Adhyaya 41

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि गायत्रीं च सरस्वतीम् । लक्ष्यीकृत्य कथामेकां पवित्रां द्विजसत्तमाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இப்போது காயத்ரீயும் சரஸ்வதியும் ஆகியோரின் மஹாத்மியத்தை முறையாக உரைப்பேன். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, ஒரு புனிதக் கதையை நோக்கமாகக் கொண்டு சொல்கிறேன்.

Verse 2

कश्यपाख्यो द्विजः पूर्वमस्मिंस्तीर्थद्वये शुभे । स्नात्वातिमहतः पापाद्विमुक्तो नरकप्रदात्

முன்னொரு காலத்தில் காச்யபன் என்னும் ஒரு பிராமணன் இவ்விரு புனித தீர்த்தங்களில் நீராடி, நரகத்தை அளிக்கும் மிகப் பெரும் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । मुने कश्यपनामासावकरोत्किं हि पातकम् । स्नात्वा तीर्थद्वयेप्यत्र यस्मान्मुक्तोऽभवत्क्षणात्

ரிஷிகள் கூறினர்—முனிவரே, காச்யபன் என்னும் அவன் எந்தப் பாவத்தைச் செய்தான்? இங்கு இவ்விரு தீர்த்தங்களில் நீராடியவுடன் அவன் உடனே விடுதலை பெற்றதேன்?

Verse 4

एतन्नः श्रद्दधानानां ब्रूहि सूत कृपाबलात् । त्वद्वचोऽमृततृप्तानां न पिपासापि विद्यते

சூதரே, நாங்கள் நம்பிக்கையுடையோர்; உங்கள் கருணை வலத்தால் இதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். உங்கள் சொல்வெண்ணெய் அமுதால் நிறைந்தவர்களுக்கு மீண்டும் தாகமே இல்லை.

Verse 5

श्रीसूत उवाच । गायत्र्याश्च सरस्वत्या माहात्म्यप्रतिपादकम् । इतिहासं प्रवक्ष्यामि शृण्वतां पापनाशनम्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—காயத்ரீ மற்றும் சரஸ்வதியின் மஹாத்மியத்தை விளக்கும் ஒரு பழங்கதை நான் உரைப்பேன்; அதைச் செவிமடுத்தோரின் பாவங்கள் அழியும்.

Verse 6

अभिमन्युसुतो राजा परीक्षिन्नाम नामतः । अध्यास्ते हास्तिनपुरं पालयन्धर्मतो महीम्

அபிமன்யுவின் புதல்வனான அரசன் ‘பரீக்ஷித்’ எனப் பெயர்பெற்றவன். அவன் ஹஸ்தினாபுரத்தில் அமர்ந்து தர்மப்படி பூமியைப் பாதுகாத்து ஆட்சி செய்தான்.

Verse 7

स राजा जातु विपिने चचार मृगया रतः । षष्टिवर्षवया भूपः क्षुत्तृष्णापरिपीडितः

அரசன் ஒருமுறை வேட்டையில் ஆசை கொண்டு காட்டில் அலைந்தான். அறுபது வயதான அந்த மன்னன் பசி, தாகத்தால் மிகுந்த துன்புற்றான்.

Verse 8

नष्टमेकं स विपिने मार्गयन्मृगमादरात् । ध्यानारूढं मुनिं दृष्ट्वा प्राह तं चीरवाससम्

காட்டில் வழிதவறிய ஒரு மானை அவன் ஆர்வத்துடன் தேடினான். அப்போது தியானத்தில் ஆழ்ந்த, மரப்பட்டை ஆடை அணிந்த முனிவரைப் பார்த்து அவரிடம் கூறினான்.

Verse 9

मया बाणेन विपिने मृगो विद्धोऽधुना मुने । दृष्टः स किं त्वया विद्वन्विद्रुतो भयकातरः

‘முனிவரே! இப்பொழுது காட்டில் என் அம்பால் ஒரு மான் காயமடைந்தது. ஞானியரே! பயத்தால் நடுங்கி ஓடிய அதனை நீங்கள் கண்டீரா?’

Verse 10

समाधिनिष्ठो मौनित्वान्न किं चिदपि सोऽब्रवीत् । ततो धनुरटन्याऽसौ स्कंधे तस्य महामुनेः

சமாதியில் நிலைத்து மௌனவிரதம் கொண்டதால் அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை. அப்போது அந்த மனிதன் (அரசன்) அந்த மகாமுனியின் தோளில் வில்லும் அம்புத்தூளையும் வைத்தான்.

Verse 11

निधाय मृतसर्पं तु कुपितः स्वपुरं ययौ । मुनेस्तस्य सुतः कश्चिच्छृंगीनाम बभूव वै

இறந்த பாம்பை வைத்துவிட்டு அரசன் கோபத்துடன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான். அந்த முனிவருக்கு ‘ஸ்ருங்கீ’ என்ற மகன் இருந்தான்.

Verse 12

सखा तस्य कृशाख्योऽभूच्छृंगिणो द्विजसत्तमाः । सखायं शृङ्गिणं प्राह कृशाख्यः स सखा ततः

ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே! ஸ்ருங்கீக்கு ‘க்ருஷ’ என்ற நண்பன் இருந்தான். பின்னர் அந்த க்ருஷன் தன் தோழன் ஸ்ருங்கீயிடம் கூறினான்.

Verse 13

पिता तव मृतं सर्पं स्कंधेन वहतेऽधुना । मा भूद्दर्पस्तव सखे मा कृथास्त्वं मदं वृथा

உன் தந்தை இப்போது தோளில் இறந்த பாம்பைச் சுமக்கிறார். நண்பனே, உனக்குள் அகந்தை எழாதிருக்கட்டும்; வீணாக மமதை கொள்ளாதே.

Verse 14

सोऽवदत्कुपितः शृंगी दित्सुश्शापं नृपाय वै । मत्ताते शवसर्पं यो न्यस्तवान्मूढचेतनः

அப்போது ஸ்ருங்கீ கோபமுற்று அரசனைச் சபிக்க எண்ணி கூறினான்—‘என் தந்தையின் மீது இறந்த பாம்பை வைத்த அந்த மயக்கமுற்றவன்…’

Verse 15

स सप्तरात्रान्म्रियतां संदष्टस्तक्षकाहिना । शशापैवं मुनिसुतः सौभद्रेयं परीक्षितम्

‘ஏழு இரவுகளுக்குள் தக்ஷகன் என்ற நாகத்தின் கடியால் அவன் இறக்கட்டும்.’ இவ்வாறு முனிவரின் மகன் சௌபத்ரேயன் பரீக்ஷித்தைச் சபித்தான்.

Verse 16

शमीकाख्यः पिता तस्य श्रुत्वा शप्तं सुतेन तम् । नृपं प्रोवाच तनयं शृंगिणं मुनिपुंगवः

அவனுடைய தந்தை சமீகன் எனும் முனிவர், மகனால் அரசன் சபிக்கப்பட்டான் என்று கேட்டவுடன், முனிவர்களில் சிறந்தவராய் தம் மகன் ஸ்ருங்கியிடம் உரைத்தார்।

Verse 17

रक्षकं सर्वलोकानां नृपं किं शप्तवानसि । अराजके वयं लोके स्थास्यामः कथमंजसा

அனைத்து உலகங்களையும் காக்கும் அரசனை நீ ஏன் சபித்தாய்? அரசன் இல்லாத உலகில் நாம் எவ்வாறு எளிதில் வாழ்வோம்?

Verse 18

क्रोधेन पातकमभून्न त्वया प्राप्यते सुखम् । यः समुत्पादितं कोपं क्षमयैव निरस्यति

கோபத்தால் பாவம் எழுந்தது; அதனால் உனக்கு இன்பம் கிடையாது. எழுந்த கோபத்தை மன்னிப்பினாலேயே அகற்றுபவன் அதனை வெல்லுகிறான்.

Verse 19

इह लोके परत्रासावत्यंतं सुखमेधते । क्षमायुक्ता हि पुरुषा लभंते श्रेय उत्तमम्

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அளவற்ற இன்பம் பெருகும்; மன்னிப்புடையோர் உயர்ந்த நன்மையை அடைகின்றனர்.

Verse 20

ततः शमीकः स्वं शिष्यं प्राह गौरमुखाभिधम् । भो गौ मुख गत्वा त्वं वद भूपं परीक्षितम्

பின்னர் சமீகன், ‘கௌரமுகன்’ எனப்படும் தன் சீடனிடம் கூறினார்— “ஓ கௌரமுகா, நீ சென்று அரசன் பரீக்ஷித்திடம் இதை அறிவி.”

Verse 21

इमं शापं मत्सुतोक्तं तक्षकाहिविदंशनम् । पुनरायाहि शीघ्रं त्वं मत्समीपे महामते

இது என் மகன் உரைத்த சாபம்; இதனால் தக்ஷக நாகத்தின் உயிர்கொல்லும் கடி ஏற்படும். ஓ மஹாமதி, விரைந்து மீண்டும் என் அருகே வா.

Verse 22

एवमुक्तः शमीकेन ययौ गौरमुखो नृपम् । समेत्य चाब्रवीद्भूपं सौभद्रेयं परीक्षितम्

சமீகர் இவ்வாறு கூற, கௌரமுகன் அரசரிடம் சென்றான்; சந்தித்து சௌபத்ரேயனான அரசன் பரீக்ஷித்திடம் உரைத்தான்.

Verse 23

दृष्ट्वा सर्पं पितुः स्कन्धे त्वया विनिहितं मृतम् । शमीकस्य सुतः शृंगी शशाप त्वां रुषान्वितः

நீ தந்தையின் தோளில் வைத்திருந்த இறந்த பாம்பைக் கண்டு, சமீகரின் மகன் ஸ்ருங்கி கோபம் கொண்டு உன்னைச் சபித்தான்.

Verse 24

एतद्दिनात्सप्तमेऽह्नि तक्षकेण महाहिना । दष्टो विषाग्निना दग्धो भूयादाश्वभिमन्युजः

இன்றிலிருந்து ஏழாம் நாளில், மஹாநாகன் தக்ஷகன் கடியால் அபிமன்யுவின் மகன் விஷநெருப்பால் எரிந்து போகட்டும்.

Verse 25

एवं शशाप त्वां राजञ्छृंगी तस्य मुनेः सुतः । एतद्वक्तुं पिता तस्य प्राहिणोन्मां त्वदंतिकम्

ஓ அரசே, அந்த முனிவரின் மகன் ஸ்ருங்கி இவ்வாறு உம்மைச் சபித்தான். இதை அறிவிக்க அவன் தந்தை என்னை உமது அருகே அனுப்பினார்.

Verse 26

इतीरयित्वा तं भूपमाशु गौरमुखो ययौ । गते गौरमुखे पश्चाद्राजा शोकपरायणः

இவ்வாறு அரசனிடம் கூறி, கௌரமுகன் விரைவாகப் புறப்பட்டுச் சென்றான். கௌரமுகன் சென்றபின் அரசன் முழுவதும் துயரத்தில் மூழ்கினான்.

Verse 27

अभ्रंलिहमथोत्तुंगमेकस्तंभं सुविस्तृतम् । मध्येगंगं व्यतनुत मंडपं नृपपुंगवः

அப்போது அரசர்களில் சிறந்த அந்த மன்னன், கங்கையின் நடுவில் மேகங்களை நக்குவது போல் உயர்ந்த, ஒரே தூணில் தாங்கப்பட்ட மிக விரிந்த மண்டபத்தை அமைத்தான்.

Verse 28

महागारुडमंत्रज्ञैरौषधज्ञैश्चिकित्सकैः । तक्षकस्य विषं हंतुं यत्नं कुर्वन्समाहितः

மகா காருட மந்திரங்களை அறிந்தவர்களும், மூலிகை அறிவில் தேர்ந்த வைத்தியர்களும் உடன், அவன் ஒருமனத்துடன் தக்ஷகனின் விஷத்தை நீக்க முயன்றான்.

Verse 29

अनेकदेवब्रह्मर्षिराजर्षिप्रवरान्वितः । आस्ते तस्मिन्नृपस्तुंगे मंडपे विष्णुभक्तिमान्

பல தேவர்கள், சிறந்த பிரம்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள் சூழ, விஷ்ணுபக்தியுடைய அந்த அரசன் அந்த உயர்ந்த மண்டபத்தில் தங்கினான்.

Verse 30

तस्मिन्नवसरे विप्रः काश्यपो मांत्रिकोत्तमः । राजानं रक्षितुं प्रायात्तक्षकस्य महाविषात्

அந்நேரத்தில் மந்திரவித்தையில் சிறந்த பிராமணன் காஷ்யபன், தக்ஷகனின் கொடிய விஷத்திலிருந்து அரசனை காக்கப் புறப்பட்டான்.

Verse 31

सप्तमेऽहनि विप्रेंद्रो दरिद्रो धनकामुकः । अत्रांतरे तक्षकोऽपि विप्ररूपी समाययौ

ஏழாம் நாளில் அந்தச் சிறந்த பிராமணன், வறியவனாயினும் செல்வ ஆசையுடன் வழியில் சென்றான். அச்சமயத்தில் தக்ஷகனும் பிராமண வடிவம் கொண்டு அங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 32

मध्येमार्गं विलोक्याथ कश्यपं प्रत्यभाषत । ब्राह्मण त्वं कुत्र यासि वद मेऽद्य महामुने

வழியின் நடுவில் அவரைக் கண்டு அவன் காஷ்யபரிடம் கூறினான்— “ஓ பிராமணரே, நீங்கள் எங்கே செல்கிறீர்கள்? ஓ மகாமுனியே, இன்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 33

इति पृष्टस्तदावादीत्काश्यपस्तक्षकं द्विजाः । परीक्षितं महाराजं तक्षकोऽद्य विषाग्निना

இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது காஷ்யபர் தக்ஷகனிடம் கூறினார்— “ஓ த்விஜர்களே, இன்று தக்ஷகன் விஷ அக்கினியால் மகாராஜா பரீக்ஷித்தை எரிப்பான்.”

Verse 34

दक्ष्यते तं शमयितुं तत्समीपमुपैम्यहम् । इत्युक्तवंतं तं विप्रं तक्षकः पुनरब्रवीत्

“அந்த விஷத்தை நான் அடக்க வல்லவன்; ஆகவே அவன் அருகே செல்கிறேன்” என்று கூறிய அந்தப் பிராமணனிடம் தக்ஷகன் மீண்டும் சொன்னான்.

Verse 35

तक्षकोहं द्विजश्रेष्ठ मया दष्टश्चिकित्सितुम् । न शक्यो ऽब्दशतेनापि महामंत्रायुतैरपि

“ஓ த்விஜசிறந்தவரே, நான் தக்ஷகன். என் கடியால் கடியப்பட்டவனை நூறு ஆண்டுகளிலும் குணப்படுத்த இயலாது; ஆயிரமாயிரம் மகாமந்திரங்களாலும் அல்ல.”

Verse 36

चिकित्सितुं चेन्मद्दष्टं शक्तिरस्ति तवाधुना । अनेकयोजनोच्छ्रायमिमं वटतरुं त्वहम्

இப்பொழுதே என்னால் கடிக்கப்பட்டவனைச் சிகிச்சை செய்யும் வல்லமை உனக்கிருந்தால், பார்—பல யோஜன உயரமுள்ள இந்த ஆலமரம்; முதலில் இதிலேயே நான் சோதனை செய்வேன்।

Verse 37

दशाम्युज्जीवयैनं त्वं समर्थोऽस्ति ततो भवान् । इतीरयित्वा तं वृक्षमदशत्तक्षकस्तदा

நான் இதைக் கடிக்கிறேன்; நீ வல்லவன் என்றால் இதை மீண்டும் உயிர்ப்பி—அப்பொழுது உன் திறன் நிலைபெறும். என்று சொல்லி தக்ஷகன் அப்போது அந்த மரத்தை கடித்தான்।

Verse 38

अभवद्भस्मसात्सोऽपि वृक्षोऽत्यंतं समूर्च्छितः । पूर्वमेव नरः कश्चित्तं वृक्षमधिरूढवान्

அந்த மரமும் மிகுந்த மயக்கத்துடன் சாம்பலாக மாறியது. ஆனால் அதற்கு முன்பே ஒரு மனிதன் அந்த மரத்தில் ஏறியிருந்தான்।

Verse 39

तक्षकस्य विषोल्काभिः सोऽपि दग्धोऽभवत्तदा । तं नरं न विजिज्ञाते तौ च काश्यपतक्षकौ

தக்ஷகனின் விஷத்தின் எரியும் நெருப்புத் துகள்களால் அந்த மனிதனும் அப்போது எரிந்தான். ஆனால் காச்யபனும் தக்ஷகனும் அவன் யார் என்பதை அறியவில்லை।

Verse 40

काश्यपः प्रतिजज्ञेऽथ तक्षकस्यापि शृण्वतः । तन्मंत्रशक्तिं पश्यंतु सर्वे विप्रा हि नोऽधुना

அப்போது காச்யபன், தக்ஷகன் கேட்கும் போதே, உறுதி மொழிந்தான்—“இப்போது எல்லா விப்ரர்களும் என் அந்த மந்திரத்தின் சக்தியைப் பார்ப்பார்களாக.”

Verse 41

इतीरयित्वा तं वृक्षं भस्मीभूतं विषाग्निना । अजीवयन्मन्त्रशक्त्या काश्यपो मांत्रिकोत्तमः

இவ்வாறு உரைத்து, மந்திரவித்யையில் முதன்மையான காஷ்யபர் விஷஅக்னியால் சாம்பலான அந்த மரத்தைத் தம் மந்திரசக்தியால் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்.

Verse 42

नरोऽपि तेन वृक्षेण साकमुज्जीवितोऽभवत् । अथाब्रवीत्तक्षकस्तं काश्यपं मंत्रकोविदम्

அந்த மரத்தோடு சேர்ந்து அந்த மனிதனும் மீண்டும் உயிர்பெற்றான். பின்னர் தக்ஷகர் மந்திரத்தில் தேர்ந்த காஷ்யபரிடம் கூறினான்.

Verse 43

यथा न मुनिवाङ्मिथ्या भवेदेवं कुरु द्विज । यत्ते राजा धनं दद्यात्ततोपि द्विगुणं धनम्

“முனிவாக்கு பொய்யாகாதபடி, ஓ த்விஜா, அப்படியே செய். அரசன் உனக்குத் தரும் செல்வத்தை விட இரட்டிப்பான செல்வத்தை நான் தருவேன்.”

Verse 44

ददाम्यहं निवर्तस्व शीघ्रमेव द्विजोत्तम । इत्युक्त्वानर्घ्यरत्नानि तस्मै दत्त्वा स तक्षकः

“நான் தருகிறேன்; ஓ த்விஜோத்தமா, உடனே திரும்பிச் செல்.” என்று சொல்லி தக்ஷகர் அவனுக்கு விலையரிய ரத்தினங்களை அளித்தான்.

Verse 45

न्यवर्तयत्काश्यपं तं ब्राह्मणं मंत्रको विदम् । अल्पायुषं नृपं मत्वा ज्ञानदृष्ट्या स काश्यपः

இவ்வாறு மந்திரத்தில் தேர்ந்த பிராமணர் காஷ்யபர் திரும்பினார்; ஏனெனில் ஞானநோக்கால் அரசன் குறுகிய ஆயுளுடையவன் என அறிந்தார்.

Verse 46

स्वाश्रमं प्रययौ तूष्णीं लब्धरत्नश्च तक्षकात् । सोऽब्रवीत्तक्षकः सर्वान्सर्पानाहूय तत्क्षणे

தக்ஷகனிடமிருந்து ரத்தினங்களைப் பெற்றவன் மௌனமாகத் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். அக்கணமே தக்ஷகன் எல்லாச் சர்ப்பங்களையும் அழைத்து இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 47

यूयं तं नृपतिं प्राप्य मुनीनां वेषधारिणः । उपहारफलान्याशु प्रयच्छत परीक्षिते

நீங்கள் முனிவர்களின் வேடம் தாங்கி அந்த அரசனை அணுகி, பரீக்ஷித்திற்கு விரைவாகப் பரிசுப் பழங்களை அளியுங்கள்.

Verse 48

तथेत्युक्त्वा सर्वसर्पा ददू राज्ञे फलान्यमी । तक्षकोपि तदा तत्र कस्मिंश्चिद्बदरीफले

‘அப்படியே’ என்று கூறி எல்லாச் சர்ப்பங்களும் அரசனுக்குப் பழங்களை அளித்தன. தக்ஷகனும் அப்பொழுதே அங்கே ஒரு வில்வம்/இலந்தைப் பழத்தில் புகுந்தான்.

Verse 49

कृमिवेषधरो भूत्वा व्यतिष्ठद्दंशितुं नृपम् । अथ राजा प्रदत्तानि सर्पैर्ब्राह्मणरूपकैः

புழுவின் வேடம் தாங்கி அவன் அரசனைத் தழுவி கடிக்கக் காத்திருந்தான். அப்போது அரசன், பிராமண வடிவம் கொண்ட சர்ப்பங்கள் அளித்த பழங்களை நோக்கினான்.

Verse 50

परीक्षिन्मंत्रवृद्धेभ्यो दत्त्वा सर्वफलान्यपि । कौतूहलेन जग्राह स्थूलमेकं फलं करे

பரீக்ஷித் மந்திரம் அறிந்த மூத்தோர்க்கு எல்லாப் பழங்களையும் அளித்தான்; ஆயினும் ஆர்வத்தால் தன் கையில் ஒரு பெரிய பழத்தை எடுத்தான்.

Verse 51

अस्मिन्नवसरे सूर्योऽप्यस्ताचलमगाहत । मिथ्या ऋषिवचो मा भूदिति तत्रत्यमानवाः

அதே வேளையில் சூரியனும் அஸ்தமலையில் மறைந்தான். ‘ரிஷியின் வாக்கு பொய்யாகிவிடக் கூடாது’ என்ற அச்சத்தால் அங்கிருந்த மக்கள் கலங்கினர்.

Verse 52

अन्योयमवदन्त्सर्वे ब्राह्मणाश्च नृपास्तथा । एवं वदत्सु सर्वेषु फले तस्मिन्नदृश्यत

அனைவரும்—பிராமணரும் அரசர்களும்—‘இது வேறொன்றே’ என்று ஒருவருக்கொருவர் கூறினர். அனைவரும் இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில் அந்தப் பழத்தில் ஏதோ ஒன்று காணப்பட்டது.

Verse 53

फले रक्तकृमिः सर्वे राज्ञा चापि परीक्षिता । अयं किं मां दशेदद्य कृमिरित्युक्तवा न्नृपः

பழத்தில் இரத்தச் சிவப்பு நிறப் புழுவை அனைவரும் கண்டனர்; அரசனும் அதை ஆராய்ந்தான். அரசன், “இந்தப் புழு என்ன செய்யும்—இன்று என்னைக் கடிக்குமா?” என்றான்.

Verse 54

निदधे तत्फलं कर्णे सकृमि द्विजसत्तमाः । तक्षकोऽस्मिन्स्थितः पूर्वं कृमिरूपी फले तदा

ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, அவன் அந்தப் பழத்தைப் புழுவுடன் சேர்த்து தன் காதின் மீது வைத்தான். ஏனெனில் முன்பே அந்தப் பழத்தில் தக்ஷகன் புழு வடிவில் தங்கியிருந்தான்.

Verse 55

निर्गत्य तत्फलादाशु नृपदे हमवेष्टयत् । तक्षकावेष्टिते भूपे पार्श्वस्था दुद्रुवुर्भयात्

அது அந்தப் பழத்திலிருந்து விரைந்து வெளிவந்து அரசனின் உடலைச் சுற்றிக் கொண்டது. தக்ஷகன் சுற்றிய அரசனைப் பார்த்த அருகிலிருந்தோர் அச்சத்தால் ஓடினர்.

Verse 56

अनंतरं नृपो विप्रास्तक्षकस्य विषाग्निना । दग्धोऽभूद्भस्मसादाशु सप्रासादो बलीयसा

அதன்பின், ஓ பிராமணர்களே, தக்ஷகனின் மிக வலிமையான விஷஅக்னியால் அரசன் தன் அரண்மனையுடன் உடனே எரிந்து சாம்பலானான்।

Verse 57

कृत्वोर्ध्वदैहिकं तस्य नृपस्य सपुरोहिताः । मंत्रिणस्तत्सुतं राज्ये जनमेजयनामकम्

அரசனின் ஊர்த்வதைஹிகக் கிரியைகளைச் செய்து முடித்த பின், புரோகிதர்களுடன் அமைச்சர்கள் அவன் மகன் ஜனமேஜயனை அரச பதவியில் அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 58

राजानमभ्यषिंचन्वै गजद्रक्ष णवांछया । तक्षकाद्रक्षितुं भूपमायातः काश्यपाभिधः

அரச வம்சத்தைப் பாதுகாக்கும் விருப்பத்தால் அவர்கள் அரசனை அபிஷேகம் செய்தனர்; தக்ஷகனிடமிருந்து அரசனை காக்க காஷ்யபன் எனும் பிராமணனும் வந்தான்।

Verse 59

यो ब्राह्मणो मुनिश्रेष्ठाः स सर्वैर्निंदितो जनैः । बभ्राम सकलान्देशाञ्छिष्टैः सर्वैश्च दूषितः

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, அந்தப் பிராமணன் அனைவராலும் நிந்திக்கப்பட்டான்; எல்லா சிஷ்டர்களாலும் பழிக்கப்பட்டு அவன் எல்லா தேசங்களிலும் அலைந்தான்।

Verse 60

अवस्थानं न लेभेऽसौ ग्रामे वाप्याश्रमेऽपि वा । यान्यान्देशानसौ यातस्तत्रतत्रमहाजनैः

அவனுக்கு கிராமத்திலும் ஆசிரமத்திலும் தங்க இடம் கிடைக்கவில்லை; அவன் சென்ற ஒவ்வொரு தேசத்திலும் அங்குள்ள பெரியோர் அவனை எதிர்த்து நிற்கினர்।

Verse 61

तत्तद्देशान्निरस्तः स शाकल्यं शरणं ययौ । प्रणम्य शाकल्यमुनिं काश्यपो निन्दितो जनैः । इदं विज्ञापयामास शाकल्याय महात्मने

அவன் இடமிடமாகத் துரத்தப்பட்டு ஶாகல்யரிடம் சரணடைந்தான். மக்களால் நிந்திக்கப்பட்ட காஷ்யபன், ஶாகல்ய முனிவரை வணங்கி, அந்த மகாத்மாவிடம் இவ்விவரத்தை விண்ணப்பித்தான்.

Verse 62

काश्यप उवाच । भगवन्सर्वधर्मज्ञ शाकल्य हरिवल्लभ

காஷ்யபன் கூறினான்— பகவனே! எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த ஶாகல்யரே! ஹரிக்கு அன்பானவரே!

Verse 63

मुनयो ब्राह्मणाश्चान्ये मां निंदंति सुहृज्जनाः । नास्याहं कारणं जाने किं मां निंदंति मानवाः

முனிவர்களும், பிராமணர்களும், மற்ற நல்வாழ்த்தாளர்களும் என்னை நிந்திக்கின்றனர். அதற்குக் காரணம் எனக்குத் தெரியாது—மக்கள் என்னை ஏன் பழிக்கிறார்கள்?

Verse 64

ब्रह्महत्या सुरापानं गुरुस्त्रीगमनं तथा । स्तेयं संसर्गदोषो वा मया नाचरितः क्वचित्

பிராமணஹத்தி, மதுபானம், குருபத்னியிடம் செல்லுதல், திருட்டு, அல்லது தீய சங்கத்தால் வரும் குற்றம்—இவற்றில் எதையும் நான் ஒருபோதும் செய்ததில்லை.

Verse 65

अन्यान्यपि हि पापानि न कृतानि मया मुने । तथापि निंदंति जना वृथा मां बांधवादयः

முனிவரே, வேறு பாவங்களும் நான் செய்ததில்லை; ஆனாலும் உறவினரும் பிறரும் காரணமின்றி என்னை நிந்திக்கின்றனர்.

Verse 66

जानासि चेत्त्वं शाकल्य मया दोषं कृतं वद । उक्तोऽथ काश्यपेनैवं शाकल्याख्यो महामुनिः । क्षणं ध्यात्वा बभाषे तं काश्यपं द्विजसत्तमाः

“சாகல்யா, உனக்குத் தெரிந்தால் சொல்லு—என்னால் எந்தத் தோஷம் நிகழ்ந்தது?” என்று காச்யபர் கேட்டார். அதற்கு சாகல்யன் எனும் மகாமுனி சிறிது தியானித்து, இருபிறப்போரில் சிறந்த காச்யபரிடம் உரைத்தார்।

Verse 67

शाकल्य उवाच । परीक्षितं महाराजं तक्षकाद्रक्षितुं भवान्

சாகல்யன் கூறினான்— “தக்ஷகனிடமிருந்து மகாராஜா பரீக்ஷித்தை காக்க வேண்டியது உங்களதே.”

Verse 68

अयासीदर्धमार्गे तु तक्षकेण निवारितः । चिकित्सितुं समर्थोऽपि विषरोगादिपीडितम्

“நீங்கள் புறப்பட்டீர்கள்; ஆனால் பாதிவழியில் தக்ஷகன் தடுத்தான்—விஷம், நோய் முதலியவற்றால் பீடிக்கப்பட்டவரைச் சிகிச்சை செய்யத் திறன் உங்களுக்கிருந்தும்.”

Verse 69

यो न रक्षति लोभेन तमाहुर्ब्रह्मघातकम् । क्रोधात्कामाद्भयाल्लोभान्मात्सर्यान्मोहतोऽपि वा

“லோபத்தால் காக்காதவனைப் பிராமணஹந்தகன் என்கிறார்கள்—கோபம், காமம், பயம், லோபம், பொறாமை அல்லது மயக்கம் காரணமாக இருந்தாலும்.”

Verse 70

यो न रक्षति विप्रेंद्र विषरोगातुरं नरम् । ब्रह्महा स सुरापी च स्तेयी च गुरुतल्पगः

“விப்ரேந்திரா, விஷம் அல்லது நோயால் துன்புறும் மனிதனை காக்காதவன் பிராமணஹந்தகன், மதுபானி, திருடன், குருதல்பகன் ஆகியோருக்கு ஒப்பான பாவி ஆவான்.”

Verse 71

संसर्गदोषदुष्टश्च नापि तस्य हि निष्कृतिः । कन्याविक्रयिणश्चापि हयविक्रयिणस्तथा

தீய சங்கதியின் குற்றத்தால் மாசுற்றவனுக்கு உண்மையில் எந்தப் பிராயச்சித்தமும் இல்லை. அதுபோல கன்னியைக் விற்கும்வனும் குதிரை விற்கும்வனும் நிந்தைக்குரியவர்.

Verse 72

कृतघ्न स्यापि शास्त्रेषु प्रायश्चित्तं हि विद्यते । विषरोगातुरं यस्तु समर्थोपि न रक्षति

நன்றி கெட்டவனுக்குக் கூட சாஸ்திரங்களில் பிராயச்சித்தம் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் திறன் இருந்தும் விஷம் அல்லது நோயால் துன்புறுவனை காக்காதவன்—

Verse 73

न तस्य निष्कृतिः प्रोक्ता प्रायश्चित्तायुतैरपि । न तेन सह पंक्तौ च भुंजीत सुकृती जनः

அத்தகையவனுக்கு பத்தாயிரம் பிராயச்சித்தங்களாலும் விடுதலை கூறப்படவில்லை. புண்ணியவான் அவனுடன் ஒரே வரிசையில் அமர்ந்து உணவும் உண்ணக்கூடாது.

Verse 74

न तेन सह भाषेत न पश्येत्तं नरं क्वचित् । तत्संभाषणमात्रेण महापातकभाग्भवेत्

அவனுடன் பேசக்கூடாது; எங்கும் அந்த மனிதனைப் பார்க்கவும் கூடாது. அவனுடன் உரையாடியதாலேயே மகாபாதகத்தில் பங்காளியாகிறான்.

Verse 75

परीक्षित्स महाराजः पुण्यश्लोकश्च धार्मिकः । विष्णुभक्तो महायोगी चातुर्वर्ण्यस्य रक्षिता

மகாராஜா பரீக்ஷித் புண்ணியப் புகழுடையவரும் தர்மநிஷ்டருமானவர்—விஷ்ணுபக்தர், மகாயோகி, மேலும் சாத்துர்வர்ண்ய ஒழுங்கின் காவலர்.

Verse 76

व्यासपुत्राद्धरिकथां श्रुतवान्भक्तिपूर्वकम् । अरक्षित्वा नृपं तं त्वं वचसा तक्षकस्य यत्

வ்யாசபுத்திரரிடமிருந்து பக்தியுடன் ஹரிகதையை கேட்டும், தக்ஷகனின் வாக்கினால் அந்த அரசனை நீ காக்கவில்லை।

Verse 77

निवृत्तस्तेन विप्रेंद्रैर्बांधवैरपि दूष्यसे । स परीक्षिन्महाराजो यद्यपि क्ष णजीवितः

கடமையிலிருந்து விலகியதால், சிறந்த பிராமணர்களாலும் உன் உறவினர்களாலும் நீ பழிக்கப்படுகிறாய். அந்த மகாராஜா பரீக்ஷித், வாழ்வு ஒரு கணமே மீதமிருந்தாலும்,—

Verse 78

तथापि यावन्मरणं बुधैः कार्यं चिकित्सनम् । यावत्कण्ठगताः प्राणा मुमूर्षोर्मानवस्य हि

எனினும், மரணம் வரையிலும் அறிவுடையோர் சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்—மரணமடைபவரின் உயிர் மூச்சு இன்னும் தொண்டை வரை வராதவரை।

Verse 79

तावच्चिकित्सा कर्तव्या कालस्य कुटिला गतिः । इति प्राहुः पुरा श्लोकं भिषग्वैद्याब्धिपारगाः

அதுவரை சிகிச்சை செய்யவேண்டும்; காலத்தின் நடை வளைந்ததும் கணிக்கமுடியாததும். இவ்வாறு பழங்காலத்தில் மருத்துவக் கடலைக் கடந்த வைத்தியர்கள் இந்தச் செய்யுளை உரைத்தனர்।

Verse 80

अतश्चिकित्साशक्तोऽपि यस्मादकृतभेषजः । अर्धमार्गे निवृत्तस्त्वं तेन तं हतवानसि । शाकल्येनैवमुदितः काश्यपः प्रत्यभाषत

ஆகவே, சிகிச்சை செய்ய வல்லவராக இருந்தும் நீ மருந்தளிக்கவில்லை; பாதியில் திரும்பிவிட்டாய்—அதனால் அவனை நீ கொன்றதுபோல் ஆனது. இவ்வாறு ஷாகல்யன் கூற, காஷ்யபன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 81

काश्यप उवाच । ममैतद्दोषशांत्यर्थमुपायं वद सुव्रत

காச்யபர் கூறினார்—ஹே சுவிரதா! என் இத்தவறின் சாந்திக்கான வழியை எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 82

येन मां प्रतिगृह्णीयुर्बांधवाः ससुहृज्जनाः

எந்த வழியால் என் உறவினரும் நண்பரும் நல்வாழ்த்துவோரும் என்னை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்?

Verse 83

कृपां मयि कुरुष्व त्वं शाकल्य हरिवल्लभ । काश्यपेनैवमुक्तस्तु शाकल्योपि मुनीश्वरः । क्षणं ध्यात्वा जगादैवं काश्यपं कृपया तदा

ஹே ஹரிவல்லப சாகல்யா! என்மேல் கருணை செய். காச்யபர் இவ்வாறு கூற, முனிவரேசர் சாகல்யர் சிறிது தியானித்து, தயையுடன் காச்யபரிடம் உரைத்தார்.

Verse 84

शाकल्य उवाच । अस्य पापस्य शात्यर्थमुपायं प्रवदामि ते

சாகல்யர் கூறினார்—இந்தப் பாவத்தின் சாந்திக்கான தக்க வழியை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 85

तत्कर्त्तव्यं त्वया शीघ्रं विलंबं मा कृथा द्विज । दक्षिणांबुनिधौ सेतौ गंधमादनपर्वते

ஹே த்விஜா! இதை உடனே செய்; தாமதம் செய்யாதே. தென் கடலின் சேதுவில், கந்தமாதன மலையில்…

Verse 86

अस्ति तीर्थद्वयं विप्रा गायत्री च सरस्वती । तत्र त्वं स्नानमात्रेण शुद्धो भूयाश्च तत्क्षणे

ஓ விப்ரரே! இங்கு இரண்டு தீர்த்தங்கள் உள்ளன—காயத்ரீ மற்றும் சரஸ்வதி. அங்கே வெறும் ஸ்நானம் செய்தாலே நீ அந்தக் கணமே தூய்மையடைவோய்.

Verse 87

गायत्र्या च सरस्वत्या जलवात स्पृशो नरः । विधूय सर्वपापानि स्वर्गं यास्यंति निर्मलाः

காயத்ரீ, சரஸ்வதியின் நீரையும் புனிதக் காற்றையும் தொடும் மனிதர்கள் எல்லாப் பாவங்களையும் உதிர்த்து, மாசற்றவர்களாய் ஸ்வர்க்கம் செல்கின்றனர்.

Verse 88

तद्याहि शीघ्र विप्र त्वं गायत्रीं च सरस्वतीम् । इत्युक्तः काश्यपस्तेन शाकल्येन द्विजोत्तमाः

ஆகவே, ஓ விப்ரரே! நீ விரைவாகக் காயத்ரீயும் சரஸ்வதியையும் நாடிச் செல். இவ்வாறு ஶாகல்யர் கூற, இருபிறப்போரில் சிறந்த காஷ்யபர் தயாரானார்.

Verse 89

नत्वा मुनिं च शाकल्यं तमापृच्छ्य मुनीश्वरम् । तेन चैवाभ्यनुज्ञातः प्रययौ गन्धमादनम्

ஶாகல்ய முனிவரை வணங்கி, அந்த முனீஸ்வரரிடம் விடைபெற்று, அவரின் அனுமதி பெற்ற காஷ்யபர் கந்தமாதனத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 90

तत्र गत्वा च गायत्रीसरस्वत्यौ च काश्यपः । नत्वा तीर्थद्वयं भक्त्या दण्डपाणिं च भैरवम्

அங்கே சென்ற காஷ்யபர் காயத்ரீ-சரஸ்வதியரை அணுகினார். பக்தியுடன் அவர் இரு தீர்த்தங்களையும், தண்டபாணி பைரவனையும் வணங்கினார்.

Verse 91

संकल्पपूर्वं तत्तीर्थे सस्नौ नियमसंयुतः । तीर्थद्वये स्नानमात्रान्मुक्तपापोऽथ काश्यपः

சங்கல்பம் செய்து, நியமங்களுடன் கூடியவனாய் காஷ்யபர் அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினார். இரு தீர்த்தங்களில் நீராடியதாலேயே அவர் பாவமுக்தி பெற்றார்.

Verse 92

तीर्थद्वयस्य तीरेऽसौ किंचित्कालं तु तस्थिवान् । तस्मिन्काले च गायत्रीसरस्वत्यौ मुनीश्वराः

அவர் இரு தீர்த்தங்களின் கரையில் சிறிது நேரம் தங்கினார். அந்நேரத்தில், ஓ முனிவரே, காயத்ரியும் சரஸ்வதியும் அங்கே வெளிப்படத் தொடங்கினார்கள்.

Verse 93

प्रादुर्बभूवतुर्मूर्ते सर्वाभरणभूषिते । देव्यौ ते स नमस्कृत्य काश्यपो भक्तिपूर्वकम्

அந்த இரு தேவியரும் உடல் வடிவில் வெளிப்பட்டு, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர். காஷ்யபர் பக்தியுடன் அவர்களை வணங்கினார்.

Verse 94

के युवां रूपसंपन्ने सर्वालंकारसंयुते । इति पप्रच्छ दृष्ट्वा ते काश्यपो हृष्टमानसः । तेन पृष्टे च गायत्रीसरस्वत्यौ तमूचतुः

‘நீங்கள் இருவரும் யார்—ஒளிமிக்க ரூபத்துடன், எல்லா அலங்காரங்களாலும் கூடியவர்கள்?’ என்று மகிழ்ந்த மனத்துடன் காஷ்யபர் கேட்டார். அவர் கேட்டதும் காயத்ரி, சரஸ்வதி அவரிடம் கூறினார்கள்.

Verse 95

गायत्रीसरस्वत्यावूचतुः । काश्यपावां हि गायत्रीसरस्वत्यौ विधिप्रिये

காயத்ரி, சரஸ்வதி கூறினார்கள்—‘ஓ காஷ்யபரே, விதிக்கு பிரியமானவரே! நாங்களே காயத்ரியும் சரஸ்வதியும்.’

Verse 96

एतत्तीर्थस्वरूपेण नित्यं वर्तावहे त्वतः । अत्र तीर्थद्वये स्नानादावां तुष्टे तवाधुना

நாங்கள் இத்தீர்த்தத்தின் சொரூபமாகவே இங்கே எப்போதும் தங்கியிருக்கிறோம். இத்தீர்த்த-இரட்டையில் நீ நீராடியதால் இப்போது நாங்கள் இருவரும் உன்னிடம் மகிழ்ந்தோம்.

Verse 97

वरं मत्तो वृणीष्व त्वं यदिष्टं काश्यप द्विज । स्नांति तीर्थद्वये येऽत्र दास्यावस्तदभीप्सितम्

காச்யபா, இருமுறை பிறந்தவனே! உனக்கு விருப்பமான வரத்தை எங்களிடமிருந்து தேர்ந்தெடு. இங்கே இத்தீர்த்த-இரட்டையில் நீராடுபவர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பியதை நாங்கள் அருள்வோம்.

Verse 98

श्रुत्वा वचस्तद्गायत्रीसरस्वत्योः स काश्यपः । तुष्टाव वाग्भिरग्र्याभिस्ते देव्यौ वेधसः प्रिये

காயத்ரி, சரஸ்வதி ஆகியோரின் சொற்களை கேட்ட காச்யபர், படைப்பாளன் பிரம்மனுக்கு அன்பான அந்த இரு தேவியரையும் உயர்ந்த ஸ்தோத்திர வார்த்தைகளால் போற்றினார்.

Verse 99

काश्यप उवाच । चतुराननगेहिन्यौ जगद्धात्र्यौ नमाम्यहम् । विद्यास्वरूपे गायत्री सरस्वत्यौ शुभे उभे

காச்யபர் கூறினார்—நான்முகப் பிரபு பிரம்மனுடன் வாசம் செய்பவளும், உலகைத் தாங்கிப் பேணுபவளும், வித்யையின் சொரூபமுமான, மங்களமான காயத்ரி-சரஸ்வதி ஆகிய இரு தேவியருக்கும் நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 100

सृष्टिस्थित्यंतकारिण्यौ जगतो वेदमातरौ । हव्यकव्यस्वरूपे च चंद्रादित्यविलोचने

நீங்கள் இருவரும் படைப்பு, நிலைபேறு, லயம் ஆகியவற்றின் அதிஷ்டாத்ரிகள்; உலகமெங்கும் வேதமாதாக்கள். தேவர்க்கும் பித்ருக்களுக்கும் அர்ப்பணிக்கப்படும் ஹவ்ய-கவ்யத்தின் சொரூபமும் நீங்களே; உங்கள் கண்கள் சந்திரன், சூரியன்.

Verse 110

काश्यपोऽपि कृतार्थः सन्स्व देशं प्रति निर्ययौ । बांधवा ब्राह्मणाः सर्वे काश्यपं गतकिल्बिषम्

காஷ்யபரும் தம் நோக்கம் நிறைவேறப் பெற்றவராய் தம் நாட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டார். அவருடைய உறவினரான பிராமணர்கள் அனைவரும் பாவமற்ற காஷ்யபரை உரிய மரியாதையுடன் போற்றினர்.

Verse 113

यो गायत्र्यां सरस्वत्यां स स्नातफलमश्नुते

காயத்ரீயிலும் சரஸ்வதியிலும் நீராடுபவன், புனித நீராடலின் முழுப் பலனை அடைகிறான்.