Adhyaya 39

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि कपितीर्थस्य वैभवम् । तत्तीर्थं सकलैः पूर्वं गंधमादनपर्वते

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இப்போது கபிதீர்த்தத்தின் வைபவத்தை முழுமையாக உரைப்பேன்; அந்தத் தீர்த்தம் பண்டைக் காலத்தில் கந்தமாதன மலைமேல் அனைவருக்கும் அறியப்பட்டதாக இருந்தது।

Verse 2

सर्वेषामुपकाराय कपिभिर्निर्मितं द्विजाः । रावणादिषु रक्षःसु हतेषु तदनंतरम्

ஓ இருபிறப்பாளர்களே, அனைவரின் நலனுக்காக வானரர்கள் இதை அமைத்தனர்—ராவணன் முதலிய ராட்சசர்கள் வதம் செய்யப்பட்ட உடனே।

Verse 3

तीर्थं निर्माय तत्रैव सस्नुस्ते कपयो मुदा । तीर्थाय च वरं प्रादुः कपयः कामरूपिणः

தீர்த்தத்தை நிறுவி வானரர்கள் அங்கேயே மகிழ்ச்சியுடன் நீராடினர்; மேலும் விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் வானரர்கள் அந்தத் தீர்த்தத்திற்கே ஒரு வரம் அளித்தனர்।

Verse 4

अस्मिंस्तीर्थे निमग्ना ये भक्तिप्रवणचेतसः । ते सर्वे मुक्तिभाजः स्युर्महापातकमोचिताः

பக்தியால் நெகிழ்ந்த மனத்துடன் இத்தீர்த்தத்தில் மூழ்குவோர் அனைவரும் மகாபாதகங்களிலிருந்து விடுபட்டு முக்தியின் பங்காளிகளாவர்।

Verse 5

अत्र तीर्थे निमग्नानां न स्यान्नरकजं भयम् । अत्र स्नाता नराः सर्वे दारिद्रयं नाप्नुवंति हि

இந்தத் தீர்த்தத்தில் மூழ்குவோர்க்கு நரகத்தால் உண்டாகும் அச்சம் இல்லை. இங்கு நீராடுவோர் அனைவரும் வறுமையில் வீழ்வதில்லை.

Verse 6

अत्र तीर्थे निमग्नानां यमपीडापि नो भवेत् । कपितीर्थं प्रयास्येऽहमिति यः सततं ब्रुवन्

இந்தத் தீர்த்தத்தில் மூழ்குவோர்க்கு யமன் தரும் வேதனையும் ஏற்படாது. மேலும் எவன் எப்போதும் ‘நான் கபிதீர்த்தத்திற்குச் செல்வேன்’ என்று கூறுகிறானோ…

Verse 7

व्रजेच्छतपदं विप्राः स यायात्परमं पदम् । एतत्तीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

ஓ பிராமணர்களே, அவன் நூறு அடிகள் மட்டும் சென்றாலும் பரம பதத்தை அடைகிறான். இந்தத் தீர்த்தத்துக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது.

Verse 8

एवं वरं तु ते दत्त्वा तीर्थायास्मै कपीश्वराः । रामं दाशरथिं सर्वे प्रणम्याथ ययाचिरे

இவ்வாறு அந்தத் தீர்த்தத்திற்கு வரம் அளித்த பின், வானரத் தலைவர்கள் அனைவரும் தசரதன் புதல்வன் ராமனை வணங்கி, பின்னர் வேண்டினர்.

Verse 9

स्वामिंस्त्वयास्मै तीर्थाय दीयतां वरमद्भुतम् । कपिभिः प्रार्थितो विप्रा रामचंद्रोऽतिहर्षितः

‘ஓ ஸ்வாமி, உங்கள் அருளால் இந்தத் தீர்த்தத்திற்கு அற்புதமான வரம் அளிக்கப்படுக.’ வானரர்கள் வேண்டியபோது, ஓ பிராமணர்களே, ராமச்சந்திரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.

Verse 10

तत्तीर्थाय वरं प्रादात्कपीनां प्रीतिकारणात् । अत्र तीर्थे निमग्नानां गंगास्नानफलं लभेत्

குரங்குகளின் மீது அன்பினால் ஸ்ரீராமன் அந்தத் தீர்த்தத்துக்கு வரம் அளித்தான். இத்தீர்த்தத்தில் மூழ்கி நீராடுவோர் கங்கையில் நீராடியதற்குச் சமமான புண்ணியத்தை அடைவர்.

Verse 11

प्रयागस्नानजं पुण्यं सर्वतीर्थफलं तथा । अग्निष्टोमादियागानां फलं भूयादनुत्तमम्

இங்கே பிரயாகத்தில் நீராடியதனால் உண்டாகும் புண்ணியம், எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனும், மேலும் அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களின் ஒப்பற்ற பலனும் கிடைக்கும்.

Verse 12

गायत्र्यादिमहामंत्रजपपुण्यं तथा भवेत् । गोसहस्रप्रदनृणां प्राप्नोत्यविकलं फलम्

இங்கே காயத்ரி முதலான மகாமந்திரங்களை ஜபித்த புண்ணியம் உண்டாகும்; மேலும் ஆயிரம் பசுக்களை தானம் செய்தவர்களுக்கு கிடைக்கும் பலனையும் முழுமையாக அடைவான்.

Verse 13

चतुर्णामपि वेदानां पारायणफलं लभेत् । ब्रह्मविष्णुमहेशादिदेवपूजाफलं लभेत्

இங்கே நான்கு வேதங்களையும் பாராயணம் செய்ததற்குரிய பலன் கிடைக்கும்; மேலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் முதலிய தேவர்களை வழிபட்ட பலனும் பெறப்படும்.

Verse 14

कपितीर्थाय रामोयं प्रादादेवं वरं द्विजाः । एवं रामेण दत्ते तु वरे तत्र कुतूहलात्

ஓ த்விஜர்களே, இவ்வாறு ஸ்ரீராமன் கபிதீர்த்தத்துக்கு அத்தகைய வரத்தை அளித்தான். ராமனால் அந்த வரம் அளிக்கப்பட்டபோது அங்கே (கூடியிருந்தோரிடையே) ஆவல் எழுந்தது.

Verse 15

षडर्धनयनो ब्रह्मा सहस्राक्षो यमस्तथा । वरुणोग्निस्तथा वायुः कुबेरश्चंद्रमा अपि

பல கண்களையுடைய பிரம்மா, ஆயிரம் கண்களையுடைய யமன், மேலும் வருணன், அக்னி, வாயு, குபேரன் மற்றும் சந்திரனும் அங்கே வந்தனர்।

Verse 16

आदित्यो निरृतिश्चैव साध्याश्च वसवस्तथा । अन्येऽपि त्रिदशाः सर्वे विश्वेदेवादयस्तथा

ஆதித்யன், நிருதி, சாத்யர்கள், வசுக்கள்; மேலும் பிற எல்லா தேவர்கள்—விச்வேதேவர்கள் முதலியோரும்—அங்கே வந்தனர்।

Verse 17

अत्रिर्भृगुस्तथा कुत्सो गौतमश्च पराशरः । कण्वोऽगस्त्यः सुतीक्ष्णश्च विश्वामित्रादयोऽपरे

அத்ரி, ப்ருகு, குத்ஸ, கௌதமன், பராசரர்; கண்வர், அகஸ்தியர், சுதீக்ஷ்ணர் மற்றும் பிறர்—விச்வாமித்ரர் முதலியோர்—அங்கே வந்தனர்।

Verse 18

योगिनः सनकाद्याश्च नारदाद्याः सुरर्षयः । रामदत्तवरं तीर्थं श्लाघंते बहुधा तदा

அப்போது சனக முதலிய யோகிகளும், நாரத முதலிய தேவரிஷிகளும், ராமனால் வரம் பெற்ற அந்த தீர்த்தத்தை பலவிதமாகப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 19

सस्नुश्च तत्र तीर्थे ते सर्वाभीष्टप्रदायिनि । कपिभिर्निर्मितं यस्मादेतत्तीर्थमनुत्तमम्

அவர்கள் அங்கே எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடினர். கபிகளால் அமைக்கப்பட்டதால் இந்த ஒப்பற்ற தீர்த்தம் பரம சிறப்புடையதாகப் புகழப்படுகிறது।

Verse 20

कपितीर्थमिति ख्यातिमतो लोके प्रयास्यति । इत्यप्यवोचंस्ते सर्वे देवाश्च मुनयस्तथा

“இது ‘கபிதீர்த்தம்’ என்ற பெயரால் உலகில் புகழ்பெறும்”—என்று தேவர்களும் முனிவர்களும் அனைவரும் ஒருமித்துப் பிரகடனம் செய்தனர்.

Verse 21

तस्मादवश्यं गंतव्यं कपितीर्थं मुमुक्षुभिः । रंभा कौशिकशापेन शिलाभूता पुरा द्विजाः

ஆகையால் முக்தியை நாடுவோர் நிச்சயமாக கபிதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். ஓ இருபிறப்பினரே, முற்காலத்தில் கௌசிகரின் சாபத்தால் ரம்பை கல்லாக ஆனாள்.

Verse 22

तत्र स्नात्वा निजं रूपं प्रपेदे च दिवं ययौ । अस्य तीर्थस्य माहात्म्यं मया वक्तुं न शक्यते

அங்கே நீராடியவுடன் அவள் தன் இயல்பான வடிவை மீண்டும் பெற்றாள்; பின்னர் விண்ணுலகம் சென்றாள். இத்தீர்த்தத்தின் மகிமையை நான் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 23

मुनय ऊचुः । रंभां किमर्थमशपत्कौशिकः सूतनंदन । कथं गता शिलाभूता कपितीर्थं सुरांगना । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व विस्तरान्मुनिसत्तम

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே, கௌசிகர் எந்த காரணத்தால் ரம்பையைச் சபித்தார்? அந்த தேவமங்கை கல்லாக மாறி கபிதீர்த்தத்தை எவ்வாறு அடைந்தாள்? ஓ முனிசிறந்தவரே, இதையெல்லாம் விரிவாக எங்களுக்குச் சொல்லும்.

Verse 24

श्रीसूत उवाच । विश्वामित्राभिधो राजा प्रागभूत्कुशिकान्वये

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—முற்காலத்தில் குசிக குலத்தில் விசுவாமித்ரன் என்னும் ஒரு அரசன் இருந்தான்.

Verse 25

स कदाचिन्महाराजः सेनापरिवृतो बली । मेदिनीं परिचक्राम राज्यवीक्षणकौतुकी

ஒருகால் அந்த வல்லமைமிக்க மகாராஜா சேனையால் சூழப்பட்டவனாய், அரசாட்சியைப் பார்வையிடும் ஆவலால் பூமியெங்கும் சுற்றிப் பயணித்தான்।

Verse 26

अटित्वा स बहून्देशान्वसिष्ठस्याश्रमं ययौ । आतिथ्याय वृतः सोऽयं वसिष्ठेन महात्मना

பல தேசங்களைச் சுற்றிய பின் அவன் வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான். அங்கு மகாத்மா வசிஷ்டர் அவனை விருந்தோம்பலை ஏற்க அழைத்தார்।

Verse 27

तथास्त्वित्यब्रवीत्सोयं दंडवत्प्रणतो नृपः । कामधेनुप्रभावेन विश्वामित्राय भूभुजे

‘அப்படியே ஆகுக’ என்று கூறி அந்த அரசன் தண்டவத் வணங்கி விழுந்தான். காமதேனுவின் அதிசயப் பேராற்றலால் பூபதி விஸ்வாமித்ரருக்கு விருந்தோம்பல் நிறைவேறியது।

Verse 28

आतिथ्यमकरोद्विप्रा वसिष्ठो ब्रह्मनंदनः । कामधेनुप्रभावं वै ज्ञात्वा कुशिकनंदनः

ஓ பிராமணர்களே! பிரம்மனுக்கு ஆனந்தமளிப்பவனான வசிஷ்டர் விருந்தோம்பலைச் செய்தார். குசிகனந்தனன் (விஸ்வாமித்ரன்) காமதேனுவின் அந்த விசேஷப் பேராற்றலை அறிந்து…

Verse 29

वसिष्ठं प्रार्थयामास कामधेनुमभीष्टदाम् । प्रत्याख्यातो वसिष्ठेन प्रचकर्ष च तां बलात्

அவன் வசிஷ்டரிடம் விரும்பிய வரங்களை அளிக்கும் காமதேனுவை வேண்டினான். வசிஷ்டர் மறுத்தபோதும் அவன் அவளை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றான்।

Verse 30

कामधेनुविसृष्टैस्तु म्लेच्छाद्यैः स पराजितः । महादेवं समाराध्य तस्मादस्त्राण्यवाप्य च

காமதேனுவால் வெளிப்பட்ட ம்லேச்சர் முதலிய படைகளால் அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டான். பின்னர் மகாதேவனை ஆராதித்து, அவரிடமிருந்து திவ்ய அஸ்திரங்களையும் பெற்றான்.

Verse 31

वसिष्ठस्याश्रमं गत्वा व्यसृजच्छरसंचयान् । सर्वाण्यस्त्राणि मुमुचे ब्रह्मास्त्रं च नृपोत्तमः

வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று அந்த சிறந்த அரசன் அம்புக் கூட்டங்களைப் பொழிந்தான். பிரம்மாஸ்திரம் உட்பட எல்லா அஸ்திரங்களையும் விடுத்தான்.

Verse 32

तानि सर्वाणि चास्त्राणि वसिष्ठो ब्रह्मनंदनः । एकेन ब्रह्मदंडेन निजघ्न स्वतपोबलात्

பிராமண தர்மத்தின் மகிழ்ச்சியான வசிஷ்டர், தம் தவவலிமையால் ஒரே பிரம்மதண்டத்தால் அந்த எல்லா அஸ்திரங்களையும் அழித்தார்.

Verse 33

ततः पराजितो विप्रा विश्वामित्रोऽतिलज्जितः । ब्राह्मण्यावाप्तये स्वस्य तपः कर्तुं वनं ययौ

அப்போது, ஓ விப்ரர்களே, தோல்வியுற்று மிகுந்த வெட்கமுற்ற விஸ்வாமித்ரன் தன்னுக்குப் பிராமணத்துவம் பெறத் தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 34

पूर्वासु पश्चिमांतासु त्रिषु दिक्षु तपोऽचरत् । प्रादुर्भूतमहा विघ्नस्तत्तद्दिक्षु स कौशिकः

கௌசிகன் கிழக்கிலும் மேற்கின் எல்லைவரையும்—மூன்று திசைகளிலும் தவம் செய்தான்; ஆனால் அந்தந்த திசைகளில் அவன் முன் பெரும் தடைகள் தோன்றின.

Verse 35

उत्तरां दिशमासाद्य हिमवत्पर्वतेऽमले । कौशिक्यास्सरितस्तीरे पुण्ये पापविनाशिनि

வடதிசையை அடைந்து, மாசற்ற இமவத் மலையில், புண்ணியமிக்க பாபநாசினியான கௌசிகீ நதிக்கரையில் அவர் தங்கினார்.

Verse 36

दिव्यं वर्षसहस्रं तु निराहारो जितेंद्रियः । निरालोको जितश्वासो जितक्रोधः सुनिश्चलः

ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் அவர் அன்னமின்றி இருந்து, இந்திரியங்களை வென்று; கவனச் சிதறலின்றி, சுவாசத்தை அடக்கி, கோபத்தை வென்று, முற்றிலும் அசையாமல் இருந்தார்.

Verse 37

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थः शिशिरे वारिषु स्थितः । वर्षास्वाकाशगो नित्यमूर्ध्वबाहुर्निराश्रयः

கோடையில் ஐந்து அக்கினிகளின் நடுவில் நின்றார்; குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்கினார்; மழைக்காலத்தில் எப்போதும் வானின் கீழே—கைகளை உயர்த்தி, ஆதரவின்றி இருந்தார்.

Verse 39

ब्राह्मण्यसिद्धयेऽत्युग्रं चचार सुमहत्तपः । उद्विग्नमनसस्तस्य त्रिदशास्त्रिदिवालयाः । जंभारिणा च सहिता रंभां प्रोचुरिदं वचः

பிராமண்ய சித்திக்காக அவர் மிகக் கடுமையான, மாபெரும் தவத்தை மேற்கொண்டார். அதனால் மனம் கலங்கிய ஸ்வர்கவாசி தேவர்கள், ஜம்பாரி (இந்திரன்) உடன், ரம்பையிடம் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 40

विश्वामित्रं तपस्यंतं विलोभय विचेष्टितैः । यथा तत्तपसो विघ्नो भविष्यति तथा कुरु

‘தவம் செய்கின்ற விஸ்வாமித்ரரை உன் அசைவுகள், கலைகளால் மயக்கி; அவரது தவத்திற்கு இடையூறு உண்டாகுமாறு செய்.’

Verse 41

एवमुक्ता तदा रंभा देवैरिंद्रपुरोगमैः । प्रत्युवाच सुरान्सर्वान्प्रांजलिः प्रणता तदा

இந்திரனை முன்னிலைப்படுத்திய தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, ரம்பை கைகூப்பி வணங்கி, அப்போது எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பதிலளித்தாள்।

Verse 42

रंभोवाच । अतिक्रूरो महाक्रोधो विश्वामित्रो महामुनिः । स शप्स्यते मां क्रोधेन बिभेम्यस्मादहं सुराः

ரம்பை கூறினாள்—தேவர்களே! மகாமுனி விஸ்வாமித்ரர் மிகக் கடுமையும் பேர்கோபமும் உடையவர். கோபத்தில் அவர் என்னைச் சபிப்பார்; அதனால் நான் அவரை அஞ்சுகிறேன்।

Verse 43

त्रायध्वं कृपया यूयं मां युष्मत्परिचारिकाम् । इत्युक्तो रंभया तत्र जंभारिस्ताम भाषत

“கருணையால் என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்—நான் உங்கள் பணிவிடைக்காரி,” என்று ரம்பை வேண்டினாள். அப்போது அங்கே ஜம்பாரி (இந்திரன்) அவளிடம் பேசினான்।

Verse 44

इन्द्र उवाच । रंभे त्वया न भीः कार्या विश्वामित्रात्तपोधनात् । अहमप्यागमिष्यामि त्वत्सहायः समन्मथः

இந்திரன் கூறினான்—ரம்பையே! தவத்தில் செல்வமுடைய விஸ்வாமித்ரரை நீ அஞ்ச வேண்டாம். மன்மதனுடன் சேர்ந்து நான் உனக்குத் துணையாக அங்கே வருவேன்।

Verse 45

कोकिलालापमधुरो वसन्तोऽप्यागमिष्यति । अतिसुंदररूपा त्वं प्रलोभय महामुनिम्

குயிலின் இனிய கூவலால் இனிமை நிறைந்த வசந்தமும் வந்து சேரும். நீ மிக அழகிய உருவமுடையவள்—மகாமுனியை மயக்கி ஈர்த்து விடு।

Verse 46

इतींद्रकथिता रंभा विश्वामित्राश्रमं ययौ । तद्दृष्टिगोचरा स्थित्वा ललितं रूपमास्थिता

இந்திரன் இவ்வாறு ஆணையிட்டபின் ரம்பை விஸ்வாமித்ரரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றாள். அவர் பார்வை எட்டும் இடத்தில் நின்று, லலிதமும் மனோகரமும் ஆன உருவத்தை எடுத்தாள்.

Verse 47

सा मुनिं लोभयामास मनोहरविचेष्टितः । पिकोपि तस्मिन्समये चुकूजानंदयन्मनः

அவள் மனம் கவரும் அசைவுகளால் முனிவரை மயக்க முயன்றாள். அதே வேளையில் குயிலும் கூவி, மனத்தை மகிழ்வித்தது.

Verse 48

श्रुत्वा पिकस्वरं रंभां दृष्ट्वा च मुनिपुंगवः । संशयाविष्टहृदयो विदित्वा शक्रकर्म तत् । शशाप रंभां क्रोधेन विश्वामित्रस्तपोधनः

குயிலின் குரலைக் கேட்டு, ரம்பையைப் பார்த்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் மனம் சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்தது. இது சக்ரன் (இந்திரன்) செய்த சூழ்ச்சி என அறிந்து, தவவளம் நிறைந்த விஸ்வாமித்ரர் கோபத்தால் ரம்பையைச் சபித்தார்.

Verse 49

विश्वामित्र उवाच । यस्मात्कोपयसे रंभे मां त्वं कोपजयैषिणम्

விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்— ஓ ரம்பையே! கோபத்தை வெல்ல முயலும் என்னை நீ கோபமூட்டுகிறாய்.

Verse 50

शिला भवात्र तस्मात्त्वं रंभे वर्षशतायुतम् । तदंतरे ब्राह्मणेन रक्षिता मोक्षमाप्स्यसि

ஆகவே, ஓ ரம்பையே! இங்கே நீ பத்து இலட்சம் ஆண்டுகள் கல்லாக ஆகிவிடு. அந்த இடைவேளையில் ஒரு பிராமணனால் காக்கப்பட்டு நீ விடுதலை (மோட்சம்) அடைவாய்.

Verse 51

विश्वामित्रस्य शापेन तदंते सा शिलाऽभवत् । बहुकालं शिलाभूता तस्थौ तस्याश्रमे द्विजाः

விசுவாமித்திரரின் சாபத்தால் இறுதியில் அவள் கல்லாக ஆனாள். ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, நீண்ட காலம் கல்லுருவாய் அந்த ஆசிரமத்திலேயே நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 52

विश्वामित्रोपि धर्मात्मा पुनस्तप्त्वा महत्तपः । लेभे वसिष्ठवाक्येन ब्राह्मण्यं दुर्लभं नृपैः

தர்மாத்மா விசுவாமித்திரரும் மீண்டும் மகத்தான தவம் செய்தார்; வசிஷ்டரின் வாக்கினால் அரசர்க்கு அரிதான பிராமண்யத்தை அடைந்தார்.

Verse 53

बहुकालं शिलाभूता रंभाप्यासीत्तदाश्रमे । तस्मिन्नेवाश्रमे पुण्ये शिष्योऽगस्त्यस्य संमतः

நீண்ட காலம் ரம்பையும் அந்த ஆசிரமத்தில் கல்லுருவாய் இருந்தாள். அதே புண்ணிய ஆசிரமத்தில் அகஸ்தியரின் மதிப்புமிக்க, பிரிய சீடனும் இருந்தான்.

Verse 54

श्वेतोनाम मुनिश्चक्रे मुमुक्षुः परमं तपः । चिरकालं तपस्तस्मिन्प्रकुर्वति महामुनौ

சுவேதன் என்னும் ஒரு முனிவர், மோக்ஷ விருப்பத்தால், உன்னத தவத்தை மேற்கொண்டார். அந்த மகாமுனி நீண்ட காலம் அதே தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்.

Verse 55

अंगारकेति विख्याता राक्षसी काचिदागता । तस्याश्रममतिक्रूरा मेघस्वनमहास्वना

அங்காரகி எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு ராட்சசி அங்கே வந்தாள்—மிகக் கொடூரமானவள், மேக இடியெனப் பேரொலி எழுப்பியவள்—அந்த ஆசிரமத்தை நோக்கி.

Verse 56

मूत्ररक्तपुरीषाद्यैर्दूषयामास भीषणा । उपद्रवैस्तथा चान्यैर्बाधयामास तं मुनिम्

அந்த அச்சமூட்டும் ராட்சசி மூத்திரம், இரத்தம், மலம் முதலியவற்றால் அந்த இடத்தை மாசுபடுத்தினாள்; மேலும் அத்தகைய கலக்கங்களாலும் பிற தொல்லைகளாலும் அந்த முனிவரை இடையறாது துன்புறுத்தினாள்।

Verse 57

अथ क्रुद्धो मुनिः श्वेतो वायव्यास्त्रेण योजयन् । शप्तां कुशिकपुत्रेण राक्षस्यै प्राक्षिपच्छिलाम्

அப்போது கோபமுற்ற ஸ்வேத முனிவர் வாயவ்யாஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, குசிகபுத்திரன் (விச்வாமித்ரன்) சபித்த கல்லை அந்த ராட்சசியின் மீது எறிந்தார்।

Verse 58

राक्षसी सा प्रदुद्राव वायव्यास्त्रेण योजिता । वायव्यास्त्रप्रयुक्तेन दृषदानुद्रुता च सा

வாயவ்யாஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்த ராட்சசி ஓடிப் பறந்தாள்; வாயவ்யாஸ்திரத்தால் இயக்கப்பட்ட கல்-ஆயுதமும் அவளைத் துரத்திக் கொண்டு ஓடியது।

Verse 59

दक्षिणांबुनिधेस्तीरं धावति स्म भयार्दिता । धावन्तीमनुधावन्ती सा शिलास्त्रप्रयोजिता

பயத்தால் தளர்ந்த அவள் தெற்குக் கடலின் கரையை நோக்கி ஓடினாள்; அவள் ஓட ஓட, ஏவப்பட்ட கல்-ஆயுதமும் அவளைத் தொடர்ந்து துரத்தி ஓடியது।

Verse 60

पपातोपरि राक्षस्या मज्जंत्याः कपितीर्थके । मृता सा राक्षसी तत्र शिलापातात्स्वमूर्द्धनि

கபிதீர்த்தகத்தில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த ராட்சசியின் மேல் அந்தக் கல் விழுந்தது; அங்கே தன் தலையில் கல் விழுந்த தாக்கத்தால் அந்த ராட்சசி உயிரிழந்தாள்।

Verse 61

विश्वामित्रेण शप्ता सा कपितीर्थे निमज्जनात् । शिलारूपं परित्यज्य रंभारूपमुपेयुषी

விசுவாமித்திரரின் சாபத்தால் துன்புற்ற அவள் கபிதீர்த்தத்தில் மூழ்கி கல்லுருவை நீக்கி மீண்டும் ரம்பையின் உருவை அடைந்தாள்।

Verse 62

देवैः कुसुमधाराभिरभिवृष्टा मनोरमा । दिव्यं विमानमारूढा दिव्यांबरविराजिता

தேவர்கள் மலர்தாரைகளால் அவளைப் பொழிந்தனர்; அவள் தெய்வ விமானத்தில் ஏறி தெய்வ ஆடைகளால் ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 63

हारकेयूरकटकनासाभरणभूषिता । उर्वश्याद्यप्सरोभिश्च सखिभिः परिवारिता

மாலை, தோள்வளையம், கைவளையம், மூக்கணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள் ஊர்வசி முதலிய தோழி அப்சரைகளால் சூழப்பட்டாள்।

Verse 64

कपितीर्थस्य माहात्म्यं प्रशंसन्ती पुनःपुनः । निषेव्य रामनाथं च शंकरं शशिभूषणम्

கபிதீர்த்தத்தின் மஹிமையை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து, சந்திராபரணனான சங்கரன்—ராமநாதனை—வழிபட்டாள்।

Verse 65

आखण्डलपुरीं रम्यां प्रययावमरावतीम् । राक्षसी सापि शापेन कुम्भजस्य महौजसः

அவள் ஆகண்டலனின் அழகிய நகரமான அமராவதிக்குச் சென்றாள்; ஆனால் மகாதேஜஸ்வியான கும்பஜர் (அகஸ்தியர்) சாபத்தால் அவளும் ராட்சசியாக ஆனாள்।

Verse 66

घृताची देववेश्या हि राक्षसीरूपमागता । साप्यत्र कपितीर्थाप्सु स्नानात्स्वं रूपमाययौ

கிருதாசீ எனும் தேவவெசியாள் ராட்சசியின் வடிவம் எடுத்திருந்தாள். அவளும் இங்கே கபிதீர்த்த நீரில் நீராடி தன் இயல்பான வடிவை மீண்டும் அடைந்தாள்.

Verse 67

एवं रंभाघृताच्यौ ते कपितीर्थे निमज्जनात् । अगस्त्यशिष्यश्वेतस्य प्रसादाद्द्विजसत्तमाः

ஓ த்விஜசிறந்தவரே! இவ்வாறு ரம்பா, கிருதாசீ இருவரும் கபிதீர்த்தத்தில் முழுகியதால், அகஸ்தியரின் சீடன் ஸ்வேதரின் அருளால் (விடுதலை) பெற்றனர்.

Verse 68

राक्षसीत्वं शिलात्वं च हित्वा स्वं रूपमागते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नातव्यं कपितीर्थके

ராட்சசியாதலும் கல்லாகிய நிலையையும் விட்டு அவர்கள் தம் சொந்த வடிவை அடைந்தனர். ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் கபிதீர்த்தத்தில் நீராட வேண்டும்.

Verse 69

यः शृणोतीममध्यायं पठते वापि मानवः । प्राप्नोति कपितीर्थस्य स्नानजं फलमुत्तमम्

இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பவனோ அல்லது பாராயணம் செய்வவனோ, கபிதீர்த்த ஸ்நானத்தால் உண்டாகும் உத்தம பலனை அடைவான்.