Adhyaya 25

Verse 1

श्रीसूत उवाच । शिवतीर्थे नरः स्नात्वा ब्रह्महत्याविमोक्षणे । स्वपापजालशांत्यर्थं शंखतीर्थं ततो व्रजेत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—பிரம்மஹத்தி பாபத்திலிருந்து விடுவிக்கும் சிவதீர்த்தத்தில் நீராடி, தன் பாபவலை அமைதியடையப் பின்னர் சங்கதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

यत्र मज्जनमात्रेण कृतघ्नोऽपि विमुच्यते । मातॄः पितॄन्गुरूंश्चापि ये न मन्यंति मोहिताः

எங்கே வெறும் மூழ்குதலால் கூட நன்றிகெட்டவனும் விடுதலை பெறுகிறானோ—மயக்கத்தில் தாய், தந்தை, குருவையும் மதியாதவர்கள் கூட.

Verse 3

ये चाप्यन्ये दुरात्मानः कृतघ्ना निरपत्रपाः । ते सर्वे शंखतीर्थे स्मिञ्छुद्ध्यंति स्नानमात्रतः

மேலும் பிற துராத்மர்கள்—நன்றிகெட்டவர்களும் வெட்கமற்றவர்களும்—அவர்கள் அனைவரும் இந்த சங்கதீர்த்தத்தில் வெறும் நீராடுதலால் தூய்மையடைகிறார்கள்।

Verse 4

शंखनामा मुनिः पूर्वं गंधमादनपर्वते । अवर्तत तपः कुर्वन्विष्णुं ध्यायन्समाहितः

முன்னொரு காலத்தில் கந்தமாதன மலைமேல் ‘சங்கு’ எனும் முனிவர் வாசித்தார். அவர் தவம் செய்து, ஒருமனத்துடன் விஷ்ணுவைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 5

स तत्र कल्पयामास स्नानार्थं तीर्थमुत्तमम् । शंखेन निर्मितं तीर्थं शंखतीर्थमितीर्यते

அங்கே அவர் நீராடுவதற்காக ஒரு சிறந்த தீர்த்தத்தை அமைத்தார். சங்கு உருவாக்கியதால் அது ‘சங்குதீர்த்தம்’ எனப் புகழப்பட்டது.

Verse 6

अत्रेतिहासं वक्ष्यामि पुराणं पापनाशनम्

இங்கே பாவநாசம் செய்யும் புராணப் பழங்கதையை நான் உரைப்பேன்.

Verse 7

यस्य श्रवणमात्रेण नरो मुक्तिमवाप्नुयात् । पुरा बभूव विप्रेंद्रो वत्सनाभो महामुनिः

அதைக் கேட்பதன்மட்டுமே மனிதன் முக்தியை அடைவான். முன்னொரு காலத்தில் வத்ஸநாபன் எனும் மகாமுனி, பிராமணர்களில் தலைசிறந்தவர், இருந்தார்.

Verse 8

सत्यवाञ्छीलवान्वाग्मी सर्वभूतदयापरः । शत्रुमित्रसमो दांतस्तपस्वी विजितेंद्रियः

அவர் சத்தியவான், நற்குணமுடையவர், வாக்குத் திறன் கொண்டவர், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்டவர். பகைவர்-நண்பர் என சமமாகக் காண்பவர்; தமக்கடக்கம் உடையவர்; தவசீலர்; இந்திரியங்களை வென்றவர்.

Verse 9

परब्रह्मणि निष्णातस्तत्त्वब्रह्मैकसंश्रयः । एवं प्रभावः स मुनिस्तपस्तेपे निजाश्रमे

பரப்ரஹ்மத்தில் நன்கு நிஷ்ணாதனாய், தத்துவ-ப்ரஹ்மமே ஒரே ஆதாரமெனக் கொண்ட அந்த மஹாப்ரபாவ முனிவர் தம் ஆசிரமத்தில் தவம் செய்தார்।

Verse 10

स वै निश्चलसर्वांगस्तिष्ठंस्तत्रैव भूतले । परमाण्वंतरं वापि न स्वस्थानाच्चचाल सः

அவர் பூமியில் அங்கேயே நின்றார்; அவரது எல்லா அங்கங்களும் அசையாது இருந்தன. தம் இடத்திலிருந்து அணுவளவும் நகரவில்லை।

Verse 11

स्थित्वैकत्र तपस्यंतमनेकशतवत्सरान् । तमाचकाम वल्मीकं छादितांगं चकार च

ஒரே இடத்தில் பல நூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்துகொண்டிருந்த அவர்மேல் எறும்புப் புற்று வளர்ந்து, அவரது அங்கங்களை மூடியது।

Verse 12

वल्मीकाक्रांतदेहोपि वत्सनाभो महामुनिः । अकरोत्तप एवासौ वल्मीकं न त्वबुद्ध्यत

எறும்புப் புற்று உடலை ஆக்கிரமித்திருந்தாலும், மஹாமுனி வத்ஸநாபர் தவமே செய்து கொண்டிருந்தார்; அந்தப் புற்றையும் உணரவில்லை।

Verse 13

विसृज्य मेघजालानि वर्षयामास वेगवान्

மேகக் கூட்டங்களை விடுவித்து, அந்த வல்லவன் மழையைப் பொழியச் செய்தான்।

Verse 14

एवं दिनानि सप्तायं स ववर्ष निरं तरम् । आसारेणातिमहता वृष्यमाणोपि वै मुनिः

இவ்வாறு ஏழு நாட்கள் இடைவிடாது மழை பொழிந்தது; மிகப் பெரும் மழைத்தாரைகளால் நனைந்தபோதிலும் அந்த முனிவர் திடமுடன் தாங்கினார்।

Verse 15

तं वर्षं प्रतिजग्राह निमीलितविलोचनः । महता स्तनितेनाशु तदा बधिरयञ्छ्रुती

கண்களை மூடி அவர் அந்த மழையை ஏற்றுக் கொண்டார்; பெரும் இடியொலியால் அப்போது அவரது செவிகள் விரைவில் மந்தமடைந்து, மௌனமுற்றதுபோல் ஆனது।

Verse 16

वल्मीकस्योपरिष्टाद्वै निपपात महाशनिः । तस्मिन्वर्षति पर्जन्ये शीतवातातिदुःसहे

தாங்க முடியாத குளிர்காற்றுகளுடன் பர்ஜன்யன் மழை பொழியும்போது, எறும்புப் புற்றின் உச்சியில் உண்மையிலேயே ஒரு பெரும் இடிவெட்டு விழுந்தது।

Verse 17

वल्मीकशिखरं ध्वस्तं बभूवाशनिताडि तम् । विशीर्णशिखरे तस्मिन्वल्मीकेऽशनिताडिते

இடிவெட்டின் தாக்கத்தால் எறும்புப் புற்றின் உச்சி சிதைந்தது. அந்தப் புற்றின் உச்சி மின்னலின் அடியால் உடைந்து சிதறியபோது,

Verse 18

सेहेतिदुःसहां वृष्टिं वत्सनाभो विचिंतयन् । महर्षौ वर्षधाराभिः पीड्यमाने दिवानि शम्

‘இந்தத் தாங்க முடியாத மழையையும் அவர் தாங்கட்டும்’ என்று வத்ஸநாபன் எண்ணினான்; மழைத்தாரைகளால் அழுத்தப்பட்ட மகரிஷியும் அமைதியுடன் நாட்களை கழித்தார்।

Verse 19

धर्मस्य चेतसि कृपा संबभूवातिभूयसी । स धर्मश्चिंतयामास वत्सनाभे तपस्यति

தர்மத்தின் உள்ளத்தில் அளவற்ற கருணை எழுந்தது. வத்ஸநாபன் தவத்தில் நிலைத்திருப்பதைத் தர்மன் மனத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 20

पतत्यप्यतिवर्षेऽयं तपसो न निवर्तते । अहोऽस्य वत्सनाभस्य धर्मैकायत्तचित्तता

கடுமழை பொழிந்தாலும் அவன் தவத்திலிருந்து விலகுவதில்லை. ஆஹா! வத்ஸநாபனின் மனம் தர்மத்திற்கே முழுதும் ஒப்படைந்தது.

Verse 21

इति चिंतयतस्तस्य मातिरेवमजायत । अहं वै माहिषं रूपं सुमहांतं मनोहरम्

இவ்வாறு சிந்தித்தபோது அவனுள் இந்தத் தீர்மானம் எழுந்தது—“நான் மிகப் பெரியதும் மனம்கவரும் எருமை வடிவம் எடுப்பேன்.”

Verse 22

वर्षधारानिपातानां सोढारं कठिनत्वचम् । स्वीकृत्य माहिषं रूपं स्थास्याम्युपरि योगिनः

“மழைத்தாரைகளின் தாக்கத்தைத் தாங்கும் கடினத் தோலுடைய எருமை வடிவம் ஏற்று, யோகியின் மேல் நின்று (அவனை மறைத்து) காப்பேன்.”

Verse 23

न हि बाधिष्यते वर्षं महावेगयुतं त्वपि । धर्म एवं विनिश्चित्य धाराः पृष्ठेन धारयन्

“மிகுந்த வேகமுள்ள மழையும் அவனைத் தொந்தரவு செய்யாது.” என்று தீர்மானித்து, தர்மன் தன் முதுகில் மழைத்தாரைகளைத் தாங்கினான்.

Verse 24

वत्सनाभोपरि तदा गात्रमाच्छाद्य तस्थिवान् । ततः सप्तदिनांते तु तद्वै वर्षमुपारमत्

அப்போது அவன் வத்ஸநாபரின் மேல் தன் உடலைக் கவசமாக மூடி நின்றான். பின்னர் ஏழு நாட்களின் முடிவில் அந்த மழை நிச்சயமாக நின்றது.

Verse 25

ततो महिषरूपी स धर्मोऽतिकृपया युतः । तद्वै वल्मीकमुत्सृज्य नातिदूरे ह्यवर्त्तत

பின்னர் எருமை வடிவில், பேரருளால் நிறைந்த தர்மன் அந்த வல்மீகத்தை விட்டுவிட்டு, அதிகத் தூரமின்றி அருகிலேயே தங்கினான்.

Verse 26

ततो निवृते वर्षे तु वत्सनाभो महामुनिः । निवृत्तस्तपसस्तू र्णं दिशः सर्वा व्यलोकयन्

மழை நின்றபோது மகாமுனி வத்ஸநாபர் உடனே தவத்திலிருந்து எழுந்து, எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கினார்.

Verse 27

स्थितोऽहं वृष्टिसंपाते कुर्वन्नद्य महत्तपः । पृथिवी सलिलाक्लिन्ना दृश्यते सर्वतोदिशम्

‘மழையின் பேரொழுக்கத்தில் நின்று நான் இந்த மாபெரும் தவத்தைச் செய்தேன். நீரால் நனைந்த பூமி எல்லாத் திசைகளிலும் தெரிகிறது.’

Verse 28

शिखराणि गिरीणां च वना न्युपवनानि च । आश्रमाणि महर्षीणामाप्लुतानि जलैर्नवैः

மலைச் சிகரங்கள், காடுகள் மற்றும் தோப்புகள், மகரிஷிகளின் ஆசிரமங்கள்—அனைத்தும் புதிய நீரால் வெள்ளமடைந்தன.

Verse 29

एवमादीनि सर्वाणि दृष्ट्वा प्रमुदितोऽभवत् । चिंतयामास धर्मात्मा वत्सना भो महामुनिः

இவ்வாறான அனைத்தையும் கண்டு தர்மாத்மா மகாமுனி வத்ஸநாபர் மிக மகிழ்ந்தார்; ஆயினும் உள்ளத்தில் தர்மநிலையுடன் ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 30

अहमस्मिन्महावर्षे नूनं केनापि रक्षितः । वर्षत्यस्मिन्महावर्षे जीवितं त्वन्यथा कुतः

“இந்தப் பெருமழையில் நிச்சயமாக யாரோ என்னைக் காத்துள்ளனர்; இத்தகைய கடும் மழை பொழியும்போது, இல்லையெனில் உயிர் எவ்வாறு நிலைத்திருக்கும்?”

Verse 31

विचिंत्यैवं मुनिश्रेष्ठः सर्वत्र समलोकयत् । ततोऽपश्यन्महाकायमदूरादग्रतः स्थितम्

இவ்வாறு சிந்தித்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்கினார். அப்போது முன்னால், அதிகத் தூரமல்லாமல், ஒரு பெருந்தோற்றமுடைய உயிர் நின்றிருப்பதை கண்டார்.

Verse 32

महिषं नीलवर्णं च वत्सनाभस्तपोधनः । महिषं तं समुद्दिश्य मनसा समचिंतयत्

தபோதனரான வத்ஸநாபர் நீல நிறமுடைய எருமையைக் கண்டார். அந்த எருமையை நோக்கி மனத்துள் தியானித்து சிந்தித்தார்.

Verse 33

तिर्यग्योनिष्वपि कथं दृश्यते धर्मशीलता । यतो ह्यहं महावर्षान्महिषेणाभिरक्षितः

“விலங்கு பிறவியினரிடமும் தர்மநிலை எவ்வாறு தோன்றுகிறது? ஏனெனில் இந்த எருமையே பெருமழையில் என்னைக் காத்தது.”

Verse 34

दीर्घमायुरमुष्यास्तु यन्मां रक्षितवानिह । इत्यादि स विचिंत्यैवं तपसे पुनरुद्ययौ

“இங்கே என்னைக் காத்தவனுக்கு நீண்ட ஆயுள் உண்டாகுக.” இவ்வாறும் பலவாறும் எண்ணி, அவர் மீண்டும் தவத்தில் ஈடுபட்டார்.

Verse 35

तं पुनश्च तपस्यंतं दृष्ट्वा महिषरूपधृक् । रोमांचावृतसर्वांगः प्रमोदमगमद्भृशम्

அவரை மீண்டும் தவத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்ட மகிஷ வடிவம் கொண்டவன், உடலெங்கும் மெய்சிலிர்ப்புடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

Verse 36

वत्सनाभस्य हि मुनेः पुनश्चैव तपस्यतः । मनः पूर्ववदेकाग्रं परब्रह्मणि नाभवत्

ஆனால் முனி வத்ஸநாபர் மீண்டும் தவம் செய்தபோதும், முன்புபோல் பரப்ரஹ்மத்தில் அவரது மனம் ஒருமுகப்படவில்லை.

Verse 37

स विषण्णमना भूत्वा वत्सनाभो व्यचिंतयत् । न भवेद्यदि नैर्मल्यं तदा स्याच्चंचलं मनः

மனம்தளர்ந்து வத்ஸநாபர் சிந்தித்தார்—“தூய்மை இல்லையெனில் மனம் நிச்சயமாக அலைபாயும்.”

Verse 38

मनश्च पापबाहुल्ये निर्मलं नैव जायते । पापलेशोपि मे नास्ति कथं लोला यते मनः

“பாவம் மிகுந்தால் மனம் ஒருபோதும் தூய்மையடையாது. ஆனால் எனக்குப் பாவத்தின் சிறுதுளியும் இல்லை—அப்படியிருக்க என் மனம் ஏன் இவ்வாறு அலைகிறது?”

Verse 39

अचिंतयद्दोषहेतुं वत्सनाभः पुनःपुनः । स विचिंत्य विनिश्चित्य निनिंदात्मानमंजसा

வத்ஸநாபன் தன் குற்றத்தின் காரணத்தை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான். நன்கு ஆராய்ந்து உறுதி செய்து, வெளிப்படையாகத் தன்னையே கண்டித்தான்.

Verse 40

धिङ्मामद्य दुरात्मानमहो मूढोस्म्यहं भृशम् । कृतघ्नता महादोषो मामद्य समुपागतः

இன்று என்னை—இந்த துஷ்டமனத்தையுடையவனை—திகைக்கிறேன்! அய்யோ, நான் மிகுந்த மடையன். நன்றிக்கேடின் பெரும் பாவம் இன்று என்னை வந்தடைந்தது.

Verse 41

यदीदृशान्महावर्षात्त्रातारं महिषोत्तमम् । तिष्ठाम्यपूजयन्नेव ततो मे भूत्कृतघ्नता

இத்தகைய பெருமழைக்குப் பிறகும் நான் அந்தக் காப்பாளன்—உத்தமக் காளை—அவனை வணங்காமல் இருந்தால், நிச்சயமாக நன்றிக்கேடு எனக்கே உரியது.

Verse 42

कृतघ्नता महान्दोषः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः । कृतघ्नस्य न वै लोकाः कृतघ्नस्य न बांधवाः

நன்றிக்கேடு பெரும் பாவம்; நன்றிக்கேடனுக்கு பரிகாரம் இல்லை. நன்றிக்கேடனுக்கு புண்ணிய உலகங்கள் இல்லை; நன்றிக்கேடனுக்கு உண்மையான உறவினரும் இல்லை.

Verse 43

कृतघ्नतादोष वलान्मम चित्तं मलीमसम् । कृतघ्ना नरकं यांति ये च विश्वस्तघातिनः

நன்றிக்கேடின் குற்றவலிமையால் என் மனம் மாசடைந்தது. நன்றிக்கேடர்கள் நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; நம்பியவர்களைத் துரோகம் செய்பவர்களும் அப்படியே.

Verse 44

निष्कृतिं नैव पश्यामि कृतघ्नानां कथंचन । ऋते प्राणपरित्यागाद्धर्मज्ञानां वचो यथा

நன்றிகெட்டவர்களுக்கு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் எனக்குத் தோன்றவில்லை; தர்மஞானிகளின் வாக்கின்படி உயிர்த் தியாகம் தவிர வேறு வழியில்லை।

Verse 45

पित्रोरभरणं कृत्वा ह्यदत्त्वा गुरुदक्षिणाम् । कृतघ्नतां च संप्राप्य मरणांता हि निष्कृतिः

பெற்றோரின் பராமரிப்பு பாரத்தைச் சுமத்தி, குருதக்ஷிணை அளிக்காமல் நன்றிகேடாகி விட்டால்—அதற்கான பிராயச்சித்தம் உண்மையில் மரணம்வரைதான் முடியும்।

Verse 46

तस्मात्प्राणान्परित्यज्य प्रायश्चित्तं चराम्यहम् । इति निश्चित्य मनसा वत्सनाभो महामुनिः

ஆகையால் நான் உயிரைத் துறந்து பிராயச்சித்தம் செய்வேன்—என்று மனத்தில் உறுதி செய்து மகாமுனி வத்ஸநாபர் தீர்மானித்தார்।

Verse 47

तृणीकृत्य निजान्प्राणान्निःसंगेनांतरा त्मना । मेरोः शिखरमारूढः प्रायश्चित्तचिकीर्षया

தன் உயிரை புல்லெனக் கருதி, உள்ளத்தில் பற்றற்றவனாய், பிராயச்சித்தம் செய்யும் நோக்கில் மேருவின் சிகரத்தை ஏறினான்।

Verse 48

सुमेरुशिखरात्तस्मादियेष पतितुं मुनिः । तस्मिन्पतितुमारब्धे मा त्वरिष्ठा इति ब्रुवन् । त्यक्तमाहिषरूपः सन्धर्म एव न्यवारयत्

சுமேறு சிகரத்திலிருந்து முனிவர் விழ எண்ணினார்; விழத் தொடங்கியபோது ‘அவசரப்படாதே’ என்று கூறி, எருது வடிவை நீக்கி தானே தர்மன் அவரைத் தடுத்தான்।

Verse 49

धर्म उवाच । वत्सनाभ महाप्राज्ञ जीवस्व बहुवत्सरान्

தர்மன் கூறினான்—ஓ வத்ஸநாபா, மகாப்ராஜ்ஞனே! நீ பல ஆண்டுகள் வாழ்வாயாக।

Verse 50

परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते देहत्यागचिकीर्षया । न हि त्वद्धर्मकक्षायां लोके कश्चित्समोऽस्ति वै

உனக்கு நலம் உண்டாக; உடலைத் துறக்க விரும்பிய உன் உறுதியால் நான் திருப்தியடைந்தேன். நீ புகுந்த தர்மவழியில் இவ்வுலகில் உனக்கு நிகர் யாருமில்லை.

Verse 51

यद्यपि प्राणसंत्यागः कृतघ्ने निष्कृतिर्भवेत् । तथापि धर्मशीलत्वात्तवान्यां निष्कृतिं वदे

நன்றிகெட்ட பாவிக்குப் பிராணத் தியாகம் பரிகாரமாகலாம்; ஆனால் நீ தர்மநெறியுடையவன். ஆகவே உனக்காக வேறொரு பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 52

शंखतीर्थाभिधं तीर्थमस्ति वै गंधमादने । शांत्यर्थमस्य पापस्य तत्र स्नाहि समाहितः

கந்தமாதனத்தில் ‘சங்கதீர்த்தம்’ எனப்படும் தீர்த்தம் உள்ளது. இந்தப் பாவம் சாந்தியடைய, அங்கே ஒருமனத்துடன் நீராடுவாயாக।

Verse 53

प्राप्स्यसे चित्तशुद्धिं त्वमतो विगतकल्मषः । ततश्च लब्धविज्ञानः प्राप्स्यसे शाश्वतं पदम्

அப்போது உனக்கு மனத் தூய்மை கிடைக்கும்; உன் மாசு நீங்கும். பின்னர் மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றவனாய் நீ நித்தியப் பதத்தை அடைவாய்।

Verse 54

अहं धर्मोस्मि योगीन्द्र सत्यमेव ब्रवीमि ते । इति धर्मवचः श्रुत्वा वत्सनाभो महामुनिः

“யோகீந்திரரே! நான் தர்மமே; உமக்குச் சத்தியமே உரைக்கிறேன்.” இவ்வாறு தர்மவசனம் கேட்ட மகாமுனி வத்ஸநாபர்…

Verse 55

स्नातुकामः शंखतीर्थे गंधमादनमन्वगात् । शंखतीर्थं च संप्राप्य तत्र सस्नौ महामुनिः

சங்கதீர்த்தத்தில் நீராட விரும்பி அவர் கந்தமாதனத்திற்குச் சென்றார். சங்கதீர்த்தத்தை அடைந்து மகாமுனி அங்கே நீராடினார்.

Verse 56

ततो विगतपापस्य मनो निर्मलतां गतम् । ततोऽचिरेण कालेन ब्रह्मभूयमगान्मुनिः

அப்போது அவனுடைய பாவம் நீங்கி மனம் தூய்மையடைந்தது. சிறிது காலத்திலேயே மুনি பிரம்மநிலை (பிரம்ம ஐக்கியம்) அடைந்தார்.

Verse 57

एवं वः कथितं विप्राः शंखतीर्थस्य वैभवम् । यत्र हि स्नानमात्रेण कृतघ्नोऽपि विमुच्यते

“விப்ரர்களே! இவ்வாறு சங்கதீர்த்தத்தின் மகிமையை உங்களுக்குச் சொன்னேன்—அங்கே நீராடுதல் மட்டுமே செய்தாலும் நன்றி கெட்டவனும் விடுதலை பெறுவான்.”

Verse 58

मातृद्रोही पितृद्रोही गुरुद्रोही तथैव च । अन्ये कृतघ्ननिवहा मुच्यंतेऽत्र निमज्जनात्

“இங்கே முழுகுவதால் தாய்த் துரோகி, தந்தைத் துரோகி, குருத் துரோகி ஆகியோரும், பிற நன்றி கெட்டோர் கூட்டமும் விடுதலை பெறுவர்.”

Verse 59

अतः कृतघ्नैर्मनुजैः सेवनीयमिदं सदा । अहो तीर्थस्य माहात्म्यं यत्कृतघ्नोपि मुच्यते

ஆகையால் நன்றிகெட்ட மனிதர்களும் எப்போதும் இந்தத் தீர்த்தத்தை நாடி சேவிக்க வேண்டும். ஆஹா, இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமை எத்துணை! நன்றிகெட்டவனும் இதனால் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 60

अकृत्वा भरणं पित्रोरदत्त्वा गुरुदक्षिणाम् । कृतघ्नतां च संप्राप्य मरणांता हि निष्कृतिः

பெற்றோரைக் காப்பாற்றாமல், குருவிற்கு தகுந்த தட்சிணை அளிக்காமல் நன்றிகேடாகி விட்டால், அந்தக் குற்றத்தின் பிராயச்சித்தம் மரணம்வரை நீளும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 61

इह तु स्नानमात्रेण कृतघ्नस्यापि निष्कृतिः । कृतघ्नतापि तत्तीर्थे स्नानमात्राद्विनश्यति

ஆனால் இங்கே வெறும் நீராடுதலாலேயே நன்றிகெட்டவனுக்கும் பிராயச்சித்தம் உண்டாகிறது. அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடுதல் மட்டுமே நன்றிகேட்டின் களங்கத்தையும் அழிக்கிறது.

Verse 62

अन्येषां तुच्छपापानां सर्वेषां किमुताधुना

அப்படியெனில் மற்ற எல்லா சிறிய பாவங்களைப் பற்றி இப்போது என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 63

अध्यायमेनं पठेद्भक्तियुक्तः कृतघ्नोपि मर्त्याः स पापाद्विमुक्तः । विशुद्धांतरात्मा गतः सत्यलोकं समं ब्रह्मणा मोक्षमप्याशु गच्छेत्

பக்தியுடன் இந்த அத்தியாயத்தை ஓதும் மனிதன், நன்றிகெட்டவனாக இருந்தாலும் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். உள்ளம் தூய்மையடைந்து சத்யலோகத்தை அடைந்து, பிரம்மாவுக்கு ஒப்பான நிலை பெற்று, விரைவில் மோக்ஷத்தையும் அடைகிறான்.