Adhyaya 50

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि सेतुमाधववैभवम् । शृणुध्वं मुनयो भक्त्या पुण्यं पापहरं परम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—இப்போது சேதுமாதவரின் வைபவத்தை முழுமையாக உரைக்கிறேன். முனிவர்களே, பக்தியுடன் கேளுங்கள்; இது மிகப் புண்ணியமானதும் பாபநாசகமும் ஆகும்.

Verse 2

पुरा पुण्यनिधिर्नाम राजा सोमकुलोद्भवः । मधुरां पालयामास हालास्येश्वरभूषिताम्

முன்னொரு காலத்தில் சோமகுலத்தில் பிறந்த புண்யநிதி என்னும் அரசன் இருந்தான். ஹாலாஸ்யேஸ்வரரால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மதுரையை அவன் ஆட்சி செய்தான்.

Verse 3

कदाचित्स महीपालश्चतुरंगबलान्वितः । सांऽतःपुरपरीवारो मधुरायां निजं सुतम्

ஒரு சமயம் அந்த பூபாலன் நான்கு அங்கப் படையுடன், அந்தப்புரமும் பரிவாரமும் சூழ, மதுரையில் தன் மகனுடன் (இருந்தான்/புறப்பட்டான்)…

Verse 4

स्थापयित्वा रामसेतुं प्रययौ स्नानकौतुकी । तत्र गत्वा धनुष्कोटौ स्नात्वा संकल्पपूर्वकम्

ராமசேதுவை நிறுவி அவர் நீராடும் ஆர்வத்துடன் புறப்பட்டார். அங்கு தனுஷ்கோடிக்கு சென்று சங்கல்பத்துடன் புனித நீராடல் செய்தார்.

Verse 5

अन्येष्वपि च तीर्थेषु तत्रत्येषु नृपोत्तमः । सस्नौ रामेश्वरं देवं सिषेवे च सभक्तिकम्

அங்கே உள்ள பிற தீர்த்தங்களிலும் அரசர்களில் சிறந்தவர் நீராடி, பக்தியுடன் ராமேஸ்வர தேவனைச் சேவித்து வழிபட்டார்.

Verse 6

एवं स बहुकालं वै तत्रैव न्यवसत्सुखम् । रामसेतौ वसन्पुण्ये गन्धमादनपर्वते

இவ்வாறு அவர் நீண்ட காலம் அங்கேயே மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தார்—புண்ணிய ராமசேதுவில், கந்தமாதன மலைமேல் தங்கி.

Verse 7

विष्णुप्रीतिकरं यज्ञं कदाचिदकरोन्नृपः । यज्ञावसाने राजासौ मुदावभृथकौतुकी

ஒரு வேளையில் அரசன் விஷ்ணுவை மகிழ்விக்கும் யாகம் செய்தான். யாகம் முடிந்தபின் அந்த அரசன் மகிழ்ச்சியுடன் அவப்ருத ஸ்நானத்திற்குத் துடித்தான்.

Verse 8

सस्नौ रामधनुष्कोटौ सदारः सपरिच्छदः । सेवित्वा रामनाथं च स वेश्म प्रययौ द्विजाः

அவர் மனைவியுடனும் பரிவாரத்துடனும் ராமதனுஷ்கோடியில் நீராடினார். ராமநாதனை வழிபட்டு, ஓ த்விஜர்களே, தம் இல்லத்திற்குத் திரும்பினார்.

Verse 9

एवं निवसमानेऽस्मिन्राज्ञि पुण्यनिधौ तदा । कदाचिद्धरिणा लक्ष्मीर्विनोदकलहाकुला

இவ்வாறு புண்ணியநிதியான அந்த அரசன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கையில், ஒருசமயம் லக்ஷ்மீ தேவி விளையாட்டுக் கலகத்தால் உந்தப்பட்டு ஹரியுடன் க்ரீடா-விவாதத்தில் ஈடுபட்டாள்।

Verse 10

हरिणा समयं कृत्वा नृपभक्तिं परीक्षितुम् । विष्णुना प्रेषिता लक्ष्मीर्वैकुंठात्कमलालया

அரசனின் பக்தியைச் சோதிக்க ஹரியுடன் ஒப்பந்தம் செய்து, விஷ்ணு வைகுண்டத்திலிருந்து கமலாலய லக்ஷ்மீ தேவியை அனுப்பினார்।

Verse 11

अष्टवर्षवयोरूपा प्रययौ गंधमादने । तत्रागत्य धनुष्कोटौ तस्थौ सा कमलालया

எட்டு வயது சிறுமி வடிவம் கொண்டு கமலாலய லக்ஷ்மீ தேவி கந்தமாதனத்திற்குச் சென்றாள்; அங்கு வந்து தனுஷ்கோடியில் காத்திருந்து நின்றாள்।

Verse 12

तस्मिन्नवसरे राजा ययौ गुणनिधिर्द्विजाः । स्नातुं रामधनुष्कोटौ सदारः सहसैनिकः

அந்த வேளையில், ஓ த்விஜர்களே, குணநிதியான அந்த அரசன் மனைவியுடனும் படைவீரர்களுடனும் ராம-தனுஷ்கோடியில் நீராடச் சென்றான்।

Verse 13

तत्र गत्वा स राजाऽयं स्नात्वा नियमपूर्वकम् । तुलापुरुषमुख्यानि कृत्वा दानानि कृत्स्नशः

அங்கு சென்று அந்த அரசன் விதிமுறையுடன் நீராடி, பின்னர் துலாபுருஷம் முதலிய முதன்மை மகாதானங்களுடன் எல்லா தானங்களையும் முழுமையாகச் செய்தான்।

Verse 14

प्रयातुकामो भवनं कन्यां कांचिद्ददर्श सः । अतीवरूपसंपन्नामष्टवर्षां शुचिस्मिताम्

தன் இல்லத்திற்குப் புறப்பட விரும்பிய அவன், ஒரு சிறுமியை கண்டான்—மிகுந்த அழகுடையவள், எட்டு வயதுடையவள், தூய புன்னகையுடன் விளங்கினாள்।

Verse 15

दृष्ट्वा नृपस्तां पप्रच्छ कन्यां चारुविलोचनाम् । चारुस्मितां चारुदतीं बिंबोष्ठीं तनुमध्यमाम्

அவளைக் கண்ட அரசன், அழகிய கண்களுடைய அந்தக் கன்யையை வினவினான்—இனிய புன்னகையுடன், அழகிய பற்களுடன், பிம்பப் பழம்போன்ற இதழ்களுடன், மெலிந்த இடையுடன் இருந்தவளை।

Verse 16

पुण्यनिधिरुवाच । का त्वं कन्ये सुता कस्य कुतो वा त्वमिहागता । अत्रागमेन किं कार्यं तव वत्से शुचिस्मिते

புண்யநிதி கூறினார்—“அம்மா கன்யே, நீ யார்? யாருடைய மகள்? எங்கிருந்து இங்கு வந்தாய்? தூய புன்னகையுடைய வத்சே, இங்கு வந்ததன் நோக்கம் என்ன?”

Verse 17

एवं नृपस्तां पप्रच्छ कन्यामुत्पललोच नाम् । एवं पृष्टा तदा कन्या नृपं तमवदद्विजाः

இவ்வாறு அரசன் அந்த தாமரை-கண்களுடைய கன்யையை வினவினான். இப்படி கேட்கப்பட்டபோது, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அந்தக் கன்யை அப்போது அந்த அரசனிடம் கூறினாள்.

Verse 18

न मे माता पिता नास्ति न च मे बांधवास्तथा । अनाथाहं महाराज भविष्यामि च ते सुता

“எனக்கு தாயும் இல்லை, தந்தையும் இல்லை; உறவினரும் அப்படியே இல்லை. ஓ மகாராஜா, நான் ஆதரவற்றவள்—ஆயினும் நான் உங்கள் மகளாக ஆகுவேன்.”

Verse 19

त्वद्गृहेऽहं निवत्स्यामि तात त्वां पश्यतीसदा । हठात्कृष्यति यो वा मां ग्रहीष्यति करेण तम्

அப்பா! நான் உன் வீட்டிலேயே தங்குவேன்; எப்போதும் உன்னைத் தரிசித்துக் கொண்டிருப்பேன். யார் என்னை கையால் பிடித்தோ அல்லது வலுக்கட்டாயமாக இழுத்தோ செல்ல முயல்வாரோ—அவரை…

Verse 20

यदि शासिष्यसे भूप तदाहं तव मंदिरे । वत्स्यामि ते सुता भूत्वा पितर्गुणनिधे चिरम्

அரசே! நீ என்னை ஆள்ந்து காத்தருளினால், நான் உன் அரண்மனையில் வாழ்வேன். நற்குண நிதியான தந்தையே! உன் மகளாகி நீண்ட காலம் தங்குவேன்.

Verse 21

एवमुक्तस्तदा प्राह कन्यां गुणनिधिर्नृपः । अहं सर्वं करिष्यामि त्वदुक्तं कन्यके शुभे

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, குணநிதி அரசன் அந்தக் கன்னியிடம் சொன்னான்—“நல்ல கன்னியே! நீ சொன்ன அனைத்தையும் நான் செய்வேன்.”

Verse 22

ममापि दुहिता नास्ति पुत्रोऽस्त्येकः कुलोद्वहः । तव यस्मिन्रुचिर्भद्रे त्वां तस्मै प्रददाम्यहम्

எனக்கும் மகள் இல்லை; குலத்தைத் தாங்கும் ஒரே மகன் உள்ளான். நற்பெண்ணே! உனக்கு யார்மேல் விருப்பமோ, அவனுக்கே உன்னை மணமுடித்து அளிப்பேன்.

Verse 23

आगच्छ मद्गृहं कन्ये मम चांतःपुरे वस । मद्भार्यायाः सुता भूत्वा यथाकाममनिंदिते

கன்னியே! என் வீட்டிற்கு வா; என் அந்தப்புரத்தில் தங்கு. குற்றமற்றவளே! என் அரசியின் மகளாகி, உன் விருப்பம்போல் வாழ்.

Verse 24

इत्युक्ता सा नृपेणाथ कन्या कमललोचना । तथा स्त्विति नृपं प्रोच्य तेन साकं ययौ गृहम्

அரசன் இவ்வாறு கூறியதும், தாமரை-கண்களையுடைய கன்னி அரசனை நோக்கி “ததாஸ்து” என்று சொல்லி, அவனுடன் அவன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 25

राजा स्वभार्याहस्ते तां प्रददौ कन्यकां शुभाम् । अब्रवीच्च स्वकां भार्यां राजा विन्ध्यावलिं तदा

அப்போது அரசன் அந்த நற்பெண்ணைத் தன் ராணியின் கைகளில் ஒப்படைத்தான்; பின்னர் அரசன் தன் மனைவி விந்த்யாவலியிடம் உரைத்தான்.

Verse 26

आवयोः कन्यका चेयं राज्ञि विंध्यावले शुभे । रक्षेमां सर्वथा त्वं वै पुरुषांतरतः प्रिये

நற்பெரும் ராணி விந்த்யாவலியே, பிரியமானவளே! இக்கன்னி நமிருவருக்கும் மகள்போல்; அவளை எவ்விதத்திலும் பிற ஆண்களின் அணுகுதலிலிருந்து காத்தருள்வாய்.

Verse 27

इतीरिता नृपेणासौ भार्या विंध्या वलिस्तदा । ओमित्युक्त्वाथ तां कन्यां पुत्रीं जग्राह पाणिना

அரசன் இவ்வாறு கூறியதும், அவன் மனைவி விந்த்யாவலி அப்போது “ஓம்” என்று சொல்லி, அந்தக் கன்னியை கைப்பிடித்து தன் மகளென ஏற்றுக்கொண்டாள்.

Verse 28

पोषिता पालिता राज्ञा सुतवत्कन्यका च सा । न्यवात्सीत्सुसुखं राज्ञो भवने लालिता सदा

அரசன் அவளைத் தன் பிள்ளைபோல் போஷித்து காத்தான்; அந்தக் கன்னி அரச மாளிகையில் எப்போதும் அன்பால் அரவணைக்கப்பட்டு மிகுந்த இன்பத்துடன் வாழ்ந்தாள்.

Verse 29

अथ विष्णुर्जगन्नाथो लक्ष्मीमन्वेष्टुमादरात् । आरूढविनतानन्दो वैकुंठान्निर्ययौ द्विजाः

அப்போது ஜகந்நாதனான விஷ்ணு, லக்ஷ்மியைத் தேட ஆவலுற்று, விநதையின் நந்தனன் கருடனை ஏறி, வைகுண்டத்திலிருந்து புறப்பட்டான், ஓ இருபிறப்பினரே.

Verse 30

विनिर्गत्य स वैकुंठा द्विलंघितवियत्पथः । बभ्राम च बहून्देशाल्लंक्ष्मीं तत्र न दृष्टवान्

வைகுண்டத்திலிருந்து புறப்பட்டு வான்வழிகளைத் தாண்டி, அவர் பல தேசங்களில் அலைந்தார்; ஆனால் அங்கே லக்ஷ்மியை காணவில்லை.

Verse 31

रामसेतुमथागच्छद्गंधमादनपर्वते । अन्विष्य सर्वतो रामसेतुं बभ्राम चेंदि राम्

பின்னர் அவர் கந்தமாதன மலை அருகிலுள்ள ராமசேதுவிற்கு வந்தார்; ராமசேதுவை எங்கும் தேடி அங்கேயே சுற்றித் திரிந்தார்.

Verse 32

एतस्मिन्नेव काले सा पुष्पावचयकौतुकात् । सखीभिः कन्यकायासीद्भवनोद्यानपादपान्

அதே நேரத்தில் அந்த கன்னி மலர் சேகரிக்கும் மகிழ்ச்சியால் தோழிகளுடன் அரண்மனைத் தோட்டத்தின் மரங்களிடம் சென்றாள்.

Verse 33

पुष्पाण्यवचिनोति स्म सखीभिः सह कानने । तत्रागत्य ततो विष्णुर्विप्ररूपधरो द्विजाः

அவள் தோழிகளுடன் தோப்பில் மலர்களைத் தேர்ந்து கொண்டிருந்தாள்; அப்போது விஷ்ணு பிராமண வடிவம் கொண்டு அங்கே வந்தார், ஓ இருபிறப்பினரே.

Verse 34

गंगांभो विदधत्स्कंधे वहञ्छत्रं करंण च । गंगास्नायिद्विजस्येव रचयन्वेषमात्मनः

அவன் தோளில் கங்கைநீரை வைத்துக் கொண்டு, கையில் குடை ஏந்தி, கங்கையில் நீராடிய பிராமணன் போலத் தன் வேடத்தை அமைத்தான்।

Verse 35

धारयन्दक्षिणे पाणौ कुशाग्रंथिपवित्रकम् । भस्मोद्धूलितसर्वांगस्त्रिपुण्ड्रावलिशोभितः

அவன் வலக்கையில் முடிச்சிட்ட குசப்புல்லால் செய்த பவித்ர வளையத்தைத் தாங்கி, உடலெங்கும் விபூதி பூசி, திரிபுண்டிர வரிகளால் அலங்கரித்திருந்தான்।

Verse 36

प्रजपञ्छिवनामानि धृतरुद्राक्ष मालिकः । सोत्तरीयः शुचिर्विप्राः समायातो जनार्दनः

சிவநாமங்களை ஜபித்துக் கொண்டு, ருத்ராட்ச மாலையை அணிந்து, மேலாடை போர்த்தி, தூயவனாய் தோன்றி—ஓ பிராமணர்களே, ஜனார்தனன் அங்கே வந்தான்।

Verse 37

तमागतं द्विजं दृष्ट्वा स्तब्धाऽतिष्ठत कन्यका । अपश्यदष्टवर्षां तां वल्लभां पुष्प हारिणीम्

அந்த வந்த பிராமணனைப் பார்த்ததும் அந்தச் சிறுமி அதிர்ச்சியில் அசையாமல் நின்றாள். அவன் மலர்கள் பறித்துக் கொண்டிருந்த எட்டு வயதுப் பிரியமான குழந்தையை கண்டான்।

Verse 38

दृष्ट्वा स त्वरया विप्रः कन्यां मधुरभाषिणीम् । हठात्कृत्य करेणासौ जग्राह गरुडध्वजः

இனிய மொழி பேசும் அந்தச் சிறுமியைப் பார்த்ததும் அந்த ‘பிராமணன்’ விரைந்து வந்து, திடீரென கையால் வலுக்கட்டாயமாக அவளைப் பிடித்தான்—அவன் கருடத்வஜப் பெருமாளே.

Verse 39

तदा चुक्रोश सा कन्या सखीभिः सह कानने । तमाक्रोशं समाकर्ण्य राजा स तु समागतः

அப்போது அந்தக் கன்னி தோழியருடன் காட்டில் அலறினாள். அந்த அலறலைக் கேட்ட அரசன் உடனே அங்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 40

प्रययौ भवनोद्यानं वृतः कतिपयैर्भटैः । गत्वा पप्रच्छ तां कन्यां तत्सखीरपि भूपतिः

சில வீரர்களால் சூழப்பட்ட அரசன் அரண்மனைத் தோட்டத்திற்குச் சென்றான். அங்கே சென்று அந்தக் கன்னியையும் அவள் தோழியரையும் அரசன் விசாரித்தான்.

Verse 41

किमर्थमधुना क्रुष्टं सखीभिः सह कन्यके । त्वया तु भवनोद्याने तत्र कारणमुच्यताम्

“பெண்ணே! தோழியருடன் நீ இப்போது ஏன் அலறினாய்? இந்த அரண்மனைத் தோட்டத்தில் அதன் காரணத்தைச் சொல்.”

Verse 42

केन त्वं परिभूतासि हठात्कृष्य सुते मम । इति पृष्टा तमाचष्ट कन्या गुणनिधिं नृपम् । बाष्पपूर्णानना खिन्ना रुषिता भृशकातरा

“என் மகளே! யார் உன்னை அவமதித்து, வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றார்?” என்று கேட்டபோது, கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன்—துயருற்று, சினமுற்று, மிகுந்த கலக்கத்துடன்—அந்தக் கன்னி குணநிதியான அரசனிடம் கூறினாள்.

Verse 43

कन्योवाच । अयं विप्रो हठात्कृत्य जगृहे पांड्यनाथ माम्

கன்னி கூறினாள்—“பாண்டியநாதா! இந்தப் பிராமணன் என்னை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்தான்.”

Verse 44

तातात्र वृक्षमूलेऽसौ स तिष्ठत्यकुतोभयः । तदाकर्ण्य वचस्तस्या राजा गुणनिधिः सुधीः

“தந்தையே, அங்கே மரத்தின் அடியில் அந்த மனிதன் எல்லாத் திசையிலும் அஞ்சாதவனாய் நிற்கிறான்.” மகளின் சொற்களைக் கேட்ட குணநிதியான ஞானமிகு அரசன் அதை மனத்தில் கொண்டான்.

Verse 45

जग्राह तरसा विप्रमविद्वांस्तद्बलं हठात् । रामनाथालयं नीत्वा निगृह्य च हठात्तदा

அறிவிலி அவன் அவசரத்தில் வலுக்கட்டாயமாக அந்தப் பிராமணனைப் பிடித்தான். பின்னர் அவனை இழுத்துச் சென்று ராமநாத ஆலயத்தில் கொண்டு போய் அங்கே கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தினான்.

Verse 46

बद्ध्वा निगडपाशाभ्या मानयन्मंडपं च तम् । आत्मपुत्रीं समाश्वास्य शुद्धांतमनयन्नृपः

கட்டுகளும் கயிறுகளும் கொண்டு அவனைப் பந்தித்து மண்டபத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர். அரசன் தன் மகளுக்கு ஆறுதல் கூறி அவளை அந்தப்புரத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 47

स्वयं च प्रययौ रम्यं भवनं नृपपुंगवः । ततो रात्रौ स्वपन्राजा स्वप्ने विप्रं ददर्श तम्

அரசர்களில் சிறந்தவன் தானே தன் அழகிய அரண்மனைக்குச் சென்றான். பின்னர் இரவில் உறங்கும் போது அரசன் கனவில் அந்தப் பிராமணனை கண்டான்.

Verse 48

शंखचक्रगदापद्मवनमालाविभूषितम् । कौस्तुभालंकृतोरस्कं पीतांबरधरं हरिम्

அவன் ஹரியை கண்டான்—சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை, வனமாலை ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; கௌஸ்துப மணியால் ஒளிரும் மார்புடைய, பீதாம்பரதாரி பரமன்.

Verse 49

कालमेघच्छविं कांतं गरुडोपरि संस्थितम् । चारुस्मितं चारुदंतं लसन्मकरकुण्डलम्

அவர் மழைமேகம்போல் கருநிறத்துடன் பேரழகும் ஒளியும் உடையவர்; கருடன்மேல் அமர்ந்து—இனிய புன்னகை, அழகிய பற்கள், ஒளிரும் மகரக் குண்டலங்களால் விளங்கினார்.

Verse 50

विष्वक्सेनप्रभृतिभिः किंकरैरुपसेवितम् । शेषपर्यंकशयनं नारदादि मुनिस्तुतम्

விஷ்வக்சேனர் முதலிய பரிவாரச் சேவகர்கள் அவரை உபசரித்தனர்; சேஷனாகத்தின் படுக்கையில் சயனித்து, நாரதர் முதலிய முனிவர்களால் புகழப்பட்டார்.

Verse 51

ददर्श च स्वकां कन्यां विकासिकमलस्थिताम् । धृतपंकजहस्तां तां नीलकुञ्चितमूर्धजाम्

அவர் தமது மகளையும் கண்டார்—முழுதும் மலர்ந்த தாமரையில் நின்று, கையில் தாமரையைத் தாங்கி, கருமை நிறக் குருட்டுக் கூந்தலால் அழகுற்றவளாய் இருந்தாள்.

Verse 52

विष्णुवक्षस्थल्रावासां समुन्नतपयोधराम् । दिग्गजैरभिषिक्तांगीं श्यामां पीतांबरावृताम्

அவள் விஷ்ணுவின் மார்பில் வாசமுடையவள்; உயர்ந்தும் நிறைந்தும் உள்ள மார்பகங்களுடன்; திசை யானைகளால் அபிஷேகிக்கப்பட்ட அங்கங்களுடன்—கருநிறத்தாள், பீதாம்பரத்தால் மூடப்பட்டாள்.

Verse 53

स्वर्णपंकजसंक्लृप्तमालालंकृतमूर्धजाम् । दिव्याभरणशोभाढ्यां चारुहा रविभूषिताम्

அவளது கூந்தல் பொன் தாமரைகளால் செய்யப்பட்ட மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; தெய்வீக ஆபரணங்களின் ஒளியால் நிறைந்தவள், அழகிய மாலையை அணிந்து, சூரியனொத்த பிரகாசத்தால் விளங்கினாள்.

Verse 54

अनर्घरत्नसंक्लृप्तनासाभरणशोभिताम् । सुवर्णनिष्काभरणां कांचीनूपुरराजिताम्

அவள் அரிய ரத்தினங்கள் பதித்த மூக்கணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; பொன் நிஷ்க ஆபரணங்கள் அணிந்து, இடைக்கச்சும் சிலம்பும் ஒளிவீசினாள்।

Verse 55

महालक्ष्मीं ददर्शासौ राजा रात्रौ स्वकां सुताम् । एवं दृष्ट्वा नृपः स्वप्ने विप्रं तं स्वसुतामपि

இரவில் அரசன் தன் மகளைக் மகாலக்ஷ்மி போலக் கண்டான். இவ்வாறு கனவில் கண்டபின், அந்தப் பிராமணனையும் தன் மகளையும் (கனவிலேயே) கண்டான்।

Verse 56

उत्थितः सहसा तल्पात्कन्यागृहमवाप च । तथैव दृष्टवान्कन्यां यथा स्वप्ने ददर्श ताम्

அவன் திடீரென படுக்கையிலிருந்து எழுந்து கன்னியின் அறைக்குச் சென்றான்; கனவில் கண்டதுபோலவே அவளைக் கண்டான்।

Verse 57

अथोदिते सवितरि कन्यामादाय भूमिपः । रामनाथालयं प्राप ब्राह्मणं न्यस्तवान्यतः

பின் சூரியன் உதித்தபோது அரசன் கன்னியை அழைத்துக்கொண்டு ராமநாத ஆலயத்தை அடைந்தான்; அங்கே அந்தப் பிராமணனை அந்நிலையிலே ஒப்படைத்தான்/நிறுத்தினான்।

Verse 58

स मंडपवरे विप्रं ददर्श हरिरूपिणम् । यथा ददर्श स्वप्ने तं वनमालादिचिह्नितम् । विष्णुं विज्ञाय तुष्टाव नृपतिर्हरिमीश्वरम्

அந்தச் சிறந்த மண்டபத்தில் அவன் ஹரியின் ரூபம் கொண்ட பிராமணனை கண்டான்—கனவில் கண்டதுபோல, வனமாலை முதலிய அடையாளங்களுடன். அவரை விஷ்ணு என அறிந்து அரசன் மகிழ்ந்து ஹரி-ஈஸ்வரனைப் போற்றினான்।

Verse 59

पुण्यनिधिरुवाच । नमस्ते कमलाकांत प्रसीद गरुडध्वज

புண்யநிதி கூறினார்— ஹே கமலாகாந்தா! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே கருடத்வஜப் பெருமானே, அருள்புரிவாயாக.

Verse 60

शार्ङ्गपाणे नमस्तुभ्यमपराधं क्षमस्व मे । नमस्ते पुण्डरीकाक्ष चक्रपाणे श्रियःपते

ஹே சார்ங்கபாணியே! உமக்கு நமஸ்காரம்; என் அபராதத்தை மன்னிப்பாயாக. ஹே புண்டரீகாக்ஷா, ஹே சக்ரபாணியே, ஹே ஸ்ரீபதே— உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 61

कौस्तुभालंकृतांकाय नमः श्रीवत्सलक्ष्मणे । नमस्ते ब्रह्मपुत्राय दैत्यसंघविदारिणे

கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமேனியுடையவனே, ஸ்ரீவத்ஸ இலச்சினை தாங்கியவனே— உமக்கு வணக்கம். ஹே பிரம்மபுத்ரா, ஹே தைத்யக் கூட்டத்தைப் பிளப்பவனே— உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 62

अशेषभुवनावासनाभिपंकजशालिने । मधुकैटभसंहर्त्रे रावणांतकराय ते

அனைத்து உலகங்களின் வாசஸ்தலமான தாமரை நாபியுடையவனே— உமக்கு வணக்கம். மதுகைடபரை அழித்தவனே, ராவணனை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தவனே— உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 63

प्रह्रादरक्षिणे तुभ्यं धरित्रीपतये नमः । निर्गुणायाप्रमेयाय विष्णवे बुद्धिसाक्षिणे

பிரஹ்லாதனை காத்தருளும் உமக்கு, பூமியின் அதிபதியே உமக்கு வணக்கம். குணங்களைக் கடந்தவனே, அளவிட இயலாதவனே, புத்தியின் சாட்சியான விஷ்ணுவே— உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 64

नमस्ते श्रीनिवासाय जग द्धात्रे परात्मने । नारायणाय देवाय कृष्णाय मधुविद्विषे

ஸ்ரீநிவாசா, உலகைத் தாங்கும் தாதா, பரமாத்மா—உமக்கு நமஸ்காரம். நாராயண தேவா, ஸ்ரீகிருஷ்ணா, மதுவை வென்றவனே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 65

नमः पंकजनाभाय नमः पंकजचक्षुषे । नमः पंकजहस्तायाः पतये पंकजांघ्रये

தாமரை நாபியுடைய இறைவனுக்கு நமः, தாமரை கண்களுடையவனுக்கு நமः. தாமரை-கையாள் தேவியின் கணவருக்கு நமः, தாமரைத் திருவடிகளுடையவனுக்கு நமः.

Verse 66

भूयोभूयो जगन्नाथ नमः पंकजमालिने । दयामूर्त्ते नमस्तुभ्यमपराधं क्षमस्व मे

ஹே ஜகந்நாதா! மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணக்கம், தாமரை மாலையணிந்தவனே. கருணைமூர்த்தியே! உமக்கு நமஸ்காரம்; என் குற்றத்தை மன்னித்தருள்வாயாக.

Verse 67

मया निगडपाशाभ्यां यः कृतो मधुसूदन । अनयस्त्वत्स्वरूपमविदित्वा कृतः प्रभो

ஹே மதுசூதனா! சங்கிலி, கட்டுகளால் நான் செய்த தவறு—உமது உண்மைச் சொரூபத்தை அறியாமல், அறியாமையால் நிகழ்ந்தது, ஆண்டவனே.

Verse 68

अतो मदपराधोऽयं क्षंतव्यो मधुसूदन । एवं स्तुत्वा महाविष्णुं राजा पुण्यनिधिर्द्विजाः

ஆகையால், ஹே மதுசூதனா! என் இக்குற்றம் மன்னிக்கத்தக்கதாக இருக்கட்டும். இவ்வாறு மகாவிஷ்ணுவைத் துதித்து, புண்ணிய நிதியான அரசன், ஹே த்விஜர்களே, (என்று கூறினான்)…

Verse 69

लक्ष्मीं तुष्टाव जननीं सर्वेषां प्राणिनां मुदा । नमो देवि जगद्धात्रि विष्णुवक्षस्थलालये

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் எல்லா உயிர்களின் தாயான லக்ஷ்மியைப் போற்றினான்— “தேவி ஜகத்தாத்ரி, விஷ்ணுவின் மார்பில் உறைவாயே! உனக்கு நமஸ்காரம்।”

Verse 70

नमोब्धिसंभवे तुभ्यं महालक्ष्मि हरिप्रिये । सिद्ध्यै पुष्ट्यै स्वधायै च स्वाहायै सततं नमः

கடலில் பிறந்தவளே, ஹரிக்கு அன்பான மகாலக்ஷ்மியே! உனக்கு நமஸ்காரம். சித்தி, புஷ்டி, ஸ்வதா, ஸ்வாஹா ரூபிணியே—என்றும் உனக்கு வணக்கம்.

Verse 71

संध्यायै च प्रभायै च धात्र्यै भूत्यै नमोनमः । श्रद्धायै चैव मेधायै सरस्वत्यै नमोनमः

சந்த்யா, பிரபா, தாத்ரீ, பூதி ரூபிணியே—உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். ஸ்ரத்தா, மேதா, சரஸ்வதி ரூபிணியே—உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 72

यज्ञविद्ये महाविद्ये गुह्यविद्येतिशोभने । आत्मविद्ये च देवेशि मुक्तिदे सर्वदेहिनाम्

யஜ்ஞவித்யையே, மகாவித்யையே, மிகச் சிறப்பான குஹ்யவித்யையே! தேவேசி ஆத்மவித்யையே, எல்லா உடலுடையோருக்கும் முக்தி அளிப்பவளே!

Verse 73

त्रयीरूपे जगन्मातर्जगद्रक्षाविधायिनि । रक्ष मां त्वं कृपादृष्ट्या सृष्टिस्थित्यंतकारिणि

ஜகன்மாதாவே, மும்முறை வேத ரூபிணியே, உலகைக் காக்கும் விதானகரியே! படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு செய்பவளே, கருணை நோக்கால் என்னைக் காப்பாயாக.

Verse 74

भूयोभूयो नमस्तुभ्यं ब्रह्ममात्रे महेश्वरि । इति स्तुत्वा महालक्ष्मीं प्रार्थयामास माधवम्

அவன் மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணங்கினான்—பிரம்மாவின் தாயே, மகேஸ்வரியே. இவ்வாறு மகாலக்ஷ்மியைத் துதித்து, பின்னர் மாதவனை (விஷ்ணுவை) வேண்டினான்.

Verse 76

यदज्ञानान्मया विष्णो त्वयि दोषः कृतोऽधुना । पादे निगडबंधेन स द्रोहः क्षम्यतां त्वया

விஷ்ணுவே! அறியாமையால் இப்போது உம்மிடம் நான் செய்த குற்றம்—உமது பாதத்தில் சங்கிலி கட்டிய அந்தத் துரோகம்—நீர் மன்னிக்க வேண்டும்.

Verse 77

अपराधिनां च दैत्यानां स्वरूपमपि दत्तवान् । भवान्विष्णो ममापीममपराधं क्षमस्व वै

குற்றம் செய்த தைத்யர்களுக்கும் நீர் அவர்களுக்குரிய நிலையும் வடிவமும் அருளியுள்ளீர். ஆகவே விஷ்ணுவே, என் இந்தக் குற்றத்தையும் நிச்சயமாக மன்னிப்பீராக.

Verse 78

जिघांसयापि भगवन्नागतां पूतनां पुरा । अनयस्त्वत्पदांभोजं तन्मां रक्ष कृपानिधे । लक्ष्मीकांत कृपादृष्टिं मयि पातय केशव

பகவானே! ஒருகாலத்தில் கொல்லும் எண்ணத்துடன் வந்த பூதனையையும் நீர் உமது பாதத் தாமரைகளில் சேர்த்தீர். ஆகவே கருணைநிதியே, என்னைக் காத்தருளும். லக்ஷ்மீகாந்தா, கேசவா, என்மேல் கருணைநோக்கைச் செலுத்துவீராக.

Verse 79

श्रीसूत उवाच । इति संप्रार्थितो विष्णु राज्ञा तेन द्विजोत्तमाः । प्राह गंभीरया वाचा नृपं पुण्यनिधिं ततः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—பிராமணச் சிறந்தோர்களே! அந்த அரசன் இவ்வாறு உருக்கமாக வேண்டியபோது, விஷ்ணு அப்பொழுது புண்ணியநிதியான அந்த மன்னனிடம் ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தார்.

Verse 80

विष्णुरुवाच । राजन्न भीस्त्वया कार्या मद्बंधननिमित्तजा

விஷ்ணு கூறினார்—அரசே, என்னை கட்டியதனால் உனக்குள் எழும் அச்சத்தை நீ கொள்ளாதே।

Verse 82

अतस्त्वं मम भक्तोसि राजन्पुण्यनिधेऽधुना । तेनाहं तव वश्योऽस्मि भक्तिपाशेन यंत्रितः

ஆகையால், அரசே—புண்ணிய நிதியே—இப்போது நீ என் பக்தன்; அதனால் பக்தியின் பாசத்தால் கட்டுப்பட்டு நான் உன் வசத்தில் உள்ளேன்।

Verse 83

भक्तापराधं सततं क्षमाम्यहमरिं दम । त्वद्भक्तिं ज्ञातुकामेन मया संप्रेरिता त्वियम्

எதிர்களை அடக்கும் வீரனே, என் பக்தர்களின் குற்றங்களை நான் எப்போதும் மன்னிக்கிறேன்; உன் பக்தியை அறிய விரும்பி நானே இதை நிகழ்த்தினேன்।

Verse 84

लक्ष्मीर्मम प्रिया राजंस्त्वयासंरक्षिताऽधुना । तेनाहं तव तुष्टोऽस्मि मत्स्वरूपा त्वियं सदा

அரசே, எனக்கு அருமையான லக்ஷ்மியை நீ இப்போது காத்தாய்; ஆகவே நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன், ஏனெனில் அவள் எப்போதும் என் சொரூபமே.

Verse 85

अस्यां यो भक्तिमांल्लोके स मद्भक्तोऽभिधीयते । अस्यां यो विमुखो राजन्स मद्द्वेषी स्मृतः सदा

இந்த உலகில் அவளிடம் பக்தி கொண்டவன் என் பக்தன் என அழைக்கப்படுகிறான்; அவளிடமிருந்து விலகுபவன், அரசே, எப்போதும் என்னை வெறுப்பவன் எனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 86

त्वमिमां भक्तिसं युक्तो यस्मात्पूजितवानसि । मत्पूजापि कृता तस्मान्मदभिन्ना त्वियं यतः

நீ பக்தியுடன் அவளை வழிபட்டதால், என்னையும் வழிபட்டதாய் ஆனது; ஏனெனில் அவள் என்னிடமிருந்து வேறல்ல.

Verse 88

त्वया मद्भार्यया साकं संकेतोऽकारि यत्पुरा । तत्संकेताभिगुत्यर्थं मां यद्बंधितवानसि

முன்பு நீ என் துணைவியுடன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்தாய்; அந்த உடன்படிக்கையைப் பாதுகாக்கவே நீ என்னை கட்டினாய்.

Verse 89

तेन प्रीतोस्मि ते राजंल्लक्ष्मीः संरक्षिताऽधुना । मत्स्वरूपा च सा लक्ष्मीर्जगन्माता त्रयीमयी

அந்தச் செயலில், அரசே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; லக்ஷ்மி இப்போது பாதுகாக்கப்பட்டாள். அந்த லக்ஷ்மி என் சொரூபமே—ஜகன்மாதா, த்ரயீமயி.

Verse 90

तद्रक्षां कुर्वता भूप त्वया यद्बंधनं मम । तत्प्रियं मम राजेंद्र मा भयं क्रियतां त्वया

அரசே, அவளைப் பாதுகாக்கும் போது நீ என்னை கட்டியது எனக்கு இனியது; ஆகவே, அரசர்களின் தலைவா, நீ அஞ்சாதே.

Verse 91

भक्तवश्यत्वमधुना तव प्रतिहितं मया । मम प्रीतिकरं यज्ञमकरोद्यद्भवानिह

இப்போது நான் உனக்காக நிறுவினேன்: நான் பக்தர்களின் வசப்படுவேன்; ஏனெனில் இங்கே நீ எனக்கு மகிழ்ச்சி தரும் யாகத்தைச் செய்தாய்.

Verse 92

लक्ष्मीरुवाच । राजन्प्रीतास्मि ते चाहं रक्षिता यद्गृहे त्वया । त्वद्भक्तिशोधनार्थं वा अहं विष्णुरुभावपि

லக்ஷ்மி கூறினாள்—ஓ அரசே, நீ உன் இல்லத்தில் என்னைக் காத்ததால் நானும் உன்னிடம் மகிழ்ந்தேன். உன் பக்தியைச் சோதித்து தூய்மைப்படுத்துவதற்காக நானும் விஷ்ணுவும்—இருவரும் இங்கு வந்தோம்.

Verse 93

विनोद कलहव्याजादागताविह भूपते । तव योगेन भक्त्या च तुष्टावावां परंतप

ஓ பூபதே, விளையாட்டுக் கலகத்தின் போர்வையில் நாங்கள் இங்கு வந்தோம். உன் தன்னடக்கம் (யோகம்) மற்றும் பக்தியால் நாங்கள் இருவரும் திருப்தியடைந்தோம், ஓ பரந்தபா.

Verse 94

आवयोः कृपया राजन्सुखं ते भवतात्सदा । सर्वभूमंडलैश्वर्यं सदा ते भवतु ध्रुवम्

ஓ அரசே, எங்கள் இருவரின் கருணையால் உனக்கு எப்போதும் இன்பம் உண்டாகுக. முழு பூமண்டலத்தின் அரசாட்சி உனக்கு என்றும் உறுதியாக நிலைத்திருக்குக.

Verse 95

आवयोः पादयुगले भक्तिर्भवतु ते ध्रुवा । देहांते मम सायुज्यं पुनरावृत्तिवर्जितम्

எங்கள் இருவரின் திருவடிகளின் மீது உன் பக்தி உறுதியாக நிலைக்கட்டும். உடல் முடிவில் நீ எனது சாயுஜ்யத்தை அடைவாயாக—மீள்பிறவி அற்றதாக.

Verse 96

नित्यं भवतु ते राजन्मा भूत्ते पापधीस्तथा । सदा धर्मे भव धीर्विष्णुभक्तियुता तव

ஓ அரசே, உனக்கு எப்போதும் நலன் உண்டாகுக; உன்னுள் பாப எண்ணம் எழாதிருக்கட்டும். உன் அறிவு என்றும் தர்மத்தில் நிலைத்து, விஷ்ணுபக்தியுடன் கூடியதாக இருக்கட்டும்.

Verse 97

अतस्त्वया नापराधः कृतो मयि नरेश्वर । किं तु पूजैव विहिता तां त्वयार्चयता मम

ஆகையால், மனிதரின் அரசனே, நீ என்மேல் எந்த அபராதமும் செய்யவில்லை. மாறாக என் பூஜையே விதியாக நியமிக்கப்பட்டது; ஆகவே நீ முறையோடு என்னை ஆராதனை செய்।

Verse 98

यथा त्वयात्र बद्धोहं निगडेन नृपोतम । तद्रूपेणैव वत्स्यामि सेतुमाधवसंज्ञितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே, நீ என்னை இங்கே சங்கிலியால் கட்டியபடியே, அதே ரூபத்திலேயே நான் இங்கே தங்குவேன்; ‘சேதுமாதவ’ எனப் புகழ்பெறுவேன்।

Verse 99

मयैव कारितः सेतुस्तद्रक्षार्थमहं नृप । भूतराक्षससंघेभ्यो भयानामुपशांतये

அரசே, இந்த சேது என்னாலேயே அமைக்கப்பட்டது; அதன் காவலுக்காக நான் இங்கே தங்குகிறேன், பூதர் மற்றும் ராட்சசக் கூட்டங்களால் எழும் அச்சங்களை அடக்குவதற்காக।

Verse 100

ब्रह्मापि सेतुरक्षार्थं वसत्यत्रदिवानिशम् । शंकरो रामनाथाख्यो नित्यं सेतौ वसत्यथ

சேதுவின் பாதுகாப்பிற்காக பிரம்மாவும் இங்கே பகலும் இரவும் தங்குகிறார். மேலும் ‘ராமநாத’ எனப் புகழ்பெற்ற சங்கரரும் சேதுவில் எந்நாளும் வாசம் செய்கிறார்।

Verse 110

तत्रैव निवसन्राजा देहांते मुक्तिमाप्तवान् । विंध्यावलिश्च तत्पत्नी तमेवानुममार सा । पतिव्रता पतिप्राणा प्रययौ सापि सद्गतिम्

அங்கேயே தங்கி வாழ்ந்த அரசன், உடல் முடிவில் முக்தியை அடைந்தான். அவன் மனைவி விந்த்யாவளியும் அவனையே பின்தொடர்ந்து உயிர்நீத்தாள்; கணவனையே உயிரெனக் கொண்ட பத்திவிரதை அவளும் சத்கதியை அடைந்தாள்।

Verse 117

एतत्पठन्वा शृण्वन्वा वैकुंठे लभते गतिम्

இதைப் பாராயணம் செய்தாலும் கேட்டாலும் பக்தன் வைகுண்டத்தில் பரமகதியை அடைகிறான்.