆகவே நாம் கேட்கிறோம்—சக்ரதீர்த்தம் முடிவடையும் அந்த தேவீபுரம் எங்கே உள்ளது?

Verse 3

देवीपत्तन मित्याख्या कथं तस्याभवत्तथा । श्रीरामसेतुमूले च स्नातानां पापिनामपिः

அதற்கு ‘தேவீபட்டணம்’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? மேலும் ஸ்ரீராமசேதுவின் அடிப்பகுதியில் நீராடுவோருக்கு—பாவிகளாயினும்—என்ன பலன் உண்டாகும்?

Verse 4

कीदृशं वा भवेत्पुण्यं चक्रतीर्थे तथैव च । एतच्चान्यान्विशे षांश्च ब्रूहि पौराणिकोत्तम

சக்ரதீர்த்தத்தில் எத்தகைய புண்ணியம் உண்டாகும்? இதையும், பிற சிறப்புகளையும் கூறுவாயாக, புராணவித்தகரில் சிறந்தவனே।

Verse 5

श्रीसूत उवाच । सर्वमेतत्प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं मुनिपुंगवाः । पठतां शृण्वतां चैतदाख्यानं पापनाश नम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இவற்றையெல்லாம் நான் விளக்குவேன்; முனிவரே சிறந்தவர்களே, கவனமாகக் கேளுங்கள். இதை ஓதுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் இவ்வாக்கியக் கதையால் பாவம் நீங்கும்.

Verse 6

यत्र पाषाणनवकं स्थापयित्वा रघूद्वहः । बबन्ध प्रथमं सेतुं समुद्रे मैथिलीपतिः

அங்கே முதலில் ஒன்பது கற்களை நிறுவி, ரகுவம்சச் சிறந்தவர்—மைதிலியின் கணவர்—கடலில் முதற் பாலத்தை (சேதுவை) கட்டினார்.

Verse 7

देवीपुरं तु तत्रैव यदन्तं चक्रतीर्थकम् । देवीपत्तनमित्याख्या यथा तस्य समागता

அங்கேயே தேவீபுரம் உள்ளது—சக்ரதீர்த்தம் முடியும் இடம். அது ‘தேவீப்பட்டணம்’ என்ற பெயரை எவ்வாறு பெற்றது என்பதை நான் கூறுவேன்.

Verse 8

तद्ब्रवीमि मुनिश्रेष्ठाः शृणुध्वं श्रद्धया सह । पुरा देवासुरे युद्धे देवैर्नाशितपुत्रिणी । दितिः प्रोवाच तनयामात्मनः शोकमोहिता

முனிவரே சிறந்தவர்களே, அதை நான் கூறுகிறேன்—நம்பிக்கையுடன் கேளுங்கள். முன்காலத்தில் தேவர்-அசுரர் போரில் தேவர்களால் மகன்களை இழந்த திதி, துயரால் மயங்கி தன் மகளிடம் கூறினாள்.

Verse 9

दितिरुवाच । याहि पुत्रि तपः कर्तुं तपोवनमनुत्तमम्

திதி கூறினாள்—மகளே, தவம் செய்ய அந்த ஒப்பற்ற தவவனத்திற்குச் செல்.

Verse 10

पुत्रार्थं तव सुश्रोणि नियता नियतेन्द्रिया । इन्द्रादयो न शिष्येरन्येन पुत्रेण वै सुराः

ஓ சுஷ்ரோணி! புத்திரப் பெறுதற்காக நீ ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, இந்திரியங்களை அடக்கி இரு. ஏனெனில் வேறு எந்தப் புத்திரனாலும் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் வசப்படார்.

Verse 11

उदिता तनया चैवं जनन्या तां प्रणम्य सा । स्वीकृत्य माहिषं रूपं वनं पञ्चाग्निमध्यगा

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட மகள் தாயை வணங்கினாள். பின்னர் எருமை வடிவம் ஏற்று காட்டில் புகுந்து, பஞ்சாக்னிகளின் நடுவே நின்று கடும் விரதம் மேற்கொண்டாள்.

Verse 12

तपोऽतप्यत सा घोरं तेन लोकाश्चकंपिरे । तस्यां तपः प्रकुर्वंत्यां त्रिलोक्यासीद्भयातुरा

அவள் கடும் தவம் செய்தாள்; அதனால் உலகங்கள் நடுங்கின. அவள் தவம் தொடர்ந்தபோது மூன்று உலகங்களும் அச்சத்தால் கலங்கின.

Verse 13

इन्द्रादयः सुर गणा मोहमापुर्द्विजोत्तमाः । सुपार्श्वस्तपसा तस्या मुनिः क्षुब्धोऽवदत्तु ताम्

ஓ த்விஜோத்தமா! இந்திரன் முதலிய தேவர் கூட்டம் மயக்கமடைந்தது. அவள் தவத்தால் கலங்கிய சுபார்ஷ்வ முனிவர் அவளிடம் பேசினார்.

Verse 14

सुपार्श्व उवाच । परितुष्टोऽस्मि सुश्रोणि पुत्रस्तव भविष्यति । मुखेन महिषाकारो वपुषा नररूपवान्

சுபார்ஷ்வர் கூறினார்—ஓ சுஷ்ரோணி! நான் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான். முகத்தில் எருமை வடிவம், உடலில் மனித வடிவம் உடையவன் ஆவான்.

Verse 15

महिषो नामपुत्रस्ते भविष्यत्यतिवीर्यवान् । पीडयिष्यति यः स्वर्गं देवेन्द्रं च ससैनिकम्

உன் மகன் ‘மஹிஷ’ என்ற நாமத்துடன் மிகுந்த பராக்கிரமம் உடையவனாய் பிறப்பான். அவன் ஸ்வர்கத்தையும், சேனையுடன் தேவೇಂದ್ರன் இந்திரனையும் துன்புறுத்துவான்.

Verse 16

सुपार्श्वस्त्वेवमुक्त्वा तां विनिवार्य तपस्तथा । आगच्छदात्मनो लोकमनुनीय तपस्विनीम्

இவ்வாறு கூறி சுபார்ஷ்வர் அவளை அந்தத் தவத்தைத் தொடராமல் தடுத்தார். தவஸ்வினியை சமாதானப்படுத்தி தம் உலகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 17

अथ जज्ञे स महिषो यथोक्तं ब्रह्मणा पुरा । व्यवर्द्धत महावीर्यः पर्वणीव महोदधिः

பின்னர் பிரம்மா முன்பே கூறியதுபோல மஹிஷன் பிறந்தான். மிகுந்த வீரத்துடன், பெருக்குக் காலத்தில் கடல் பெருகுவது போல வளர்ந்தான்.

Verse 18

ततः पुत्रो विप्रचित्तेर्विद्युन्माल्यसुराग्रणीः । अन्येऽप्यसुरवर्यास्ते संति ये भूतले द्विजाः

அதன்பின் விப்ரசித்தியின் மகனும் அசுரர்களில் முதன்மையானவனுமான வித்யுன்மாலி, மேலும் பூமியில் இருந்த பிற சிறந்த அசுரர்களும் (வந்தனர்).

Verse 19

ते सर्वे महिषस्यास्य श्रुत्वा दत्तवरं मुदा । समागम्य मुनिश्रेष्ठाः प्रावदन्महिषासुरम्

இந்த மஹிஷனுக்கு வரம் அளிக்கப்பட்டது என்று கேட்டு அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் ஒன்றுகூடி மஹிஷாசுரனைப் புகழ்ச்சிச் சொற்களால் உரைத்தனர்.

Verse 20

स्वर्गाधिपत्यमस्माकं पूर्व मसीन्महामते । देवैर्विष्णुं समाश्रित्य राज्यं नो हृतमोजसा

ஓ மகாமதே! முன்பு சொர்க்கத்தின் ஆட்சி எங்களுக்கே இருந்தது; ஆனால் தேவர்கள் விஷ்ணுவைச் சரணடைந்து தங்கள் வலிமையால் எங்கள் ராஜ்யத்தைப் பறித்தனர்।

Verse 21

तद्राज्यमानय वलादस्माकं महिषासुर । वीर्यं प्रकटयस्वाद्य प्रभावमपि चात्मनः

ஆகையால், ஓ மகிஷாசுரா! அந்த ராஜ்யத்தை எங்களுக்காக வலத்தால் மீட்டுக் கொணர்வாயாக; இன்று உன் வீரத்தையும் உன் சக்தி-பிரபாவத்தின் முழுமையையும் வெளிப்படுத்து।

Verse 22

अतुल्यबलवीर्यस्त्वं ब्रह्मदत्तवरोद्धतः । पुलोमजापतिं युद्धे जहि देवगणैः सह

நீ ஒப்பற்ற வலமும் வீரமும் உடையவன்; பிரம்மன் அளித்த வரத்தால் பெருமிதம் கொண்டவன்; போரில் புலோமஜையின் கணவன் இந்திரனைத் தேவர்கணங்களுடன் சேர்த்து அழித்திடு।

Verse 23

दनुजैरेवमुक्तोऽसौ योद्धुकामोऽमरैः सह । महा वीर्योऽथ महिषः प्रययावमरावतीम्

தனுஜர்கள் இவ்வாறு கூறியதும், அமரர்களுடன் போரிட ஆவலுற்ற அந்த மகாவீரிய மகிஷன் அமராவதிக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 24

देवानामसुराणां च संवत्सरशतं रणम् । पुरा बभूव विप्रेंद्रास्तुमुलं रोमहर्षणम्

ஓ விப்ரேந்திரா! பண்டைக் காலத்தில் தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இடையேயான போர் நூறு ஆண்டுகள் நீடித்தது—மிகக் கொந்தளிப்பும் மெய்சிலிர்ப்பும் உடையது।

Verse 25

देववृन्दं ततो भी त्या पुरस्कृत्य पुरन्दरम् । कांदिशीकमभूद्विप्रा ब्रह्माणं च ययौ तदा

அப்போது, ஓ பிராமணர்களே, தேவர்கூட்டம் அச்சத்தால் புரந்தரன் (இந்திரன்) முன்னணியாக வைத்து கலங்கித் துரிதமாகப் பிரம்மாவிடம் சென்றது।

Verse 26

ब्रह्मा तानमरासर्वान्समादाय ययौ पुनः । नारायणशिवौ यत्र वर्तेते विश्वपालकौ

பிரம்மா அந்த எல்லாத் தேவர்களையும் ஒன்றுகூட்டி மீண்டும் அங்கே சென்றார்; அங்கே உலகைக் காக்கும் நாராயணனும் சிவனும் உறைகின்றனர்।

Verse 27

तत्र गत्वा नमस्कृत्य स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकशः । ब्रह्मा निवेदयामास महिषासुरचेष्टितम्

அங்கே சென்று பிரம்மா வணங்கி, பல ஸ்தோத்திரங்களால் மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து, பின்னர் மகிஷாசுரனின் தீச்செயல்களையும் அட்டூழியத்தையும் அறிவித்தார்।

Verse 28

सुराणामसुरैः पीडां देवयोः शंभुकृष्णयोः । इंद्राग्नियमसूर्येंदुकुबेरवरुणादिकान्

அசுரர்கள் தேவர்களை எவ்வாறு ஒடுக்கினார்கள் என்பதையும், மேலும் சம்புவும் கிருஷ்ணனும் சார்ந்த இந்திரன், அக்னி, யமன், சூரியன், சந்திரன், குபேரன், வருணன் முதலிய தேவர்களை அவரவர் பதவிகளிலிருந்து எவ்வாறு அகற்றினார்கள் என்பதையும் அவர் கூறினார்।

Verse 29

निराकृत्याधिकारेषु तेषां तिष्ठत्ययं स्वयम् । अन्येषां देववृंदानामधिकारेपि तिष्ठति

அவர்களை அவரவர் அதிகாரப் பதவிகளிலிருந்து நீக்கி, அவன் தானே அந்த அதிகாரங்களில் நிலைபெற்றான்; மற்ற தேவர்கூட்டங்களின் பதவிகளிலும் அவனே அமர்ந்திருக்கிறான்।

Verse 30

निरस्तं देववृंदं तत्स्वर्लोकादवनीतले । मनुष्यवद्विचरते महिषासुरबाधितम्

துரத்தப்பட்ட தேவர்கூட்டம் விண்ணுலகிலிருந்து பூமியில் விழுந்தது. மகிஷாசுரன் துன்புறுத்த, அவர்கள் மனிதரைப் போல அலைந்தனர்.

Verse 31

एतज्ज्ञापयितुं देवौ युवयोरहमागतः । सार्द्धं देव गणैरत्र रक्षतं तान्समागतान्

ஓ இரு தேவர்களே, இதை அறிவிக்கவே நான் உங்களிடம் வந்தேன். இங்கு கூடியுள்ள தேவர்கணங்களுடன் சேர்ந்து அவர்களைப் பாதுகாப்பீராக.

Verse 32

ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा रमेश्वरमहेश्वरौ । कोपात्करालवदनौ दुष्प्रेक्ष्यौ तौ बभूवतुः

பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்டதும் ரமேஸ்வரரும் மகேஸ்வரரும் கோபத்தால் கொதித்தனர். அவர்களின் முகங்கள் பயங்கரமாய் மாறி, பார்க்கவே அச்சமூட்டின.

Verse 33

अत्यन्तकोपज्वलितान्मुखाद्विष्णोरथ द्विजाः । निश्चक्राम महत्तेजः शंभोः स्रष्टुस्तथैव च

ஓ த்விஜர்களே, மிகுந்த கோபத்தால் எரிந்த விஷ்ணுவின் முகத்திலிருந்து மாபெரும் தேஜஸ் வெளிப்பட்டது; அதுபோலவே சம்புவிலும் ஸ்ருஷ்டா பிரம்மாவிலும் இருந்து கூட.

Verse 34

अपरेषां सुराणां च देहादिंद्रशरीरतः । तेजः समुदभूत्क्रूरं तदेकं समजायत

மற்ற தேவர்களின் உடல்களிலிருந்தும், இந்திரனின் உடலிலிருந்தும் கூட கடுமையான தேஜஸ் எழுந்தது; அந்த தேஜஸ் ஒன்றே ஒரு மாபெரும் தொகுதியாக ஒன்றிணைந்தது.

Verse 35

तेषां तु तेजसां राशिर्ज्वलत्पर्वतसंनिभः । ददृशे देववृंदैस्तैर्ज्वालाव्याप्तदिगंतरः

அவர்களின் தேஜஸ்களின் அந்தக் குவியல் எரியும் மலைபோல் தோன்றியது; தேவர்கூட்டம் அதை கண்டது, அதன் ஜ்வாலைகள் எல்லாத் திசைகளின் இடைவெளியையும் நிரப்பின।

Verse 36

तेजसां समुदायोऽसौ नारी काचि दभूत्तदा । शिवतेजो मुखमभूद्विष्णुतेजो भुजौ द्विजाः

அந்த தேஜஸ்களின் கூட்டம் அப்போது ஒரு பெண் வடிவமாயிற்று; ஓ த்விஜர்களே, சிவதேஜஸ் அவளது முகமாயிற்று, விஷ்ணுதேஜஸ் அவளது புஜங்களாயிற்று।

Verse 37

ब्रह्मतेजस्तु चरणौ मध्यमैंद्रेण तेजसा । यमस्य तेजसा केशाः कुचौ चंद्रस्य तेजसा

பிரம்மதேஜஸ் அவளது பாதங்களாயிற்று; இந்திரதேஜஸால் அவளது இடை உருவானது; யமதேஜஸால் கூந்தல், சந்திரதேஜஸால் மார்புகள் உருவாயின।

Verse 38

जंघोरू कल्पितौ विप्रा वरुणस्य तु तेजसा । नितंबः पृथिवीतेजः पादांगुल्योऽर्कतेजसा

ஓ விப்ரர்களே, வருணதேஜஸால் அவளது கால் தொடைகள் மற்றும் தொடைகள் அமைந்தன; ப்ருதிவீதேஜஸால் இடுப்புப் பகுதி, அர்க்கதேஜஸால் பாத விரல்கள் உருவாயின।

Verse 39

करांगुल्यो वसूनां च तेजसा कल्पितास्तथा । कुबेरतेजसा विप्रा नासिकापरिकल्पिता

அதேபோல் வசுக்களின் தேஜஸால் அவளது கை விரல்கள் அமைந்தன; ஓ விப்ரர்களே, குபேரதேஜஸால் அவளது மூக்கு உருவாக்கப்பட்டது।

Verse 40

नवप्रजापतीनां च तेजसा दंतपंक्तयः । चक्षुर्द्वयं समजनि हव्यवाहनतेजसा

ஒன்பது பிரஜாபதிகளின் தேஜஸால் அவளது பற்கள் வரிசை உருவானது; ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) இன் எரியும் ஒளியால் அவளது இரு கண்கள் தோன்றின.

Verse 41

उभे संध्ये भ्रुवौ जाते श्रवणे वायुतेजसा । इतरेषां च देवानां तेजोभिरतिदारुणैः

இரு சந்தியைகளும் அவளது புருவங்களாயின; வாயுவின் தேஜஸால் அவளது காதுகள் உருவானது; மற்ற தேவர்களின் மிகக் கடுமையான சக்திகளால் அவளது பிற அங்கங்கள் தோன்றின.

Verse 42

कृतान्यावयवा नारी दुर्गा परमभास्वरा । बभूव दुर्धर्षतरा सर्वैरपि सुरासुरैः

இவ்வாறு எல்லா அங்கங்களும் அமைந்த அந்த நாரி—மிகப் பிரகாசமான துர்கை—தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட முற்றிலும் அணுகமுடியாதவளானாள்.

Verse 43

सर्ववृंदारकानीकतेजःसंघसमुद्भवा । तां दृष्ट्वा प्रीतिमापुस्ते देवा महिषबाधिताः

அனைத்து தேவர்களின் படைகளின் தேஜஸ் தொகுப்பில் இருந்து தோன்றிய அவளைப் பார்த்ததும், மகிஷாசுரனால் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த தேவர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

Verse 44

ततो रुद्रा दयो देवा विनिष्कृष्यायुधान्निजात् । आयुधानि ददुस्तस्यै शूलादीनि द्विजोत्तमाः

அப்போது ருத்ரர் முதலிய தேவர்கள் தங்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு அவளுக்கு அளித்தனர்—திரிசூலம் முதலியன, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே.

Verse 45

भूषणानि ददुस्तस्यै वस्त्रमाल्यानि चंदनम् । सापि देवी तदा वस्त्रैर्भूषणैश्चंदनादिभिः

அவளுக்கு ஆபரணங்கள், ஆடைகள், மாலைகள், சந்தனம் ஆகியவற்றை அளித்தனர். அப்போது அந்த தேவியும் ஆடை-ஆபரணம், சந்தனாதிகளால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

Verse 46

कुसुमैरायुधैर्हारैर्भूषिता परिचारकैः । साट्टहासं प्रमुंचंती भैरवी भैरवस्वना

பரிசாரகர்கள் அவளை மலர்கள், ஆயுதங்கள், மாலைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரித்தனர். பைரவ ஒலியுடைய பைரவீ முழங்கும் அட்டஹாசம் செய்தாள்.

Verse 47

ननाद कंपयतीव रोदसी देवसेविता । देव्या भैरवनादेन चचाल सकलं जगत्

தேவர்களால் ஆராதிக்கப்பட்ட அவள் வானும் பூமியும் நடுங்குமாறு கர்ஜித்தாள். தேவியின் பைரவ நாதத்தால் முழு உலகமும் அதிர்ந்தது.

Verse 49

सिंहवाहनमारूढां देवीं ताममरास्तदा । मुनयः सिद्धगंधर्वास्तुष्टुवुर्जयश ब्दतः

அப்போது அமரர்கள் அந்த தேவியை சிங்கவாகனத்தில் ஏறியவளாகக் கண்டனர். முனிவர், சித்தர், கந்தர்வர் ‘ஜயம்’ எனப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 50

महिषोऽपि महाक्रोधात्समुद्यत महायुधः । तं शब्दमवलक्ष्याथ ययावसुरसंवृतः

மகிஷனும் பேர்கோபத்தால் பெரும் ஆயுதங்களை உயர்த்தி எழுந்தான். அந்த ஒலியை உணர்ந்து, அசுரர்கள் சூழ முன்னே சென்றான்.

Verse 51

व्यलोकयत्ततो देवीं तेजोव्याप्तजगत्त्रयीम् । सायुधानंतबाह्वाढयां नादकंपितभूतलाम्

அப்போது அவன் தேவியைத் தரிசித்தான்—அவளது தேஜஸ் மும்முலகையும் நிறைத்தது; ஆயுதங்களுடன், எண்ணற்ற வலிய கரங்களுடன், அவளின் முழக்கத்தால் பூமி நடுங்கியது।

Verse 52

क्षोभिताशेषशेषादिमहानागपरंपराम् । विलोक्य देवीमसुराः समनह्यन्नुदायुधाः

சேஷன் முதலான மகாநாகர்களின் முடிவற்ற வரிசையையும் கலங்கச் செய்த அவள் தேவியைப் பார்த்து, அசுரர்கள் ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு போருக்கு ஆயத்தமானார்கள்।

Verse 53

ततो देव्या तया सार्द्धमसुराणामभूद्रणः । अस्त्रैः शस्त्रैः शरैश्चक्रैर्गदाभिर्मुसलैरपि

பின்பு அந்த தேவியுடன் அசுரர்களுக்கு கடும் போர் எழுந்தது—அஸ்திரங்கள், சஸ்திரங்கள், அம்புகள், சக்கரங்கள், கதைகள், முசலங்களாலும்.

Verse 54

गजाश्वरथपादातैरसंख्येयैर्महावलः । महिषो युयुधे तत्र देव्या साकमरिंदमः

அங்கே யானை, குதிரை, ரதம், காலாட் படை என எண்ணற்ற பெரும்படைகளின் நடுவில், அரிந்தமனான மகிஷன் தேவியுடன் போரிட்டான்।

Verse 55

लक्षको टिसहस्राणि प्रधानासुरयूथपाः । एकैकस्य तु सेनायास्तेषां संख्या न विद्यते

அசுரக் கூட்டத்தின் முதன்மைத் தலைவர்கள் இலட்சம், கோடி, ஆயிரம் எனப் பெருந்தொகையாய் இருந்தனர்; ஆனால் அவரவர் படையின் எண்ணிக்கை கணக்கிட இயலாதது।

Verse 56

ते सर्वे युगपद्देवीं शस्त्रैरावव्रुरोजसा । सापि देवी ततो भीमा दैत्यमुक्तास्त्रसंचयम्

அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் கடும் வலிமையுடன் ஆயுதங்களால் தேவியைச் சூழ்ந்தனர். அப்போது அச்சமூட்டும் அந்த தேவி, தைத்யர்கள் ஏவிய அஸ்திரக் கூட்டத்தைச் சிதறடித்தாள்।

Verse 57

बिभेद लीलया बाणैः स्वकार्मुकविनिःसृतैः । ससर्ज दैत्यकायेषु बाणपूगान्यनेकशः

தன் வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அம்புகளால் அவள் விளையாட்டுபோல் அவர்களைத் துளைத்தாள்; மேலும் தைத்யர்களின் உடல்களில் மீண்டும் மீண்டும் பல அம்புக் கூட்டங்களைப் பொழிந்தாள்।

Verse 58

देव्याश्रयबला द्देवा निर्भया दैत्ययूथपैः । युयुधुः संयुगे शस्त्रैरस्त्रैरप्यायुधांतरैः

தேவியைச் சரணடைந்து வலிமை பெற்ற தேவர்கள், அச்சமின்றி தைத்யக் கூட்டத் தலைவர்களுடன் போர்க்களத்தில் ஆயுதங்கள், அஸ்திரங்கள் மற்றும் பிற போர் உபகரணங்களால் போரிட்டனர்।

Verse 59

ततो देवा बलोत्सिक्ता देवीशक्त्युपबृंहिताः । निःशेषमसुरान्सर्वानायु धैर्निरमूलयन्

பின்னர் தேவியின் சக்தியால் ஊக்கமடைந்து வலிமையில் களித்த தேவர்கள், தங்கள் ஆயுதங்களால் எல்லா அசுரர்களையும் எஞ்சாமலே வேரறுத்தனர்।

Verse 60

स्वसैन्ये तु क्षयं याते संक्षुब्धो महिषासुरः । चापमादाय वेगेन विकृष्य च महास्वनम्

தன் படை அழிந்ததைப் பார்த்த மகிஷாசுரன் சினத்தால் கொந்தளித்தான்; வில்லை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக நாணை இழுத்தான், அதனால் பேரொலியுடன் தங்கார் ஒலி எழுந்தது।

Verse 61

संधाय मुमुचे बाणान्देव सैन्येषु भूसुराः । इंद्रे तु दशसाहस्रं यमे पंचसहस्रकम्

இலக்கை உறுதிசெய்து பூசுரர்கள் தேவர் சேனையில் அம்புமழை பொழிந்தனர்—இந்திரன் மீது பத்தாயிரம், யமன் மீது ஐயாயிரம் அம்புகள்।

Verse 62

वरुणे चाष्टसाहस्रं कुबेरे षट्सहस्रकम् । सूर्ये चंद्रे च वह्नौ च वायौ वसुषु चाश्विनोः

வருணன் மீது எட்டாயிரம், குபேரன் மீது ஆறாயிரம்; மேலும் சூரியன், சந்திரன், அக்னி, வாயு, வசுக்கள் மற்றும் அஷ்வினிகள் மீதும் அம்புகள் எய்யப்பட்டன।

Verse 63

अन्येष्वपि च देवेषु महिषो दानवेश्वरः । प्रत्येकमयुतं बाणान्मुमुचे बलिनां वरः

மற்ற தேவர்கள்மீதும் தானவாதிபதி மகிஷன்—வல்லவர்களில் முதன்மை உடையவன்—ஒவ்வொருவர்மீதும் பத்தாயிரம் அம்புகளை விடுத்தான்।

Verse 64

पलायंते ततो देवा महिषासुरमर्द्दिताः । देवीं शरणमाजग्मुस्त्राहित्राहीतिवादिनः

அப்போது மகிஷாசுரனால் நசுக்கப்பட்ட தேவர்கள் ஓடிப்போய், ‘காப்பாற்று! காப்பாற்று!’ என்று அழுதவாறே தேவியின் சரணடைந்தனர்।

Verse 65

ततो देवी गणान्स्वस्य भूतवेतालकादिकान् । यूयं नाशयत क्षिप्रमासुरं बलमित्यशात्

அப்போது தேவி தன் கணங்களை—பூதர், வேதாளர் முதலியவர்களை—ஆணையிட்டாள்: ‘நீங்கள் அனைவரும் விரைந்து அசுரப் படையை அழியச் செய்யுங்கள்।’

Verse 66

अहं तु महिषं युद्धे योधयामि वलोद्धतम् । ततो देव्या गणैः सर्वमासुरं क्षतमाशु वै

நான் போர்க்களத்தில் வலத்தால் அகந்தை கொண்ட மகிஷனை எதிர்த்து போரிடுவேன். அப்போது தேவியின் கணங்கள் முழு அசுரப் படையையும் விரைவில் வெட்டி வீழ்த்தின.

Verse 67

ततः सैन्यं क्षयं नीते गणै र्देवीप्रचोदितैः । योद्धुकामः स महिषो गणैः साकं व्यतिष्ठत

பின்னர் தேவியால் ஊக்கமுற்ற கணங்கள் படையை அழிவுக்கு இட்டன. போர்க்காமத்துடன் அந்த மகிஷன் கணங்களுக்கு எதிரே நின்றான்.

Verse 68

अत्रांतरे महानादः सुचक्षुश्च महाहनुः । महाचंडो महाभक्षो महोदरम होत्कटौ

இதற்கிடையில் மகாநாதன், சுசக்ஷு, மகாஹனு தோன்றினர்; மேலும் மகாசண்டன், மகாபக்ஷன், அச்சமூட்டும் இரட்டையர் மகோதரன் மற்றும் மகோத்கடன் வந்தனர்.

Verse 69

पञ्चास्यः पादचूडश्च बहुनेत्रः प्रबाहुकः । एकाक्षस्त्वेकपादश्च बहुपादोऽप्यपादकः

பஞ்சாஸ்யன், பாதசூடன்; பலுநேத்ரன், பிரபாஹுகன்; ஏகாக்ஷன், ஏகபாதன்; மேலும் பலுபாதன், அப்பாதகனும் இருந்தனர்.

Verse 70

एते चान्ये च बहवो महिषासुर मंत्रिणः । योद्धुकामा रणे देव्याः पुरतस्त्ववतस्थिरे

இவர்கள் மற்றும் இன்னும் பலர்—மகிஷாசுரனின் அமைச்சர்கள்—போர்க்காமத்துடன் போரில் தேவியின் முன் வந்து நிலைத்தனர்.

Verse 71

सिंहं वाहनमारुह्य ततो देवी मनोजवम् । प्रलयांबुदनिर्घोषं चापमादाय भैरवम्

அப்போது தேவி மனோவேகத்துடன் சிங்கவாகனத்தில் ஏறி, பிரளயகால மேகமுழக்கம்போல் அச்சமூட்டும் பைரவ வில்லைக் கையில் எடுத்தாள்।

Verse 72

विस्फोट्य मुमुचे बाणान्वज्रवेगसमान्युधि । दशलक्षगजैश्चापि शतलक्षैश्च वाजिभिः

போரில் தேவி வெடிப்பொலி எழும்பச் செய்து, இடி வேகத்துக்கு ஒப்பான அம்புகளை விடுத்தாள்—பத்து லட்ச யானைகளும் நூறு லட்ச குதிரைகளும் கொண்ட படையின்மேல்।

Verse 73

शतलक्षै रथैश्चापि लक्षायुतपदातिभिः । युक्तो महाहनुर्दैत्यो देव्या युधि निपातितः

நூறு லட்ச ரதங்களும் கோடிக்கணக்கான காலாட்களும் துணையிருந்தாலும், மஹாஹனு என்ற அசுரன் தேவியால் போரில் வீழ்த்தப்பட்டான்।

Verse 74

सैन्ये च तस्य निहता देव्या बाणैर्द्विजोत्तमाः । लक्षकोटिसहस्राणि प्रधानासुरनायकाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அவன் படையில் தேவியின் அம்புகளால் அசுரர்களின் தலைமைத் தலைவர்கள் லட்சம், கோடி, ஆயிரம் என எண்ணற்றோர் கொல்லப்பட்டனர்।

Verse 75

महिषस्य हि विद्यन्ते महाबलपराक्रमाः । एकैकस्य प्रधानस्य चतुरङ्गबलं तथा

மஹீஷனுக்கு மாபெரும் வலமும் வீரமும் கொண்ட தலைமைத் தளபதிகள் இருந்தனர்; ஒவ்வொரு தலைவருக்கும் முழு சதுரங்கப் படையும் இருந்தது।

Verse 76

महाहनोर्यथा विप्रास्तथैवास्ति महद्बलम् । तत्सर्वं निहतं देव्या शरैः कांचनपुंखितैः

ஓ பிராமணர்களே! மகாஹனுவின் நிகழ்வைப் போல அங்கேயும் பெரும் படைநலம் இருந்தது; ஆனால் தேவியார் பொன் இறகுகள் பொருந்திய அம்புகளால் அதையெல்லாம் அழித்தார்.

Verse 77

याममात्रेण विप्रेंद्रास्तदद्भुतमिवाभवत्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! ஒரு யாம அளவிலேயே அது அற்புதம் நிகழ்ந்ததுபோல் ஆனது.