Adhyaya 13
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீசூதர் தீர்த்தமாஹாத்மியத்தை உரைக்கிறார். மங்களாக்ய மகாதீர்த்தத்தில் நீராடிய பின் யாத்திரிகன் ஏகாந்தராமநாத-க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்கிறான்; அங்கு ஜகந்நாத-ஸ்வரூபமான ஸ்ரீராமர் சீதை, லக்ஷ்மணன், ஹனுமான் மற்றும் வானரர்களுடன் எப்போதும் சன்னிதியாக இருப்பதாகக் கூறி, அந்தத் தலத்தின் நிரந்தரப் புனிதத்தையும் தெய்வரட்சையையும் விளக்குகிறார். பின்னர் ‘அம்ருதவாபிகா’ எனும் புண்ணியக் குளத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. श्रद्धையுடன் செய்யும் ஸ்நானம் ஜரா-மரணப் பயத்தை நீக்கி, பாபங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, சங்கரரின் அருளால் ‘அம்ருதத்துவம்’ அளிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. ‘அம்ருதவாபிகா’ என்ற பெயர்க்காரணமாக—ஹிமவத் அருகில் அகஸ்த்யரின் அனுஜன் சந்த்யா, ஜபம், அதிதி-பூஜை, பஞ்சயஜ்ஞம், ஸ்ராத்தம் முதலிய நித்தியக் கடமைகளுடன் நீண்டகாலம் கடும் தவம் செய்கிறான். சிவன் தோன்றி சேது/கந்தமாதன அருகிலுள்ள மங்களாக்ய தீர்த்தத்தில் ஸ்நானமே விரைவான மோக்ஷோபாயம் என உபதேசிக்கிறார்; அவன் மூன்று ஆண்டுகள் நியமத்துடன் நீராடி, நான்காம் ஆண்டில் பிரஹ்மரந்திரம் வழியாக யோகமாக தேஹத்தைத் துறந்து துயரமற்றவனாகிறான். அதனால் அந்தக் குளம் ‘அம்ருதவாபிகா’ எனப் புகழ்பெற்று, மூன்று ஆண்டு ஸ்நானவ்ரதம் அம்ருதத்துவத்தைத் தரும் என கூறப்படுகிறது. இறுதியில் ஏகாந்தராமநாத என்ற பெயரின் தோற்றம்—சேது கட்டும் காலத்தில் கடலின் முழக்கத்தால் ஸ்ரீராமர் ராவணவதத் திட்டத்தை துணைவர்களுடன் ஏகாந்தமாக ஆலோசித்த இடமே அந்தக் க்ஷேத்திரமாகியது. ஆழ்ந்த தத்துவவிவேகம் அல்லது விதிகௌசலம் இல்லாதவர்களும் இங்கு ஸ்நானத்தால் ‘அம்ருத’ நிலை அடைவார்கள் என முடிவில் வலியுறுத்தப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीसूत उवाच । मंगलाख्ये महातीर्थे नरः स्नात्वा विकल्मषः । एकांतरामनाथाख्यं क्षेत्रं गच्छेत्ततः परम्
ஸ்ரீசூதர் கூறினார்— ‘மங்கள’ எனப்படும் மகாதீர்த்தத்தில் நீராடி மனிதன் மாசற்றவனாகி, அதன் பின் மேலும் ‘ஏகாந்தராமநாத’ எனப்படும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।
Verse 2
तत्र रामो जगन्नाथो जानक्या लक्ष्मणेन च । हनुमत्प्रमुखैश्चापि वानरैः परिवारितः
அங்கே ஜகந்நாதனான ஸ்ரீராமன், ஜானகி மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் திகழ்கிறான்; ஹனுமான் முதலிய வானரக் கூட்டத்தாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறான்।
Verse 3
सन्निधत्ते सदा विप्रा लोकानुग्रहकाम्यया । विद्यते पुण्यदा तत्र नाम्ना ह्यमृतवापिका
ஓ விப்ரர்களே, உலகங்களுக்கு அருள் செய்யும் விருப்பத்தால் அவர் அங்கே எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறார். அதே இடத்தில் ‘அம்ருதவாபிகா’ எனப் பெயர்பெற்ற புண்ணியமளிக்கும் புனிதக் குளமும் உள்ளது।
Verse 4
तस्यां निमज्जतां नृणां न जरांतकजं भयम् । अस्याममृतवाप्यां यः सश्रद्धं स्नाति मानवः
அதில் மூழ்குவோர்க்கு முதுமை மற்றும் மரணத்தால் உண்டாகும் அச்சம் இல்லை. இந்த அம்ருதவாபியில் யார் பக்தியுடன் நீராடுகிறாரோ—
Verse 5
अमृतत्वं भजत्येष शंकरस्य प्रसादतः । महापातकनाशिन्यामस्यां वाप्यां निमज्जताम्
சங்கரனின் அருளால் அவன் அமரத்துவத்தை அடைகிறான். இந்த மகாபாதகநாசினியான வாபியில் மூழ்கி நீராடுவோரின் பெரும் பாவங்களும் அழிகின்றன.
Verse 6
अमृतत्वं हरो दातुं सन्निधत्ते सदा तटे । ।ऋषय ऊचुः । इयं ह्यमृतवापीति कुतो हेतोर्निगद्यते
அமரத்துவத்தை அளிக்க ஹரன் எப்போதும் அதன் கரையில் சன்னிதியாக இருக்கிறார். ரிஷிகள் கூறினர்— ‘இது “அமிர்தவாபி” என்று ஏன் அழைக்கப்படுகிறது? காரணம் என்ன?’
Verse 7
अस्माकमेतद्ब्रूहि त्वं कृपया व्यासशासित । तथैवामृतनामिन्या वापिकायाश्च वैभवम् । तृप्तिर्न जायतेऽस्माकं त्वद्वचोऽमृतपायिनाम्
வ்யாசரால் போதிக்கப்பட்டவரே! கருணையால் இதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; மேலும் ‘அமிர்த’ என்ற பெயருடைய அந்த வாபியின் அற்புத மகிமையையும் விளக்குங்கள். உங்கள் சொற்களின் அமிர்தத்தை அருந்தும் எங்களுக்கு நிறைவு ஏற்படவில்லை.
Verse 8
श्रीसूत उवाच । अस्या अमृतनामत्वं वैभवं च मनोहरम्
ஸ்ரீசூதர் கூறினார்— இவள் ‘அமிர்த’ என்று பெயர் பெற்றதற்கான காரணத்தையும், அவளுடைய மனம்கவரும் மகிமையையும் நான் உரைப்பேன்.
Verse 9
प्रवक्ष्यामि विशेषेण शृणुत द्विजसत्तमाः । पुरा हिमवतः पार्श्वे नानामुनिसमाकुले
நான் இதை விரிவாக உரைப்பேன்— கேளுங்கள், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே. முற்காலத்தில் ஹிமவத் அருகே, பல முனிவர்கள் கூடியிருந்த இடத்தில்—
Verse 10
सिद्धचारणगंधर्वदेवकिन्नरसेविते । सिंहव्याघ्रवराहेभमहिषादिसमाकुले
அவ்விடம் சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர், தேவர், கின்னரர் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படுவதும், சிங்கம், புலி, வராகம், யானை, எருமை முதலிய உயிர்களால் நிறைந்ததுமாகும்।
Verse 11
तमालतालहिंतालचंपकाशोकसंतते । हंसकोकिलदात्यूहचक्रवाकादिशोभिते
அவ்விடம் தமாலம், பனை, ஹிந்தாளம், சம்பகம், அசோகம் ஆகிய மரங்களால் பரந்து, அன்னம், குயில், தாத்யூகம், சக்ரவாகம் முதலிய பறவைகளால் அழகுபெற்றுள்ளது।
Verse 12
पद्मेंदीवरकह्लारकुमुदाढ्यसरो वृते । सत्यवाञ्छीलवान्वाग्मी वशी कुंभजसोदरः
தாமரை, நீலத்தாமரை, கஹ்லாரம், குமுதம் ஆகியவற்றால் செழித்த ஏரியால் சூழப்பட்ட அங்கே, கும்பஜர் (அகஸ்தியர்) அவர்களின் சகோதரர்—உண்மையாளர், நற்குணமுடையவர், வாக்காற்றல் மிக்கவர், தம்மடக்கமுடையவர்—வசிக்கிறார்।
Verse 13
आस्ते तपश्चरन्नित्यं मोक्षार्थी शंकरप्रियः । त्रिकालमर्चयञ्छंभु वन्यैर्मूलफलादिभिः
அவர் அங்கேயே எப்போதும் தவம் செய்து தங்குகிறார்—மோக்ஷத்தை நாடுபவர், சங்கரருக்கு அன்பானவர்—வேர், கனிகள் முதலிய வனப்பொருள்களால் நாள்தோறும் மூன்று வேளையும் சம்புவை அர்ச்சிக்கிறார்।
Verse 14
आगतान्स्वाश्रमाभ्याशमतिथीन्वन्यभोजनैः । पूजयन्नर्चयन्नग्निं संध्योपासनतत्परः
தன் ஆசிரமத்தருகே வந்த அதிதிகளை வன உணவால் போற்றி, அக்னியை அர்ச்சித்து, சந்த்யோபாசனையில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருப்பார்।
Verse 15
गायत्र्यादीन्महामंत्रान्कालेकाले जपन्मुदा । निद्रां परित्यजन्ब्राह्मे मुहूर्ते विष्णुचिंतकः
அவன் காயத்ரீ முதலிய மகாமந்திரங்களை காலந்தோறும் மகிழ்ச்சியுடன் ஜபிக்கிறான். பிராஹ்மமுஹூர்த்தத்தில் நித்திரையைத் துறந்து விஷ்ணு சிந்தனையில் நிலைகொள்கிறான்.
Verse 16
स्नानं कुर्वन्नुषःकाले नमन्संध्यां प्रसन्नधीः । गायत्रीं प्रजपन्विप्राः पूजयन्हरिशंकरौ
விடியற்காலத்தில் அவன் நீராடி, அமைதியான மனத்துடன் சந்தியாவை வணங்குகிறான். காயத்ரீ ஜபம் செய்து, அந்தப் பிராமணன் ஹரியும் சங்கரனும் இருவரையும் பூஜிக்கிறான்.
Verse 17
वेदाध्यायी शास्त्रपाठी मध्याह्नेऽतिथिपूजकः । श्रोतापुराणपाठानामग्निकार्येष्वतंद्रितः
அவன் வேதம் பயின்று சாஸ்திரங்களைப் பாராயணம் செய்கிறான். நண்பகலில் விருந்தினரைப் போற்றி உபசரிக்கிறான்; புராணப் பாராயணத்தைச் செவிமடுக்கிறான்; அக்னிகாரியங்களில் சோர்வின்றி செயற்படுகிறான்.
Verse 18
पंचयज्ञपरो नित्यं वैश्वदेवबलिप्रदः । प्रत्यब्दं श्राद्धकृत्पित्रोस्तथान्यश्राद्धकृद्द्विजाः
அவன் எப்போதும் பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களில் ஈடுபட்டு வைஶ்வதேவ பலியை அர்ப்பணிக்கிறான். ஆண்டுதோறும் பித்ரு ஸ்ராத்தம் செய்கிறான்; இருபிறப்பனுக்குக் விதிக்கப்பட்ட பிற ஸ்ராத்தங்களையும் நடத்துகிறான்.
Verse 19
एवं निनाय कालं स नित्यानुष्ठानतत्परः । तस्यैवं वर्तमानस्य तपश्चरत उत्तमम्
இவ்வாறு அவன் தினசரி அனுஷ்டானங்களில் முழுமையாக ஈடுபட்டு காலத்தை கழித்தான். இப்படியே வாழ்ந்ததால் அவனுடைய தவம் மிகச் சிறந்ததாக, உத்தமமாக உயர்ந்தது.
Verse 20
सहस्रवर्षाण्यगमञ्च्छंकरासक्तचेतसः । तथापि शंकरो नास्याययौ प्रत्यक्षतां तदा
சங்கரனில் முழுமையாக லயித்த மனத்துடன் அவனுக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன; ஆயினும் அப்போதும் சங்கரன் உடனே நேரடித் தரிசனத்தை அருளவில்லை।
Verse 21
ततस्त्वगस्त्यभ्रातासौ ग्रीष्मे पंचानिमध्यगः । भास्करं दत्तदृष्टिश्च मौनव्रतसमन्वितः
பின்னர் அகஸ்தியரின் சகோதரன் கோடையில் பஞ்சாக்னிகளின் நடுவில் தவம் செய்தான்; சூரியனை நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தி மௌனவிரதம் மேற்கொண்டான்।
Verse 22
तिष्ठन्कनिष्ठिकांगुल्यां वामपादस्य निश्चलः । ऊर्ध्वबाहुर्निरालंबस्तपस्तेपेऽतिदारुणम्
இடது பாதத்தின் சிறுவிரல் மீது அசையாமல் நின்று, இரு கரங்களையும் மேலே உயர்த்தி, எந்த ஆதாரமும் இன்றி அவன் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்।
Verse 23
अथ तस्य प्रसन्नात्मा महादेवो घृणानिधिः । प्रादुरासीत्स्वया दीप्त्या दिशो दश विभासयन्
அப்போது கருணைநிதியான மகாதேவன் அவன்மேல் பிரசன்னனாய், தன் ஒளியால் பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தி வெளிப்பட்டான்।
Verse 24
ततोऽद्राक्षीन्मुनिः शंभुं सांबं वृषभसंस्थि तम् । दृष्ट्वा प्रणम्य तुष्टाव भवानीपतिमीश्वरम्
பின்னர் முனிவர் அம்பையுடன் கூடிய சம்புவை காளையின் மேல் அமர்ந்திருப்பதாகக் கண்டார்; கண்டவுடன் வணங்கி, பவானீபதியான ஈசுவரனைப் புகழ்ந்தார்।
Verse 25
मुनिरुवाच । नमस्ते पार्वतीनाथ नीलकंठ महेश्वर । शिव रुद्र महादेव नम स्ते शंभवे विभो
முனி கூறினார்— பார்வதிநாதா, நீலகண்ட மகேஸ்வரா, உமக்கு நமஸ்காரம். சிவா, ருத்ரா, மகாதேவா—எங்கும் நிறைந்த ஷம்புவே, உமக்கு வணக்கம்.
Verse 26
श्रीकंठोमापते शूलिन्भगनेत्रहराव्यय । गंगाधर विरूपाक्ष नमस्ते रुद्र मन्यवे
ஸ்ரீகண்டா, உமாபதியே, திரிசூலதாரியே, பகனின் கணை அழித்த அவ்யயனே! கங்காதரா, விரூபாக்ஷா—வல்ல கோபமுடைய ருத்ரா, உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 28
अंतकारे कामशत्रो देवदेव जगत्पते । स्वामिन्पशुपते शर्व नमस्ते शतधन्वने । दक्षयक्षविनाशाय स्नायूनां पतये नमः । निचेरवे नमस्तुभ्यं पुष्टानां पतये नमः
மரணத்தை முடிவுறச் செய்பவனே, காமனின் பகைவனே, தேவர்களின் தேவனே, உலகநாதனே! ஆண்டவனே, பசுபதியே, சர்வா—சததன்வனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தக்ஷ யாகத்தை அழித்தவனே, நரம்புகளின் அதிபதியே, நமः. நிசேரவா, உமக்கு வணக்கம்; புஷ்டியும் செழிப்பும் உடையோரின் அதிபதியே, நமः.
Verse 29
भूयोभूयो नमस्तुभ्यं महादेव कृपालय । दुस्तराद्भवसिंधोर्मां तारयस्व त्रिलोचन
மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணக்கம், மகாதேவா, கருணையின் இருப்பிடமே. திரிலோசனா, இந்த கடக்க அரிய பவசாகரத்திலிருந்து என்னை கரை சேர்த்தருளும்.
Verse 30
अगस्त्यसोदरेणैवं स्तुतः शंभुरभाषत । प्रीणयन्वचसा स्वेन कुंभजस्यानुजं मुनिम्
அகஸ்தியரின் சகோதரன் இவ்வாறு துதித்தபோது, ஷம்பு உரைத்தார்; தம் சொற்களால் கும்பஜன் (அகஸ்தியர்) இளைய முனிவரை மகிழ்வித்தார்.
Verse 31
ईश्वर उवाच । कुंभजानुज वक्ष्यामि मुक्त्युपायं तवानघ । सेतुमध्ये महातीर्थं गंधमादनपर्वते
ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—கும்பஜன் (அகஸ்தியர்) இளையோனே, பாவமற்றவனே! உனக்கு மோக்ஷத்தின் வழியைச் சொல்கிறேன். சேதுவின் நடுவில் கந்தமாதன மலையில் ஒரு மகாதீர்த்தம் உள்ளது.
Verse 32
मंगलाख्यस्य तीर्थस्य नातिदूरेण वर्तते । तत्र गत्वा कुरु स्नानं ततो मुक्तिमवाप्स्यसि
‘மங்கள’ எனப்படும் தீர்த்தத்திலிருந்து அது அதிக தூரமல்ல. அங்கு சென்று நீராடுவாய்; அப்பொழுது நீ மோக்ஷத்தை அடைவாய்.
Verse 33
तत्तीर्थसेवनान्नान्योमोक्षो पायो लघुस्तव । न हि तत्तीर्थवैशिष्ट्यं वक्तुं शक्यं मयापि च
அத்தீர்த்தத்தைச் சேவிப்பதைவிட உனக்கு மோக்ஷத்திற்கு எளிய வழி இல்லை. அந்தத் தீர்த்தத்தின் தனிச்சிறப்பை நான் கூட முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.
Verse 34
संदेहो नात्र कर्तव्यस्त्वयाद्य मुनिसत्तम । तस्मात्तत्रैव गच्छ त्वं यदीच्छसि भवक्षयम्
முனிவரரே! இதில் நீ சந்தேகம் கொள்ள வேண்டாம். ஆகவே பிறவிச்சுழல் அழிவை விரும்பினால், அதே இடத்திற்கே செல்.
Verse 35
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवांतरधीयत । ततो देवस्य वचनादगस्त्यस्य सहोदरः
இவ்வாறு சொல்லி பகவான் ஈசன் அங்கேயே மறைந்தான். பின்னர் தேவனின் வாக்கின்படி அகஸ்தியரின் சகோதரன் புறப்பட்டான்.
Verse 36
गत्वा सेतुं समुद्रे तु गंधमादनपर्वते । ईश्वरणैव गदितं तीर्थं तच्छीघ्रमासदत्
கடலில் உள்ள சேதுவிற்கும் கந்தமாதன மலைக்கும் சென்று, ஈசுவரன் தாமே உரைத்த அந்தத் தீர்த்தத்தை அவர் விரைவில் அடைந்தார்।
Verse 37
तत्र तीर्थे महापुण्ये स्नातानां मुक्तिदायिनि । एकांतरामनाथाख्ये क्षेत्रालंकरणे शुभे
அங்கே அந்த மகாபுண்ணியத் தீர்த்தத்தில்—நீராடுவோர்க்கு முக்தி அளிப்பதில்—‘ஏகாந்தராமநாத’ எனப்படும், க்ஷேத்திரத்தின் அலங்காரமான புனிதத் தலத்தில்।
Verse 38
सस्नौ नियमपूर्वं स त्रीणि वर्षाणि वै द्विजः । ततश्चतुर्थवर्षे तु समाधिस्थो महामुनिः
அந்த த்விஜன் விதிப்படி அங்கே மூன்று ஆண்டுகள் நீராடினான்; பின்னர் நான்காம் ஆண்டில் அந்த மகாமுனி சமாதியில் நிலைத்தான்।
Verse 39
ब्रह्मनाड्या प्राणवायुं मूर्द्धन्यारोप्ययोगतः । प्राणान्निर्गमयामास ब्रह्मरंध्रेण तत्र सः
அங்கே யோகத்தால் பிரம்மநாடி வழியே பிராணவாயுவை தலைச்சிகரத்திற்கேற்றிக் கொண்டு, பிரம்மரந்திரம் வழியாகப் பிராணங்களை வெளியேற்றினான்।
Verse 41
विनष्टाशेषदुःखस्य तत्तीर्थस्नानवैभवात् । मृतत्वमभूद्यस्मादगस्त्यानुजजन्मनः
அந்தத் தீர்த்தஸ்நானத்தின் மகிமையால் அவனுடைய எல்லாத் துயரங்களும் முற்றிலும் அழிந்தன; ஆகவே அகஸ்தியரின் இளையோனாகப் பிறந்தவன் தேகத்யாகம்—இறுதி பிரயாணம்—அடைந்தான்।
Verse 42
ततो ह्यमृतवापीतिप्रथाऽस्यासीन्मुनीश्वराः । अत्र तीर्थे नरा ये तु वर्षत्रयमतंद्रिताः
அப்போது, முனிவரே, இந்தத் தீர்த்தம் ‘அமிருதவாபி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது. இத்தீர்த்தத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் சோர்வின்றி நியம-விரதங்களை மேற்கொள்ளும் மக்கள்—
Verse 43
स्नानं कुर्वंति ते सत्यममृतत्वं प्रयांति हि । एवं त्वमृतवापीति प्रथा तद्वैभवं तथा । युष्माकं कथितं विप्राः किंभूयः श्रोतुमिच्छथ
இங்கே நீராடுபவர்கள் உண்மையாகவே அமரத்துவத்தை அடைகிறார்கள். இவ்விதமே ‘அமிருதவாபி’ என்ற புகழ் எழுந்தது; அதுவே இதன் தெய்வீக மகிமை. ஓ பிராமணர்களே, நான் கூறிவிட்டேன்—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?
Verse 44
ऋषय ऊचुः । एकांतरामनाथाख्या तस्य क्षेत्रस्य वै मुने
ரிஷிகள் கூறினர்—முனிவரே, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் ‘ஏகாந்தராமநாத’ எனப்படும் ஒரு தலம் உள்ளது—
Verse 45
कथं समागता सूत वक्तुमेतत्त्वमर्हसि । अस्माकं मुनिशार्दूल तच्छुश्रूषातिभूयसी
ஓ சூதரே, அது அங்கே எவ்வாறு வந்தது/நிறுவப்பட்டது? இதை விளக்கத் தகுதியானவர் நீரே. முனிசார்தூலரே, அதை கேட்கும் எங்கள் ஆவல் மிகுதியாயிற்று.
Verse 46
श्रीसूत उवाच । पुरा दाशरथी रामः ससुग्रीवभिभीषणः । लक्ष्मणेन युतो भ्रात्रा मंत्रज्ञेन हनूमता
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் தசரதன் புதல்வன் ராமன், சுக்ரீவன் மற்றும் விபீஷணனுடன்; மந்திர அறிவுடைய தம்பி லக்ஷ்மணனோடு, ஆலோசனையில் தேர்ந்த ஹனுமானுடனும் (அங்கு வந்தான்).
Verse 47
वानरैर्बध्यमाने तु सेतावंबुधिमध्यतः । चिंतयन्मनसा सीतामेकांते सममंत्रयत्
கடலின் நடுவே வானரர்கள் சேதுவை அமைத்துக் கொண்டிருக்க, ராமன் உள்ளத்தில் சீதையை நினைத்து தனிமையில் ரகசிய ஆலோசனை செய்தான்।
Verse 48
तेषु मंत्र यमाणेषु रावणादिवधं प्रति । उल्लोलतरकल्लोलो जुघोष जलधिर्भृशम्
அவர்கள் ராவணன் முதலியோரின் வதம் குறித்து ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்க, கொந்தளிக்கும் அலைகளுடன் கடல் மிகுந்து கர்ஜித்தது।
Verse 49
अर्णवस्य महाभीमे जृंभमाणे महाध्वनौ । अन्योन्यकथितां वार्तां नाशृण्वंस्ते परस्परम्
கடலின் அச்சமூட்டும் பெருங்கர்ஜனை உயர்ந்தபோது, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசினாலும் மற்றவரின் சொற்களை கேட்க இயலவில்லை।
Verse 50
ततः किंचिदिव क्रुद्धो भृकुटीकुटिलेक्षणः । भ्रूभंगलीलया रामो नियम्य जलधिं तदा
அப்போது ராமன் சிறிது கோபித்ததுபோல், சுருங்கிய புருவத்தால் பார்வையை கூர்மையாக்கி, புருவச் சுருக்கத்தின் லீலையாலேயே கடலை அடக்கினான்।
Verse 51
न्यमंत्रयत विप्रेंद्रा राक्षसानां वधं प्रति । एकांतेऽमंत्रयत्तत्र तैः सार्धं राघवो यतः
ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! அப்போது அவர் ராக்ஷசர்களின் அழிவைப் பற்றி ஆலோசித்தார்; அங்கேயே தனிமையில் ராகவன் அவர்களுடன் சேர்ந்து மந்திரித்தான்।
Verse 52
एकांतरामनाथाख्यं तत्क्षेत्रमभवद्विजाः । सोयं नियमितो वार्धी रामभ्रूभंगलीलया
ஓ த்விஜர்களே, அந்தப் புனிதத் தலம் ‘ஏகாந்தராமநாத-க்ஷேத்திரம்’ எனப் பெயர் பெற்றது. இங்கு ஸ்ரீராமனின் புருவச் சைகை லீலையால் கடல் தானே கட்டுப்படுத்தப்பட்டு அடக்கப்பட்டது.
Verse 53
अद्यापि निश्चलजलस्तत्प्रदेशेषु दृश्यते । एकांतरामनाथाख्यं तदेतत्क्षेत्रमुत्तमम्
இன்றும் அந்த இடங்களில் நீர் அசையாமல் நிலைத்திருப்பது காணப்படுகிறது. இதுவே ‘ஏகாந்தராமநாத’ எனப் புகழ்பெற்ற பரமோத்தம புனிதத் தலம்.
Verse 54
आगत्यामृतवाप्यां च स्नात्वा नियमपूर्वकम् । रामादीनपि सेवंते ते सर्वे मुक्तिमाप्नुयुः
இங்கு வந்து அம்ருத-வாபியில் விதிப்படி நீராடி, ராமன் முதலிய தெய்வ வெளிப்பாடுகளைச் சேவித்து வழிபடுகின்றனர்; அவர்கள் அனைவரும் முக்தியை அடைகின்றனர்.
Verse 55
अद्वैतविज्ञानविवेकशून्या विरक्तिहीनाश्च समाधि हीनाः । यागाद्यनुष्ठानविवर्जिताश्च स्नात्वात्र यास्यंत्यमृतं द्विजेंद्राः
ஓ த்விஜேந்திரர்களே, அத்வைத ஞானத்தின் விவேகம் இல்லாதவர்களும், வைராக்யமற்றவர்களும், சமாதியற்றவர்களும், யாகாதி அனுஷ்டானங்கள் இன்றியவர்களும்—இங்கு நீராடினால் அமரப் பதத்தை அடைவார்கள்.