Adhyaya 19

Verse 1

श्रीसूत उवाच । तारकब्रह्मणस्तस्य तीर्थे स्नात्वा द्विजोत्तमाः । लक्ष्मणस्य ततस्तीर्थमभिगच्छेत्समाहितः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! தாரகபிரம்மனின் தீர்த்தத்தில் நீராடி, பின்னர் ஒருமனத்துடன் லக்ஷ்மண தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

श्रीलक्ष्मणस्य तीर्थे तु स्नात्वा पापैर्विमोचिताः । मुक्तिं प्रयांति विमलामपुनर्भवलक्षणाम्

ஸ்ரீலக்ஷ்மணனின் புனித தீர்த்தத்தில் நீராடினால் பாவங்கள் நீங்கும்; மறுபிறவி இல்லாத, மாசற்ற முக்தியை அவர்கள் அடைவர்.

Verse 3

स्नानाल्लक्ष्मणतीर्थे तु दारिद्र्यं नश्यतेखिलम् । आयुष्मान्गुणवान्विद्वान्पुत्रश्चैवास्य जायते

லக்ஷ்மண தீர்த்தத்தில் நீராடினால் எல்லா வறுமையும் முற்றிலும் அழியும்; அவனுக்கு நீண்ட ஆயுள், நற்குணம், கல்வி உடைய மகன் பிறப்பான்.

Verse 4

कूले लक्ष्मणतीर्थस्य तन्मन्त्रं जपते तु यः । स सर्वशास्त्रवेत्ता स्याच्चतुर्वेदविदप्यसौ

லக்ஷ்மண தீர்த்தத்தின் கரையில் அந்த மந்திரத்தை ஜபிப்பவன் எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவனாவான்; நான்கு வேதங்களிலும் தேர்ந்தவனாகும்.

Verse 5

तस्य कूले महल्लिंगं स्थापयामास लक्ष्मणः । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सेवते लक्ष्मणेश्वरम्

அதன் கரையில் லக்ஷ்மணன் ஒரு மகாலிங்கத்தை நிறுவினான். அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி லக்ஷ்மணேஸ்வரரை சேவித்து வழிபடுபவன்—

Verse 6

इह दारिद्र्यरोगाभ्यां संसाराच्च विमुच्यते । स्नात्वा लक्ष्मणतीर्थे तु सेवित्वा लक्ष्मणेश्वरम् । बलभद्रः पुरा विप्रा मुमुचे ब्रह्महत्यया

இங்கு லக்ஷ்மண தீர்த்தத்தில் நீராடி, லக்ஷ்மணேஸ்வரரைச் சேவித்து வழிபட்டால் வறுமை, நோய், மேலும் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறலாம். ஓ பிராமணர்களே, முற்காலத்தில் பலபத்ரனும் இதே புண்ணியச் செயலால் பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 7

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथमभूद्रौहिणेयस्य सूतज । कथं चात्र विनष्टा सा तन्नो ब्रूहि महामुने

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்திரனே, ரௌஹிணேயன் (பலபத்ரன்) மீது பிரம்மஹத்தி பாவம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? மேலும் இங்கே அது எவ்வாறு அழிந்தது? ஓ மகாமுனியே, எங்களுக்கு அதைச் சொல்லும்.

Verse 8

श्रीसूत उवाच । शेषावतारो भगवान्बलभद्रः पुरा द्विजाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே, முற்காலத்தில் பகவான் பலபத்ரன் சேஷனின் அவதாரமாக இருந்தான்.

Verse 9

कुरूणां पांडवानां च युद्धोद्योगं विलोक्य तु । बंधूनां स वधं सोढुमसमर्थो हलायुधः

குருக்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் போருக்குத் தயாராகும் நிலையைப் பார்த்து, ஹலாயுதன் (பலபத்ரன்) தன் உறவினரின் கொலைகளைத் தாங்க இயலாதவனானான்.

Verse 10

विचारमेवमकरोद्बलभद्रो महामतिः । यद्यहं कुरुराजस्य करिष्यामि सहायताम्

அப்போது மகாமதி பலபத்ரன் இவ்வாறு சிந்தித்தான்—“நான் குருராஜன் (துரியோதனன்)க்கு உதவி செய்தால்…”

Verse 11

कोपः स्यात्पांडुपुत्राणां मय्यवार्यः सुदारुणः । उपकारं करिष्यामि पांडवानामहं यदि

நான் பாண்டவர்களுக்கு உதவி செய்தால், பாண்டுபுத்திரர்களின் மிகக் கொடியதும் தடுக்க இயலாததுமான கோபம் என்மேல் விழும்; மேலும் நான் பாண்டவர்க்கு துணை செய்தால்…

Verse 12

दुर्योधनस्य कोपः स्यादिति बुद्ध्वा हलायुधः । तीर्थयात्राच्छलेनासौ मध्यस्थः प्रययौ तदा

எவருக்கு ஆதரவு அளித்தாலும் துர்யோதனனின் கோபம் எழும் என உணர்ந்த ஹலாயுதன் நடுநிலையாய் இருந்தான்; தீர்த்தயாத்திரை என்ற பெயரில் அந்நேரமே புறப்பட்டான்.

Verse 13

प्रभासमभिगम्याथ स्नात्वा संकल्पपूर्वकम् । देवानृषीन्पितृगणांस्तर्पयामास वारिणा

பிரபாசத்தை அடைந்து சங்கல்பத்துடன் நீராடி, நீரால் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருகணங்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தியளித்தான்.

Verse 14

सरस्वतीं ततः प्रायात्प्रतीच्यभिमुखां हली । पृथूदकं बिंदुसरो मुक्तिदं ब्रह्मतीर्थकम्

பின்னர் கலப்பைத் தாங்கியவன் மேற்கு நோக்கி சரஸ்வதியை அடைந்தான்; மேலும் ப்ருதூதகம், பிந்துசரம், முக்தி அளிக்கும் பிரஹ்மதீர்த்தம் ஆகியவற்றையும் சென்றடைந்தான்.

Verse 15

गंगां च यमुनां सिंधुं शतद्रूं च सुदर्शनम् । संप्राप्य बलभद्रोऽयं स्नात्वा तीर्थेषु धर्मतः

கங்கை, யமுனை, சிந்து, சதத்ரு, சுதர்சனம் ஆகியவற்றை அடைந்து, இப் பலபத்ரன் தர்மப்படி அந்தத் தீர்த்தங்களில் நீராடி புனிதமடைந்தான்.

Verse 16

प्रपेदे नैमिषारण्यं मुनींद्रैरभिसेवितम् । आगतं तं विलोक्याथ नैमिषीयास्तपस्विनः

முனீந்திரர்கள் போற்றிச் சேவிக்கும் புனித நைமிஷாரண்யத்தை அவர் அடைந்தார். அவர் வந்ததைப் பார்த்த நைமிஷத் தவசிகள் கவனித்தனர்.

Verse 17

दीर्घसत्रे स्थिताः सम्यङ्नियता धर्मतत्पराः । अभ्युद्गम्य यदुश्रेष्ठं प्रणम्योत्थाय चासनात्

அவர்கள் நீண்ட சத்திர யாகத்தில் ஒழுக்கத்துடன் தர்மநிஷ்டையாய் இருந்தனர். யதுச்ரேஷ்டனை வரவேற்க எழுந்து சென்று வணங்கி, ஆசனங்களிலிருந்து எழுந்தனர்.

Verse 18

अपूजयन्विष्टराद्यैः कंदमूलफलैस्तदा । आसनं परिगृह्यायं पूजितः सपुरःसरः

அப்போது அவர்கள் ஆசனம் முதலியவற்றையும் கிழங்கு, வேர், பழங்களையும் அர்ப்பணித்து முறையாக அவரை பூஜித்தனர். அவர் ஆசனத்தை ஏற்றுக் கொண்டு, தம் பரிவாரத்துடன் போற்றப்பட்டார்.

Verse 19

उच्चासने स्थितं सूतमनमंतमनुत्थितम् । अकृतांजलिमासीनं व्यासशिष्यं विलोक्य सः

வியாசரின் சீடனான சூதன் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதை அவர் கண்டார்—அவன் எழவில்லை, வணங்கவில்லை, கைகூப்பியும் அமரவில்லை.

Verse 20

विप्रांश्चानमतो दृष्ट्वा विलोक्यात्मानमागतम् । चुक्रोध रोहिणीसूनुः सूतं पौराणिकोत्तमम्

பிராமணர்கள் வணங்குவதையும், தன் வருகையையும் கவனித்த ரோஹிணியின் புதல்வன், புராணக் கதையுரைப்பவர்களில் சிறந்த சூதனின் மீது கோபமுற்றான்.

Verse 21

मध्ये मुनीनां सूतोऽयं कस्मान्निंद्योऽनुलोमजः । उच्चासने समध्यास्ते न युक्तमिदमंजसा

முனிவர்களின் நடுவில் இந்த அனுலோமஜ சூதன் ஏன் நிந்திக்கப்படுகிறான்? ஆனாலும் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறான்—இது வெளிப்படையாகச் சரியல்ல.

Verse 22

अवमत्य भृशं चास्मान्धर्मसंरक्षकानयम् । आस्तेऽनुत्थाय निर्भीतिर्न च प्रणमते तथा

இந்த மனிதன் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் எங்களை மிகையாக அவமதிக்கிறான்; எழாமல் அச்சமின்றி அமர்ந்திருக்கிறான்; முறையாக வணங்கவும் இல்லை.

Verse 23

पठित्वायं पुराणानि द्वैपायनसकाशतः । सेतिहासानि सर्वाणि धर्मशास्त्राण्यनेकशः

த்வைபாயனன் (வியாசர்) அருகில் புராணங்கள், எல்லா இதிகாசங்கள், பல தர்மசாஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றை இவன் கற்றிருந்தாலும்…

Verse 24

न मां दृष्ट्वा प्रणमते नैव त्यजति चासनम् । द्वैपायनस्य महतः शिष्याः पैलादयो द्विजाः

என்னைப் பார்த்தும் இவன் வணங்கவில்லை; ஆசனத்தையும் விடவில்லை. மகா த்வைபாயனனின் சீடர்கள்—பைல முதலிய இருபிறப்பினர்—இவ்வாறு செய்யமாட்டார்கள்.

Verse 25

एवंविधमधर्मं ते नैव कुर्युर्यथा त्वयम् । तस्मादेनं वधिष्यामि दुरात्मानमचेतनम्

நீ செய்ததுபோன்ற இந்த அதர்மத்தை அவர்கள் ஒருபோதும் செய்யமாட்டார்கள். ஆகவே இந்த தீயவன், அறிவிலி இவனை நான் வதம் செய்வேன்.

Verse 26

दुष्टानां निग्रहार्थं हि भूर्लोकमहमागमम् । मया हतो हि दुष्टात्मा शुद्धिमेष्यत्यसंशयम्

துஷ்டர்களை அடக்குவதற்காகவே நான் மর্ত்யலோகத்திற்கு வந்தேன். என்னால் கொல்லப்பட்ட அந்த துஷ்டாத்மா ஐயமின்றி சுத்தியை அடைவான்.

Verse 27

इत्युक्त्वा भगवान्रामो मुसली प्रबलो हली । पाणिस्थेन कुशाग्रेण तच्छिरः प्राच्छिनद्रुषा

இவ்வாறு கூறி, முசலதாரியும் வலிமைமிக்க ஹலதாரியுமான பகவான் ராமர், கையில் இருந்த கூர்மையான குசாக்ரத்தால் அவன் தலையை வெட்டினார்.

Verse 28

तत्रत्या मुनयः सर्वे हा कष्टमिति चुक्रुशुः । अवादिषुस्तदा रामं मुनयो ब्रह्मवादिनः

அங்கே இருந்த எல்லா முனிவர்களும் ‘அய்யோ, எத்தனை கொடிய செயல்!’ என்று கதறினர். பின்னர் பிரம்மதர்மத்தை உரைக்கும் முனிவர்கள் ராமரை நோக்கி பேசினர்.

Verse 29

रामाधर्मः कृतः कष्टस्त्वया संकर्षण प्रभो । अस्य सूतस्य चास्माभिर्दत्तं ब्रह्मासनं महत्

ஓ பிரபு சங்கர்ஷணா! உம்மால் மிகுந்த துயரமளிக்கும் அதர்மம் நிகழ்ந்தது. இந்த சூதனுக்கு நாங்கள் மகத்தான பிரம்மாசனம்—உயரிய மரியாதை—அளித்திருந்தோம்.

Verse 30

अक्षयं चायुरस्माभिरस्य दत्तं हलायुध । भवताऽजानतैवाद्य कृतो ब्रह्मवधो महान्

ஓ ஹலாயுதா! அவனுக்கு அழியாத ஆயுளையும் நாங்கள் அளித்திருந்தோம். இன்று உம்மால் அறியாமலேயே மகா பிரம்மவதம் நிகழ்ந்துவிட்டது.

Verse 31

योगेश्वरस्य भवतो नास्ति कश्चिन्नियामकः । अस्यास्तु ब्रह्महत्याया यत्कर्त्तव्यं विचार्य तत्

யோகேஸ்வரனே! உமக்கு வெளிப்புறக் கட்டுப்படுத்துபவர் எவரும் இல்லை. ஆயினும் இந்தப் பிரம்மஹத்தியைப் பற்றி செய்யவேண்டியது என்னவோ அதைச் சிந்தித்து முடிவு செய்யுங்கள்.

Verse 32

प्रायश्चित्तं भवानेव लोकसंग्रहणाय तु । कुरुष्व भगवन्राम नान्येन प्रेरितः कुरु । इत्युक्तो भगवान्रामस्तानुवाच मुनीन्प्रति

பகவான் ராமனே! உலகநலன் (லோகஸங்க்ரஹம்) பொருட்டு பிராயச்சித்தத்தை நீங்களே செய்யுங்கள்; பிறர் தூண்டுதலால் அல்ல, தாமே முனைந்து செய்யுங்கள். இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது பகவான் ராமர் முனிவர்களிடம் பதிலுரைத்தார்.

Verse 33

राम उवाच । प्रायश्चित्तं चरिष्याभि पापशोधकमास्तिकाः

ராமர் கூறினார்— ஆஸ்திகர்களே! பாவத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் பிராயச்சித்தத்தை நான் மேற்கொள்வேன்.

Verse 34

लोकसंग्रहणार्थाय नान्यकामनयाऽधुना । यादृशो नियमोऽस्माभिः कर्तव्यः पापशांतये

உலகநலன் பொருட்டு, இப்போது வேறு ஆசையால் அல்ல— பாவநிவாரணத்திற்காக நான் எத்தகைய நியமம் (விரதம்) மேற்கொள்ள வேண்டும்?

Verse 35

तादृशं नियमं त्वद्य भवतः प्रब्रुवंतु नः । भवद्भिरस्य सूतस्य यदायुर्दत्तमक्षयम् । इंद्रियाणि च सत्त्वं च करिष्ये योगमायया

ஆகையால் இன்று எனக்குத் தகுந்த அந்த நியமத்தை நீங்கள் கூறுங்கள். மேலும் நீங்கள் இந்த சூதனுக்கு அழியாத ஆயுளை அளித்துள்ளதால், யோகமாயையால் அவனுடைய இந்திரியங்களையும் உயிர்வலிமையையும் நான் கட்டுப்படுத்துவேன்.

Verse 36

मुनय ऊचुः । पराक्रमस्य तेस्त्रस्य मृत्योर्नश्च यथा प्रभो । स्यात्सत्यवचनं राम तद्भवान्कर्तुमर्हति

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ பிரபோ! உமது வீரப் பராக்கிரமத்தால் உண்டான சத்தியவாக்கு உறுதியாக நிலைக்கவும், எங்கள்மேல் மரணம் வராதிருக்கவும்; ஓ ராமா, வேண்டியதை நீர் நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 37

राम उवाच । आत्मा वै पुत्ररूपेण भवतीति श्रुतिस्सदा

ராமன் கூறினான்—வேதச் சுருதி எப்போதும் கூறுவது: ஆத்மா மகன் வடிவில் வெளிப்படுகிறது என்பதே।

Verse 39

उद्घोषयति विप्रेंद्रास्तस्मादस्य शरीरतः । पुत्रो भवतु दीर्घायुः सत्त्वेंद्रिय बलोर्जितः

சிறந்த பிராமணர்கள் முழங்குகின்றனர்—ஆகையால் இவனுடைய உடலிலிருந்து ஒரு மகன் பிறக்கட்டும்; அவன் நீண்ட ஆயுளுடையவனாக, சத்துவம், இந்திரிய வலிமை, உடல் பலம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவனாக, வீரத் தேஜஸில் வெற்றியாளனாக இருக்கட்டும்।

Verse 40

इत्युक्त्वा रौहिणेयस्तान्पुनः प्रश्रितमब्रवीत् । मनोभिलषितं किं वा युष्माकं करवाण्यहम्

இவ்வாறு கூறி ரௌஹிணேயன் மீண்டும் பணிவுடன் அவர்களிடம் சொன்னான்—உங்கள் மன விருப்பம் என்ன? உங்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 41

तद्ब्रूत मुनयो यूयं करिष्यामि न संशयः । अज्ञानान्मत्कृतस्यास्य पापस्यापि निवर्तकम् । प्रायश्चित्तं भवन्तो मे प्रब्रूत मुनिसत्तमाः

ஆகையால், ஓ முனிவர்களே, நீங்கள் கூறுங்கள்; நான் ஐயமின்றி செய்வேன். ஓ முனிசிறந்தவர்களே, அறியாமையால் என்னால் செய்யப்பட்ட இந்தப் பாவத்தையும் நீக்கும் பிராயச்சித்தத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 42

मुनय ऊचुः । इल्वलस्यात्मजः कश्चिद्दानवो बल्वलाभिधः

முனிவர்கள் கூறினர்—இல்வலனின் புதல்வன் பல்வலன் என்னும் ஒரு தானவன் உள்ளான்.

Verse 43

स दूषयति नो यागं रामेहागत्य पर्वणि । दुष्टं तं दानवं पापं जहि लोकैककण्टकम्

அவன் பண்டிகை/விரத நாள்களில் இங்கே வந்து, ஓ ராமா, எங்கள் யாகத்தை மாசுபடுத்துகிறான். உலகமெங்கும் முள்ளாய் நிற்கும் அந்தத் தீய பாவத் தானவனை வதம் செய்.

Verse 44

अनेन पूजा ह्यस्माकं कृता स्याद्भवताधुना । अस्थिविण्मूत्ररक्तानि सुरामांसानि च क्रतौ

இந்தச் செயல் மூலம், ஐயா, இப்போது உங்களால் எங்கள் பூஜை நிறைவேறும். ஏனெனில் அவன் யாகத்தில் எலும்புகள், மலம், சிறுநீர், இரத்தம், மதுபானம், மாம்சம் ஆகியவற்றை வீசுகிறான்.

Verse 45

सदाभिवर्षतेऽस्माकमत्रागत्य स दानवः । अस्मिन्भारतभूभागे यानि तीर्थानि संति हि

அந்தத் தானவன் இங்கே வந்து எப்போதும் எங்கள்மேல் (அழுக்கு/அபவித்ரம்) பொழிகிறான். மேலும் இந்த பாரதப் பூமியில் பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன.

Verse 46

तेषु स्नाह्यब्दमेकं त्वं सर्वेषु सुसमाहितः । तेन ते पापशांतिः स्यान्नात्र कार्या विचारणा

அந்த எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீ ஒரு முழு ஆண்டு, மனம் ஒருமித்து, நீராடுவாயாக. அதனால் உன் பாவம் தணியும்—இதில் ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 47

श्रीसूत उवाच । पर्वकाले तु विप्रेंद्राः समावृत्ते मुनिक्रतौ । महाभीमो रजोवर्षो झंझावातश्च भीषणः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! பண்டிகைக் காலம் வந்தபோது முனிவர்களின் யாகச் சடங்கு கூடித் திகழ, மிகப் பயங்கரமான தூள்மழை எழுந்தது; அத்துடன் அச்சமூட்டும் புயற்காற்றும் வீசியது।

Verse 49

प्रादुर्बभूव विप्रेंद्राः पूयरक्तैश्च वर्षणम् । ततो विष्ठामया वृष्टिर्बल्वलेन कृताप्यभूत्

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! புழுவும் இரத்தமும் மழையாகப் பொழிந்தது; பின்னர் பல்வலன் ஏற்படுத்திய மலமழையும் பெய்தது।

Verse 50

तमालोक्य महादेहं दग्धाद्रिप्रतिमं तदा । प्रतप्तताम्रसंकाशश्मश्रुदंष्ट्रोत्कटाननम्

அப்போது அவனைப் பார்த்தார்—மிகப் பெரும் உடலுடன், எரிந்த மலைபோல்; காய்ந்த செம்புபோன்ற தாடியும் தந்தங்களும் உடைய, அச்சமூட்டும் முகத்துடன் இருந்தவனை—

Verse 51

चिंतयामास मुसलं रामः परविदारणम् । सीरं च दानवहरं गदां दैत्यविदारिणीम्

அப்போது ராமர் (பலராமர்) பகைவரை நொறுக்கும் உலக்கையை, தானவர்களை அடக்கும் கலப்பையை, தைத்தியரைப் பிளக்கும் கதையையும் மனத்தில் நினைத்தார்।

Verse 52

यान्यायुधानि तं रामं चिंतितान्युपतस्थिरे । सीराग्रेण तमाकृष्य बल्वलं खेचरं तदा

ராமர் நினைத்த மாத்திரத்தில் எந்த ஆயுதங்களோ அவை அனைத்தும் அவர் முன் வந்து நின்றன. பின்னர் கலப்பையின் முனையால் அவனைப் பிடித்து, ஆகாயத்தில் சென்ற பல்வலனை இழுத்து கீழே வீழ்த்தினார்।

Verse 53

मुसलेन निजघ्ने स कुपितो मूर्ध्नि वेगतः । पपात भुवि संक्षुण्णललाटो रक्तमुद्वमन्

அவன் கோபமுற்று வேகமாக உலக்கையால் அவன் தலையில் அடித்தான். நெற்றி நொறுங்கி இரத்தம் கக்கி அவன் தரையில் விழுந்தான்.

Verse 55

अभ्यषिंचञ्च्छुभैस्तोयैर्वृत्रशत्रुं यथा सुराः । मालां ददुर्वैजयन्तीं श्रीमदंबुज शोभिताम्

ஒருகாலத்தில் தேவர்கள் வ்ருத்ரசத்ரு இந்திரனை மங்கள நீரால் அபிஷேகம் செய்ததுபோல், இவரையும் புனித நீரால் தெளித்து, சிறந்த தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வைஜயந்தி மாலையை அளித்தனர்.

Verse 56

माधवाय शुभे वस्त्रे भूषणानि शुभानि च । धारयंस्तानि सर्वाणि रौहिणेयो महाबलः

மாதவனுக்காக அளிக்கப்பட்ட மங்கள ஆடைகளையும் மங்கள ஆபரணங்களையும்—அவை அனைத்தையும் மகாபலன் ரௌஹிணேயன் (பலராமன்) அணிந்தான்.

Verse 57

पुष्पितानोकहोपेतः कैलास इव पर्वतः । अनुज्ञातोऽथ मुनिभिः सर्वतीर्थेषु स द्विजाः

மலர்ந்த மரங்களால் சூழப்பட்டு அவன் கைலாச மலைபோல் விளங்கினான். பின்னர், ஓ த்விஜர்களே, முனிவர்கள் அவனை எல்லா தீர்த்தங்களிலும் செல்ல அனுமதித்தனர்.

Verse 58

एकमब्दं चरन्सस्नौ नियमाचारसंयुतः । ततः संवत्सरे पूर्णे कालिंदीभेदनो बलः

நியமமும் நல்லொழுக்கமும் உடையவனாய் அவன் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் சுற்றித் திரிந்து நீராடினான். ஆண்டு நிறைவுற்றபின் அந்த மகாபலன்—காலிந்தீ-பேதனன்—(முன்னே சென்றான்).

Verse 59

समाप्ततीर्थयात्रः सन्पुरीं गन्तुं प्रचक्रमे । ततस्तमोमयीं छायां पृष्ठतोनुगतां कृशाम्

திருத்தீர்த்த யாத்திரை நிறைவு செய்து அவர் நகரம் செல்லப் புறப்பட்டார். அப்போது இருளால் ஆன, மெலிந்த நிழல் ஒன்று பின்னால் தொடர்ந்து வருவதைக் கண்டார்.

Verse 60

अपश्यद्बलदेवोयं महानादविराविणीम् । अथ वार्ता स शुश्राव समुद्भूतां तदांबरे

பலதேவர் அதைக் கண்டார்—அது பேரொலியுடன், அச்சமூட்டும் முழக்கமாக ஒலித்தது. அப்போது வானில் எழுந்த ஒரு அறிவிப்பையும் அவர் கேட்டார்.

Verse 61

रामराम महाबाहो रौहिणेय सितप्रभ । तीर्थाभिगमनेनाद्य चरितेन त्वयाऽनघ

‘ராமா, ராமா—மகாபாகு ரௌஹிணேயா, வெண்மைப் பிரகாசம் பொலிவோனே! குற்றமற்றவனே, இன்று நீ செய்த தீர்த்த யாத்திரையாலும் உன் நற்கருமங்களாலும்…’

Verse 62

न नष्टा ब्रह्महत्या ते निःशेषं रोहिणीसुत । इति वार्तां समाकर्ण्य चिंतयामास वै बलः

‘ரௌஹிணியின் புதல்வனே, உன் பிரம்மஹத்த்யா பாவம் முழுமையாக அழியவில்லை.’ இவ்வார்த்தை கேட்ட பலராமர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 63

प्रायश्चित्तं मया चीर्णमेकाब्दं तीर्थ सेवया । तथापि ब्रह्महत्या सा न नष्टेति श्रुतं वचः

‘தீர்த்த சேவையால் நான் ஒரு ஆண்டு முழுதும் பிராயச்சித்தம் செய்தேன்; ஆனாலும் “அந்த பிரம்மஹத்த்யா அழியவில்லை” என்ற சொல் கேட்டேன்.’

Verse 64

किं कुर्म इति संचिंत्य नैमिषारण्यमभ्यगात् । तत्र गत्वा मुनीनां तन्न्यवेदयदरिंदमः

“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று சிந்தித்து பகைஅடக்கி நைமிஷாரண்யத்திற்குச் சென்றான். அங்கு சென்று அந்த நிகழ்வை முனிவர்களிடம் அறிவித்தான்.

Verse 65

यच्छ्रुतं गगने वाक्यं या च दृष्टा तमोमयी । न्यवेदयत तत्सर्वं मुनीनां रोहिणीसुतः । तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे रामं वाक्यमथाब्रुवन्

வானில் கேட்ட சொற்களையும், தமோமயமான நிழலைக் கண்டதையும் ரோஹிணியின் புதல்வன் முனிவர்களிடம் அனைத்தும் தெரிவித்தான். அதை கேட்ட எல்லா முனிவர்களும் ராமனிடம் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 66

मुनय ऊचुः । यदि राम न नष्टा ते ब्रह्महत्या तु कृत्स्नशः

முனிவர்கள் கூறினர்—“ஓ ராமா, உன் பிரம்மஹத்த்யா பாவம் முழுமையாக அழியவில்லை என்றால்…”

Verse 67

तर्हि गच्छ महाभाग गंधमादनपर्वतम् । महादुःख प्रशमनं महारोगविनाशनम्

“அப்படியானால், ஓ பெரும்பாக்கியவனே, கந்தமாதன மலைக்குச் செல்; அது பேர்துயரைத் தணித்து, கொடிய நோய்களை அழிப்பதாகும்.”

Verse 68

रामसेतौ महापुण्ये गन्धमादनपर्वते । अस्ति लक्ष्मणतीर्थाख्यं सरः पापविनाशनम्

“மிகப் புண்ணியமான ராமசேதுவில், கந்தமாதன மலையில், ‘லக்ஷ்மண தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு குளம் உள்ளது; அது பாவங்களை அழிக்கும்.”

Verse 69

स्नानं कुरुष्व तत्र त्वं तल्लिंगं च नमस्कुरु । निःशेषं तेन नष्टा स्याद्ब्रह्महत्या न संशयः

நீ அங்கே நீராடி, அந்த லிங்கத்துக்கு பக்தியுடன் வணங்கு. அந்தச் செயலில் பிரம்மஹத்த்யா பாவம் முழுவதும் அழியும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 70

श्रीसूत उवाच । एवमुक्तस्तदा रामो गन्धमादनपर्वतम् । गत्वा लक्ष्मणतीर्थं च प्राप्तवान्मुनिपुंगवाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின் ராமன் கந்தமாதனப் பர்வதத்திற்குச் சென்று, லக்ஷ்மண தீர்த்தத்தையும் அடைந்தான்; முனிவர்களில் சிறந்தவன் போல மதிக்கப்பட்டான்.

Verse 71

स्नात्वा संकल्पपूर्वं तु तत्र तीर्थे हलायुधः । ब्राह्मणेभ्यो ददौ वित्तं धान्यं गाश्च वसुन्धराम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் சங்கல்பத்துடன் நீராடிய ஹலாயுதன், பிராமணர்களுக்கு செல்வம், தானியம், பசுக்கள் மற்றும் நிலத்தையும் தானமாக அளித்தான்.

Verse 72

तस्मिन्नवसरे तत्र राममाहाशरीरवाक् । निःशेषं राम नष्टा ते ब्रह्महत्याधुना त्विह

அந்த நேரத்தில் அங்கே உடலற்ற ஒரு வாக்கு ராமனிடம் கூறியது—“ராமா, இங்கே இப்பொழுதே உன் பிரம்மஹத்த்யா முழுவதும் அழிந்தது.”

Verse 73

संदेहो नात्र कर्तव्यः सुखं याहि पुरीं निजाम् । तच्छ्रुत्वा बलभद्रोऽथ तत्तीर्थं प्रशशंस ह

“இங்கே ஐயம் கொள்ளாதே; மகிழ்ச்சியுடன் உன் நகரத்திற்குச் செல்.” இதைக் கேட்ட பலபத்ரன் அந்தத் தீர்த்தத்தைப் புகழ்ந்தான்.

Verse 74

ततस्तत्रत्यतीर्थेषु स्नात्वा सर्वेषु माधवः । धनुष्कोटौ तथा स्नात्वा रामनाथं निषेव्य च । द्वारकां स्वपुरीं प्रायान्नष्टपातकसंचयः

பின்னர் மாதவன் அந்தப் பகுதியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடினான். தனுஷ்கோட்டியிலும் நீராடி, ராமநாதரை வழிபட்டு, தன் நகரமான துவாரகைக்குப் புறப்பட்டான்; அவனுடைய சேர்க்கைப் பாவங்கள் அழிந்தன.

Verse 75

श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितं विप्राः श्रीलक्ष्मणसरोऽमलम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு நான் உங்களுக்கு நிர்மலமான ஸ்ரீலக்ஷ்மண சரோவரத்தை விவரித்தேன்.

Verse 76

पुण्यं पवित्रं पापघ्नं ब्रह्महत्यादिशोधकम् । यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः

இது புண்ணியமிக்கது, தூய்மையளிப்பது, பாவங்களை அழிப்பது; பிரம்மஹத்த்யை முதலியவற்றையும் சுத்திகரிப்பது. ஒருவன் ஒருமனத்துடன் இவ்வத்யாயத்தைப் பாராயணம் செய்தாலோ அல்லது கேட்டாலோ—

Verse 77

स याति मुक्तिं विप्रेंद्राः पुनरावृत्तिवर्जिताम्

—அவன், ஓ விப்ரேந்திரர்களே, மீள்பிறவி அற்ற முக்தியை அடைவான்.

Verse 94

बल्वलो दीनकथनो गिरिर्वज्रहतो यथा । स्तुत्वाथ मुनयो रामं प्रोच्चार्य विमलाशिषः

பல்வலன் துயர்ந்த குரலில் பேசினான்; இடியால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல் இருந்தான். பின்னர் முனிவர்கள் ராமனைப் போற்றி, தூய ஆசிகளை உரைத்தனர்.