Adhyaya 52

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भूयोऽप्यहं प्रवक्ष्यामि सेतुमुद्दिश्य वैभवम् । युष्माकमादरेणाहं शृणुध्वं मुनिपुंगवाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—மீண்டும் சேதுவை முன்னிட்டு அதன் வைபவத்தை நான் உரைப்பேன். ஓ முனிவரச் சிறந்தோரே! பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் கேளுங்கள்.

Verse 2

स्थानानामपि सर्वेषामेतत्स्थानं महत्तरम् । अत्र जप्तं हुतं तप्तं दत्तं चाक्षय मुच्यते

எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் இத்தலம் மிகச் சிறந்தது. இங்கே செய்யப்படும் ஜபம், ஹோமம், தவம், தானம் ஆகிய அனைத்தும் அழியாத (அக்ஷய) பலனைத் தரும் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 3

अस्मिन्नेव महास्थाने धनुष्कोटौ निमज्जनात् । वाराणस्यां दशसमावासपुण्यफलं भवेत्

இம்மகாதீர்த்தத்தில் தனுஷ்கோடியில் மூழ்கி நீராடினால், வாராணசியில் பத்து ஆண்டுகள் தங்கியதற்குச் சமமான புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 4

तस्मिंस्थले धनुष्कोटौ स्नात्वा रामेश्वरं शिवम् । दृष्ट्वा नरो भक्तियुक्तस्त्रिदिनानि वसेद्द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! அத்தலத்தில் தனுஷ்கோடியில் நீராடி, ராமேஸ்வரராகிய சிவபெருமானை தரிசித்து, பக்தியுடையவர் மூன்று நாட்கள் அங்கே தங்க வேண்டும்.

Verse 5

पुण्डरीकपुरे तेन दशवत्सरवासजम् । पुण्यं भवति विप्रेंद्रा महापातकनाश नम्

ஓ விப்ரேந்திரர்களே! புண்டரீகபுரத்தில் அந்த விரதத்தை அனுஷ்டித்தால் பத்து ஆண்டுகள் தங்கியதற்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கும்; அது மகாபாதகங்களை அழிப்பதாகும்.

Verse 6

अष्टोत्तरसहस्रं तु मंत्रमाद्यं षडक्षरम् । अत्र जप्त्वा नरो भक्त्या शिवसायुज्यमाप्नुयात्

இங்கே பக்தியுடன் ஆதியான ஷடாக்ஷர மந்திரத்தை ஆயிரத்து எட்டு முறை ஜபிப்பவன் சிவசாயுஜ்யம் (சிவனுடன் ஒன்றுதல்) அடைவான்.

Verse 7

मध्यार्जुने कुंभकोणे मायूरे श्वेतकानने । हालास्ये च गजारण्ये वेदारण्ये च नैमिषे

மத்தியார்ஜுனம், கும்பகோணம், மாயூரம், ஸ்வேதகானனம்; மேலும் ஹாலாஸ்யம், கஜாரண்யம், வேதாரண்யம், நைமிஷம்—இவ்வெல்லா புண்ணியத் தலங்களிலும் தலமகிமை புகழ்பெற்றது.

Verse 8

श्रीपर्वते च श्रीरंगे श्रीमद्वृद्धगिरौ तथा । चिदंबरे च वल्मीके शेषाद्रावरुणाचले

ஸ்ரீபர்வதம், ஸ்ரீரங்கம், ஸ்ரீமத் வ்ருத்தகிரி; மேலும் சிதம்பரம், வால்மீகம், சேஷாத்ரி, அருணாசலம்—இவையும் புகழ்பெற்ற புண்ணிய பீடங்கள்.

Verse 9

श्रीमद्दक्षिणकैलासे वेंकटाद्रौ हरिस्थले । कांचीपुरे ब्रह्मपुरे वैद्येश्वरपुरे तथा

ஸ்ரீமத் தக்ஷிண-கைலாசம், வேங்கடாத்ரி, ஹரிஸ்தலம்; காஞ்சீபுரம், பிரஹ்மபுரம், வைத்தீஸ்வரபுரம்—இத்தகைய புண்ணியத் தலங்களின் புனிதம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

Verse 10

अन्यत्रापि शिवस्थाने विष्णुस्थाने च सत्तमाः । वर्षवासभवं पुण्यं धनुष्कोटौ नरो मुदा

அரியோர்களே, பிற சிவஸ்தலங்களிலும் விஷ்ணுஸ்தலங்களிலும் ஆண்டுதோறும் தங்குவதால் உண்டாகும் புண்ணியம் போற்றப்படுகிறது; ஆனால் தனுஷ்கோடியில் இந்தக் க்ஷேத்திரப் பிரபாவத்தால் மனிதன் மகிழ்ச்சியுடன் அதையே பெறுகிறான்.

Verse 11

माघमासे यदि स्नायादाप्नोत्येव न संशयः । इमं सेतुं समुद्दिश्य द्वौ समुद्राविति श्रुतिः

மாசி (மா஘) மாதத்தில் நீராடினால், ஐயமின்றி அவன் (வாக்குறுதியான) பலனை அடைவான். இந்த சேதுவை குறித்து ஸ்ருதியில் ‘இரண்டு சமுத்திரங்கள்’ என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

Verse 12

विद्यते ब्राह्मणश्रेष्ठा मातृभूता सनातनी । अदो यद्दारुरित्यन्या यत्रास्ति मुनिपुंगवाः

பிராமணச் சிறந்தோர்களே, தாய்போல் அதிகாரமுடைய சனாதன ஸ்ருதி ஒன்று உள்ளது. மேலும் ‘அதோ யத் தாருஃ…’ என்று தொடங்கும் மற்றொரு ஸ்ருதியும் அங்கே (சாட்சியாக) உள்ளது, முனிவர்தலைவர்களே.

Verse 13

विष्णोः कर्माणि पश्यंती सेतुवैभवशंसिनी । श्रुतिरस्ति तथान्यापि तद्विष्णोरिति चापरा

விஷ்ணுவின் செயல்களை ‘காண்கின்ற’தும் சேதுவின் வைபவத்தைப் புகழ்கின்றதுமான ஒரு ஸ்ருதி உள்ளது. அதுபோல இன்னொரு ஸ்ருதியும் உள்ளது; மேலும் ஒன்று ‘தத் விஷ்ணோஃ…’ என்று கூறுகிறது.

Verse 14

इतिहासपुराणानि स्मृतयश्च तपोधनाः । एकवाक्यतया सेतुमाहात्म्यं प्रबुवंति हि

தபோதனர்களே, இதிகாசங்களும் புராணங்களும் ஸ்மிருதிகளும் ஒரே குரலில் சேதுவின் மஹாத்மியத்தை உறுதியாகப் பிரகடனம் செய்கின்றன.

Verse 15

चंद्रसूर्योपरागेषु कुर्व न्सेत्ववगाहनम् । अविमुक्ते दशाब्दं तु गंगास्नानफलं लभेत्

சந்திரகிரகணம் அல்லது சூரியகிரகணம் நேரத்தில் சேதுவில் நீராடுபவன், அவிமுக்த (காசி)யில் பத்து ஆண்டுகள் கங்கையில் நீராடிய புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 16

कोटिजन्मकृतं पापं तत्क्षणेनैव नश्यति । अश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्नोत्य नुत्तमम्

கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது; ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களுக்குச் சமமான உத்தம பலன் கிடைக்கிறது.

Verse 17

विषुवायनसंक्रांतौ शशिवारे च पर्वणि । सेतुदर्शनमात्रेण सप्तजन्मार्जिताशुभम्

விஷுவம், அயன மாற்றம், சூரிய சங்கிராந்தி, மேலும் திங்கட்கிழமையில் வரும் புனிதப் பர்வ நாள்களில்—சேதுவை காண்பதாலேயே ஏழு பிறவிகளில் சேர்ந்த அசுபம் நீங்கும்.

Verse 18

नश्यते स्वर्गतिं चैव प्रयांति द्विजपुंगवाः । मकरस्थे रवौ माघे किंचिदभ्युदिते रवौ

ஓ த்விஜசிறந்தவர்களே! அசுபம் அழிந்து, அவர்கள் ஸ்வர்ககதியை அடைகிறார்கள்—மிகவும் மாக மாதத்தில், சூரியன் மகரத்தில் இருந்து, சூரியன் சிறிதளவு உதித்த நேரத்தில்.

Verse 19

स्नात्वा दिनत्रयं मर्त्यो धनुष्कोटौ विपातकः । गंगादिसर्वतीर्थेषु स्नानपुण्यमवाप्नुयात्

தனுஷ்கோட்டியில் மூன்று நாட்கள் நீராடினால், மகாபாதகனான மனிதனும் கங்கை முதலிய எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 20

धनुष्कौटौ नरः कुर्यात्स्नानं पंचदिनेषु यः । अश्वमेधादिपुण्यं च प्राप्नुयाद्ब्राह्मणोत्तमाः

ஓ பிராமணோத்தமர்களே, தனுஷ்கோடியில் ஐந்து நாட்கள் நீராடும் மனிதன் அஸ்வமேதம் முதலான மகாயாகங்களின் புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 21

चांद्रायणादिकृच्छ्राणामनुष्ठानफलं लभेत् । चतुर्णामपि वेदानां पारायणफलं तथा

அவன் சாந்திராயண முதலான க்ருச்சிர விரதங்களின் அனுஷ்டானப் பயனையும், அதுபோல நான்கு வேதங்களின் பாராயணப் பயனையும் பெறுவான்.

Verse 22

माघमासे दशाहःसु धनुष्कोटौ निमज्जनात् । ब्रह्महत्यायुतं नश्येन्नात्र कार्या विचारणा

மাঘ மாதத்தில் பத்து நாட்கள் தனுஷ்கோடியில் மூழ்கினால், பிரம்மஹத்த்யை எனும் பத்தாயிரம் பாவங்களும் அழியும்; இதில் ஐயமோ விவாதமோ வேண்டாம்.

Verse 23

माघमासे धनुष्कोटौ दशपंचदिनानि यः । स्नानं करोति मनुजः स वैकुंठमवाप्नुयात्

மাঘ மாதத்தில் தனுஷ்கோடியில் பதினைந்து நாட்கள் நீராடும் மனிதன் வைகுண்டத்தை அடைவான்.

Verse 24

माघमासे रामसैतौ स्नानं विंशद्दि नं चरन् । शिवसामीप्यमाप्नोति शिवेन सह मोदते

மাঘ மாதத்தில் ராமசேதுவில் இருபது நாட்கள் தொடர்ந்து நீராடுபவன் சிவனின் சாமீப்யத்தை அடைந்து, சிவனுடன் சேர்ந்து ஆனந்துறுவான்.

Verse 25

पंचविंशद्दिनं स्नानं कुर्वन्सारूप्यमाप्नुयात् । स्नानं त्रिंशद्दिनं कुर्वन्सायुज्यं लभते ध्रुवम्

இருபத்தைந்து நாட்கள் புனித நீராடல் செய்தால் பகவத்-ரூப ஒற்றுமையான சாரூப்யம் கிடைக்கும். முப்பது நாட்கள் நீராடினால் ஆண்டவருடன் சாயுஜ்யம்—முழு ஒன்றுபாடு—நிச்சயமாக பெறுவான்.

Verse 26

अतोऽवश्यं रामसेतौ माघमासे द्विजोत्तमाः । स्नानं समाचरेद्विद्वान्किंचिदभ्युदिते रवौ

ஆகையால், ஓ த்விஜோத்தமரே! மாக மாதத்தில் ராமசேதுவில் நிச்சயமாக புனித நீராடல் செய்ய வேண்டும். சூரியன் சிறிது உயர்ந்த பின் ஞானிகள் அதை ஆற்றுக.

Verse 27

चंद्रसूर्योपरागे च तथैवार्द्धोदये द्विजाः । महोदये रामसेतौ स्नानं कुर्वन्द्विजोत्तमाः

சந்திர கிரகணம், சூரிய கிரகணம் ஆகிய வேளைகளிலும், அதுபோல அர்த்தோதய காலத்திலும், ஓ த்விஜோத்தமரே! குறிப்பாக மகோதயத்தில் ராமசேதுவில் சிறந்த த்விஜர்கள் புனித நீராடல் செய்கின்றனர்.

Verse 28

अनेकक्लेशसंयुक्तं गर्भवासं न पश्यति । ब्रह्महत्यादिपापानां नाशकं च प्रकीर्तितम्

பல துன்பங்களால் நிறைந்த கர்ப்பவாசத்தை அவன் மீண்டும் காணான். இது பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாபங்களையும் அழிப்பதாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 29

सर्वेषां नरकाणां च बाधकं परिकीर्तितम् । संपदामपि सर्वासां निदानं परिकीर्तितम्

இது எல்லா நரகங்களையும் தடுக்கும்—அகற்றும்—என்று போற்றப்படுகிறது. மேலும் எல்லா செல்வங்களுக்கும் காரணமெனவும் போற்றப்படுகிறது.

Verse 30

इन्द्रादिसर्वलोकानां सालोक्यादिप्रदं तथा । चंद्रसूर्योपरागे च तथैवार्द्धोदये द्विजाः

இது இந்திரன் முதலான எல்லா உலகங்களிலும் சாலோக்யம் முதலிய தெய்வ நிலைகளை அருள்வதாகும். சந்திர‑சூரிய கிரகணத்திலும், அதுபோல அர்த்தோதய நேரத்திலும், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே—

Verse 31

महोदये धनुष्कोटौ मज्जनं त्वतिनिश्चितम् । रावणस्य विनाशार्थं पुरा रामेण निर्मि तम्

மகோதய காலத்தில் தனுஷ்கோட்டியில் நீராடுதல் நிச்சயமாக மிகுந்த பலன் தருவதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ராவணன் அழிவிற்காகப் பழங்காலத்தில் ராமனால் இது அமைக்கப்பட்டது।

Verse 32

सिद्धचारणगंधर्वकिन्नरोरगसेवितम् । ब्रह्मदेवर्षिराजर्षिपितृसंघनिषेवितम्

இது சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர், கின்னரர், நாகர் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படுகிறது; மேலும் பிரம்மா, தேவரிஷி, ராஜரிஷி மற்றும் பித்ருகணங்களாலும் தொடர்ந்து போற்றப்படுகிறது।

Verse 33

ब्रह्मादिदेवतावृंदैस्सेवितं भक्तिपूर्वकम् । पुण्यं यो रामसेतुं वै संस्मरन्पुरुषो द्विजाः

பிரம்மா முதலான தேவர்களின் கூட்டம் இதை பக்தியுடன் சேவிக்கிறது. ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, ராமசேதுவை நினைவுகூரும் மனிதன் நிச்சயமாகப் புண்ணியவான்.

Verse 34

स्नायाच्च यत्र कुत्रापि तटाकादौ जलाशये । न तस्य दुष्कृतं किंचिद्भविष्यति कदाचन

அவன் எங்கு வேண்டுமானாலும்—குளம் முதலிய எந்த நீர்நிலையிலும்—நீராடினாலும், அவனுக்கு எந்தத் தீவினையும் எப்போதும் எஞ்சாது.

Verse 35

सेतुमध्यस्थतीर्थेषु मुष्टिमात्रप्रदानतः । नश्यंति सकला रोगा भ्रूणहत्यादयस्तथा

சேதுவின் நடுப்பகுதியில் உள்ள தீர்த்தங்களில் ஒரு கைப்பிடி அளவு தானம் செய்தால்கூட எல்லா நோய்களும் அழியும்; அதுபோல கருக்கொலை முதலான மகாபாபங்களும் நீங்கும்.

Verse 36

रामेण धनुषः पुण्यां यो रेखां पश्यते कृताम् । न तस्य पुनरावृत्तिर्वैकुंठात्स्यात्कदाचन

ராமன் தன் வில்லால் இட்ட அந்தப் புனித ரேகையை யார் காண்கிறாரோ, அவருக்கு வைகுண்டத்திலிருந்து எந்நாளும் மீள்வருதல் இல்லை; மறுபிறவி இல்லை.

Verse 37

धनुष्कोटिरिति ख्याता या लोके पापनाशिनी । विभीषणप्रार्थनया कृता रामेण धीमता

உலகில் ‘தனுஷ்கோடி’ எனப் புகழ்பெற்ற பாபநாசினியான அந்தத் தலம், விபீஷணனின் வேண்டுதலின்படி ஞானமிகு ராமனால் நிறுவப்பட்டது.

Verse 38

धनुष्कोटिर्महापुण्या तस्यां स्नात्वा सभक्तिकम् । दद्याद्दानानि वित्तानां क्षेत्राणां च गवां तथा

தனுஷ்கோடி மிகப் பெரும் புண்ணியத்தைக் கொடுப்பது. அங்கே பக்தியுடன் நீராடி, செல்வம், நிலம், மேலும் பசுக்கள் முதலியவற்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 39

तिलानां तंडुलानां च धान्यानां पयसां तथा । वस्त्राणां भूषणानां च माषाणामोदनस्य च

எள், அரிசி, பிற தானியங்கள் மற்றும் பால்; ஆடைகள், அணிகலன்கள்; மேலும் உளுந்து மற்றும் சமைத்த அன்னம்—இவையும் தானமாக அளிக்கலாம்.

Verse 40

दध्नां घृतानां वारीणां शाकानामप्युदश्विताम् । शुद्धानां शर्कराणां च सस्यानां मधुनां तथा

தயிர், நெய், நீர், காய்கறிகள் மற்றும் கீரைகள்; தூய சர்க்கரை; வயல்விளைச்சல் மற்றும் தேன்—இவையும் தானமாக அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 41

मोदकानामपूपानामन्येषां दानमेवच । रामसेतौ द्विजाः प्रोक्तं सर्वाभीष्टप्रदायकम्

மோதகம், அபூபம் (அப்பம்/பணியாரம் போன்ற இனிப்பு) மற்றும் பிற பொருட்களின் தானமும்—ஓ த்விஜர்களே—ராமசேதுவில் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது।

Verse 42

अतो दद्याद्रामसेतौ वित्तलोभ विवर्जितः । दत्तं हुतं च तप्तं च जपश्च नियमादिकम्

ஆகையால் ராமசேதுவில் செல்வ ஆசையை விட்டு தானம் செய்ய வேண்டும். தானம், ஹோமம், தவம், ஜபம், நியமாதி ஒழுக்கங்கள்—இவை அனைத்தும் அங்கு செய்யத்தக்கவை।

Verse 43

श्रीरामधनुषः कोटावनंतफलदं भवेत् । तेन वेदाश्च तुष्यंति तुष्यंति पितरस्तथा

ஸ்ரீ ராமனின் வில்லின் முனையில் (தனுஷ்கோடியில்) அந்த அனுஷ்டானம் முடிவற்ற பலன் தருவதாகும். அதனால் வேதங்கள் திருப்தி அடைகின்றன; பித்ருக்களும் அதுபோல திருப்தி அடைகின்றனர்।

Verse 44

तुष्यंति मुनयः सर्वे ब्रह्माविष्णुः शिवस्तथा । नागाः किंपुरुषा यक्षाः सर्वे तुष्यंति निश्चितम्

அனைத்து முனிவர்களும் மகிழ்வர்—பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனும் கூட. நாகர்கள், கிம்புருஷர்கள், யக்ஷர்கள்—அனைவரும் உறுதியாக மகிழ்வர்।

Verse 45

स्वयं च पूतो भवति धनुष्कोट्यवलो कनात् । स्ववंशजान्नरान्सर्वान्पावयेच्च पितामहान्

வில் முனையின் (கோடி) தரிசனம் மட்டும் செய்தாலே மனிதன் தானே தூய்மையடைகிறான்; தன் குலத்தில் பிறந்த அனைவரையும், பிதாமகர்களையும் கூடப் புனிதப்படுத்துகிறான்।

Verse 46

तारयेच्च कुलं सर्वं धनुष्कोट्यवलोकनात् । रामस्य धनुषः कोट्या कृतरेवावगाहनात्

வில் முனையின் தரிசனத்தால் முழுக் குலமும் கரையேறும்; ஸ்ரீ ராமனின் வில் முனையால் வரையப்பட்ட கோடு உள்ள இடத்தில் நீராடினால், அந்தத் தரிப்புப் புண்ணியம் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்।

Verse 47

पंचपातककोटीनां नाशः स्यात्तत्क्षणे ध्रुवम् । श्रीरामधनुषः कोट्या रेखां यः पश्यते कृताम्

ஸ்ரீ ராமனின் வில் முனையால் வரையப்பட்ட கோட்டை யார் தரிசிக்கிறாரோ, அவருக்கு அந்தக் கணமே பஞ்சமஹாபாதகங்களின் கோடிக்கணக்கான பாவங்கள் நிச்சயமாக அழிகின்றன।

Verse 48

अनेकक्लेशसंपूर्णं गर्भवासं न पश्यति । यत्र सीताऽनलं प्राप्ता तस्मिन्कुंडे निमज्जनात्

சீதா அக்னியில் புகுந்த அந்தக் குளத்தில் மூழ்கினால், பல துன்பங்கள் நிறைந்த கர்ப்பவாசத்தை மீண்டும் காண வேண்டியதில்லை (அதாவது மறுபிறவி இல்லை)।

Verse 49

भ्रूणहत्याशतं विप्रा नश्यति क्षणमात्रतः । यथा रामस्तथा सेतुर्यथा गंगा तथा हरिः

ஓ பிராமணர்களே! கருக்கொலைப் பாவம் நூறு செய்ததினும் அது கணநேரத்தில் அழிகிறது. ராமன் எப்படியோ அப்படியே சேது; கங்கை எப்படியோ அப்படியே ஹரி (விஷ்ணு)।

Verse 50

गंगे हरे रामसेतो त्विति संकीर्तयन्नरः । यत्र क्वापि बहिः स्नायात्तेन याति परां गतिम्

‘கங்கே, ஹரே, ராம-சேது’ என்று சங்கீர்த்தனம் செய்து எங்கு வெளியே எந்த நீரிலும் நீராடினாலும், அதனால் அவன் பரமகதியை அடைகிறான்.

Verse 51

सेतावर्धोदये स्नात्वा गन्धमादनपर्वते । पितॄनुद्दिश्य यः पिंडान्दद्यात्सर्षपमात्रकान्

‘சேது-வர்தோதய’ எனும் நல்வேளையில் சேதுவிலும் கந்தமாதன மலைப்பகுதியிலும் நீராடி, பித்ருக்களை நோக்கி கடுகளவு பிண்டங்களை யார் அளிக்கிறாரோ—

Verse 52

पितरस्तृप्तिमायांति यावच्चंद्रदिवाकरौ । शमीपत्रप्रमाणं तु पितॄनुद्दिश्य भक्तितः

பித்ருக்களை நோக்கி பக்தியுடன் சாமி இலை அளவுக்கேனும் அர்ப்பணம் செய்தால், சந்திரன் சூரியன் நிலைக்கும் வரை பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 53

द्विजेन पिण्डं दत्तं चेत्सर्वपापविमोचितः । स्वर्गस्थो मुक्तिमायाति नरकस्थो दिवं व्रजेत्

ஒரு த்விஜன் (பிராமணன்) பிண்டம் அளித்தால், அவர் (பித்ரு) எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்; சொர்க்கத்தில் இருந்தால் மோக்ஷம் அடைகிறார், நரகத்தில் இருந்தால் தேவருலகை அடைகிறார்.

Verse 54

सेतौ च पद्मनाभे च गोकर्णे पुरुषोत्तमे । उदन्वदंभसि स्नानं सार्वकालिकमीप्सितम्

சேது, பத்மநாப, கோகர்ண, புருஷோத்தமம் ஆகிய தலங்களில் கடல்நீரில் நீராடுதல் எல்லாக் காலங்களிலும் விரும்பத்தக்கதும் புண்ணியமளிப்பதும் ஆகும்.

Verse 55

शुक्रांगारकसौरीणां वारेषु लवणांभसि । संतानकामी न स्नाया त्सेतोरन्यत्र कर्हिचित्

சந்தானம் விரும்புவோர் சுக்கிரன் (வெள்ளி), அங்காரகன் (செவ்வாய்), சனி (சனி) நாட்களில் உப்புக் கடலில் நீராடக் கூடாது; சேதுவைத் தவிர வேறு எங்கும் எப்போதும் நீராட வேண்டாம்।

Verse 56

अकृतप्रेतकार्यो वा गर्भिणीपतिरेव वा । न स्नायादुदधौ विद्वान्सेतोरन्यत्र कर्हिचित्

பிரேதகாரியம் (சிராத்தாதி) இன்னும் செய்யாதவரோ, கர்ப்பிணி மனைவியின் கணவரோ—அத்தகைய ஞானி சேதுவைத் தவிர வேறு எங்கும் கடலில் நீராடக் கூடாது।

Verse 57

न कालापेक्षणं सेतोर्नित्यस्नानं प्रशस्यते । वारतिथ्यृक्षनियमाः सेतोरन्यत्र हि द्विजाः

சேதுவில் காலக் கட்டுப்பாடு இல்லை; அங்கு தினசரி நீராடல் புகழப்படுகிறது. ஆனால் சேதுவிற்கு வெளியே, ஓ இருபிறப்பினரே, வாரம்–திதி–நட்சத்திர விதிகளை அவசியம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 58

उद्दिश्य जीवतः स्नायान्न तु स्नायान्मृतान्प्रति । कुशैः प्रतिकृतिं कृत्वा स्नापयेत्तीर्थवारिभिः

இங்கு நீராடுதல் உயிருள்ளோரின் நலனை நோக்கி செய்ய வேண்டும்; இறந்தோரைக் குறித்துப் நீராடக் கூடாது. இறந்தோருக்காக குசா புல்லால் ஒரு குறியுருவம் செய்து, தீர்த்த நீரால் அதனை நீராட்ட வேண்டும்।

Verse 59

इमं मंत्रं समुच्चार्य प्रसन्नेंद्रियमानसः । कुशोऽसि त्वं पवित्रोऽसि विष्णुना विधृतः पुरा

புலன்களும் மனமும் அமைதியுடன் இம்மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்— ‘நீ குசா; நீ தூயவன்; பழங்காலத்தில் விஷ்ணு உன்னைத் தாங்கினார்।’

Verse 60

त्वयि स्नाते स च स्नातो यस्यैतद्ग्रंधिवन्धनम् । सर्वत्र सागरः पुण्यः सदा पर्वणि पर्वणि

ஹே குசப்-பிரதிமையே! நீ நீராடினால், இந்தக் கிரந்தி-பந்தனம் யாருக்கோ அவர் கூட நீராடியவராவார். கடல் எங்கும் புனிதம்; குறிப்பாக ஒவ்வொரு பர்வ நாளிலும்.

Verse 61

सेतौ सिन्ध्वब्धिसंयोगे गंगासागर संगमे । नित्यस्नानं हि निर्दिष्टं गोकर्णे पुरुषोत्तमे

சேதுவில், நதி-கடல் சங்கமத்தில், கங்கை-சாகர சங்கமத்தில் தினசரி நீராடல் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அதுபோல கோகர்ணத்திலும் புருஷோத்தமத்திலும்.

Verse 62

नापर्वणि सरिन्नाथं स्पृशेदन्यत्र कर्हिचित् । पितॄणां सर्वदेवानां मुनीनामपि शृण्वताम्

பர்வ காலமல்லாத வேளையில் வேறெங்கும் எப்போதும் நதிகளின் நாதனான (புனித நீரோட்டமான) அந்தத் தீர்த்தத்தைத் தொடக்கூடாது—என்று பித்ருக்கள், எல்லாத் தேவர்கள், கேட்கும் முனிவர்களும் உரைக்கின்றனர்.

Verse 63

प्रतिज्ञामकरोद्रामः सीतालक्ष्मणसंयुतः । मया ह्यत्र कृते सेतौ स्नानं कुर्वंति ये नराः

சீதா, லக்ஷ்மணன் உடனிருந்த ஸ்ரீராமர் ஒரு பிரதிஞ்ஞை செய்தார்—‘என்னால் இங்கே அமைக்கப்பட்ட சேதுவில் யார் நீராடுகிறார்களோ…’

Verse 64

मत्प्रसादेन ते सर्वे यास्यंति पुनर्भवम् । नश्यंति सर्वपापानि मत्सेतोरवलोकनात्

‘என் அருளால் அவர்கள் அனைவரும் நல்வாழ்வான மறுபிறப்பை அடைவார்கள்; என் சேதுவை தரிசிப்பதாலேயே எல்லாப் பாவங்களும் அழியும்.’

Verse 65

रामनाथस्य माहात्म्यं मत्सेतोरपि वैभवम् । नाहं वर्णयितुं शक्तो वर्षकोटिशतैरपि

ராமநாதரின் மகிமையும், என் ராமசேதுவின் வைபவமும்—கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளாலும் நான் வருணிக்க இயலாதவன்.

Verse 66

इति रामस्य वचनं श्रुत्वा देवमहर्षयः । साधुसाध्विति संतुष्टाः प्रशशंसुश्च तद्वचः

ராமரின் இவ்வசனத்தை கேட்ட தேவமகாரிஷிகள் மகிழ்ந்து “சாது, சாது” என்று கூறி அந்த உரையைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 67

सेतुमध्ये चतुर्वक्त्रः सर्वदेवसमन्वितः । अध्यास्ते तस्य रक्षार्थमीश्वरस्याज्ञया सदा

சேதுவின் நடுவில், எல்லாத் தேவர்களுடனும் கூடிய சதுர்வக்த்ர பிரம்மா, ஈசுவரின் ஆணையால் எப்போதும் அதன் காவலுக்காக அமர்ந்திருக்கிறார்.

Verse 68

रक्षार्थं रामसेतौ हि सेतुमाधवसंज्ञया । महाविष्णुः समध्यास्ते निबद्धो निगडेन वै

ராமசேதுவின் காவலுக்காகவே மகாவிஷ்ணு ‘சேது-மாதவ’ என்ற நாமத்துடன் அங்கே நடுவில் அமர்ந்துள்ளார்; தெய்வ விதியின் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டதுபோல்.

Verse 69

महर्षयश्च पितरो धर्मशास्त्रप्रवर्तकाः । देवाश्च सहगन्धर्वाः सकिन्नरमहोरगाः

மகாரிஷிகள், பித்ருக்கள், தர்மசாஸ்திரத்தைப் பரப்பியோர், மேலும் தேவர்கள்—கந்தர்வர், கின்னரர், மகோரகர் (மகாநாகர்) உடனாக—அங்கே தங்குகின்றனர்.

Verse 70

विद्याधराश्चारणाश्च यक्षाः किंपुरुषास्तथा । अन्यानि सर्वभूताति वसंत्यस्मिन्नहर्निशम्

வித்தியாதரர், சாரணர், யட்சர், கிம்புருஷர் முதலியோர் மற்றும் எல்லாவகை உயிர்களும்—இங்கு பகலும் இரவும் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 71

सोऽहं दृष्टः श्रुतो वापि स्मृतः स्पृष्टोऽवगाहितः । सर्वस्माद्दुरिता त्पाति रामसेतुर्द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! ராமசேது—அதை கண்டாலும், கேட்டாலும், நினைத்தாலும், தொட்டாலும், அல்லது அதில் அவகாஹனம் (நீராடி இறங்குதல்) செய்தாலும்—எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் காக்கிறது.

Verse 72

सेतावर्धोदये स्नानमानंदप्राप्तिकारणम् । मुक्तिप्रदं महापुण्यं महानरकनाशनम्

சேதுவில் புனித அர்த்தோதயத்தில் நீராடுதல் ஆனந்தப் பெறுதற்குக் காரணம்; அது முக்தி அளிக்கும், மஹாபுண்யம் தரும், மஹாநரகங்களை அழிக்கும்.

Verse 73

पौषे मासे विष्णुभस्थे दिनेशे भानोर्वारे किंचिदुद्यद्दिनेशे । युक्ताऽमा चेन्नागहीना तु पाते विष्णोरृक्षे पुण्यमर्धोदयं स्यात्

பௌஷ மாதத்தில், சூரியன் மகர (விஷ்ணுப) ராசியில் இருக்கும் போது, ஞாயிற்றுக்கிழமை, சூரியன் சிறிது உதயமாகும் வேளையில்—அமாவாசை இணைந்து, நாகயோகமின்றி இல்லாமல், சந்திரன் விஷ்ணுவின் நக்ஷத்திரத்தில் இருந்தால்—அந்தப் புண்ய நேரமே ‘அர்த்தோதயம்’ எனப்படும்.

Verse 74

तस्मिन्नर्धोदये सेतौ स्नानं सायुज्यकारणम् । व्यतीपातसहस्रेण दर्शमेकं समं स्मृतम्

அந்த அர்த்தோதயத்தில் சேதுவில் நீராடுதல் சாயுஜ்யம் (இறைவனுடன் ஒன்றுதல்) பெறுவதற்குக் காரணமாகும். ஒரு தர்ஷம் (அமாவாசை) ஆயிரம் வ்யதீபாதங்களுக்கு சமம் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 75

दर्शायुतसमं पुण्यं भानुवारो भवेद्यदि । श्रवणर्क्ष यदि भवे द्भानुवारेण संयुतम्

ஞாயிறு நாள் வந்தால் அது பத்தாயிரம் அமாவாசை விரதங்களுக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தை அளிக்கும். அதே ஞாயிற்றுடன் ஸ்ரவண நக்ஷத்திரமும் சேர்ந்தால் அந்த நன்மை மிகச் சிறப்பாகப் பெருகும்.

Verse 76

पुण्यमेव तु विज्ञेयमन्योन्यस्यैव योगतः । एकैकमप्यमृतदं स्नानदानजपार्चनात्

இது நிச்சயமாகப் புண்ணியமே; நல்வழிகளின் பரஸ்பரச் சேர்க்கையால் அது உண்டாகிறது. ஸ்நானம், தானம், ஜபம், அர்ச்சனை—ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகவே அமிர்தம் போன்ற பலனை அளிக்கும்.

Verse 77

पंचस्वपि च युक्तेषु किमु वक्तव्यमत्र हि । श्रवणं ज्योतिषां श्रेष्ठममा श्रेष्ठा तिथिष्वपि

ஐந்து நல்வழிகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால் இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? நக்ஷத்திரங்களில் ஸ்ரவணம் சிறந்தது; திதிகளில் அமாவாசையும் மிகச் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 78

व्यतीपात तु योगानां वारं वारेषु वै रवेः । चतुर्णामपि यो योगो मकरस्थे रवौ भवेत्

யோகங்களில் வ்யதீபாதம் முதன்மை; வாரங்களில் ரவிவாரம் (ஞாயிறு) உயர்ந்தது. சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது நான்கு நல்வழிகளின் சேர்க்கை நிகழ்ந்தால் அது மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறும்.

Verse 79

तस्मिन्काले रामसेतौ यदि स्नायात्तु मानवः । गर्भं न मातुराप्नोति किन्तु सायुज्यमाप्नुयात्

அந்த நேரத்தில் மனிதன் ராமசேதுவில் நீராடினால், அவன் மீண்டும் தாயின் கர்ப்பத்தை அடையான்; மாறாக, சாயுஜ்யம்—இறைவனுடன் முழு ஒன்றுபாடு—அடைவான்.

Verse 80

अर्धोदयसमः कालो न भूतो न भविष्यति । एवं महोदयः कालो धर्मकालः प्रकीर्तितः

அர்த்தோதயத்துக்கு ஒப்பான காலம் முன்பு எப்போதும் இல்லை; இனியும் இருக்காது. ஆகவே இந்த மகோதய காலம் ‘தர்மகாலம்’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 81

एतेषु पुण्यकालेषु सेतौ दानं प्रकीर्तितम् । आचारश्च तपो वेदो वेदांतश्रवणं तथा

இந்தப் புண்ணிய காலங்களில் சேதுவில் தானம் மிகச் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது. அதுபோல நல்லொழுக்கம், தவம், வேதப் பயில், வேதாந்தக் கேள்வியும் புகழத்தக்கது.

Verse 82

शिवविष्ण्वादिपूजापि पुराणार्थप्रवक्तृता । यस्मिन्विप्रे तु विद्यंते दानपात्रं तदुच्यते

சிவன், விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களின் பூஜையும் போற்றத்தக்கது; புராணப் பொருளை விளக்கிப் போதிப்பதும் அதுபோலவே. இவ்வகை குணங்கள் உள்ள பிராமணனே தானப் பாத்திரன் என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 83

पात्राय तस्मै दानानि सेतौ दद्याद्द्विजातये । यदि पात्रं न लभ्येत सेतावाचारसंयुतम्

அத்தகைய தகுதியுள்ள இருபிறப்பாளருக்கு சேதுவில் தானம் அளிக்க வேண்டும். தகுதியான பாத்திரன் கிடைக்காவிட்டால், சேதுவில் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாட்டைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 84

संकल्प्योद्दिश्य सत्पात्रं प्रदद्याद्ग्राममागतः । अतो नाधमपात्राय दातव्यं फलकांक्षिभिः । उत्तमं सेतुमाहात्म्यं वक्तुर्देयं न चान्यतः

கிராமத்திற்குத் திரும்பிய பின்னரும் சங்கல்பம் செய்து சத்பாத்திரனை நோக்கித் தானத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஆகவே பலன் விரும்புவோர் தகுதியற்றவர்க்கு தானம் செய்யக் கூடாது. மேலும் சிறந்த ‘சேது மஹாத்மியம்’ அதை உரைக்கும் போதகருக்கே அளிக்க வேண்டும்; பிறர்க்கல்ல.

Verse 85

अत्रेतिहासं वक्ष्यामि वसिष्ठोक्तमनुत्तमम् । दिलीपाय महाराज्ञे दानपात्रवि वित्सवे

இப்போது வசிஷ்டர் உரைத்த இந்த உத்தம இதிகாசத்தை நான் கூறுகிறேன்—தானத்திற்கு உரிய பாத்திரத்தின் உண்மைக் குறியீடுகளை அறிய விரும்பிய மகாராஜா திலீபருக்கு।

Verse 86

दिलीप उवाच । दानानि कस्मै देयानि ब्रह्मपुत्र पुरोहित । एतन्मे तत्त्वतो ब्रूहि त्वच्छिष्यस्य महामुने

திலீபன் கூறினான்—ஓ பிரம்மபுத்திர புரோகிதரே! தானங்களை யாருக்கு அளிக்க வேண்டும்? மகாமுனியே, நான் உங்கள் சீடன்; இதை உண்மையாக விளக்குங்கள்।

Verse 87

वसिष्ठ उवाच । पात्राणामुत्तमं पात्रं वेदाचारपरायणम् । तस्मादप्यधिकं पात्रं शूद्रान्नं यस्य नोदरे

வசிஷ்டர் கூறினார்—பாத்திரங்களில் சிறந்தவன் வேதாசாரத்தில் நிலைத்தவன். அதைவிட உயர்ந்தவன், யாருடைய வயிற்றில் சூத்ரரிடமிருந்து வந்த அன்னம் சேராதவனே (உயிர்வாழ்வு தூய்மை உடையவன்).

Verse 88

वेदाः पुराणमंत्राश्च शिवविष्ण्वादिपूजनम् । वर्णाश्रमाद्यनुष्ठानं वर्तते यस्य संततम्

வேதங்கள், புராண மந்திரங்கள், சிவ-விஷ்ணு முதலியோரின் பூஜை, மேலும் வர்ண-ஆச்ரமக் கடமைகளின் நித்திய அனுஷ்டானம் யாரிடம் இடையறாது நடைபெறுகிறதோ—அவனே தர்மத்தில் நிலைபெற்றவன்।

Verse 89

दरिद्रश्च कुटुंबी च तत्पात्रं श्रेष्ठमुच्यते । तस्मिन्पात्रे प्रदत्तं वै धर्म कामार्थमोक्षदम्

அவன் ஏழையாகவும் குடும்பப் பொறுப்புகளுடன் இருப்பினும், அவனே சிறந்த பாத்திரன் எனப்படுகிறது. அத்தகைய பாத்திரனுக்கு அளிக்கும் தானம் தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அருளும்।

Verse 90

पुण्यस्थले विशेषेण दानं सत्पात्रगर्हितम् । अन्यथा दशजन्मानि कृकलासो भविष्यति

புண்ணியத் தலத்தில் குறிப்பாகத் தகுதியற்ற பாத்திரத்திற்கு அளிக்கும் தானம், சத்பாத்திரத்தின் அளவுகோலால் நிந்திக்கப்படுகிறது. இல்லையெனில் தானம் செய்தவன் பத்து பிறவிகள் கிருகலாசம் (பல்லி) ஆகப் பிறப்பான்.

Verse 91

जन्मत्रयं रासभः स्यान्मंडूकश्च द्विजन्मनि । एकजन्मनि चाण्डालस्ततः शूद्रो भविष्यति

மூன்று பிறவிகள் கழுதையாக; இரண்டு பிறவிகள் தவளையாக; ஒரு பிறவி சாண்டாளனாக; அதன் பின் சூத்ரனாக ஆகிறான்.

Verse 92

ततश्च क्षत्रियो वैश्यः क्रमाद्विप्रश्च जायते । दरिद्रश्च भवेत्तत्र बहुरोगसमन्वितः

பின் வரிசையாகக் க்ஷத்திரியன், வைசியன், பின்னர் பிராமணன் எனப் பிறக்கிறான்; ஆயினும் அப்போதும் வறுமையுடனும் பல நோய்களுடனும் இருப்பான்.

Verse 93

एवं बहुविधा दोषा दुष्टपात्रप्रदानतः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सत्पात्रेषु प्रदापयेत्

இவ்வாறு துஷ்ட/தகுதியற்ற பாத்திரத்திற்கு தானம் செய்வதால் பலவகைத் தோஷங்கள் உண்டாகின்றன. ஆகவே முழு முயற்சியுடன் சத்பாத்திரங்களுக்கே தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 94

न लभ्यते चेत्तत्पात्रं तदा संकल्पपूर्वकम् । एकं सत्पात्रमुद्दिश्य प्रक्षिपेदुदकं भुवि

அத்தகைய சத்பாத்திரம் கிடைக்காவிடில், சங்கல்பம் செய்து மனத்தில் ஒரே சத்பாத்திரத்தை நினைத்து நிலத்தில் நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 95

उद्दिष्टपात्रस्य मृतौ तत्पुत्राय समर्पयेत् । तस्यापि मरणे प्राप्ते महादेवे समर्प येत् । अतोनाधमपात्राय दद्यात्तीर्थे विशेषतः

தானம் யாருக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்டதோ அவர் இறந்திருந்தால், அதை அவரது மகனுக்குச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அவனும் இறந்திருந்தால், மகாதேவருக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஆகவே—சிறப்பாகத் தீர்த்தத்தில்—அதமனும் அபாத்திரனும் ஆகியோருக்கு தானம் அளிக்கக் கூடாது.

Verse 96

श्रीसूत उवाच । एवमुक्तो वसिष्ठेन दिलीपः स द्विजोत्तमाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமரே! வசிஷ்டர் இவ்வாறு அறிவுறுத்தியபின் அந்த திலீபன் (அதன்படி நடந்தான்).

Verse 97

तदा प्रभृति सत्पात्रे प्रायच्छद्दानमुत्तमम् । अतः पुण्यस्थले सेतावत्रापि मुनिपुंगवाः

அந்த நாளிலிருந்து அவர் சத்பாத்திரருக்கு உயர்ந்த தானங்களை இடையறாது அளித்தார். ஆகவே, ஓ முனிபுங்கவர்களே! மிகப் புண்ணியமான இந்த சேதுவிலும் இங்கேயும் (இதே நியமம்).

Verse 98

यदि लभ्येत सत्पात्रं तदा दद्याद्धनादिकम् । नो चेत्संकल्पपूर्वं तु विशिष्टं पात्रमुत्तमम्

சத்பாத்திரர் கிடைத்தால் செல்வம் முதலியவற்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். கிடைக்காவிட்டால், முதலில் சங்கல்பம் செய்து ஒரு குறிப்பிட்ட சிறந்த பாத்திரரை (நியமிக்க வேண்டும்).

Verse 99

समुद्दिश्य जलं भूमौ प्रक्षिपेद्भक्तिसंयुतः । स्वग्राममागतः पश्चात्तस्मिन्पात्रे समर्पयेत्

பக்தியுடன், மனத்தில் அந்தப் பாத்திரரை நினைத்து நிலத்தில் நீரைச் சிந்த வேண்டும். பின்னர் தன் ஊருக்குத் திரும்பியபின், அந்த நியமிக்கப்பட்ட பாத்திரருக்கே தானத்தைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 100

पूर्वंसंकल्पितं वित्तं धर्मलोपोऽन्यथा भवेत् । न दुःखं पुनराप्नोति किं तु सायुज्यमाप्नुयात्

முன்னரே தானத்திற்கென சங்கல்பித்த செல்வத்தை வேறு வழியில் மாற்றக் கூடாது; அப்படிச் செய்தால் தர்மம் குன்றும். அந்த சங்கல்பத்தை நிறைவேற்றினால் மீண்டும் துயரத்தில் விழாது; இறைவனுடன் சாயுஜ்யம் (ஒன்றுபாடு) அடையும்.

Verse 110

उपरागसहस्रेण सममर्धोददयं स्मृतम् । अर्धोदयसमः कालो नास्ति संसारमोचकः

அர்த்தோதயம் ஆயிரம் கிரகணங்களுக்கு இணையான புண்ணிய காலமென நினைக்கப்படுகிறது. உலகப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் அர்த்தோதயத்துக்கு ஒப்பான காலம் வேறில்லை.

Verse 120

संसारेषु निमज्जंति ते यथांधाः पतंत्यधः । सेतावर्धोदये स्नात्वा भित्त्वा भास्करमण्डलम्

அவர்கள் உலக வாழ்வில் மூழ்கி, குருடரைப் போல கீழே விழுகின்றனர். ஆனால் சேதுவில் அர்த்தோதய நேரத்தில் நீராடினால், பாஸ்கர மண்டலத்தைத் துளைத்து (சாதாரண உலகச் சுழற்சியைத் தாண்டி) உயர்நிலையை அடைகின்றனர்.

Verse 130

यथाशक्त्यन्नपानाद्यैः पृथङ्मंत्रैः समर्चयेत् । कांस्यपात्रं समादाय नूतनं दारवं तु वा

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அன்னம், பானம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து, தனித்தனியான மந்திரங்களால் முறையாக வழிபட வேண்டும். காஞ்சிப் பாத்திரம் எடுக்க வேண்டும்; அல்லது புதிய மரப்பாத்திரமும் எடுக்கலாம்.

Verse 140

प्रतिमामर्पयेत्तस्मै गां च छत्रमुपानहम् । एवमर्द्धोदये सेतौ व्रतं कुर्याद्द्वि जोत्तमाः

அவருக்கு பிரதிமை, பசு, குடை மற்றும் பாதுக்கை (உபானஹ) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்வாறு, ஓ த்விஜோத்தமரே, சேதுவில் அர்த்தோதய காலத்தில் இந்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 150

ऐन्द्रे श्वेताचले पुण्ये पद्मनाभे महास्थले । फुल्लाख्ये घटिकाद्रौ च सारक्षेत्रे हरि स्थले

ஐந்திரப் பகுதியில் உள்ள புனிதமான ஸ்வேதாசலத்தில், பத்மநாபரின் மகாஸ்தலத்தில், ‘புல்லா’ எனப்படும் தலத்தில், கடிகாத்ரி மலையில், மேலும் சாரக்ஷேத்திரம்—ஹரியின் தாமத்தில்—இவை அனைத்தும் மிகப் புண்ணியத் திருத்தலங்களாகப் புகழ்பெற்றவை।

Verse 160

शिवं वा केशवं वापि तथान्यानपि वै सुरान् । न पूजयंति वेदोक्त मार्गेण द्विजपुंगवाः

வேதத்தில் கூறிய வழிபாட்டு முறையைப் பின்பற்றாத ‘த்விஜப் புங்கவர்கள்’ சிவனையோ கேசவனையோ, மேலும் பிற தேவர்களையோ உண்மையாக வழிபடுவதில்லை.

Verse 170

दोर्द्वंद्वे च गले सम्यक्सर्वपापौघशांतये । रुद्राक्षं तुलसीकाष्ठं यो न धारयते नरः

அனைத்துப் பாபங்களின் பெருக்கையும் அமைதிப்படுத்துவதற்காக, இரு புயங்களிலும் கழுத்திலும் ருத்ராக்ஷமும் துளசிக் கட்டை மாலையும் அணியாத மனிதன்.

Verse 180

अन्यन्नैमित्तिकं श्राद्धं ये न कुर्वंति लोभतः । ये चैत्रे तु पौर्णमास्यां चित्रगुप्तस्य तुष्टये

பேராசையால் பிற நைமித்திக சிராத்தங்களைச் செய்யாதவர்கள்; மேலும் சைத்ர பௌர்ணமியில் சித்ரகுப்தரின் திருப்திக்காக விதிக்கருமம் செய்யாதவர்கள்.

Verse 190

महादुःखप्रशमनं महारोगनिबर्हणम् । दुःस्वप्ननाशनं पुण्यमपमृ त्युनिवारणम्

இந்தப் புண்ணியச் செயல் பெருந்துயரைத் தணிக்கிறது, கொடிய நோய்களை அழிக்கிறது, தீய கனவுகளை நீக்குகிறது, மேலும் அகால மரணத்தைத் தடுக்கும்.

Verse 200

यः पंचाशत्तमाध्यायान्पठते शृणुतेऽपि वा । स सांबं हरमाप्नोति शिवं चन्द्रार्धशेखरम्

இந்த ஐம்பது அத்தியாயங்களைப் பாராயணம் செய்பவனும், கேட்பவனும், உமையுடன் கூடிய ஹரனாகிய சந்திரார்த்தசேகரன் சிவனை அடைவான்.

Verse 210

तथान्येष्वपि तीर्थेषु सेतुमध्यगतेषु वै । तत्फलं समवाप्नोति पाठेन श्रवणेन वा

அதேபோல் சேது-பிரதேசத்தில் உள்ள பிற தீர்த்தங்களிலும், பாராயணம் அல்லது கேள்வி மூலம் அதே பலன் கிடைக்கும்.

Verse 220

पठनीयमिदं पुण्यं मठे देवालयेऽपि वा । नदीतटाकतीरेषु पुण्ये वारण्यभूतले । श्रोत्रियाणां गृहे वापि नैवान्यत्र तु कर्हिचित्

இந்தப் புண்ணிய நூலை மடத்திலோ கோவிலிலோ, நதிக்கரையிலும் ஏரிக்கரையிலும், புனித வனநிலத்திலும், அல்லது வேதம் அறிந்த ஶ்ரோத்ரியரின் இல்லத்திலும் மட்டுமே பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; வேறு எங்கும் எந்நேரமும் அல்ல.

Verse 230

पूजिते श्रावके तस्मिन्पूजिताः स्युस्त्रिमूर्तयः । जगत्त्रयं पूजितं स्यात्पूजितासु त्रिमूर्तिषु

அந்த பக்திச் செவியாளரை மதித்தால் திரிமூர்த்திகள் மதிக்கப்படுவர்; திரிமூர்த்திகள் பூஜிக்கப்படின் மூன்று உலகங்களும் பூஜிக்கப்பட்டதாகும்.

Verse 240

व्यासस्य चरणांभोजे दंडवत्प्रणिपत्य तु । जलमानंदजं तत्र नेत्राभ्यांपर्यवर्तयत्

வியாசரின் திருவடித் தாமரைகளில் தண்டவத் வணங்கி, அங்கே ஆனந்தத்தில் பிறந்த நீரை—கண்களில் வழிந்த பேரானந்தக் கண்ணீரை—சிந்தினான்.

Verse 250

ऋषयो नैमिषारण्यनिलयास्तुष्टिमागताः । प्रत्यहं सेतुमाहात्म्यं शृण्वंति च पठंति च

நைமிஷாரண்யத்தில் வாழும் ரிஷிகள் பேரானந்தத் திருப்தியை அடைந்தனர். அவர்கள் தினந்தோறும் சேது (ராமேஸ்வரம்) மகிமையைச் செவிமடுக்கவும், பாராயணம் செய்யவும் செய்கிறார்கள்.