Adhyaya 47

Verse 1

ऋषय ऊचुः । राक्षसस्य वधात्सूत रावणस्य महामुने । ब्रह्महत्या कथमभूद्राघवस्य महात्मनः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, ஓ மகாமுனியே! ராக்ஷசன் இராவணனை வதைத்த பின், மகாத்மா ராகவனுக்கு பிரம்மஹத்த்யா தோஷம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

Verse 2

ब्राह्मणस्य वधात्सूत ब्रह्महत्याभिजायते । न ब्राह्मणो दशग्रीवः कथं तद्वद नो मुने

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதா! பிராமணனை வதைத்தால் பிரம்மஹத்த்யா என்னும் பாபம் உண்டாகும். ஆனால் தசக்ரீவன் (ராவணன்) பிராமணன் அல்ல; அப்படியிருக்க அதே குற்றம் எவ்வாறு பொருந்தும்? முனிவரே, எமக்கு விளக்குக.

Verse 3

ब्रह्महत्या भवेत्क्रूरा रामचंद्रस्य धीमतः । एतन्नः श्रद्दधानानां वद कारुण्यतोऽधुना

ஞானமிகு ராமச்சந்திரருக்கு பிரம்மஹத்த்யை போன்ற கொடிய பாபம் எவ்வாறு சேரும்? நாங்கள் நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறோம்—கருணையால் இப்போது எமக்கு உரைக்கவும்.

Verse 4

इति पृष्टस्ततः सूतो नैमिषारण्यवासिभिः । वक्तुं प्रचक्रमे तेषां प्रश्नस्योत्तरमुत्तमम्

நைமிஷாரண்ய வாசிகள் இவ்வாறு கேட்டபோது, சூதர் அவர்களின் வினாவிற்கு சிறந்த விடையை உரைக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 5

।श्रीसूत उवाच । ब्रह्मपुत्रो महातेजाः पुलस्त्योनाम वै द्विजाः । बभूव तस्य पुत्रोऽभूद्विश्रवा इति विश्रुतः

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—பிரம்மாவின் புதல்வன், புலஸ்த்யன் என்னும் பேரொளி கொண்ட பிராமணர் இருந்தார். அவருக்கு ‘விச்ரவா’ எனப் புகழ்பெற்ற மகன் பிறந்தான்.

Verse 6

तस्य पुत्रः पुलस्त्य स्य विश्रवा मुनिपुंगवाः । चिरकालं तपस्तेपे देवैरपि सुदुष्करम्

புலஸ்த்யரின் மகன் விச்ரவா—முனிவர்களில் தலைசிறந்தவன்—நீண்ட காலம் தவம் செய்தான்; அது தேவர்களுக்கே மிகக் கடினமான தவமாகும்.

Verse 7

तपः कुर्वति तस्मिंस्तु सुमाली नाम राक्षसः । पाताललोकाद्भूलोकं सर्वं वै विचचार ह

அவன் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த வேளையில், சுமாலி என்னும் இராட்சசன் பாதாளலோகத்திலிருந்து மேலே வந்து, முழு பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 8

हेमनिष्कांगदधरः कालमेघनिभच्छविः । समादाय सुतां कन्यां पद्महीनामिव श्रियम्

பொன் மாலையும் தோள்வளையங்களும் அணிந்து, மழைமேகம்போல் கருநிற ஒளியுடன், தன் மகளான கன்னியைக் கூட்டிச் சென்றான்—தாமரை இன்றிய திருமகள் போல.

Verse 9

विचरन्स महीपृष्ठे कदाचित्पुष्पकस्थितम् । दृष्ट्वा विश्रवसः पुत्रं कुबेरं वै धनेश्वरम्

பூமியின் மேற்பரப்பில் சுற்றித் திரிந்தபோது, ஒருமுறை புஷ்பக விமானத்தில் அமர்ந்திருந்த விச்ரவாவின் மகன், செல்வத்தின் அதிபதி குபேரனை அவன் கண்டான்.

Verse 10

चिंतयामास विप्रेंद्राः सुमाली स तु राक्षसः । कुबेरसदृशः पुत्रो यद्यस्माकं भविष्यति

அப்போது அந்த இராட்சசன் சுமாலி மனத்தில் சிந்தித்தான்—‘எங்கள் குலத்தில் குபேரனைப் போன்ற ஒரு மகன் பிறந்தால்…’

Verse 11

वयं वर्द्धामहे सर्वे राक्षसा ह्यकुतोभयाः । विचार्यैवं निजसुतामब्रवीद्राक्षसेश्वरः

‘அப்போது நாங்கள் எல்லா இராட்சசரும் எந்தத் திசையிலும் அஞ்சாது வளர்ச்சி பெறுவோம்.’ என்று எண்ணி, இராட்சசர்களின் அதிபதி தன் மகளிடம் கூறினான்.

Verse 12

सुते प्रदानकालोऽद्य तव कैकसि शोभने । अद्य ते यौवनं प्राप्तं तद्देया त्वं वराय हि

அழகிய கைகசி, மகளே! இன்று உன்னை மணமுடிக்க அளிக்கும் உரிய காலம். இன்று நீ யௌவனத்தை அடைந்தாய்; ஆகவே நிச்சயமாகத் தகுதியான வரனுக்கே உன்னை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 13

अप्रदानेन पुत्रीणां पितरो दुःखमाप्नुयुः । किं च सर्वगुणोत्कृष्टा लक्ष्मीरिव सुते शुभे

மகள்களை மணமுடிக்க அளிக்காமல் விட்டால் தந்தையர் துயரமடைவார்கள். மேலும், ஓ நல்வழி மகளே, நீ லக்ஷ்மியைப் போல எல்லா நற்குணங்களிலும் சிறந்தவள்.

Verse 14

प्रत्याख्यानभयात्पुंभिर्न च त्वं प्रार्थ्यसे शुभे । कन्यापितृत्वं दुःखाय सर्वेषां मानकांक्षिणाम्

ஓ நற்பெண்ணே, மறுப்பின் அச்சத்தால் ஆண்கள் உன் கைப்பிடியை வேண்டுவதும் இல்லை. மானமும் புகழும் நாடுவோர்க்கு மணமுடிக்காத மகளின் தந்தை நிலை துயரக் காரணமாகிறது.

Verse 15

न जानेऽहं वरः को वा वरयेदिति कन्यके । सा त्वं पुलस्त्यतनयं मुनिं विश्रवसं द्विजम्

ஓ கன்னியே, வரன் யார், யார் உன்னை வரிப்பார் என எனக்குத் தெரியாது. ஆகவே புலஸ்த்யரின் புதல்வனான இருபிறப்புச் சான்ற முனிவர் விஷ்ரவஸரை வரனாகத் தேர்ந்தெடு.

Verse 16

पितामहकुलोद्भूतं वरयस्व स्वयंगता । कुबेरतुल्यास्तनया भवेयुस्ते न संशयः

பிதாமஹரின் புகழ்மிக்க குலத்தில் பிறந்த அவரிடம் நீயே சென்று அவரை வரனாக வரித்துக்கொள். ஐயமின்றி உனக்கு குபேரனை ஒத்த புதல்வர்கள் பிறப்பார்கள்.

Verse 17

कैकसी तद्वचः श्रुत्वा सा कन्या पितृगौरवात् । अंगीचकार तद्वाक्यं तथास्त्विति शुचिस्मिता

அவ்வசனங்களை கேட்ட கன்னி கைகசி தந்தையின் பெருமையை மதித்து அந்த ஆலோசனையை ஏற்றுக் கொண்டு, தூய மெல்லிய புன்னகையுடன் “ததாஸ்து” என்றாள்.

Verse 18

पर्णशालां मुनिश्रेष्ठा गत्वा विश्रवसो मुनेः । अतिष्ठदंतिके तस्य लज्जमाना ह्यधोमुखी

விச்ரவ முனிவரின் பண்ணசாலைக்குச் சென்று அந்த சிறந்த கன்னி அவரருகில் நின்றாள்—வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி.

Verse 19

तस्मिन्नवसरे विप्राः पुलस्त्यतनयः सुधीः । अग्निहोत्रमुपास्ते स्म ज्वलत्पावकसन्निभः

அந்நேரத்தில், ஓ பிராமணர்களே, புலஸ்த்யரின் ஞானமிகு புதல்வன் அக்னிஹோத்திரத்தில் ஈடுபட்டிருந்தான்—எரியும் தீயைப் போல ஒளிர்ந்து.

Verse 20

संध्याकालमतिक्रूरमविचिंत्य तु कैकसी । अभ्येत्य तं मुनिं सुभ्रूः पितुर्वचनगौरवात्

அழகிய புருவமுடைய கைகசி, சந்தியைக்காலத்தின் கடுமையான ஒழுங்கை எண்ணாமலே, தந்தையின் வாக்கின் மரியாதையால் அந்த முனிவரை அணைந்தாள்.

Verse 21

तस्थावधोमुखी भूमिं लिखत्यंगुष्ठकोटिना । विश्रवास्तां विलोक्याथ कैकसीं तनुमध्यमाम् । उवाच सस्मितो विप्राः पूर्णचंद्रनिभाननाम्

அவள் முகம் தாழ்த்தி நின்று, பெருவிரலின் நுனியால் மண்ணைச் சுரண்டிக் கோடுகள் இட்டாள். அப்போது விச்ரவர் கைகசியை நோக்கி—மெலிந்த இடை, பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகம்—ஓ பிராமணர்களே, மெல்லிய புன்னகையுடன் உரைத்தார்.

Verse 22

विश्रवा उवाच । शोभने कस्य पुत्री त्वं कुतो वा त्वमिहागता

விஸ்ரவா கூறினார்—ஓ மங்களமே! நீ யாருடைய மகள்? எங்கிருந்து இங்கே வந்தாய்?

Verse 23

कार्यं किं वा त्वमुद्दिश्य वर्तसेऽत्र शुचिस्मिते । यथार्थतो वदस्वाद्य मम सर्वमनिंदिते

ஓ தூய புன்னகையுடையவளே! எந்த நோக்கத்தால் இங்கே தங்கியிருக்கிறாய்? ஓ குற்றமற்றவளே, இன்று உண்மையாய் அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்.

Verse 24

इतीरिता कैकसी सा कन्या बद्धांजलिर्द्विजाः । उवाच तं मुनिं प्रह्वा विनयेन समन्विता

இவ்வாறு அழைக்கப்பட்ட கைகசி என்னும் கன்னி கைகளை கூப்பி வணங்கி, பணிவுடன் அந்த முனிவரிடம் கூறினாள்.

Verse 25

तपः प्रभावेन मुने मदभिप्रायमद्य तु । वेत्तुमर्हसि सम्यक्त्वं पुलस्त्यकुलदीपन

ஓ முனிவரே! உங்கள் தவத்தின் பேராற்றலால் இன்று கூட என் உள்ளக்கருத்தை முறையாக அறிய வல்லவர் நீர்—ஓ புலஸ்த்ய குலத்தின் தீபமே.

Verse 26

अहं तु कैकसी नाम सुमालिदुहिता मुने । मत्तातस्याज्ञया ब्रह्मंस्तवांतिकमुपागता

ஓ முனிவரே! நான் சுமாலியின் மகளாகிய ‘கைகசி’ என்பவள். ஓ பிராமணரே, என் தந்தையின் ஆணையால் உமது அருகில் வந்தேன்.

Verse 27

शेष त्वं ज्ञानदृष्ट्याद्य ज्ञातुमर्हस्यसंशयः । क्षणं ध्यात्वा मुनिः प्राह विश्रवाः स तु कैकसीम्

மீதியதை நீ இன்று ஞானக் கண்ணால் ஐயமின்றி அறியத் தகுதியுடையவள். சிறிது தியானித்து முனி விச்ரவா கைகசீயிடம் கூறினார்.

Verse 28

मया ते विदितं सुभ्रूर्मनोगतमभीप्सितम् । पुत्राभिलाषिणी सा त्वं मामगाः सांप्रतं शुभे

அழகிய புருவமுடையவளே! உன் மனத்தில் உள்ள விருப்பம் எனக்குத் தெரியும். மங்களப் பெண்ணே! புதல்வரை விரும்பி நீ இப்போது என்னிடம் வந்தாய்.

Verse 29

सायंकालेऽधुना क्रूरे यस्मान्मां त्वमुपागता । पुत्राभिलाषिणी भूत्वा तस्मात्त्वां प्रब्रवीम्यहम्

கடுமையானவளே! இப்போது மாலை நேரத்தில் புதல்வரைக் கோரி நீ என்னிடம் வந்ததால், அதனால் நான் உனக்கு இதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 30

शृणुष्वावहिता रामे कैकसी त्वमनिंदिते । दारुणान्दारुणाकारान्दारुणाभिजनप्रियान्

குற்றமற்ற கைகசீயே, ராமையே! கவனமாகக் கேள்—நீ கொடியவர்களைப் பெறுவாய்; அவர்கள் பயங்கர வடிவமுடையோர், பயங்கர குலத்திற்குப் பிரியமானோர்.

Verse 31

जनयिष्यसि पुत्रांस्त्वं राक्षसान्क्रूरकर्मणः । श्रुत्वा तद्वचनं सा तु कैकसी प्रणिपत्य तम्

நீ கொடிய செயல்களுடைய ராட்சசப் புதல்வர்களை பெறுவாய். அந்தச் சொற்களை கேட்ட கைகசீ அவரை வணங்கி நமஸ்கரித்தாள்.

Verse 32

पुलस्त्यतनयं प्राह कृतांजलिपुटा द्विजाः । भगवदीदृशाः पुत्रास्त्वत्तः प्राप्तुं न युज्यते

கைகூப்பி நின்ற இருபிறப்பினர் புலஸ்த்யரின் புதல்வன் (விச்ரவஸ்)ிடம் கூறினர்— “பகவனே, உம்மைப் போன்ற தெய்வீக இயல்புடையவரிடமிருந்து இவ்விதமாகப் புதல்வர் பெறுதல் பொருத்தமல்ல।”

Verse 33

इत्युक्तः स मुनिः प्राह कैकसीं तां सुमध्यमाम् । मद्वंशानुगुणः पुत्रः पश्चिमस्ते भविष्यति

இவ்வாறு கூறப்பட்ட மুনি, மெலிந்த இடையுடைய கைகசியை நோக்கி— “உன் கடைசி மகன் என் வம்சத்திற்கேற்றவனாக இருப்பான்” என்றார்.

Verse 34

धार्मिकः शास्त्रविच्छांतो न तु राक्षसचेष्टितः । इत्युक्ता कैकसी विप्राः काले कतिपये गते

“அவன் தர்மவான், சாஸ்திரங்களை அறிந்தவன், தன்னடக்கமுடையவன்; ராக்ஷசச் செயல்களில் ஈடுபடமாட்டான்.” என்று கைகசியிடம் கூறப்பட்டது; ஓ இருபிறப்பினரே, சில காலம் கடந்தபின்…

Verse 35

सुषुवे तनयं क्रूरं रक्षोरूपं भयंकरम् । द्विपंचशीर्षं कुमतिं विंशद्बाहुं भयानकम्

அவள் ஒரு கொடிய மகனைப் பெற்றாள்— ராக்ஷச வடிவில் அச்சமூட்டுபவன்; பத்துத் தலைகள் உடையவன், தீய மனம் கொண்டவன், இருபது கரங்களால் பயங்கரன்.

Verse 36

ताम्रोष्ठं कृष्णवदनं रक्तश्मश्रु शिरोरुहम् । महादंष्ट्रं महाकायं लोकत्रासकरं सदा

அவனது உதடுகள் செம்பொன் நிறம், முகம் கருநிறம்; தாடியும் தலைமுடியும் சிவப்புநிறம்; பெரும் கோரைப் பற்கள், மாபெரும் உடல்— எப்போதும் உலகங்களை அச்சுறுத்துபவன்.

Verse 37

दशग्रीवाभिधः सोऽभूत्तथा रावण नामवान् । रावणानंतरं जातः कुम्भकर्णाभिधः सुतः

அவன் தசக்ரீவன் என அழைக்கப்பட்டான்; ராவணன் என்ற நாமத்தாலும் புகழ்பெற்றான். ராவணனுக்குப் பின் கும்பகர்ணன் என்ற மகன் பிறந்தான்.

Verse 38

ततः शूर्पणखा नाम्ना क्रूरा जज्ञे च राक्षसी । ततो बभूव कैकस्या विभीषण इति श्रुतः

பின்னர் சூர்ப்பணகை என்ற பெயருடைய கொடிய ராட்சசி பிறந்தாள். அதன் பின் கைகசியிடத்தில் விபீஷணன் எனப் புகழ்பெற்ற மகன் பிறந்தான்.

Verse 39

पश्चिमस्तनयो धीमान्धार्मिको वेदशास्त्रवित् । एते विश्रवसः पुत्रा दशग्रीवादयो द्विजाः

இளைய மகன் அறிவாளி, தர்மநெறியாளர், வேத-சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவன். ஓ இருபிறப்பாளர்களே, இவர்கள் விஷ்ரவஸின் புதல்வர்கள்—தசக்ரீவன் முதலியோர்.

Verse 40

अतो दशग्रीववधात्कुम्भकर्णवधादपि । ब्रह्महत्या समभवद्रामस्याक्लिष्टकर्मणः

ஆகையால் தசக்ரீவனை வதைத்ததாலும் கும்பகர்ணனை வதைத்ததாலும், குற்றமற்ற செயல்களுடைய ராமனுக்கு ‘பிரம்மஹத்த்யா’ எனும் தோஷம் ஏற்பட்டது.

Verse 41

अतस्तच्छांतये रामो लिंगं रामेश्वराभिधम् । स्थापयामास विधिना वैदिकेन द्विजोत्तमाः

அத்தோஷம் சாந்தியடைய ராமன் ‘ராமேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்தை நிறுவினான்; ஓ சிறந்த இருபிறப்பாளர்களே, அது வேத விதிப்படி நடைபெற்றது.

Verse 42

एवं रावणघातेन ब्रह्महत्यासमुद्भवः । समभूद्रामचंद्रस्य लोककांतस्य धीमतः

இவ்வாறு ராவணவதத்தினால் உலகங்களின் பிரியனும் ஞானியுமான ஸ்ரீ ராமசந்திரருக்கு கர்மபலமாகப் பிரம்மஹத்த்யா தோஷம் உண்டாயிற்று।

Verse 43

तत्सहैतुकमाख्यातं भवतां ब्रह्मघातजम् । पापं यच्छांतये रामो लिंगं प्रातिष्ठिपत्स्वयम्

அதன் காரணமான பிரம்மகாதத்தால் உண்டான பாவத்தை நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். அந்தத் தோஷம் சாந்தியடைய ராமன் தானே சிவலிங்கத்தை நிறுவினான்।

Verse 44

एवं लिंगं प्रतिष्ठाप्य रामचन्द्रोऽतिधार्मिकः । मेने कृतार्थमात्मानं ससीता वरजो द्विजाः

இவ்வாறு லிங்கத்தை நிறுவிய பின், மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய ஸ்ரீ ராமசந்திரன் சீதையுடனும் இளைய சகோதரனுடனும் தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவன் எனக் கருதினான், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 45

ब्रह्महत्या गता यत्र रामचंद्रस्य भूपतेः । तत्र तीर्थमभूत्किंचिद्ब्रह्महत्याविमोचनम्

அரசன் ஸ்ரீ ராமசந்திரனின் பிரம்மஹத்த்யா தோஷம் எங்கு நீங்கியதோ, அங்கே ‘பிரம்மஹத்த்யா விமோசனம்’ எனப்படும் ஒரு தீர்த்தம் தோன்றியது।

Verse 46

तत्र स्नानं महापुण्यं ब्रह्महत्याविनाशनम् । दृश्यते रावणोऽद्यापि छायारूपेण तत्र वै

அங்கே நீராடுதல் மகாபுண்ணியம் அளிப்பதும் பிரம்மஹத்த்யா தோஷத்தை அழிப்பதும் ஆகும்; அங்கே இன்றும் ராவணன் நிழல் வடிவில் காணப்படுகிறான்।

Verse 47

तदग्रे नागलोकस्य बिलमस्ति महत्तरम् । दशग्रीववधोत्पन्नां ब्रह्महत्यां बलीयसीम्

அதன் முன்னால் நாகலோகத்திற்குச் செல்லும் மிகப் பெரிய குகை உள்ளது; தசக்ரீவ (ராவணன்) வதத்தால் எழுந்த வலிமைமிக்க பிரம்மஹத்த்யை அதனுடன் தொடர்புடையது.

Verse 48

तद्बिलं प्रापयामास जानकीरमणो द्विजाः । तस्योपरि बिलस्याथ कृत्वा मण्डपमुत्तमम्

ஓ இருபிறப்பினரே, ஜானகியின் பிரியன் ராமன் அந்தக் குகையை அடையச் செய்தான்; பின்னர் அந்தக் குகையின் மேல் சிறந்த மண்டபத்தை அமைத்தான்.

Verse 49

भैरवं स्थापयामास रक्षार्थं तत्र राघवः । भैरवाज्ञापरित्रस्ता ब्रह्महत्या भयंकरी

அங்கே ராகவன் (ராமன்) பாதுகாப்பிற்காக பைரவனை நிறுவினான். பைரவனின் ஆணையால் அஞ்சிய பயங்கரமான பிரம்மஹத்த்யை (உருவமுற்றவள்) பயந்து அடங்கினாள்.

Verse 50

नाशक्नोत्तद्बिलादूर्ध्वं निर्गंतुं द्विजसत्तमाः । तस्मिन्नेव बिले तस्थौ ब्रह्महत्या निरुद्यमा

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அவள் அந்தக் குகையிலிருந்து மேலே வெளியே வர இயலவில்லை. அதே குகையிலேயே பிரம்மஹத்த்யை செயலற்றவளாய் தங்கினாள்.

Verse 51

रामनाथमहालिंगं दक्षिणे गिरिजा मुदा । वर्तते परमानंदशिवस्यार्धशरीरिणी

தெற்கில் ராமநாத மகாலிங்கத்தின் அருகே கிரிஜை மகிழ்ச்சியுடன் தங்குகின்றாள்—அவள் பரமானந்த சிவனின் அர்த்தசரீரிணி.

Verse 52

आदित्यसोमौ वर्तेते पार्श्वयोस्तत्र शूलिनः । देवस्य पुरतो वह्नी रामनाथस्य वर्तते

அந்தப் புனிதத் தலத்தில் சூலதாரி சிவனின் இருபுறங்களிலும் சூரியனும் சந்திரனும் நிற்கின்றனர். மேலும் தேவனின் முன்னிலையில் அக்னி, ராமநாதரின் முன், எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றான்.

Verse 53

आस्ते शतक्रतुः प्राच्यामाग्नेयां च तथाऽनलः । आस्ते यमो दक्षिणस्यां रामनाथस्य सेवकः

கிழக்குத் திசையில் சதக்ரது (இந்திரன்) வீற்றிருக்கிறார்; தென்கிழக்கில் அதுபோல அனலன் (அக்னி) நிலைகொள்கிறான். தெற்குத் திசையில் யமன் ராமநாதரின் சேவகராய் தங்கியிருக்கிறான்.

Verse 54

नैरृते निरृतिर्विप्रा वर्तते शंकरस्य तु । वारुण्यां वरुणो भक्त्या सेवते राघवेश्वरम्

ஓ பிராமணர்களே, தென்மேற்குத் திசையில் நிருதி சங்கரனின் சேவையில் இருக்கிறாள். மேற்குத் திசையில் வருணன் பக்தியுடன் ராகவேஸ்வரரைப் பணிகிறான்.

Verse 55

वायव्ये तु दिशो भागे वायुरास्ते शिवस्य तु । उत्तरस्यां च धनदो रामनाथस्य वर्तते

வடமேற்குத் திசைப் பகுதியில் வாயு சிவனின் சேவையில் வீற்றிருக்கிறான். வட திசையில் தனதன் (குபேரன்) ராமநாதரின் பணிவிடையில் நிலைத்திருக்கிறான்.

Verse 56

ईशान्येऽस्य च दिग्भागे महेशो वर्तते द्विजाः । विनायक कुमारौ च महादेवसुतावुभौ

ஓ இருபிறப்பினரே, இந்த ஈசான (வடகிழக்கு) திசைப் பகுதியில் மகேசன் வீற்றிருக்கிறார். மேலும் விநாயகனும் குமாரனும்—மகாதேவனின் இரு புதல்வரும்—அங்கேயே உள்ளனர்.

Verse 57

यथाप्रदेशं वर्तेते रामनाथालयेऽधुना । वीरभद्रादयः सर्वे महेश्वरगणेश्वराः

இன்றும் ராமநாத ஆலயத்தில் அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் நியமிக்கப்பட்ட இடங்களில் தங்கியுள்ளனர்—வீரபத்ரர் முதலியோர், மகேஸ்வர கணங்களின் எல்லா கணேஸ்வரரும்.

Verse 58

यथाप्रदेशं वर्तंते रामनाथालये सदा । मुनयः पन्नगाः सिद्धा गन्धर्वाप्सरसां गणाः

ராமநாத ஆலயத்தில் எப்போதும் தத்தம் இடங்களில் முனிவர், பன்னகர், சித்தர், கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரா கணங்கள் தங்குகின்றனர்.

Verse 59

संतुष्यमाणहृदया यथेष्टं शिवसन्निधौ । वर्तंते रामनाथस्य सेवार्थं भक्तिपूर्वकम्

மனம் நிறைவடைந்து, சிவன் சன்னிதியில் அவர்கள் விருப்பம்போல் தங்குகின்றனர்—பக்தியுடன் ராமநாதரின் சேவைக்காக ஈடுபட்டு.

Verse 60

रामनाथस्य पूजार्थं श्रोत्रियान्ब्राह्मणान्बहून् । रामेश्वरे रघुपतिः स्थापयामास पूजकान्

ராமநாதரின் பூஜைக்காக ரகுபதி (ராமன்) ராமேஸ்வரத்தில் பல வேதபாராயண ஶ்ரோத்திரிய பிராமணர்களை பூஜகர்களாக நிறுவினார்.

Verse 61

रामप्रतिष्ठितान्विप्रान्हव्यकव्यादिनार्चयेत् । तुष्टास्ते तोषिताः सर्वा पितृभिः सहदेवताः

ராமனால் நிறுவப்பட்ட அந்த விப்ரர்களை ஹவ்ய-கவ்ய முதலிய நிவேதனங்களால் அர்ச்சிக்க வேண்டும்; அவர்கள் திருப்தியடைந்தால் பித்ருக்களுடன் எல்லா தேவர்களும் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 62

तेभ्यो बहुधनान्ग्रामान्प्रददौ जानकीपतिः । रामनाथमहादेव नैवेद्यार्थमपि द्विजाः

அந்த இருபிறப்பாளர்களுக்கு ஜானகீபதி ஸ்ரீராமன் மிகுந்த செல்வம் நிறைந்த கிராமங்களைத் தானமாக அளித்தான்; ஸ்ரீ ராமநாத மகாதேவருக்கு நைவேத்யம் முதலியவை எந்நாளும் குறையாதிருக்க, ஓ த்விஜர்களே।

Verse 63

बहून्ग्रामान्बहुधनं प्रददौ लक्ष्मणाग्रजः । हारकेयूरकटकनिष्काद्याभरणानि च

லக்ஷ்மணனின் அண்ணன் ஸ்ரீராமன் பல கிராமங்களையும் மிகுந்த செல்வத்தையும் அளித்தான்; மேலும் மாலைகள், கேயூரம், வளையல்கள், நிஷ்கம் முதலிய ஆபரணங்களையும் தந்தான்।

Verse 64

अनेकपट्ट वस्त्राणि क्षौमाणि विविधानि च । रामनाथाय देवाय ददौ दशरथात्मजः

தசரதனின் புதல்வன் ஸ்ரீராமன் தெய்வமான ராமநாதருக்கு பலவகை பட்டாடைகளையும், பலவித க்ஷௌம (நார்/லினன்) துணிகளையும் அளித்தான்।

Verse 65

गंगा च यमुना पुण्या सरयूश्च सरस्वती । सेतौ रामेश्वरं देवं भजंते स्वाघशांतये

கங்கை, யமுனை, புனித சரயூ, சரஸ்வதி—இவை அனைத்தும் சேதுவில் தம் பாவநிவாரணத்திற்காக தேவன் ராமேஸ்வரனை வழிபடுகின்றன।

Verse 66

एतदध्यायपठनाच्छ्रवणादपि मानवः । विमुक्तः सर्वपापेभ्यः सायुज्यं लभते हरेः

இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்வதாலோ, அல்லது கேட்பதாலேனும், மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஹரியுடன் சாயுஜ்யம் (ஏகத்துவம்) அடைகிறான்।