Adhyaya 4

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्राक्षसः कोऽसौ सूत पौराणिकोत्तम । विष्णुभक्तं महात्मानं यो गालवमबाधत

ரிஷிகள் கூறினர்—பகவான் சூதரே, புராணவுரைஞர்களில் சிறந்தவரே! விஷ்ணுபக்தனான மகாத்மா காலவனைத் துன்புறுத்திய அந்த இராட்சசன் யார்?

Verse 2

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि राक्षसं क्रूरं तं विप्राः शृणुतादरात् । यथा स राक्षसो जातो मुनीनां शापवैभवात्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—அந்த கொடிய இராட்சசனை நான் விளக்குகிறேன். ஓ விப்ரர்களே, கவனத்துடன் கேளுங்கள்—முனிவர்களின் சாபவலிமையால் அவன் எவ்வாறு பிறந்தான்.

Verse 3

पुरा कैलासशिखरे हालास्ये शिवमंदिरे । चतुर्विशतिसाहस्रा मुनयो ब्रह्मवादिनः

முன்னொரு காலத்தில் கைலாசச் சிகரத்தில், ஹாலாச்யத்தில் உள்ள சிவன் கோயிலில், பிரம்மத் தத்துவத்தை உரைக்கும் இருபத்திநான்கு ஆயிரம் முனிவர்கள் இருந்தனர்.

Verse 4

वसिष्ठात्रिमुखाः सर्वे शिवभक्ता महौजसः । भस्मोद्धूलितसर्वांगास्त्रिपुंड्रांकितमस्तकाः

வசிஷ்டன், அத்ரி முதலியோர் முன்னிலையில் அவர்கள் அனைவரும் சிவபக்தர்கள், மாபெரும் தேஜஸுடன் விளங்கினர்; உடலெங்கும் விபூதி பூசி, நெற்றியில் திரிபுண்டிரம் தாங்கினர்.

Verse 5

रुद्राक्ष मालाभरणाः पंचाक्षरजपे रताः । हालास्यनाथं भूतेशं चंद्रचूडमुमापतिम्

ருத்ராட்ச மாலைகள் அணிந்து, பஞ்சாட்சர மந்திர ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, அவர்கள் ஹாலாஸ்யநாதன்—பூதேசன், சந்திரசூடன், உமாபதி சிவன்—அவரை பக்தியுடன் வழிபட்டனர்.

Verse 6

उपासांचक्रिरे मुक्त्यै मधुरापुरवासिनः । कदाचित्तत्र गंधर्वो विश्वावसुसुतो बली

மதுராபுர வாசிகள் முக்திக்காக உபாசனை செய்தனர். ஒருநாள் அங்கே விச்வாவசுவின் மகனான வலிமைமிக்க கந்தர்வன் வந்தான்.

Verse 7

दुर्द्दमोनाम विप्रेंद्रा विटगोष्ठीपरायणः । ललनाशतसंयुक्तो विवस्त्रः सलिलाशये

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவன் பெயர் துர்த்தமன்; அவன் காமவிலாசக் கூட்டங்களில் மூழ்கியவன். நூற்றுக்கணக்கான பெண்களால் சூழப்பட்டு, நீர்நிலையிலே நிர்வஸ்திரமாக விளையாடினான்.

Verse 8

चिक्रीड स विवस्त्राभिः साकं युवतिभिर्मुदा । हालास्यनाथतीर्थं तद्वसिष्ठो मुनिभिः सह

அங்கே அவன் நிர்வஸ்திரமான இளம்பெண்களுடன் மகிழ்ச்சியாய் விளையாடினான்; அது ஹாலாஸ்யநாத தீர்த்தம். அப்போது வசிஷ்டர் முனிவர்களுடன் அங்கே வந்தார்.

Verse 9

माध्यंदिनं कर्तुमना ययौ शंकरमंदिरात् । तानृषीनवलोक्याथ रामास्ता भयकातराः

மத்தியானக் கர்மம் செய்ய எண்ணி அவன் சங்கரன் கோவிலிலிருந்து வெளியே சென்றான். ஆனால் அந்த ரிஷிகளைப் பார்த்ததும் அந்தப் பெண்கள் பயத்தால் கலங்கினர்.

Verse 10

वासांस्याच्छादयामासुर्दुर्द्दमो न तु साहसी । ततो वसिष्ठः कुपितः शशापैनं गत त्रपम्

பெண்கள் விரைவாகத் தங்கள் ஆடைகளை மூடிக்கொண்டனர்; ஆனால் வெட்கமற்றும் கட்டுப்பாடற்றும் இருந்த துர்தமன் அப்படிச் செய்யவில்லை. அப்போது அவன் வெட்கம் இழந்ததைப் பார்த்து கோபித்த வசிஷ்டர் அவனைச் சபித்தார்.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । यस्माद्दुर्दम गंधर्व दृष्ट्वास्मांल्लज्जया त्वया । वासो नाच्छादितं शीघ्रं याहि राक्षसतां ततः

வசிஷ்டர் கூறினார்— ஓ துர்தம கந்தர்வா! எங்களைப் பார்த்தும் நீ வெட்கத்தால் உடனே ஆடையை மூடிக்கொள்ளவில்லை; ஆகவே நீ ராட்சச நிலையினுள் செல்.

Verse 12

इत्युक्त्वा ता स्त्रियः प्राह वसिष्ठो मुनिपुंगवः । यस्मादाच्छादितं वस्त्रं दृष्ट्वास्मांल्ललनोत्तमाः

இவ்வாறு கூறி முனிவர்களில் முதன்மையான வசிஷ்டர் அந்தப் பெண்களிடம் சொன்னார்— ஓ சிறந்த பெண்களே! எங்களைப் பார்த்தவுடன் நீங்கள் ஆடையை மூடிக்கொண்டீர்கள்.

Verse 13

ततो न युष्माञ्छपिष्यामि गन्छध्वं त्रिदिवं ततः । एवमुक्ता वसिष्ठेन रामाः प्रांजलयस्तदा

ஆகையால் நான் உங்களைச் சபிக்கமாட்டேன்; இங்கிருந்து திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) செல்லுங்கள். வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறியதும் அந்த அழகிய பெண்கள் கைகூப்பி நின்றனர்.

Verse 14

प्रणिपत्य वसिष्ठं तं भक्तिनम्रेण चेतसा । मुनिमंडलमध्ये तं वसिष्ठमिदमब्रुवन्

பக்தியால் தாழ்ந்த மனத்துடன் அவர்கள் வசிஷ்டருக்கு வணங்கி, முனிவர் மண்டலத்தின் நடுவில் அந்த வசிஷ்டரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 15

रामा ऊचुः । भगवन्सर्वधर्मज्ञ चतुरानननंदन । दयासिंधोऽवलोक्यास्मान्न कोपं कर्तुमर्हसि

பெண்கள் கூறினர்— பகவனே, எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவரே, நான்முகப் பிரம்மாவின் நந்தனனே! கருணைக் கடலே, எங்களை நோக்கி கோபம் கொள்ளுதல் உமக்கு உரியதல்ல.

Verse 16

पतिरेवहि नारीणां भूषणं परमुच्यते । पतिहीना तु या नारी शतपुत्रापि सा मुने

பெண்களுக்கு கணவன் ஒருவனே பரம அலங்காரம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் கணவனை இழந்த பெண், நூறு மகன்கள் இருந்தாலும் கூட, ஓ முனிவரே, (இழப்பிலேயே இருப்பாள்).

Verse 17

विधवेत्युच्यते लोके तत्स्त्रीणां मरणं स्मृतम् । तत्प्रसादं कुरु मुने पत्यावस्माक मादरात्

உலகில் அவள் ‘விதவை’ என்று அழைக்கப்படுகிறாள்; பெண்களுக்கு அது மரணத்திற்குச் சமம் என்று நினைக்கப்படுகிறது. ஆகவே, ஓ முனிவரே, எங்கள் கணவனை மதித்து எங்களுக்கு அருள் புரிவீராக.

Verse 19

एकोऽपराधः क्षंतव्यो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । क्षमां कुरु दयासिंधो युष्मच्छिष्येऽत्र दुर्दमे

தத்துவத்தை உணரும் முனிவர்கள் ஒரு குற்றமாவது மன்னிக்க வேண்டும். கருணைக் கடலே, இங்கு உமது சீடன் துர்தமனை மன்னிப்பீராக.

Verse 20

न मे स्याद्वचनं मिथ्या कदाचिदपि सुभ्रुवः । उपायं वः प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं श्रद्धया सह

அழகிய புருவமுடையவர்களே, என் சொல் எப்போதும் பொய்யாகாது. ஆயினும் உங்களுக்கொரு வழியைச் சொல்கிறேன்; நம்பிக்கையுடன் கேளுங்கள்.

Verse 21

षोडशाब्दावधिः शापो भर्तुर्वो भविता ध्रुवम् । षोडशाब्दावधौ चैष दुर्दमो राक्षसाकृतिः

பதினாறு ஆண்டுகள் வரை உங்கள் கணவர்மீது இந்தச் சாபம் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும். அந்தப் பதினாறு ஆண்டுகளிலும் இந்த துர்தமன் ராக்ஷஸ வடிவம் தரிப்பான்.

Verse 22

यदृच्छयाचक्र तीर्थं गमिष्यति सुरांगनाः । आस्ते तत्र महायोगी गालवो विष्णुतत्परः

ஓ தேவமங்கையரே, தற்செயலாக அவன் சக்ரதீர்த்தத்திற்குச் செல்வான். அங்கே விஷ்ணுவில் முழுமையாக ஈடுபட்ட மகாயோகி காலவர் தங்கியுள்ளார்.

Verse 23

भक्ष्यार्थं तं मुनिं सोऽयं राक्षसोभिगमिष्यति । ततो गालवरक्षार्थं प्रेरितं चक्रमुत्तमम्

அந்த முனிவரை விழுங்குவதற்காக இந்த ராக்ஷஸன் அவரை அணுகுவான். அப்போது காலவரைக் காக்க உத்தமச் சக்கரம் ஏவப்பட்டு இயங்கும்.

Verse 24

विष्णुनास्य शिरो रामा हरिष्यति न संशयः । ततः स्वरूपमासाद्य शापान्मुक्तः सुदुर्दमः

ஓ ராமைகளே, விஷ்ணு இதன் தலையை நிச்சயமாக அறுப்பார்; இதில் ஐயமில்லை. பின்னர் சுதுர்தமன் தன் உண்மை வடிவை அடைந்து சாபத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 25

पतिर्वस्त्रिदिवं भूयो गंतास्त्यत्र न संशयः । ततस्त्रिदिवमासाद्य दुर्द्दमोऽयं पतिर्हि वः

உங்கள் கணவர் மீண்டும் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) செல்வார்; இதில் ஐயமில்லை. சுவர்க்கத்தை அடைந்தபின் இந்தத் துர்தமனே முன்புபோல் உங்கள் கணவராவான்.

Verse 26

रमयिष्यति सुन्दर्यो युष्मान्सुन्दरवेषभृत् । श्रीसूत उवाच । इत्युक्त्वा तु वसिष्ठस्ता दुर्दमस्य वरांगनाः

“அழகிய வேடம் தரித்த அவன், ஓ அழகிய பெண்களே, உங்களை மகிழ்விப்பான்.” ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி வசிஷ்டர் துர்தமனின் சிறந்த மகளிரை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 27

स्वाश्रमं प्रययौ तूर्णं हालास्येश्वरभक्तिमान् । अथ रामास्तमालिंग्य दुर्द्दमं पतिमातुराः

ஹாலாஸ்யேஸ்வர பக்தனான அவர் விரைந்து தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். பின்னர் துயருற்ற ராமா மகளிர் தம் கணவர் துர்தமனை அணைத்துக்கொண்டனர்।

Verse 28

रुरुदुः शोकसंविग्ना दुःखसागरमध्यगाः प्र । पश्यंतीषु तास्वेव दुर्दमो राक्षसोऽभवत्

அவர்கள் துயரால் நடுங்கி அழுதனர்; துக்கக் கடலின் நடுவில் மூழ்கியவர்களைப் போல. அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் துர்தமன் ராட்சசனாக மாறினான்।

Verse 29

महादंष्ट्रो महाकायो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः । तं दृष्ट्वा भयसंविग्ना जग्मू रामास्त्रिविष्टपम्

அவன் பெரும் கோரப்பற்களும் மாபெரும் உடலும் உடையவனாய், செந்நிறத் தாடியும் தலைமுடியும் கொண்டவனாய் இருந்தான். அவனைப் பார்த்து அச்சத்தால் நடுங்கிய ராமா மகளிர் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) சென்றனர்।

Verse 30

ततो राक्षसवेषोऽयं दुर्दमो भैरवाकृतिः । भक्षयन्प्राणिनः सर्वान्देशाद्देशं वनाद्वनम्

பின்னர் துர்தமன் ராட்சச வேடம் பூண்டு, பைரவனை ஒத்த அச்சமூட்டும் உருவம் கொண்டான். எல்லா உயிர்களையும் விழுங்கிக்கொண்டு நாடு நாடாக, காடு காடாக அலைந்தான்।

Verse 31

भ्रमन्न निलवेगोऽसौ धर्मतीर्थं ततो ययौ । एवं षोडशवर्षाणि भ्रमतोऽस्य ययुस्तदा

அமைதியின்றி அலைந்த நীলவேகன் அங்கிருந்து தர்மதீர்த்தத்திற்குச் சென்றான். இவ்வாறு அலைந்து கொண்டிருக்கையில் அவனுக்கு பதினாறு ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 32

ततस्तु षोडशाब्दांते राक्षसोयं मुनीश्वराः । भक्षितुं गालवमुनिं धर्मतीर्थनिवासिनम्

பின்னர் பதினாறு ஆண்டுகள் முடிவில், ஓ முனிவரே, இந்த ராட்சசன் தர்மதீர்த்தத்தில் வசித்த காளவ முனிவரை விழுங்கச் செல்லத் தொடங்கினான்.

Verse 33

उपाद्रवद्वायुवेगः सचास्तौषीज्जनार्दनम् । गालवेन स्तुतो विष्णुस्तदा चक्रमचोदयत्

வாயுவேகன் தாக்குவதற்காகப் பாய்ந்து வந்து ஜனார்தனனைப் போற்றினான். அப்போது காளவன் புகழ்ந்த விஷ்ணு தன் சக்கரத்தைச் செலுத்தினார்.

Verse 34

रक्षितुं गाल वमुनिं राक्षसेन प्रपीडितम् । अथागत्य हरेश्चक्रं राक्षसस्य शिरोऽहरत्

ராட்சசனால் துன்புறுத்தப்பட்ட காளவ முனிவரை காக்க ஹரியின் சக்கரம் அங்கு வந்து ராட்சசனின் தலையை அறுத்தது.

Verse 35

ततोऽयं राक्षसं देहं त्यक्त्वा दिव्यकलेवरः । विमानवरमारुह्य दुर्दमः पुष्पवर्षितः

அப்போது அந்த ராட்சச உடலை விட்டு, அவன் தெய்வீக உடல் பெற்றான். துர்தமன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, மலர்மழையால் போற்றப்பட்டான்.

Verse 36

प्रांजलिः प्रणतो भूत्वा ववन्दे तं सुदर्शनम् । तुष्टाव श्रुतिरम्याभिर्वाग्भिरग्र्याभिरादरात्

கைகூப்பி தாழ்ந்து வணங்கி, அவன் அந்த சுதர்சனனை வணங்கினான். பின்னர் பக்தியுடன் கேட்க இனிய உயர்ந்த சொற்களால் அவரைத் துதித்தான்.

Verse 37

दुर्दम उवाच । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु विष्णुहस्तैकभूषण । नमस्तेऽसुरसंहर्त्रे सहस्रादित्यतेजसे

துர்தமன் கூறினான்— ஓ சுதர்சனனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; நீர் விஷ்ணுவின் கரத்தின் ஒரே ஆபரணம். ஓ அசுரசம்ஹாரகனே, ஆயிரம் சூரியர் போன்ற தேஜஸுடையவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 38

कृपालेशेन भवतस्त्यक्त्वाहं राक्षसीं तनुम् । स्वरूपमभजं विष्णोश्चक्रायुध नमोऽस्तु ते

உமது கருணையின் சிறு துளியாலே நான் ராக்ஷச உடலைத் துறந்து என் இயல்பான சுவரூபத்தை அடைந்தேன். ஓ விஷ்ணுவின் சக்கராயுதமே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 39

अनुजानीहि मां गन्तुं त्रिदिवं विष्णुवल्लभ । भार्या मे परिशोचंति विरहातुरचेतसः

ஓ விஷ்ணுவல்லபனே, என்னை திரிதிவத்திற்கு செல்ல அனுமதியளிப்பாயாக. பிரிவால் துயருற்ற மனத்துடன் என் மனைவியர் எனக்காக அழுது வருந்துகின்றனர்.

Verse 40

त्वन्मनस्को भविष्यामि यावज्जीवं यथाह्यहम् । तथा कृपां कुरुष्व त्वं मयि चक्र नमोऽस्तु ते

நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை என் மனம் உம்மிடமே நிலைத்திருக்கும். ஆகவே ஓ சக்கரதேவனே, என்மேல் கருணை புரிவாயாக—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 41

एवं स्तुतं विष्णुचक्रं दुर्दमेन सभक्तिकम् । अनुजग्राह सहसा तथास्त्विति मुनीश्वराः

இவ்வாறு பக்தியுடன் துர்தமன் புகழ்ந்தபோது விஷ்ணுவின் சக்கரம் உடனே அருள்புரிந்து—“ததாஸ்து” என்று கூறியது, ஓ முனிவரே.

Verse 42

चक्रायुधाभ्यनुज्ञातो दुर्दमो गालवं मुनिम् । प्रणम्य तेनानुज्ञातो गन्धर्वस्त्रिदिवं ययौ

சக்கராயுதத்தின் அனுமதி பெற்ற துர்தமன், காளவ முனிவரை வணங்கினான்; அவரிடமும் அனுமதி பெற்று அந்த கந்தர்வன் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றான்.

Verse 43

दुर्दमे तु गते स्वर्गं गालवो मुनिपुंगवः । स चक्रं प्रार्थयामास विष्ण्वायुधमनुत्तमम्

துர்தமன் சுவர்க்கம் சென்றபின், முனிகளில் சிறந்த காளவர், விஷ்ணுவின் ஒப்பற்ற ஆயுதமான தெய்வச் சக்கரத்தை வேண்டினார்.

Verse 44

चक्रायुध नमामि त्वां महासुरविमर्द्दन । देवीपट्टण पर्यंते धर्मतीर्थे ह्यनुत्तमे

ஓ சக்கராயுதா, உமக்கு வணக்கம்; ஓ மஹாஸுரரை நசிப்பவனே. தேவீப்பட்டண எல்லை வரை, இந்த ஒப்பற்ற தர்மத் தீர்த்தத்தில் நீ தங்கியிருப்பாயாக.

Verse 45

सन्निधानं कुरुष्व त्वं सर्वपापविनाशनम् । त्वत्सन्निधानात्सर्वेषां स्नातानां पापिनामिह

நீ இங்கே உன் சன்னிதானத்தை நிறுவுவாயாக; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. உன் சன்னிதானத்தால் இங்கே நீராடும் பாவிகளின் பாவங்களும் க்ஷயமடைகின்றன.

Verse 46

पापनाशं कुरुष्व त्वं मोक्षं च कुरु शाश्वतम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातिं लोकस्य परिकल्पय

நீ பாவங்களை அழித்து, நித்திய மோக்ஷத்தையும் அருள்வாயாக. இந்த இடம் மக்களிடையே ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறச் செய்.

Verse 47

त्वत्सन्निधानादत्रत्यमुनीनां भयनाशनम् । इतः परं भवत्वार्य चक्रायुध नमोऽस्तु ते

உன் சன்னிதானத்தால் இங்கு வாழும் முனிவர்களின் அச்சம் நீங்குக. இனிமேல் அப்படியே ஆகுக, ஆரிய சக்ராயுதா—உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 48

भूतप्रेतपिशाचेभ्यो भयं मा भवतु प्रभो । इति संप्रार्थितं चक्रं गालवेन मुनीश्वराः

பிரபோ, பூதம்-பிரேதம்-பிசாசுகளால் அச்சம் ஏற்படாதிருக்கட்டும்—என்று காலவ முனிவர் சக்ரத்தை உருக்கமாக வேண்டினார், முனிவரேஷ்டரே.

Verse 49

तथैवा स्त्विति सम्भाष्य तस्मिंस्तीर्थे तिरोहितम् । श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितो विप्रा राक्षसस्स भवो मया

‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லி அது அந்தத் தீர்த்தத்திலேயே மறைந்தது. ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—விப்ரர்களே, அந்த ராக்ஷஸனின் தோற்றத்தை இவ்வாறு நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்.

Verse 50

माहात्म्यं चक्र तीर्थस्य कथितं च मलापहम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

மலத்தை அகற்றும் சக்ரதீர்த்தத்தின் மஹாத்மியம் கூறப்பட்டது. இதைக் கேட்டால் பூமியில் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 51

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य महाप्राज्ञ सूत पौराणिकोत्तम । आरभ्य दर्भशयनमादेवीपत्तनावधि

ரிஷிகள் கூறினர்—வ்யாசரின் சீடனே, மஹாப்ராஜ்ஞனே சூதா, புராணக் கதையுரைப்போரில் சிறந்தவனே! தர்பசயனத்திலிருந்து தொடங்கி தேவீபத்தனம் வரை உள்ள புனித வரலாற்றை எமக்கு உரைப்பாயாக।

Verse 52

बहुव्यायामसंयुक्तं चक्रतीर्थमनुत्तमम् । ययौ विच्छिन्नतां मध्ये कथं कथय सांप्रतम्

மிகுந்த முயற்சியுடன் தொடர்புடைய அந்த ஒப்பற்ற சக்ரதீர்த்தம் நடுவில் எவ்வாறு துண்டிக்கப்பட்டது? அதை இப்போது எமக்கு கூறுவாயாக।

Verse 53

एनं मनसि तिष्ठन्तं संशयं छेत्तुमर्हसि । श्रीसूत उवाच । पुरा हि पर्वताः सर्वे जातपक्षा मनोजवाः

இந்த ஐயம் எங்கள் மனத்தில் நிலைத்துள்ளது; அதை நீக்குதல் உமக்கே உரியது. ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—பண்டைக் காலத்தில் உண்மையாகவே எல்லா மலைகளும் இறக்கைகள் பெற்று மனவேகத்துடன் நகர்ந்தன।

Verse 54

पर्यंतपर्वतै सार्द्धं चेरुराकाशमार्गगाः । नगरेषु च राष्ट्रेषु ग्रामेषु च वनेषु च

தம்மைச் சூழ்ந்த எல்லைமலைத் தொடர்களுடன் அவர்கள் ஆகாயப் பாதைகளில் உலாவினர்—நகரங்கள், நாடுகள், கிராமங்கள், காடுகள் ஆகியவற்றின் மேல் வழியாகவும்।

Verse 55

आप्लुत्याप्लुत्य तिष्ठंति पर्वताः सर्वतो भुवि । आक्रम्याक्रम्य तिष्ठंति यत्रयत्र महीधराः

மீண்டும் மீண்டும் தாவி மலைகள் பூமியெங்கும் நின்றன; மீண்டும் மீண்டும் அழுத்தி நிலைபெற்று, அந்த மஹீதரர்கள் எங்கே எங்கே விரும்பினார்களோ அங்கே அங்கே தங்கினார்கள்।

Verse 56

तत्रतत्र नरा गावस्तथान्ये प्राणिसंचयाः । मरणं सहसा प्रापुः पीड्यमाना महीधरैः

அங்கங்கே மனிதரும், பசுக்களும், பிற உயிரினக் கூட்டங்களும் மலைகளால் நசுக்கப்பட்டு துன்புற்று திடீரென மரணத்தை அடைந்தன।

Verse 57

ब्राह्मणादिषु वर्णेषु नष्टेषु समनन्तरम् । यज्ञाद्यभावात्सहसा देवता व्यसनं ययुः

பிராமணர் முதலிய வர்ணங்கள் அழிந்த உடனே, யாகாதி கர்மங்கள் நிற்றலால் தேவர்கள் திடீரென துன்பநிலைக்குள் வீழ்ந்தனர்।

Verse 58

तत इन्द्रो महाक्रुद्धो वज्रमादाय वेगवान् । चिच्छेद सहसा पक्षान्पर्वतानां तरस्विनाम्

அப்போது மிகக் கோபமுற்ற இந்திரன் வேகமாக வஜ்ரத்தை எடுத்துக் கொண்டு வலிமைமிக்க மலைகளின் இறக்கைகளை உடனே வெட்டினான்।

Verse 59

छिद्यमानच्छदाः सर्वे वासवेन महीधराः । अनन्यशरणा भूत्वा समुद्रं प्राविशन्भयात्

வாசவன் இறக்கைகளை வெட்டிக் கொண்டிருக்க, எல்லா மலைகளும் வேறு சரணம் இன்றி அச்சத்தால் கடலில் புகுந்தன।

Verse 60

अचलेषु च सर्वेषु पतत्सु लवणार्णवे । निपेतुरर्णवभ्रांत्या चक्रतीर्थेपि केचन

எல்லா மலைகளும் உப்புக் கடலில் விழுந்தபோது, சிலர் கடல் என மயங்கி சக்கரதீர்த்தத்திலும் விழுந்தனர்।

Verse 61

पतितैः पर्वतैस्तैस्तु मध्यतः पूरितोदरम् । चक्रतीर्थं महापुण्यं मध्ये विच्छेदमाययौ

வீழ்ந்த அந்த மலைகளால் நடுப்பகுதியின் பள்ளம் நிரம்பியது. ஆகவே மகாபுண்ணியமான சக்ரதீர்த்தத்தின் நடுவில் ஒரு பிளவு ஏற்பட்டது.

Verse 62

यदृच्छया महाशैलाः पार्श्वयोस्तत्र नापतन् । अतो वै दर्भशयने तथा देवीपुरेऽपि च

நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால் அங்கே இரு பக்கங்களிலும் பெரிய பாறைகள் விழவில்லை. ஆகவே தர்பசயனத்திலும், அதுபோல தேவீபுரத்திலும், இவ்வுண்மை நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 63

विच्छिन्नमध्यं तद्द्वेधा विभक्तमिव दृश्यते । मध्यतः पतितैः शैलैश्चक्रतीर्थं स्थलीकृतम्

நடுப்பகுதி துண்டிக்கப்பட்டதால் அது இரண்டாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றுகிறது. நடுவில் விழுந்த பாறைகளால் சக்ரதீர்த்தம் நிலமாக (ஸ்தலீக்ருதம்) ஆனது.

Verse 64

श्रीसूत उवाच । युष्माकमेवं कथितं मुनीन्द्रा यन्मध्यतस्तीर्थमिदं स्थली कृतम् । यथा महीध्राः सहसा बिडौजसा विच्छिन्नपक्षा इह पेतुरुन्नताः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—முனீந்திரர்களே! நீங்கள் சொன்னபடி இந்த தீர்த்தத்தின் நடுப்பகுதி நிலமாக ஆனது; வல்லவன் (இந்திரன்) வெட்டிய இறக்கைகளுடன் உயர்ந்த மலைகள் திடீரென இங்கே விழுந்ததுபோல்.