Adhyaya 43

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथेदानीं प्रवक्ष्यामि रामनाथस्य वैभवम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मु्च्यते मानवो भुवि

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இப்போது ராமநாதரின் வைபவத்தை நான் உரைப்பேன்; அதைச் செவிமடுத்தால் பூமியில் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 2

रामप्रतिष्ठितं लिंगं यः पश्यति नरः सकृत् । स नरो मुक्तिमाप्नोति शिवसायुज्यरूपिणीम्

ராமனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கத்தை ஒருமுறையாவது தரிசிப்பவன், சிவ-சாயுஜ்ய வடிவான முக்தியை அடைவான்.

Verse 3

दशवर्षैस्तु यत्पुण्यं क्रियते तु कृते युगे । त्रेतायामेकवर्षेण तत्पुण्यं साध्यते नृभिः

கிருதயுகத்தில் பத்து ஆண்டுகள் செய்தால் உண்டாகும் புண்ணியம், திரேதாயுகத்தில் மனிதர்கள் ஒரே ஆண்டில் அடைவார்கள்.

Verse 4

द्वापरे तच्च मासेन तद्दिनेन कलौ युगे । तत्फलं कोटिगुणितं निमिषे निमिषे नृणाम्

துவாபரயுகத்தில் அதே புண்ணியம் ஒரு மாதத்தில்; கலியுகத்தில் ஒரு நாளில் கிடைக்கும்; அதன் பலன் மனிதர்க்கு நொடி நொடியாய் கோடிமடங்காகப் பெருகும்.

Verse 5

निःसंदेहं भवेदेवं रामनाथविलोकिनाम् । रामेश्वर महालिंगे तीर्थानि सकलान्यपि

ராமநாதனை தரிசிப்போர்க்கு இது ஐயமின்றி இவ்வாறே; ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தில் எல்லா தீர்த்தங்களும் கூட அடங்கியுள்ளன.

Verse 6

विद्यंते सर्वदेवाश्च मुनयः पितरस्तथा । एककालद्विकालं वा त्रिकालं सर्वदैव वा

அங்கே எல்லா தேவர்களும், முனிவர்களும், பித்ருக்களும் உள்ளனர்—ஒரு காலமோ, இரு காலமோ, மூன்று காலமோ, அல்லது எப்போதும்.

Verse 7

ये स्मरंति महादेवं रामनाथं विमुक्तिदम् । कीर्तयंत्यथवा विप्रास्ते विमुक्ताघपंजराः

ஓ விப்ரர்களே! முக்தி அளிப்பவனான மகாதேவன் ராமநாதனை நினைப்பவர்களும், அவனைப் புகழ்ந்து கீர்த்திப்பவர்களும் பாவமெனும் கூண்டிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.

Verse 8

सच्चिदानंदमद्वैतं सांबं रुद्रं प्रयांति वै । रामेश्वराख्यं यल्लिंगं रामचन्द्रेण पूजि तम्

உண்மையாகவே அவர்கள் சச்சிதானந்த ஸ்வரூபனாகிய, அத்வைதனாகிய, உமையுடன் கூடிய ருத்ரனை அடைவர்—ராமச்சந்திரன் பூஜித்த ‘ராமேஸ்வர’ எனப்படும் அந்த லிங்கத்தின் பக்தியால்.

Verse 9

यस्य स्मरणमात्रेण यमपीडापि नो भवेत् । रामेश्वरमहालिंगं येऽर्चयंति सकृन्नराः

யாரை நினைத்தாலே யம வேதனையும் எழாதோ—ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை ஒருமுறையாவது அர்ச்சிப்பவர்கள் அந்தக் காவலைப் பெறுவர்.

Verse 10

न मानुषास्ते विज्ञेयाः किं तु रुद्रा न संशयः । रामेश्वरमहालिंगं नार्चितं येन भक्तितः

பக்தியுடன் ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை அர்ச்சித்தவர்கள் சாதாரண மனிதர்கள் அல்லர்; ஐயமின்றி அவர்கள் ருத்ரரே.

Verse 11

चिरकालं स संसारे संसरेद्दुःखसंकुले । रामेश्वरमहालिंगं ये पश्यंति सकृन्नराः

துன்பம் நிறைந்த இந்த சம்சாரத்தில் அவன் நீண்ட காலம் அலைவான்—ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை ஒருமுறை மட்டும் கண்டு (உள்ளத்தில் கொள்ளாமல்) இருப்பவன்.

Verse 12

किं दानैः किं व्रतैस्तेषां किं तपोभिः किमध्वरैः । रामेश्वरमहालिंगं यो न चिंतयति क्षणम्

ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை ஒரு கணம்கூட தியானிக்காதவர்களுக்கு தானம், விரதம், தவம், யாகம் ஆகியவற்றால் என்ன பயன்?

Verse 13

अज्ञानी स च पापी स्यात्स मूको बधिरस्तथा । स जडोंऽधश्च विज्ञेयश्छिद्रं तस्य सदा भवेत्

அவன் அறியாமையுடையவனும் பாவியும்; ஊமையும் செவிடனும் போல, மந்தனும் குருடனும் என அறியப்பட வேண்டும்; அவனிடம் எப்போதும் ஒரு குறை நிலைத்திருக்கும்.

Verse 14

धनक्षेत्रसुतादीनां तस्य हानिस्तथा भवेत् । रामेश्वरमहालिंगे सकृद्दृष्टे मुनीश्वराः

முனிவரத் தலைவர்களே! அவனுக்கு செல்வம், நிலம், மகன் முதலியவற்றில் இழப்பு ஏற்படும்—ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை ஒருமுறை தரிசித்திருந்தாலும் கூட.

Verse 15

किं काश्या गयया किं वा प्रयागेणापि किं फलम् । दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं मानवा यत्र भूतले

காசியால் என்ன, கயையால் என்ன, பிரயாகத்தின் பலனாலும் என்ன—அரிதான மனிதப் பிறவி பெற்றும் இப்பூமியில் மனிதர் (உயர்ந்த இலக்கை) நாடாவிட்டால்?

Verse 16

रामनाथमहालिंगं नमस्यंत्यर्चयंति च । जन्म तेषां हि सफलं ते कृतार्थाश्च नेतरे

ராமநாத மகாலிங்கத்தை வணங்கி அர்ச்சிப்பவர்கள் பிறவி உண்மையிலே பயனுடையது; அவர்களே கृतார்த்தர், மற்றவர்கள் அல்லர்.

Verse 17

रामेश्वरमहालिंगे पूजिते वा स्मृतेपि वा । विष्णुना ब्रह्मणा किं वा शक्रेणाप्यखिलामरैः

ராமேஸ்வர மகாலிங்கம் பூஜிக்கப்பட்டாலோ, நினைவுகூரப்பட்டாலோ—விஷ்ணு, பிரம்மா அல்லது இந்திரன் உட்பட எல்லாத் தேவர்களாலும்—அது மிக உயர்ந்த புண்ணியமாகப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 18

रामनाथमहालिंगं भक्तियुक्ताश्च ये नराः । तेषां प्रणामस्मरणपूजायुक्तास्तु ये नराः

ராமநாத மகாலிங்கத்தில் பக்தியுடன் இருப்பவர்களும், அதற்கு வணக்கம், நினைவு, பூஜை ஆகியவற்றில் ஈடுபடுவோரும்—சிறப்பான நல்வரங்களைப் பெறுவார்கள்।

Verse 19

न ते पश्यंति दुःखानि नैव यांति यमालयम् । ब्रह्महत्यासहस्राणि सुरापानायुतानि च

அவர்கள் துன்பங்களை காணார்; யமலோகத்திற்குச் செல்லார்; ஆயிரம் பிரம்மஹத்தியாக்களும், அயுதம் மதுபானப் பாவங்களும் கூட அவர்களிடம் அழிந்தொழியும்।

Verse 20

दृष्टे रामेश्वरे देवे विलयं यांति कृत्स्नशः । ये वांछंति सदा भोगं राज्यं च त्रिदशालये

ராமேஸ்வர தேவனை தரிசித்தவுடன் (பாவம்-துன்பம் முதலியவை) முழுவதும் அழிந்தொழியும்; மேலும் திரிதசாலயம் (சுவர்க்கம்) இல் போகமும் அரசாட்சியும் எப்போதும் விரும்புவோரும் அதைப் பெறுவர்।

Verse 21

रामे श्वरमहालिंगं ते नमंतु सकृन्मुदा । यानि कानि च पापानि जन्मकोटिकृतान्यपि

அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்திற்கு ஒருமுறையாவது வணங்கட்டும்; எத்தகைய பாவங்களாயினும்—கோடி பிறவிகளில் செய்தவையாயினும்—அவை அடங்கி அழிந்தொழியும்।

Verse 22

तानि रामेश्वरे दृष्टे विलयं यांति सर्वदा । संपर्कात्कौतुकाल्लोभाद्भयाद्वापि च संस्मरन्

ராமேஸ்வரனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் அவை (பாவங்கள்) எப்போதும் அழிந்தொழியும். தொடர்பினால், ஆர்வத்தால், பேராசையால் அல்லது பயத்தால்கூட நினைத்தால், அந்த ஸ்மரணமும் தூய்மையளிக்கும்.

Verse 23

रामेश्वरमहालिंगं नेहामुत्र च दुःखभाक् । रामेश्वरमहालिंगं कीर्तयन्नर्चयन्नपि

ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்துடன் தொடர்புடையவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துயருறுபவன் அல்ல. ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தைப் போற்றி கீர்த்தித்து அர்ச்சித்தால்கூட சோகத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 24

अवश्यं रुद्रसारूप्यं लभते नात्र संशयः । यथैधांसि समिद्धोऽग्निर्भस्मसात्कुरुते क्षणात्

அவன் உறுதியாக ருத்ரனுக்கு ஒத்த ரூபத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை. எவ்வாறு கொழுந்துவிட்டெரியும் அগ্নி ஒரு கணத்தில் எரிபொருளைச் சாம்பலாக்குகிறதோ,

Verse 25

तथा पापानि सर्वाणि रामेश्वरविलोकनात् । रामेश्वरमहालिंगभक्तिरष्टविधा स्मृता

அவ்வாறே ராமேஸ்வரனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் எல்லாப் பாவங்களும் அழிகின்றன. ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தின் பக்தி எட்டுவகை எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 26

तद्भक्तजनवात्सल्यं तत्पूजापरितोषणम् । स्वयं तत्पूजनं भक्त्या तदर्थे देहचेष्टितम्

அவருடைய பக்தர்களிடம் அன்பும் வாத்ஸல்யமும், அவருடைய பூஜையில் மகிழ்ச்சி-திருப்தியும், பக்தியுடன் தாமே அவரை வழிபடுதலும், அவருக்காக உடலால் செய்யும் முயற்சியும்—(இவை பக்தியின் அங்கங்கள்).

Verse 27

तन्माहात्म्यकथानां च श्रवणेष्वादरस्तथा । स्वरनेत्रशरीरेषु विकारस्फुरणं तथा

அந்தத் திருத்தல மகிமைக் கதைகளை பக்தியுடன் கேட்பதில் உண்டாகும் மரியாதையும், மேலும் பக்தியால் குரல், கண்கள், உடலில் தோன்றும் மாற்றங்கள்—நடுக்கம் முதலியன—இவையும் அறிகுறிகளாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 28

रामेश्वरमहालिंगस्मरणं संततं तथा । रामेश्वरमहालिंगमाश्रित्यैवोपजीवनम्

ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை இடையறாது நினைவு கூர்தலும், மேலும் அந்த ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தையே சார்ந்து, அதையே பரம சரணமாகக் கொண்டு வாழ்வை நடத்தலும்।

Verse 29

एवमष्टविधा भक्तिर्यस्मिन्म्लेच्छेऽपिविद्यते । स एव मुक्तिक्षेत्राणां दायभाक्परिकीर्त्यते

இவ்வாறு ஒரு ம்லேச்சனிடத்திலும் (அந்நியனிடத்திலும்) அஷ்டவித பக்தி காணப்பட்டால், அவனே முக்தி-க்ஷேத்திரங்களின் உரிமைபெற்ற வாரிசு எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறான்।

Verse 30

भक्त्या त्वनन्यया मुक्तिर्ब्रह्मज्ञानेन निश्चिता । वेदांतशास्त्रश्रवणाद्यतीनामूर्ध्वरेतसाम्

அனன்ய பக்தியால் முக்தி உறுதியாகும்; பிரம்மஞானத்தால் அது நிலைபெற்று உறுதிப்படும். வேதாந்த சாஸ்திரங்களைச் செவிமடுத்தல் முதலியவற்றால் ஊர்த்வரேதஸ் யதிகளுக்கு அது கிடைக்கிறது।

Verse 31

सा च मुक्तिर्विना ज्ञानदर्शनश्रवणोद्भवम् । यत्राश्रमं विना विप्रा विरक्तिं च विना तथा

அந்த முக்தி ஞானம், சம்யக் தரிசனம், சாஸ்திர-श्रவணம் ஆகியவற்றால் உண்டாகாமல் ஏற்படாது; ஆனால் இங்கே, ஓ விப்ரர்களே, ஆச்ரம ஒழுக்கமின்றியும், வைராக்யமின்றியும் கூட அது கிடைக்கிறது என்பதே கருத்து।

Verse 32

सर्वेषां चैव वर्णानामखिलाश्रमिणामपि । रामेश्वरमहालिंगदर्शनादेव केवलात्

எல்லா வர்ணத்தாருக்கும், எல்லா ஆசிரமத்தாருக்கும் கூட—ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை வெறும் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே (உயர்ந்த பயன்) கிடைக்கும்.

Verse 33

अपुनर्भवदा मुक्तिर्भ विष्यत्यविलंबिता । कृमिकीटाश्च देवाश्च मुनयश्च तपोधनाः

மறுபிறவியை ஒழிக்கும் முக்தி தாமதமின்றி வரும்; புழு-பூச்சிகள், தேவர்கள், தவச்செல்வம் கொண்ட முனிவர்கள்—அனைவரும் அங்கே அதைப் பெறுவர்.

Verse 34

तुल्या रामेश्वरक्षेत्रे रामनाथप्रसादतः । पापं कृतं मयानेकमिति मा क्रियतां भयम्

ராமேஸ்வரத் தலத்தில் ராமநாதனின் அருளால் அனைவரும் சமமாவர்; ‘நான் பல பாவங்கள் செய்தேன்’ என்று எண்ணி அஞ்சாதீர்.

Verse 35

मा गर्वः क्रियतां पुण्यं मयाकारीति वा जनैः । रामेश्वरमहालिंगे सांबरुद्रे विलोकिते

‘நான் புண்ணியம் செய்தேன்’ என்று மக்கள் பெருமிதம் கொள்ளாதிருப்பாராக; அம்பையுடன் கூடிய ருத்ரரூப ராமேஸ்வர மகாலிங்கத் தரிசனம் கிடைத்தபின் அகந்தை பொருந்தாது.

Verse 36

न न्यूना नाधिकाश्च स्युः किं तु सर्वे जनाः समाः । रामेश्वरमहालिंगं यः पश्यति सभक्तिकम्

யாரும் தாழ்ந்தவர் அல்லர், யாரும் உயர்ந்தவர் அல்லர்; அனைவரும் சமமே. பக்தியுடன் ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை தரிசிப்பவன் அருளைப் பெறுவான்.

Verse 37

न तेन तुल्यतामेति चतुर्वेद्यपि भूतले । रामेश्वरमहालिंगे भक्तो यः श्वपचोऽपि सन्

பூமியில் நான்கு வேதங்களையும் அறிந்தவனும், ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தில் பக்தியுடைய—ச்வபசன் (அந்த்யஜன்) ஆனாலும்—அந்த பக்தனுக்கு ஒப்பாக மாட்டான்।

Verse 38

तस्मै दानानि देयानि नान्यस्मै च त्रयीविदे । या गतिर्योगयुक्तानां मुनीनामूर्ध्वरेतसाम्

அந்த பக்தனுக்கே தானங்கள் அளிக்க வேண்டும்; வேதத்திரயத்தை அறிந்த மற்றவர்க்கு அல்ல. யோகத்தில் நிலைத்த, புலனடக்கமுடைய, ஊர்த்வரேதஸ் முனிவர்கள் அடையும் கதியே அவனுக்கும் கிடைக்கும்।

Verse 39

सा गतिः सर्वजंतूनां रामेश्वरविलोकिनाम् । रामनाथशिवक्षेत्रे ये वसंति नरा द्विजाः

ராமேஸ்வரனை தரிசிக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும் அதே பரமகதி உண்டு. மேலும் ராமநாதன் சிவக்ஷேத்திரத்தில் வாழும் மனிதர்கள்—சிறப்பாக த்விஜர்கள்—அதிலும் பங்குபெறுவர்।

Verse 40

ते सर्वे पञ्चवक्त्राः स्युश्चंद्रालंकृतमस्तकाः । नागाभरणसंयुक्तास्तथैव वृषभध्वजाः

அவர்கள் அனைவரும் பஞ்சவக்திரராகி, தலையில் சந்திர அலங்காரம் திகழ; நாக ஆபரணங்களால் பூஷித்து, வृषபத் த்வஜத்தைத் தாங்குவார்கள்।

Verse 41

त्रिनेत्रा भस्मदिग्धांगाः कपालाकृतिशेखराः । साक्षात्सांबा महादेवा भवेयुर्नात्र संशयः

அவர்கள் திரிநேத்திரராகி, உடல் புனித பஸ்மத்தால் பூசப்பட்டு, கபால வடிவச் சேகரம் சூடி; சாம்பையுடன் கூடிய மகாதேவராகவே ஆகிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 42

रामनाथशिवक्षेत्रं ये व्रजंति नरा मुदा । पदेपदेऽश्वमेधानां प्राप्नुयुः सुकृतानि ते

மகிழ்ச்சியுடன் ராமநாதரின் சிவக்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்லும் மக்கள், ஒவ்வொரு அடியிலும் அஸ்வமேத யாகத்திற்குச் சமமான புண்ணியத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 43

रामसेतुं समाश्रित्य रामनाथस्य तुष्टये । ददाति ग्राममेकं यो ब्राह्मणाय सभक्तिकम्

ராமசேதுவைச் சரணடைந்து ராமநாதரைத் திருப்திப்படுத்த, பக்தியுடன் ஒரு பிராமணருக்கு ஒரு கிராமத்தைத் தானம் செய்பவன்—

Verse 44

तेन भूः सकला दत्ता सशैलवनकानना । पत्रं पुष्पं फलं तोयं रामनाथाय यो नरः

அந்த தானத்தால் மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உட்பட முழு பூமியும் தானமாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும் ராமநாதருக்கு இலை, மலர், பழம் அல்லது நீர் அர்ப்பணிப்பவன்—

Verse 45

भक्त्या ददाति तं रक्षेद्रामनाथो ह्यहर्निशम् । रामनाथमहालिंगे सांबे कारुणिके शिवे

பக்தியுடன் அர்ப்பணிப்பவனை ராமநாதர் நிச்சயமாக இரவும் பகலும் காக்கிறார்; ஏனெனில் இது ராமநாதரின் மகாலிங்கம்—சாம்பையுடன் கருணைமிகு சிவன்।

Verse 46

अत्यंतदुर्लभा भक्तिस्तत्पूजाप्यतिदुर्लभा । स्तोत्रं च दुर्लभं प्रोक्तं स्मरणं चातिदुर्लभम्

பக்தி மிக அரிது; அவரை வழிபடுதல் அதைவிட அரிது. ஸ்தோத்திரமும் அரிதென கூறப்படுகிறது; அவரை நினைவு கூர்தல் மிகமிக அரிது।

Verse 47

रामनाथेश्वरं लिंगं महादेवं त्रिलोचनम् । शरणं ये प्रपद्यंते भक्तियुक्तेन चेतसा

பக்தியுடன் ஒன்றிய மனத்தால் ராமநாதேஸ்வர லிங்கம்—மகாதேவன், மும்முகக் கண்களையுடையவன்—என்று சரணடைபவர்கள், இப்புனித சேதுவில் சிவனின் உறுதியான பாதுகாப்பை அடைவர்।

Verse 48

लाभस्तेषां जयस्तेषा मिह लोके परत्र च । रामनाथमहालिंगविषया यस्य शेमुषी

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் லாபமும் வெற்றியும் அவர்களுக்கே; யாருடைய அறிவு ராமநாதனின் மகாலிங்கத்தில் நிலைத்திருக்கிறதோ அவர்களுக்கே।

Verse 49

दिवारात्रं च भवति स वै धन्यतरो भुवि । रामनाथेश्वरं लिंगं यो न पूजयते शिवम्

ராமநாதேஸ்வர லிங்கரூப சிவனை வழிபடுகிறவன், பகலும் இரவும் பூமியில் மிகுந்த பாக்கியவானாகிறான்।

Verse 50

नायं भुक्तेश्च मुक्तेश्च राज्यानामपि भाजनम् । रामेश्वरमहालिंगं यः पूजयति भक्तितः

பக்தியுடன் ராமேஸ்வர மகாலிங்கத்தை வழிபடுகிறவன், போகம், மோட்சம், மேலும் அரசாட்சிக்கும் தகுதியான பாத்திரனாகிறான்।

Verse 51

भुक्तिमुक्त्योश्च राज्यानामसौ परमभाजनम् । रामनाथार्चनसमं नाधिकं पुण्यमस्ति वै

அவன் போகம், மோட்சம், அரசாட்சிச் செல்வம் ஆகியவற்றின் பரம பாத்திரனாவான்; உண்மையாகவே ராமநாதனின் அர்ச்சனைக்கு இணையானதோ அதற்கு மேலானதோ புண்ணியம் இல்லை।

Verse 52

रामनाथेश्वरं लिंगं द्वेष्टि यो मोहमास्थितः । ब्रह्महत्यायुतं तेन कृतं नरककारणम्

மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து ராமநாதேஸ்வர லிங்கத்தை வெறுப்பவன், பத்தாயிரம் பிரம்மஹத்தி சமமான பாவத்தைச் சேர்த்து நரக வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகிறான்।

Verse 53

तत्संभाषणमात्रेण मानवो नरकं व्रजेत् । रामनाथपरा देवा रामनाथपरा मखाः

அத்தகைய வெறுப்பாளனுடன் வெறும் பழகலும் உரையாடலும் மட்டுமே மனிதனை நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லலாம். தேவர்கள் ராமநாதனைச் சார்ந்தவர்கள்; யாகங்களும் ராமநாதனைச் சார்ந்தவையே।

Verse 54

रामनाथपराः सर्वे तस्माद न्यन्न विद्यते । अतः सर्वं परित्यज्य रामनाथं समाश्रयेत्

அனைவரும் ராமநாதனைச் சார்ந்தவர்களே; ஆகவே அதற்கு அப்பால் உயர்ந்தது வேறொன்றில்லை. எனவே அனைத்தையும் விட்டு ராமநாதனைச் சரணடைய வேண்டும்।

Verse 55

रामनाथमहालिंगं शरणं याति चेन्नरः । दौर्मत्यं तस्य नास्त्येव शिवलोकं च यास्यति

யார் ராமநாத மகாலிங்கத்தைச் சரணடைகிறாரோ, அவருள் தீய மனோபாவம் நிலைக்காது; அவர் சிவலோகத்தை அடைவார்।

Verse 56

सर्वयज्ञतपोदानतीर्थस्नानेषु यत्फलम् । तत्फलं कोटिगुणितं रामनाथस्य सेवया

எல்லா யாகம், தவம், தானம், தீர்த்தஸ்நானம் ஆகியவற்றால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, ராமநாதனின் சேவையால் அதே பலன் கோடிமடங்கு பெருகும்।

Verse 57

रामनाथेश्वरं लिंगं चिंतयन्घटिका द्वयम् । कुलैकवंशमुद्धृत्य शिवलोके महीयते

இரண்டு கடிகை நேரம் ராமநாதேஸ்வர லிங்கத்தை தியானிப்பவன், தன் குலத்தின் ஒரே வம்சத்தையும் உயர்த்தி சிவலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்।

Verse 58

दिनमेकं तु यः पश्येद्रामनाथं महेश्वरम् । इहैव धनवान्भूत्वा सोंऽते रुद्रश्च जायते

ஒரு நாளேனும் ராமநாத மகேஸ்வரனை தரிசிப்பவன், இவ்வுலகிலேயே செல்வம் பெறுவான்; இறுதியில் ருத்ரநிலையை அடைவான்।

Verse 59

यः स्मरेत्प्रातरुत्थाय रामनाथं महेश्वरम् । अनेनैव शरीरेण स शिवो वर्तते भुवि

காலை எழுந்து ராமநாத மகேஸ்வரனை நினைப்பவன், இவ்வுடலோடே பூமியில் சிவநிலையுடன் வாழ்வான்।

Verse 60

रामनाथमहालिंगद्रष्टुर्दर्शनमात्रतः । अन्येषां प्राणिनां पापं तत्क्षणादेव नश्यति

ராமநாத மகாலிங்கத்தை தரிசித்தவரை வெறும் பார்வையாலேயே பிற உயிர்களின் பாவங்கள் அக்கணமே அழியும்।

Verse 61

रामनाथेश्वरं लिंगं मध्याह्ने यस्तु पश्यति । सुरापानसहस्राणि तस्य नश्यंति तत्क्षणात्

நண்பகலில் ராமநாதேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசிப்பவனின் மதுபானத்தால் உண்டான ஆயிரம் பாவங்கள் அக்கணமே அழியும்।

Verse 62

सायंकाले पश्यति यो रामनाथं सभक्तिकम् । गुरुस्त्रीगमनोत्पन्नपातकं तस्य नश्यति

மாலைக்காலத்தில் பக்தியுடன் ராமநாதரை தரிசிப்பவன், குருவின் மனைவியிடம் சென்றதால் உண்டான பாவம் அழிகிறது.

Verse 63

सायंकाले महास्तोत्रैः स्तौति रामेश्वरं तु यः । स्वर्णस्तेयसहस्राणि तस्य नश्यंति तत्क्षणात्

மாலைக்காலத்தில் மகா ஸ்தோத்திரங்களால் ராமேஸ்வரரைப் புகழ்பவன், பொன் திருட்டின் ஆயிரம் பாவங்கள் உடனே அழிகின்றன.

Verse 64

स्नानं च धनुषः कोटौ रामनाथस्य दर्शनम् । इति लभ्येत वै पुंसां किं गंगाजलसेवया

தனுஷ்கோடியில் நீராடி ராமநாதரை தரிசிப்பதால் மனிதர் வேண்டிய பலனை அடைகிறார்; அப்படியிருக்க கங்கைநீர் சேவையின் அவசியம் என்ன?

Verse 65

रामनाथमहालिंगसेवया यन्न लभ्यते । तदन्यद्धर्मजालेन नैव लभ्येत कर्हिचित्

ராமநாதரின் மகாலிங்க சேவையால் எது கிடைக்காதோ, அது வேறு எந்தத் தர்ம அனுஷ்டானங்களின் வலையாலும் ஒருபோதும் கிடையாது.

Verse 66

रामनाथं महालिगं यः कदापि न पश्यति । संकरः स तु विज्ञेयो न पितुर्बीजसंभवः

ராமநாதரின் மகாலிங்கத்தை ஒருபோதும் தரிசிக்காதவன், அவன் ‘சங்கரன்’ (கலப்பு/பதித நிலை) என அறியப்பட வேண்டும்; தந்தையின் விதையால் பிறந்த உண்மைப் புதல்வன் அல்லன்.

Verse 67

रामनाथेतिशब्दं यस्त्रिः पठेत्प्रातरुत्थितः । तस्य पूर्वदिनोत्पन्नपातकं नश्यति क्षणात्

காலை எழுந்தவுடன் “ராமநாத” என்ற சொல்லை மூன்று முறை ஜபிப்பவன், முந்தைய நாளில் ஏற்பட்ட பாவம் கணநேரத்தில் அழிகிறது.

Verse 68

रामनाथे महालिंगे भक्तरक्षणदीक्षिते । भोजने विद्यमानेऽपि याचनाः किं प्रयास्यथ

பக்தரை காக்க உறுதி கொண்ட ராமநாத மகாலிங்கம் அருகில் இருக்க, உணவும் இருக்கையில் கூட, வேண்டுதலும் ஆற்றலற்ற மன்றாடலும் ஏன் எழும்?

Verse 69

रामनाथमहालिंगे प्रसन्ने करुणानिधौ । नश्यंति सकलाः क्लेशा यथा सूर्योदये हिमम्

கருணை நிதியான ராமநாத மகாலிங்கம் प्रसன்னமாயின், சூரியோதயத்தில் பனித்துளி/பனி மறைவதுபோல் எல்லா துயரங்களும் அழிகின்றன.

Verse 70

प्राणोत्क्रमणवेलायां रामनाथं स्मरेद्यदि । जन्मनेऽसौ न कल्पेत भूयः शंकरतामियात्

உயிர் பிரியும் வேளையில் யார் ராமநாதனை நினைக்கிறாரோ, அவர் மீண்டும் பிறவிக்குத் தகுதியற்றவர்; மீண்டும் சங்கரத் தன்மையை அடைகிறார்.

Verse 71

रामनाथ महादेव मां रक्ष करुणानिधे । इति यः सततं ब्रूयात्कलिनासौ न बाध्यते

யார் இடையறாது “ராமநாத மகாதேவா, கருணை நிதியே, என்னைக் காப்பாற்று” என்று கூறுகிறாரோ, அவரை கலியுகம் துன்புறுத்தாது.

Verse 72

रामनाथ जगन्नाथ धूर्जटे नीललोहित । इति यः सततं ब्रूयाद्बाध्यतेऽसौ न मायया

எவன் இடையறாது “ஓ ராமநாதா, ஜகந்நாதா, தூర్జடி, நீலலோஹிதா” என்று உரைப்பானோ, அவன் மாயையால் அடக்கப்படான்।

Verse 73

नीलकण्ठ महादेव रामेश्वरसदाशिव । इति ब्रुवन्सदा जंतुर्नैव कामेन बाध्यते

எவன் எப்போதும் “ஓ நீலகண்டா, மகாதேவா, ராமேஸ்வரா, சதாசிவா” என்று சொல்வானோ, அவன் காமத்தால் துன்புறான் அல்லன்।

Verse 74

रामेश्वर यमाराते कालकूटविषादन । इतीरयञ्जनो नित्यं न क्रोधेन प्रपीड्यते

எவன் தினமும் “ஓ ராமேஸ்வரா, யமனின் பகைவனே, காலகூட விஷத்தை நீக்குபவனே” என்று உரைப்பானோ, அவன் கோபத்தால் ஒடுக்கப்படான்।

Verse 75

रामनाथालयं यस्तु दारुभिः कुरुते नरः । स पुमान्स्वर्गमाप्नोति त्रिकोटिकुलसंयुतः

எவன் மரத்தால் ராமநாதரின் ஆலயத்தை அமைக்கிறானோ, அவன் மூன்று கோடி குலத்தாருடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்।

Verse 76

इष्टकाभिस्तु यः कुर्यात्स वैकुण्ठमवाप्नुयात् । शिलाभिः कुरुते यस्तु स गच्छेद्ब्रह्मणः पदम्

எவன் செங்கற்களால் அதை அமைக்கிறானோ, அவன் வைகுண்டத்தை அடைவான்; எவன் கல்லால் அமைக்கிறானோ, அவன் பிரம்மபதத்தை அடைவான்।

Verse 77

स्फटिकादिशिलाभेदैः कुर्वन्नस्यालयं जनः । शिवलोकमवाप्नोति विमानवरमास्थितः

ஸ்படிகம் முதலான பலவகை கற்களால் அவரின் (ராமநாதரின்) ஆலயத்தை அமைப்பவன், சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து சிவலோகத்தை அடைவான்।

Verse 78

रामनाथालयं ताम्रैः कुर्वन्भक्तिपुरःसरम् । शिवसामीप्यमाप्नोति शिवस्यार्द्धासनस्थितः

பக்தியை முன்னிட்டு செம்பால் ராமநாதரின் ஆலயத்தை அமைப்பவன், சிவனின் சன்னிதியை அடைந்து, சிவனின் அர்த்தாசனத்தில் அமர்வான்।

Verse 79

रामेश्वरालयं रूप्यैः कुर्वन्वै मानवो मुदा । शिवसारूप्यमाप्नोति शिववन्मोदते सदा

மகிழ்ச்சியுடன் வெள்ளியால் ராமேஸ்வரரின் ஆலயத்தை அமைப்பவன், சிவசாரூப்யத்தை அடைந்து, சிவனைப் போல எப்போதும் ஆனந்திப்பான்।

Verse 80

रामनाथालयं हेम्ना यः करोति सभक्तिकम् । स नरो मुक्तिमाप्नोति शिवसायुज्यरूपिणीम्

பக்தியுடன் பொன்னால் ராமநாதரின் ஆலயத்தை அமைப்பவன், சிவசாயுஜ்ய ரூபமான முக்தியை அடைவான்।

Verse 81

रामनाथालयं हेम्ना धनाढ्यः कुरुते नरः । मृदा दरिद्रः कुरुते तयोः पुण्यं समं स्मृतम्

செல்வன் பொன்னால் ராமநாதரின் ஆலயத்தை அமைக்கிறான்; ஏழை மண்ணால் அமைக்கிறான்—இருவரின் புண்ணியமும் சமம் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 82

रामनाथमहालिंगस्नानकाले द्विजोत्तमाः । त्रिसंध्यं गेयनृत्ते च मुखवाद्यैश्च काहलम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, ராமநாத மஹாலிங்கத்தின் ஸ்நான நேரத்தில் மும்முறை ஸந்த்யா-பூஜை நடைபெறுக; பாடல்-நடனத்துடன் சங்கநாதமும், காஹளமும், வாயுவாத்தியங்களின் முழக்கமும் ஒலிக்குக।

Verse 83

वाद्यान्यन्यानि कुरुते यः पुमान्भक्तिपूर्वकम् । स महापातकैर्मुक्तो रुद्रलोके महीयते

பக்தியுடன் பலவகை பிற வாத்தியங்களை இசைப்பவன், மஹாபாதகங்களிலிருந்து விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்।

Verse 84

योभिषेकस्य समये रामनाथस्य शूलिनः । रुद्राध्यायं च चमकं तथा पुरुषसूक्तकम्

திரிசூலதாரியான ராமநாதரின் அபிஷேக நேரத்தில் ருத்ராத்யாயம், சமகம், மேலும் புருஷஸூக்தம் ஆகியவற்றை ஓதுபவன்…

Verse 85

त्रिसुपर्णं पंचशांतिं पावमान्यादिकं तथा । जपेत्प्रीतियुतो विप्रा नरकं न समश्नुते

…மேலும் அன்புடன் திரிசுபர்ணம், பஞ்சசாந்தி, பாவமானி முதலியவற்றை ஜபிப்பவன், ஓ பிராமணர்களே, நரகத்தை அடையான்।

Verse 86

गवां क्षीरेण दध्ना च पंचगव्यैर्घृतैस्तथा । रामनाथमहालिंगस्नानं नरकनाशनम्

பசுவின் பால், தயிர், பஞ்சகவ்யம் மற்றும் நெய் ஆகியவற்றால் ராமநாத மஹாலிங்கத்திற்கு ஸ்நானம் செய்வது நரகநாசகமாகும்।

Verse 87

रामनाथमहालिंगं घृतेन स्नापयेच्च यः । कल्पजन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

யார் நெய்யால் ராமநாத மகாலிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்கிறாரோ, அவரின் கல்பஜன்மங்களில் சேர்த்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது।

Verse 88

रामनाथमहालिंगं गोक्षीरैः स्नापयन्नरः । कुलैकविंशमुत्तार्य शिवलोके महीयते

யார் பசுவின் பாலால் ராமநாத மகாலிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்கிறாரோ, அவர் தமது குலத்தின் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளை உயர்த்தி சிவலோகத்தில் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 89

रामनाथमहालिंगं दध्ना संस्नापयन्नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते

யார் தயிரால் ராமநாத மகாலிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தில் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 90

अभ्यंगं तिलतैलेन रामेश्वरशिवस्य यः । करोति हि सकृद्भक्त्या स कुबेरगृहे वसेत्

யார் பக்தியுடன் எள்ளெண்ணெயால் ராமேஸ்வர சிவனுக்கு ஒருமுறையாவது அப்யங்கம் செய்கிறாரோ, அவர் குபேரனின் இல்லத்தில் வாசம் பெறுகிறார்।

Verse 91

रामनाथमहालिंगे स्नानमिक्षुरसेन यः । सकृदप्याचरेद्भ क्त्या चन्द्रलोकं समश्नुते

யார் பக்தியுடன் ஒருமுறையாவது கரும்புச் சாறால் ராமநாத மகாலிங்கத்திற்கு ஸ்நான-அபிஷேகம் செய்கிறாரோ, அவர் சந்திரலோகத்தை அடைகிறார்।

Verse 92

लिकुचाम्ररसोत्पन्नसारेण स्नापयन्नरः । रामनाथमहालिंगं पितृलोकं समश्नुते

லிகுசமும் மாம்பழமும் ஆகியவற்றின் ரசத்திலிருந்து உண்டான சாரத்தால் ராமநாத மகாலிங்கத்தை அபிஷேகம் செய்பவன் பித்ருலோகத்தை அடைவான்.

Verse 93

नालिकेरजलैः स्नानं रामनाथमहेश्वरे । ब्रह्महत्यादिपापानां नाशनं परिकीर्तितम्

தேங்காய் நீரால் ராமநாத மகேஸ்வரனுக்கு அபிஷேகம் செய்வது, பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாவங்களை அழிப்பதாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 94

रामनाथमहालिंगं रंभापक्वैर्विमर्दयन् । विनाश्य सकलं पापं वायुलोके मही यते

பழுத்த வாழைப்பழங்களால் ராமநாத மகாலிங்கத்தை பக்தியுடன் மழுகச் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களையும் அழித்து வாயுலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 95

वस्त्रपूतेन तोयेन रामनाथं महेश्वरम् । स्नापयन्वारुणं लोकमाप्नोति द्विजसत्तमाः

ஓ சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களே! துணியால் வடிகட்டிய நீரால் ராமநாத மகேஸ்வரனுக்கு அபிஷேகம் செய்பவன் வருணலோகத்தை அடைவான்.

Verse 96

चंदनोदकधाराभी रामनाथं महेश्वरम् । स्नापयेत्पुरुषो विप्रा गांधर्वं लोकमाप्नुयात्

ஓ விப்ரர்களே! சந்தனநீரின் தாரைகளால் ராமநாத மகேஸ்வரனுக்கு அபிஷேகம் செய்பவன் கந்தர்வலோகத்தை அடைவான்.

Verse 97

पुष्पवासिततोयेन हेमसंपृक्तवारिणा । पद्मवासिततोयेन स्नानाद्रामेश्वरस्य तु

மலர்களால் மணமூட்டிய நீராலும், பொன் கலந்த நீராலும், தாமரை மணமூட்டிய நீராலும் ராமேஸ்வரத்தில் நீராடினால், அந்தத் தீர்த்தஸ்நானத்திற்குரிய அறிவிக்கப்பட்ட புண்ணியப் பயன் கிடைக்கும்।

Verse 98

महेंद्रासनमारुह्य तेनैव सह मोदते । पाटलोत्पलकल्हारपुन्नागकरवीरकैः

மகேந்திரனின் ஆசனத்தில் ஏறி, அவனுடனே இணைந்து மகிழ்வான்—பாடல, தாமரை, கல்ஹார, புன்னாக, கரவீர மலர்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்டு மதிக்கப்பட்டவனாய்।

Verse 99

वासितैर्वारिभिर्विप्रा रामेश्वरमहेश्वरम् । अभिषिच्य महद्भिश्च पातकैः स विमुच्यते

ஓ விப்ரர்களே! மணமூட்டிய நீர்களால் ராமேஸ்வர மகேஸ்வரனுக்கு அபிஷேகம் செய்தால், மனிதன் பெரும் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 100

यानि चान्यानि पुष्पाणि सुरभीणि महांति च । तद्गंधवासितैस्तोयैरभिषिच्य दयानिधिम्

மேலும் மணமிக்க உயர்ந்த பிற மலர்களின் மணத்தால் மணமூட்டிய நீர்களால் கருணைநிதி சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்தால், போற்றப்படும் புண்ணியப் பயன் கிடைக்கும்।

Verse 110

कर्तुः शतगुणं ज्ञेयं तस्य पुण्यफलं द्विजाः । छिन्नं भिन्नं च यः सम्यग्रामनाथशिवालयम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! இச்சேவையைச் செய்விப்பவனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயன் நூறுமடங்கு என அறியுங்கள். வெட்டப்பட்டதும் உடைந்ததும் சேதமுற்றதும் ஆன ராமநாத சிவாலயத்தை முறையாகப் புதுப்பித்து சீரமைப்பவன் மகாபுண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 120

आयुः प्रयाति त्वरितं त्वरितं याति यौवनम् । त्वरितं संपदो यांति दारपुत्रादयस्तथा

ஆயுள் விரைவாகக் குறைகிறது; இளமைவும் விரைவாக விலகுகிறது. செல்வமும் சீக்கிரம் கரைகிறது; அதுபோல மனைவி, பிள்ளைகள் முதலியவரும்.

Verse 130

श्रुते दृष्टे च विप्रेंद्रा दुर्लभं नास्ति किंचन । रामनाथमहालिंगं सेवितुं यः पुमान्व्रजेत्

விப்ரேந்திரர்களே! இதைக் கேட்டும் கண்டும் விட்டால் எதுவும் அரிதாகாது. ராமநாதரின் மகாலிங்கத்தைச் சேவிக்கச் செல்லும் மனிதன்…

Verse 140

भुक्त्वा भोगान्बहुसुखान्पुत्रदारयुता भृशम् । एतच्छरीरपातांते मुक्तिं यास्यंति शाश्वतीम्

பல இனிய போகங்களை அனுபவித்து, மனைவி-மக்களுடன் நிறைந்து, இந்த உடல் வீழ்ச்சியின் முடிவில் அவர்கள் நித்திய முக்தியை அடைவார்கள்.