Adhyaya 37

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भोभोस्तपोधनाः सर्वे नैमिषारण्यवासिनः । यावद्रामधनुष्कोटिचक्रतीर्थमुखानि वः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ தவநிதிகளே, நைமிஷாரண்ய வாசிகளே; ராமனின் தனுஷ்கோடி, சக்ரதீர்த்தம் முதலியவற்றால் தொடங்கிய வரலாறுகள் இதுவரை உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டன.

Verse 2

चतुर्विंशतितीर्थानि कथितानि मयाधुना । इतोऽन्यदद्भुतं यूयं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

இப்போது நான் இருபத்துநான்கு தீர்த்தங்களையும் கூறிவிட்டேன். இதற்கு அப்பால் நீங்கள் மேலும் எந்த அதிசயத்தை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 3

मुनय ऊचुः । क्षीरकुंडस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामहे मुने । यत्समीपे त्वया चक्रतीर्थमित्युदितं पुरा

முனிவர்கள் கூறினர்—முனிவரே, க்ஷீரகுண்டத்தின் மஹிமையை நாம் கேட்க விரும்புகிறோம்; அதன் அருகே நீங்கள் முன்பு ‘சக்ரதீர்த்தம்’ என்று உரைத்தீர்கள்.

Verse 4

क्षीरकुंडं च तत्कुत्र कीदृशं तस्य वैभवम् । क्षीरकुण्डमिति ख्यातिः कथं वास्य समागता

அந்த க்ஷீரகுண்டம் எங்கு உள்ளது? அதன் வைபவம் எத்தகையது? மேலும் ‘க்ஷீரகுண்டம்’ என்ற பெயர்-புகழ் அதற்கு எவ்வாறு வந்தது?

Verse 5

एतन्नः श्रद्दधानानां विस्तराद्वक्तुमर्हसि । श्रीसूत उवाच । ब्रवीमि मुनयः सर्वे शृणुध्वं सुसमाहिताः

நாங்கள் பக்தியால் நிறைந்தவர்கள்; ஆகவே இதை விரிவாகச் சொல்லத் தகுதியானவர் நீங்கள். ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—நான் உரைக்கிறேன்; முனிவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 6

देवीपुरान्महापुण्यात्प्रतीच्यां दिश्यदूरतः । फुल्लग्राममिति ख्यातं स्थानमस्ति महत्तरम्

மிகப் புண்ணியமான தேவீபுரத்திலிருந்து மேற்குத் திசையில் அதிகத் தொலைவு அல்ல; ‘புல்லகிராமம்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மிகப் பெரிய தலம் உள்ளது.

Verse 7

यत आरभ्य रामेण सेतुबन्धो महार्णवे । तद्धि पुण्यतमं क्षेत्रं फुल्लग्रामाभिधं पुरम्

அந்த இடத்திலிருந்தே ராமன் மகா சமுத்திரத்தில் சேதுபந்தனத்தைத் தொடங்கினான்; அதுவே ‘புல்லகிராமம்’ எனப்படும் நகரம், மிகப் புனிதமான க்ஷேத்திரம்.

Verse 8

क्षीरकुण्डं तु तत्रैव महापातकनाशनम् । दर्शनात्स्पर्शनाद्ध्यानात्कीर्तनाच्चापि मोक्षदम्

அங்கேயே ‘க்ஷீரகுண்டம்’ எனும் புனித தீர்த்தம் உள்ளது; அது மகாபாதகங்களை அழிக்கும். தரிசனம், ஸ்பரிசம், தியானம், கீர்த்தனம் ஆகியவற்றாலேயும் மோட்சம் அளிக்கும்.

Verse 9

तस्य तीर्थस्य पुण्यस्य क्षीरकुण्डमिति प्रथाम् । भवतां सादरं वक्ष्ये शृणुध्वं श्रद्धया सह

அந்தப் புண்ணியத் தீர்த்தத்தின் ‘க்ஷீரகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்ற வரலாற்றை நான் உங்களுக்கு மரியாதையுடன் உரைப்பேன். நீங்கள் பக்தியுடன் கேளுங்கள்.

Verse 10

पुरा हि मुद्गलोनाम मुनिर्वेदोक्तमार्गकृत् । दक्षिणांबुनिधेस्तीरे फुल्लग्रामेतिपावने

பண்டைக் காலத்தில் ‘முத்கலர்’ எனும் முனிவர் இருந்தார்; அவர் வேதம் விதித்த மார்க்கத்தைப் பின்பற்றினார். தென் கடலின் கரையில் ‘புல்லகிராமம்’ எனும் புனித இடத்தில் அவர் வாழ்ந்தார்.

Verse 11

नारायणप्रीतिकरम करोद्यज्ञमुत्तमम् । तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा यागेन परितोषितः

அவர் நாராயணனை மகிழ்விக்கும் சிறந்த யாகத்தைச் செய்தார். அந்த யாகத்தால் விஷ்ணு உள்ளமகிழ்ந்து முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தார்.

Verse 12

प्रादुर्बभूव पुरतो यज्ञवाटे द्विजोत्तमाः । तं दृष्ट्वा मुद्गलो विष्णुं लक्ष्मीशोभितविग्रहम्

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, யாக மண்டபத்தில் ஹரி நேரில் வெளிப்பட்டார். லக்ஷ்மியின் ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விஷ்ணுவின் திருவுருவைக் கண்டு முத்கலர் வியப்புற்றார்.

Verse 13

कालमेघतनुं कांत्या पीतांबरविराजितम् । विनतानंदनारूढं कौस्तुभालंकृतोरसम्

அவர் உடல் கருமழைமேகம் போல் நீலமாய், ஒளியால் பிரகாசித்தது; பீதாம்பரம் அணிந்து விளங்கினார். விநதையின் புதல்வன் கருடன்மேல் ஆரூடராகி, மார்பில் கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்.

Verse 14

शंखचक्रगदापद्मराजद्बाहुचतु ष्टयम् । भक्त्या परवशो दृष्ट्वा पुलकांकुरमंडितः । मुद्गलः परितुष्टाव शब्दैः श्रोत्रसुखावहैः

சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை ஏந்திய நான்கு ஒளிமிகு கரங்களுடைய இறைவனைப் பார்த்த முத்தகலன் பக்தியில் மயங்கி, உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் மலர்ந்தது. பின்னர் செவிக்கு இனிய சொற்களால் இறைவனைப் புகழ்ந்தான்.

Verse 15

मुद्गल उवाच । प्रथमं जगतः स्रष्ट्रे पालकाय ततः परम्

முத்தகலன் கூறினான்—உலகத்தின் படைப்பாளனே, முதலில் உமக்கு நமஸ்காரம்; அதன் பின், உலகத்தைப் பேணும் பாதுகாவலனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 16

संहर्त्रे च ततः पश्चान्नमो नारायणाय ते । नमः शफररूपाय कमठाय चिदात्मने

அடுத்து, அழிப்பவனே உமக்கு நமஸ்காரம்; நாராயணனே உமக்கு நமஸ்காரம். மீன் அவதாரத்திற்கும் நமஸ்காரம்; ஆமை அவதாரமாகிய தூய சைதன்யஸ்வரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 17

नमो वराहवपुषे नमः पंचास्यरूपिणे । वामनाय नमस्तुभ्यं जमदग्निसुताय ते

வராக அவதாரமாய் உமக்கு நமஸ்காரம்; ஐந்து முக வடிவத்திற்கும் நமஸ்காரம். வாமன அவதாரமாய் உமக்கு நமஸ்காரம்; ஜமதக்னியின் புதல்வன் (பரசுராமன்) அவதாரமாய் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 18

राघवाय नमस्तुभ्यं बलभद्राय ते नमः । कृष्णाय कल्कये तुभ्यं नमो विज्ञानरूपिणे

ஏ ராகவா! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஏ பலபத்ரா! உமக்கு நமஸ்காரம். ஏ கிருஷ்ணா! ஏ கல்கி! உமக்கு நமஸ்காரம்—நீர் ஞானஸ்வரூபன்.

Verse 19

रक्ष मां करुणासिंधो नारायण जगत्पते । निर्लज्जं कृपणं क्रूरं पिशुनं दांभिकं कृशम्

கருணைக் கடலான நாராயணா, உலகநாதா! என்னைக் காப்பாற்றும்—நான் வெட்கமற்றவன், கஞ்சன், கொடியவன், பழிசொல்லி, பாசாங்கன், பலவீனன்.

Verse 20

परदारपरद्रव्यपरक्षेत्रैकलो लुपम् । असूयाविष्टमनसं मां रक्ष कृपया हरे

ஹரியே! கருணையால் என்னைக் காப்பாற்றும்—பிறர் மனைவி, பிறர் செல்வம், பிறர் நிலம் ஆகியவற்றில் ஆசை கொண்டவன் நான்; என் மனம் பொறாமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

Verse 21

इति स्तुतो हरिः साक्षान्मुद्गलेन द्विजोत्तमाः । तमाह मुद्गलमुनिं मेघगंभीरया गिरा

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! இவ்வாறு முத்கலரால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட சாக்ஷாத் ஹரி, மேகமென ஆழ்ந்த குரலில் முத்கல முனிவரிடம் உரைத்தார்.

Verse 22

श्रीहरिरुवाच । प्रीतोऽस्म्यनेन स्तोत्रेण मुद्गल क्रतुना च ते । प्रत्यक्षेण हविर्भोक्तुमहं ते क्रतुमागतः

ஸ்ரீஹரி கூறினார்—முத்கலா! இந்த ஸ்தோத்திரத்தாலும் உன் யாகத்தாலும் நான் மகிழ்ந்தேன். நேரில் தோன்றி ஹவிஸை ஏற்க உன் யாகத்துக்கு நான் வந்தேன்.

Verse 23

इत्युक्तो हरिणा तत्र मुद्गलस्तुष्टमानसः । उवाचाधोक्षजं विप्रो भक्त्या परमया युतः

அங்கே ஹரி இவ்வாறு கூறியதும், முத்கலரின் மனம் பேரின்பத்தால் நிறைந்தது. பரம பக்தியுடன் கூடிய அந்தப் பிராமணர் அதோக்ஷஜப் பெருமானை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 24

मुद्गल उवाच । कृतार्थोऽस्मि हृषीकेश पत्नी मे धन्यतां ययौ । अद्य मे सफलं जन्म ह्यद्य मे सफलं तपः

முத்கலர் கூறினார்— ஹே ஹ்ருஷீகேசா! நான் க்ருதார்த்தன் ஆனேன்; என் மனைவி பாக்கியமடைந்தாள். இன்று என் பிறப்பு பயனடைந்தது; இன்று என் தவமும் பயனடைந்தது.

Verse 25

अदय मे सफलो वंशो ह्यद्य मे सफलाः सुताः । आश्रमः सफलोऽद्यैव सर्वं सफलमद्य मे

இன்று என் வம்சம் பயனடைந்தது; இன்று என் புதல்வர்களும் பயனடைந்தனர். இன்று என் ஆசிரமமும் பயனடைந்தது—இன்று எனது அனைத்தும் பயனடைந்தது.

Verse 26

यद्भवान्यज्ञवाटं मे हविर्भोक्तुमिहागतः । योगिनो योगनिरता हृदये मृगयंति यम्

என் யாகவாடத்தில் ஹவியை ஏற்க இங்கே வந்துள்ளீர்—யோகத்தில் நிலைத்த யோகிகள் தம் இதயத்தில் தேடும் அந்தப் பரம்பொருள் நீரே—இதுவே என் பேர்பாக்கியம்.

Verse 27

तमद्य साक्षात्त्वां पश्ये सफ लोऽयं मम क्रतुः । इतीरयित्वा तं विष्णुमर्चयित्वाऽसनादिभिः

இன்று உம்மை நேரில் காண்கிறேன்; ஆகவே என் இந்தக் கிரது (யாகம்) உண்மையிலேயே பயனடைந்தது. இவ்வாறு கூறி, அவர் விஷ்ணுவை ஆசனம் முதலிய உபசாரங்களால் வழிபட்டார்.

Verse 28

चंदनैः कुसुमैरन्यैर्दत्त्वा चार्घ्यं स विष्णवे । प्रददौ विष्णवे प्रीत्या पुरो डाशादिकं हविः

சந்தனம், மலர்கள் முதலிய மங்களப் பொருட்களை அர்ப்பணித்து, விஷ்ணுவுக்கு அர்க்யம் செலுத்திய பின், அவர் மகிழ்ச்சியுடன் விஷ்ணுவிற்கு புரோடாசம் முதலான ஹவியை நிவேதித்தார்।

Verse 29

स्वयमेव समादाय पाणिना लोकभावनः । हविस्तद्बुभुजे विष्णुर्मुद्गलेन समर्पितम्

அப்போது உலகங்களைப் போஷிக்கும் விஷ்ணு தம் கையாலே அதை எடுத்துக் கொண்டு, முத்கலன் அர்ப்பணித்த ஹவியை உண்டார்।

Verse 30

तस्मिन्हविषि भुक्ते तु विष्णुना प्रभविष्णुना । साग्नयस्त्रिदशाः सर्वे तृप्ताः समभवन्द्विजाः

அனைத்தாற்றலும் உடைய விஷ்ணு அந்த ஹவியை உண்டபோது, அக்னியுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் திருப்தியடைந்தனர், ஓ த்விஜர்களே।

Verse 31

ऋत्विजो यजमानश्च तत्रत्या ब्राह्मणास्तथा । यत्किंचित्प्राणिलोकेऽ स्मिंश्चरं वा यदि वाऽचरम्

அங்கிருந்த ரித்விஜர்கள், யஜமானன் மற்றும் அங்கு இருந்த பிராமணர்கள்—மேலும் இந்தப் பிராணிலோகத்தில் உள்ள எதுவாயினும், அசையும் அல்லது அசையாததாயினும்—

Verse 32

सर्वमेव जगत्तृप्तं भुक्ते हविषि विष्णुना । ततो हरिः प्रसन्नात्मा मुद्गलं प्रत्यभाषत

விஷ்ணு ஹவியை உண்டவுடன், முழு உலகமும் திருப்தியடைந்தது. பின்னர் மனம் மகிழ்ந்த ஹரி முத்கலனிடம் உரைத்தார்।

Verse 33

प्रीतोऽहं वरदोऽस्म्येष वरं वरय सुव्रत । इत्युक्ते केशवेनाथ महर्षिस्तमभाषत

கேசவன் கூறினான்—“நான் மகிழ்ந்தேன்; நான் வரம் அளிப்பவன். ஓ சுவ்ரதா, வரம் வேண்டு.” இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது மகரிஷி அவருக்கு மறுமொழி கூறினார்.

Verse 34

मुद्गल उवाच । यत्त्वया मे हविर्भुक्तं यागे प्रत्यक्षरूपिणा । अनेनैव कृतार्थोऽस्मि किमस्मादधिकं वरम्

முத்கலர் கூறினார்—“நீங்கள் கண்முன் தோன்றிய வடிவில் இந்த யாகத்தில் என் ஹவிஸை உண்டீர்கள்; இதுவே எனக்கு நிறைவு. இதைவிட உயர்ந்த வரம் என்ன?”

Verse 35

तथापि भगवन्विष्णो त्वयि मे निश्चला सदा । भक्तिर्निष्कपटा भूयादिदं मे प्रथमं वरम्

ஆயினும், ஓ பகவான் விஷ்ணுவே, உம்மீது என் பக்தி எப்போதும் அசையாமல் நிலைக்கட்டும். என் பக்தி கபடமற்றதாக இருக்கட்டும்—இதுவே என் முதல் வரம்.

Verse 36

माधवाहं प्रतिदिनं सायंप्रातरिहाग्नये । त्वद्रूपाय तव प्रीत्यै सुरभेः पयसा हरे

ஓ மாதவா, நான் தினமும் மாலைவும் விடியற்காலமும் இங்கு அக்னியில்—அது உமது வடிவமே—உமது பிரீதிக்காக, ஓ ஹரி, சுரபியின் பாலால் ஆஹுதி செலுத்த விரும்புகிறேன்.

Verse 37

होतुमिच्छामि वरद तन्मे देहि वरांतरम् । पयसा नित्यहोमो हि द्विकालं श्रुतिचोदितः

ஓ வரதா, இதை நான் தினமும் செய்ய விரும்புகிறேன்; ஆகவே எனக்கு இன்னொரு வரம் அருளுங்கள். ஏனெனில் பாலால் செய்யும் நித்திய ஹோமம்—காலை மாலை இருகாலமும்—ஸ்ருதி விதிக்கிறது.

Verse 38

न मे सुरभयः संति तापसस्याधनस्य च । इत्युक्ते मुद्गलेनाथ देवो नारायणो हरिः

செல்வமற்ற தவசி முத்கலன் “ஓ சுரபி, எனக்கு எந்த அச்சமும் இல்லை” என்று கூறியபோது, தாமே நாராயணனாகிய ஹரி பதிலுரைத்தார்।

Verse 39

आहूय विश्वकर्माणं त्वष्टारममृताशिनम् । एकं सरः कारयित्वा शिल्पिना तेन शोभनम्

அமுதம் உண்ணும் த்வஷ்டா விஸ்வகர்மனை அழைத்து, அந்தத் தெய்வச் சிற்பியால் ஒரே ஒரு மிக அழகிய ஏரியை அமைக்கச் செய்தார்।

Verse 40

स्फटिकादि शिलाभेदैस्तेनासौ विश्वकर्मणा । समीचकार च पुनस्तत्प्राकाराद्यलंकृतम् । तत आहूय भगवान्सुरभिं वाक्यमब्रवीत्

ஸ்படிகம் முதலான பலவகைக் கற்களால் விஸ்வகர்மன் அந்த ஏரியைச் சிறப்பாக அமைத்து, சுற்றுச் சுவர் முதலிய அலங்காரங்களாலும் மேலும் அழகுபடுத்தினான். பின்னர் பகவான் சுரபியை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 41

श्रीहरिरुवाच । मुद्गलो मम भक्तोऽयं सुरभे प्रत्यहं मुदा

ஸ்ரீஹரி கூறினார்—“ஓ சுரபி, இந்த முத்கலன் என் பக்தன்; அவன் தினந்தோறும் மகிழ்ச்சியுடன்…”

Verse 42

मत्प्रीत्यर्थं पयोहोमं कर्तुमिच्छति सांप्रतम् । मत्प्रीत्यर्थमितो देवि त्वमतो मत्प्रचोदिता

“இப்போது அவன் என் பிரீதிக்காக பால் ஹோமம் (பயோஹோமம்) செய்ய விரும்புகிறான். ஆகவே, ஓ தேவி, என் திருப்திக்காக உன்னை இங்கே நான் ஆணையிடுகிறேன்.”

Verse 43

सायंप्रातरिहागत्य प्रत्यहं सुरभे शुभे । पयसा त्वत्प्रसूतेन सर एतत्प्रपूरय

ஓ மங்களமான சுரபியே! மாலைவும் காலையும் தினந்தோறும் இங்கு வந்து, உன்னிடமிருந்து பொழியும் பாலால் இந்த ஏரியை முழுவதும் நிரப்புவாயாக।

Verse 44

तेनासौ पयसा नित्यं सायंप्रातश्च होष्यति । ओमित्युक्त्वाथ सुरभिरेवं नारयणेरिता

அந்த பாலால் அவன் தினமும் மாலையும் காலையும் ஹோமம் செய்வான். ‘ஓம்’ என்று கூறி, நாராயணன் ஆணையால் உந்தப்பட்ட சுரபி அதனை ஒப்புக்கொண்டாள்।

Verse 45

अथ नारायणो देवो मुद्गलं प्रत्यभाषत । सुरभेः पयसा नित्यमस्मिन्सरसि तिष्ठता

அப்போது தேவன் நாராயணன் முத்கலனிடம் கூறினான்—“இந்த ஏரியில் சுரபி தங்கி இருப்பதால் எப்போதும் கிடைக்கும் அவளுடைய பாலால்—”

Verse 46

सायंप्रातः प्रतिदिनं मत्प्रीत्यर्थमिहाग्नये । जुहुधि त्वं महाभाग तेन प्रीणाम्यहं तव

ஓ பெரும் பாக்கியவனே! என் பிரீதிக்காக தினமும் மாலையும் காலையும் இங்கு அக்னியில் அதனை ஹோமமாக அர்ப்பணிப்பாயாக; அதனால் நான் உன்னிடம் மகிழ்வேன்।

Verse 47

मत्प्रीत्या तेऽखिला सिद्धिर्भविष्यति च मुद्गल । इदं क्षीरसरोनाम तीर्थं ख्यातं भविष्यति

ஓ முத்கலா! என் பிரீதியால் உனக்கு எல்லா சித்திகளும் உண்டாகும். மேலும் இந்த தீர்த்தம் ‘க்ஷீரசர’—பாலேறு—என்று புகழ்பெறும்।

Verse 48

अस्मिन्क्षीरसरस्तीर्थे स्नातानां पंचपातकम् । अन्यान्यपि च पापानि नाशं यास्यंति तत्क्षणात्

இந்த க்ஷீரஸர தீர்த்தத்தில் நீராடுவோரின் ஐந்து மகாபாதகங்களும், பிற பாவங்களும் அந்தக் கணமே அழிந்துவிடும்।

Verse 49

मुद्गल त्वं च मां याहि देहांते मुक्तबंधनः । इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुस्तं समालिंग्य मुद्गलम्

“முத்கலா, உடல் முடிவில் நீயும் பந்தனத்திலிருந்து விடுபட்டு என்னிடம் வருவாய்.” என்று கூறி பகவான் விஷ்ணு முத்கலனை அணைத்தார்।

Verse 50

नमस्कृतश्च तेनायं तत्रैवांतरधीयत । मुद्गलोऽपि गते विष्णावनेकशतवत्सरम्

அவன் வணங்கியதும் பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். விஷ்ணு சென்ற பின் முத்கலனும் அங்கே பல நூறு ஆண்டுகள் தங்கினார்।

Verse 51

सुरभेः पयसा जुह्वन्नग्नये हरितुष्टये । उवास प्रयतो नित्यं फुल्ल ग्रामे विमुक्तिदे । देहांते मुक्तिमगमद्विष्णुसायुज्यरूपिणीम्

சுரபியின் பாலால் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தி ஹரியைத் திருப்திப்படுத்தி, ஒழுக்கநெறியுடன் முக்தி அளிக்கும் புல்ல-கிராமத்தில் தினமும் வாழ்ந்தார். உடல் முடிவில் விஷ்ணு-சாயுஜ்ய ரூபமான முக்தியை அடைந்தார்।

Verse 52

श्रीसूत उवाच । एवमेतद्द्विजवरा युष्माकं कथितं मया

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, இவ்வாறே இதனை நான் உங்களுக்குக் கூறினேன்।

Verse 53

यथा क्षीरसरो नाम तीर्थस्यास्य पुराऽभवत् । इदं क्षीरसरः पुण्यं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

இந்தத் தீர்த்தம் முன்பு எவ்வாறு ‘க்ஷீரஸர’ என்று பெயர் பெற்றதென நான் கூறுவேன். இந்தப் புனித க்ஷீரஸரன் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 54

काश्यपस्य मुनेः पत्नी कद्रूर्यत्र द्विजोत्तमाः । स्नात्वा स्वभर्तृवाक्येन नोदिता नियमान्विता

ஓ சிறந்த த்விஜர்களே, இங்கேயே காச்யப முனிவரின் மனைவி கதிரூ, கணவரின் சொல்லால் தூண்டப்பட்டு நீராடி நியமங்களைப் பின்பற்றினாள்.

Verse 55

छलेन मुमुचे सद्यः सपत्नीजयदोषतः । अतोऽत्र तीर्थे ये स्नांति मानवाः शुदमानसाः

அவள் ஒரு யுக்தியால் இணைமனைவியை வென்ற குற்றத்திலிருந்து உடனே விடுதலை பெற்றாள். ஆகவே தூய மனத்துடன் இத்தீர்த்தத்தில் நீராடுவோர் அத்தகைய மாசுகளிலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 56

तेषां विमुक्तबंधानां मुक्तानां पुण्यकर्मिणाम् । किं यागैः किमु वा वेदैः किं वा तीर्थनिषेवणैः

பந்தங்கள் அறுந்து, முக்தியடைந்து, புண்ணியச் செயல்களில் நிலைத்தவர்களுக்கு யாகங்கள் எதற்கு? வேதவிதிகள் எதற்கு? மேலும் தீர்த்த சேவனமே எதற்கு?

Verse 57

जपैर्वा नियमैर्वापि क्षीर कुंडविलोकिनाम् । क्षीरकुंडस्य वातेन स्पृष्टदेहो नरो द्विजाः

க்ஷீரகுண்டத்தை தரிசிப்போர்க்கு ஜபத்தாலும் நியமங்களாலும் புண்ணியம் உண்டாகும். ஓ த்விஜர்களே, க்ஷீரகுண்டத்தின் காற்று உடலைத் தொட்டால்கூட மனிதன் புனிதனாகிறான்.

Verse 58

ब्रह्मलोकमनुप्राप्य तत्रैव परिमुच्यते । निमग्नाः क्षीरकुंडेऽस्मिन्नवमत्यापि भास्करिम्

பிரம்மலோகத்தை அடைந்து அங்கேயே விடுதலை பெறுகின்றான். இந்தக் க்ஷீரகுண்டத்தில் மூழ்குவோர், பாஸ்கரனின் ஒளி‑வல்லமையையும் மிஞ்சும் பரமநிலையை அடைகின்றனர்.

Verse 59

तस्य मूर्द्धनि तिष्ठेयुर्ज्वलतः पावकोपमाः । मग्नानां क्षीरकुंडेस्मिञ्छीता वैतरणी नदी

அவனுடைய தலைமேல் எரியும் தீயைப் போன்ற ஜ்வாலைகள் நிற்கின்றன; ஆனால் இந்தக் க்ஷீரகுண்டத்தில் மூழ்குவோருக்கு வைதரணி நதியும் குளிர்ச்சியடைந்து அதன் அச்சங்கள் அடங்குகின்றன.

Verse 60

सर्वाणि नरकाण्यद्धा व्यर्थानि च भवंति हि । कामधेनुसमे तस्मिन्क्षीरकुंडे स्थितेप्यहो

உண்மையாகவே எல்லா நரகங்களும் பயனற்றவையாகவும் வலியற்றவையாகவும் ஆகின்றன. அஹோ! அந்தக் க்ஷீரகுண்டம் காமதேனுவைப் போல வரமளிப்பது—அதில் இருப்பதாலேயே கூட.

Verse 61

योन्यत्र भ्रमते स्नातुं स नरो विप्रसत्तमाः । गोक्षीरे विद्यमानेऽपि ह्यर्कक्षीराय गच्छति

ஓ விப்ரசிறந்தவர்களே! குளிக்க வேறு இடங்களில் அலைவோர், பசும்பால் இருக்கையிலும் அர்க்கப் பாலைக் தேடிச் செல்கிறார்; அதுபோலவே உயர்ந்த தீர்த்தத்தை விட்டுத் தாழ்ந்த நீர்களைத் தேடி ஓடுகிறார்.

Verse 62

स्नातानां क्षीरकुंडेऽस्मिन्नालभ्यं किंचिदस्ति हि । करप्राप्तैव मुक्तिः स्यात्किमन्यैर्बहुभाषणैः

இந்தக் க்ஷீரகுண்டத்தில் நீராடுவோர்க்கு எதுவும் பெறமுடியாதது இல்லை. முக்தி கூட கைப்பிடியில் வந்ததுபோல் ஆகும்—அப்படியிருக்க மேலும் பல சொற்கள் எதற்கு?

Verse 63

ब्रवीमि भुजमुद्धत्य सत्यंसत्यं ब्रवीमि वः । यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । स क्षीरकुंडस्नानस्य लभते फलमुत्तमम्

நான் கை உயர்த்தி உங்களிடம் உண்மை, உண்மை என அறிவிக்கிறேன்—யார் இந்த அத்தியாயத்தை பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது ஒருமனத்துடன் கேட்கிறாரோ, அவர் க்ஷீரகுண்ட ஸ்நானத்தின் உத்தம பலனை அடைவார்।