Adhyaya 27

Verse 1

श्रीसूत उवाच । यमुनायां च गंगायां गयायां च नरो मुदा । स्नानं विधाय विधिवत्कोटितीर्थं ततो व्रजेत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—யமுனை, கங்கை, கயா ஆகிய இடங்களில் விதிப்படி மகிழ்ச்சியுடன் நீராடி, பின்னர் கோடிதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

कोटितीर्थं महापुण्यं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । सर्वसंपत्करं शुद्धं सर्वपापप्रणाशनम्

கோடிதீர்த்தம் மிகப் புண்ணியமிக்கது; எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. அது எல்லாச் செல்வங்களையும் அளித்து, தூய்மையாக்கி, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 3

दुःस्वप्ननाशनं ह्येतन्महापातकनाशनम् । महाविघ्नप्रशमनं महाशांतिकरं नृणाम्

இது (கோடிதீர்த்தம்) தீய கனவுகளை அழித்து, மகாபாதகங்களையும் நாசம் செய்கிறது. பெரும் தடைகளைத் தணித்து, மனிதர்க்கு மாபெரும் அமைதியை அளிக்கிறது.

Verse 4

स्मृतिमात्रेण यत्पुंसां सर्वपापनिषूदनम् । लीलया धनुषः कोट्या स्वयं रामेण निर्मितम्

எந்தப் புண்ணியத் தலத்தை நினைத்த மாத்திரத்தால் மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களும் அழிகின்றனவோ, அந்தத் தலத்தைத் தாமே ஸ்ரீராமர் வில்லின் முனையால் எளிதில் லீலையாக அமைத்தார்।

Verse 5

पुरा दाशरथी रामो निहत्य युधि रावणम् । ब्रह्महत्याविमोक्षाय गंधमादनपर्वते

முன்னொரு காலத்தில் தாசரதியின் மகனான ஸ்ரீராமர் போரில் ராவணனை வதைத்து, பிரம்மஹத்தியா தோஷம் நீங்குவதற்காக கந்தமாதன மலைக்குச் சென்றார்।

Verse 6

प्रातिष्ठिपल्लिंगमेकं लोकानुग्रहकाम्यया । लिंगस्यास्याभिषेकाय शुद्धं वारि गवेषयन्

உலக நலன் வேண்டி அவர் ஒரு சிவலிங்கத்தை நிறுவினார்; அந்த லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்யத் தூய நீரைத் தேடினார்।

Verse 7

नाविंदत जलं तत्र पार्श्वे दशरथात्मजः । लिंगाभिषेकयोग्यं च जलं किमिति चिंतयन्

அங்கே அருகில் தாசரதியின் மகனுக்கு லிங்க அபிஷேகத்திற்கு ஏற்ற நீர் கிடைக்கவில்லை; அவர் “எப்படி தகுந்த நீரைப் பெறுவது?” என்று சிந்தித்தார்।

Verse 8

नवेन वारिणा लिंगं स्नापनीयं मयेति सः । निश्चित्य मनसा तत्र धनुष्कोट्या रघूद्वहः

அவர் உள்ளத்தில் “புதிய நீரால் லிங்கத்தை ஸ்நாபனம் செய்வேன்” என்று உறுதி செய்து, ரகுகுலச் சிறந்தவர் அங்கே வில்லின் முனையால் செயல் புரிந்தார்।

Verse 9

बिभेद धरणीं शीघ्रं मनसा जाह्नवीं स्मरन् । रामकार्मुककोटिः सा तदा प्राप रसातलम्

அவன் மனத்தில் ஜாஹ்னவீ கங்கையை நினைத்து விரைவாகப் பூமியைப் பிளந்தான். அப்போது ராமனின் வில்லின் அந்த முனை ரசாதலத்தை அடைந்தது.

Verse 10

तत उद्धारयामास तद्धनुर्धन्विनां वरः । धनुष्युद्ध्रियमाणे तु राघवेण महीतलात्

அப்போது வில்லாளர்களில் சிறந்தவன் அந்த வில்லை மேலே எடுத்தான். ராகவன் அதை பூமித் தளத்திலிருந்து இழுத்தெடுக்கும் வேளையில்—

Verse 11

काकुत्स्थेन स्मृता गंगा निर्ययौ विवरात्ततः । वारिणा तेन तल्लिंगमभ्यषिंचद्रघूद्वहः

காகுத்ஸ்தன் நினைத்தவுடன் கங்கை அந்தத் துளையிலிருந்து வெளிப்பட்டாள். அந்த நீரால் ரகுவம்சச் சிறந்தவன் அந்த லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்தான்.

Verse 12

रामकार्मु ककोट्यैव यतस्तन्निर्मितं पुरा । अतः कोटिरिति ख्यातं तत्तीर्थं भुवनत्रये

அது முன்பு ராமனின் வில்லின் முனையாலேயே உருவாக்கப்பட்டதால், அந்தத் தீர்த்தம் ‘கோடி’ என்று புகழ்பெற்றது; மூன்று உலகங்களிலும் அது பிரசித்தம்.

Verse 13

यानि यानीह तीर्थानि संति वै गंधमादने । प्रथमं तेषु तीर्थेषु स्नात्वा विगतकल्मषः

கந்தமாதனத்தில் இங்கு உள்ள தீர்த்தங்களில், முதன்மையான தீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் பாவமாசு நீங்கப் பெறுவான்.

Verse 14

शेषपापविमोक्षाय स्नायात्कोटौ नरस्ततः । तीर्थांतरेषु स्नानेन यः पापौघो न नश्यति

ஆகையால் மீதமுள்ள பாபவிமோசனத்திற்காக மனிதன் கோடிதீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். பிற தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்தால் அந்தப் பெரும் பாபக்கூட்டம் அவ்வாறு அழியாது.

Verse 15

अनेकजन्मकोटीभिरर्जितो ह्यस्थिसंस्थितः । विनश्यति स सर्वोऽपि कोटिस्नानान्न संशयः

கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த பாபம்—எலும்புகளிலேயே பதிந்ததுபோல்—கோடியில் ஸ்நானம் செய்தால் முழுமையாக அழிகிறது; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 16

यदि हि प्रथमं स्नायादत्र कोटौ नरो द्विजाः । तस्य मुक्तस्य तीर्थानि व्यर्थान्येवापराणि हि

ஒருவன் முதலில் இங்கே கோடியில் ஸ்நானம் செய்தால், ஓ த்விஜர்களே, அந்த முக்தனுக்கு பிற தீர்த்தங்கள் பயனற்றவையாகவே ஆகின்றன.

Verse 17

ऋषय ऊचुः । सूत सर्वार्थतत्त्वज्ञ व्यासशिष्य मुनीश्वर । अस्माकं संशयं कंचिच्छिंधि पौराणिकोत्तम

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, எல்லாப் பொருள்களின் தத்துவத்தை அறிந்தவனே, வ்யாசரின் சீடனே, முனிவர்களில் தலைவனே, புராணவ்யாக்யானிகளில் சிறந்தவனே; எங்கள் ஒரு சந்தேகத்தை நீக்குவாயாக.

Verse 18

कोटौ स्नातस्य मर्त्यस्य यदि तीर्थांतरं वृथा । किमर्थं धर्मतीर्थादि तीर्थेषु स्नांति मानवाः

கோடியில் ஸ்நானம் செய்த மானவனுக்கு பிற தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் வீணானதாக இருந்தால், அப்படியெனில் தர்மதீர்த்தம் முதலிய தீர்த்தங்களில் மக்கள் எதற்காக ஸ்நானம் செய்கிறார்கள்?

Verse 19

तीर्थानि तानि सर्वाणि समतिक्रम्य मानवाः । अत्रैव कोटौ किं स्नानं न कुर्वंति हि तद्वद

அந்த எல்லா தீர்த்தங்களையும் கடந்து சென்றும், மனிதர்கள் அதேபோல் இங்கேயே கோடியில் ஸ்நானம் ஏன் செய்யவில்லை?

Verse 20

श्रीसूत उवाच । अहो रहस्यं युष्माभिः पृष्टमेतन्मुनीश्वराः । नारदाय पुरा शंभुः पृच्छते यत्किलाब्रवीत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்— முனிவரே, நீங்கள் ஒரு ஆழ்ந்த இரகசியத்தை கேட்டீர்கள். முன்பு நாரதர் கேட்டபோது சம்பு சொன்னதையே இப்போது கூறுகிறேன்.

Verse 21

तद्ब्रवीमि मुनिश्रेष्ठाः शृणुध्वं श्रद्धया सह । गच्छन्यदृच्छया वापि तीर्थयात्रापरोऽपि वा

முனிசிறந்தவர்களே, அதையே நான் சொல்கிறேன்; பக்தியுடன் கேளுங்கள். ஒருவர் தற்செயலாகப் பயணம் செய்தாலும், அல்லது தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டிருந்தாலும்—

Verse 22

मार्गमध्ये द्विजश्रेष्ठास्तीर्थं देवालयं तथा । दृष्ट्वा श्रुत्वापि वा मोहान्न सेवेत नराधमः

இருபிறப்புச் சிறந்தவர்களே, வழியில் தீர்த்தமோ தேவாலயமோ கண்டாலும்—அல்லது கேட்டாலும்—மயக்கத்தால் அதை வணங்கி அணுகாதவன் நராதமன்.

Verse 23

निष्कृतिस्तस्य नास्तीति प्राब्रुवन्परमर्षयः । सेतुं गच्छंस्ततोऽन्येषु न स्नायाद्यदि मानवः

பரமரிஷிகள் கூறினர்— “அவனுக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை,” ஒருவர் சேதுவிற்கு செல்லும் வழியில் பிற தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்யாவிட்டால்.

Verse 24

तीर्थातिक्रमदोषैः स बहिष्कार्योऽत्यवद्द्विजैः । अतः स्नातव्यमेवैषु चक्रतीर्थादिषु द्विजाः

தீர்த்தங்களை அவமதித்து மீறிய குற்றத்தால் அத்தகையவன் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய இருபிறப்பினரால் புறக்கணிக்கப்படுவான். ஆகையால், ஓ இருபிறப்பினரே, சக்ரதீர்த்தம் முதலான புனித தீர்த்தங்களில் நிச்சயமாக நீராட வேண்டும்.

Verse 25

स्नात्वा चैतेषु तीर्थेषु शेषपापविमुक्तये । प्रयतैर्मनुजैरत्र स्नातव्यं कोटितीर्थके

இந்த தீர்த்தங்களில் நீராடி மீதமுள்ள பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெற, கட்டுப்பாடுடைய மக்கள் இங்கே கோடிதீர்த்தத்திலும் நீராட வேண்டும்.

Verse 26

कोटौ चाभि षवं कृत्वा न तिष्ठेद्गन्धमादने । निवर्तेत्तत्क्षणादेव निष्पापो गंधमादनात्

கோடியில் அபிஷேகச் செயலைச் செய்து கந்தமாதனத்தில் தங்கக் கூடாது; உடனே திரும்ப வேண்டும்; கந்தமாதன விதியால் அவன் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 27

रामोऽपि हि पुरा कोटितीर्थसंभूतवारिणा । रामनाथेऽभिषिक्ते तु स्वयं स्नात्वा च तत्र वै

முன்னொரு காலத்தில் ராமனும் அங்கே விதிப்படி தானே நீராடி, கோடிதீர்த்தத்தில் தோன்றிய நீரால் ராமநாதருக்கு அபிஷேகம் செய்தான்.

Verse 28

ब्रह्महत्याविमुक्तः संस्तत्क्षणादेव सानुजः । आरूढपुष्पकोऽयोध्यां प्रययौ कपिभिर्वृतः

அந்தக் கணமே அவன் தன் இளைய சகோதரனுடன் பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான்; புஷ்பகத்தில் ஏறி, வானரர்களால் சூழப்பட்டவனாய் அயோத்திக்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 29

अतः कोटौ नरः स्नात्वा पापशेषविमोचितः । निवर्तेत्तत्क्षणादेव रामो दाशरथिर्यथा

ஆகையால் கோடி தீர்த்தத்தில் நீராடி, பாவத்தின் மீதமுள்ள சுவடுகளிலிருந்து விடுபட்டவன் உடனே திரும்ப வேண்டும்—தசரதன் புதல்வன் ஸ்ரீராமன் திரும்பியதுபோல்।

Verse 30

एतद्धि तीर्थप्रवरं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । रामनाथाभिषेकाय निर्मितं राघवेण यत्

இது தீர்த்தங்களில் முதன்மையானது; எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது—ரா஘வன் ஸ்ரீராமநாதரின் அபிஷேகத்திற்காக நிறுவியதே இது।

Verse 31

स्वयं भगवती यत्र सन्निधत्ते च जाह्नवी । तारकब्रह्मणा यत्र रामेण स्नातमादरात्

எங்கே பகவதி ஜாஹ்னவி (கங்கை) தாமே சன்னிதியாக இருக்கிறாளோ; அங்கே தாரக-பிரம்ம ரூபமான ஸ்ரீராமன் பக்தியுடன் நீராடினான்।

Verse 32

तस्य वै कोटितीर्थस्य महिमा केन कथ्यताम् । यत्र स्नात्वा पुरा कृष्णो लोकसंग्रहणेच्छया

அந்த கோடி தீர்த்தத்தின் மகிமையை யார் சொல்ல இயலும்? அங்கே பழங்காலத்தில் உலகநலக் காப்பிற்காக ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நீராடினான்।

Verse 33

मातुलस्य तु कंसस्य वधदोषाद्विमोचितः । तस्य वै कोटितीर्थस्य महिमा केन कथ्यते

தாய்மாமன் கம்சனை வதைத்ததால் ஏற்பட்ட தோஷத்திலிருந்து அவர் விடுபட்டார். அந்த கோடி தீர்த்தத்தின் மகிமையை யார் உரைக்க முடியும்?

Verse 34

ऋषय ऊचुः । किमर्थमवधीत्कंसं मातुलं यदुनंदनः । यद्दोषशांतये सूत सस्नौ कोटौ महा मनाः

ரிஷிகள் கூறினர்: "ஹே சூதரே! யதுநந்தனன் (கிருஷ்ணன்) தன் தாய்மாமனான கம்சனை எதற்காகக் கொன்றான்? எந்த தோஷத்தை நிவர்த்தி செய்வதற்காக அந்த மகாத்மா கோடி தீர்த்தத்தில் நீராடினான்?"

Verse 35

श्रीसूत उवाच । वसुदेव इति ख्यातः शूरपुत्रो यदोः कुले । आसीत्स देवकसुतां देवकीमिति विश्रुताम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்: "யது குலத்தில் சூரசேனரின் புதல்வர் வசுதேவர் என்று புகழ்பெற்றிருந்தார். அவர் தேவகனின் புதல்வியும், தேவகி என்று பிரசித்தி பெற்றவருமானவளை (மணந்தார்)."

Verse 36

उद्वाह्य रथमारूढः स्वपुरं प्रस्थितः पुरा । अथ सूतो बभूवाथ कंसो ह्यानकदुन्दुभेः

திருமணத்திற்குப் பிறகு ரதத்தில் ஏறி அவர் தன் நகரத்திற்குப் புறப்பட்டார். அப்போது ஆனகதுந்துபிக்கு (வசுதேவருக்கு) கம்சனே தேரோட்டியாக ஆனான்.

Verse 37

अशरीरा तदा वाणी कंसं सारथिमब्रवीत् । भगिनीं च तथा भामं वाहयंतं रथोत्तमे

அப்போது ஒரு அசரீரி வாக்கு, அந்தச் சிறந்த தேரில் தன் சகோதரியையும் மைத்துனரையும் அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்த தேரோட்டியான கம்சனிடம் கூறியது.

Verse 38

यामिमां वाहयस्यत्र रथेन त्वमरिंदम । अस्यास्त्वामष्टमो गर्भो वधिष्यति न संशयः

"ஹே எதிரிகளை அழிப்பவனே! எவளை நீ இந்தத் தேரில் அழைத்துச் செல்கிறாயோ, அவளுடைய எட்டாவது கர்ப்பம் உன்னைக் கொல்லும், இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை."

Verse 39

इत्याकर्ण्य वचो दिव्यं कंसः खङ्गं प्रगृह्य च । स्वसारं हंतुमुद्योगं चकार द्विजपुंगवाः

அந்த தெய்வீக வாக்கை கேட்ட கம்சன் வாளை எடுத்துக் கொண்டு, ஓ இருபிறப்போரின் சிறந்தவர்களே, தன் சகோதரியை கொல்ல முயன்றான்।

Verse 40

ततः प्रोवाच तं कंसं वसुदेवः स सांत्वयन् । वसुदेव उवाच । अस्यां प्रसूतान्दास्यामि तुभ्यं कंस सुतानहम्

அப்போது அவனை சமாதானப்படுத்த வாசுதேவன் கம்சனிடம் கூறினான்— “ஓ கம்சா, இவளிடமிருந்து பிறக்கும் மகன்களை நான் உனக்கே ஒப்படைப்பேன்।”

Verse 41

एनां स्वसारं मा हिंसीर्नास्यास्ते भीतिरस्ति हि । श्रुत्वा तद्वचनं कंसो निवृत्तस्तद्वधात्तदा

“இந்த உன் சகோதரியைத் தீங்கு செய்யாதே; அவளால் உனக்கு எந்த அச்சமும் இல்லை.” இதைக் கேட்ட கம்சன் அப்போது அவளை கொல்லுதல் இருந்து விலகினான்।

Verse 42

देवकीवसुदेवाभ्यां सहितः स्वपुरं ययौ । पादावसक्तनिगडौ देवकीवसुदेवकौ

தேவகியும் வாசுதேவனும் உடன் அவன் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்; தேவகி-வாசுதேவரின் கால்களில் விலங்குகள் இறுக்கமாகப் பூட்டப்பட்டிருந்தன।

Verse 43

स्थापयामास दुष्टात्मा कंसः कारागृहे तदा । ततः कालेन महता वसुदेवाद्धि देवकी

அப்போது தீய மனத்தையுடைய கம்சன் அவர்களைச் சிறையில் அடைத்தான். பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தபின் தேவகி வாசுதேவனால் கருவுற்றாள்।

Verse 44

षट्पुत्राञ्जनयामास क्रमेण मुनिपुंगवाः । जातांस्तान्वसुदेवेन दत्तान्कंसोऽपि सोऽवधीत्

முறையே முனிவர்சிறந்தோர் ஆறு புதல்வரைப் பெற்றனர். அவர்கள் பிறந்ததும் வாசுதேவன் ஒப்படைத்தபோது, கம்சனும் அவர்களை வதைத்தான்.

Verse 45

हतेषु षटसु पुत्रेषु देवक्युदरजन्मसु । कंसेन क्रूरमतिना निष्कृपेण द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோரே! தேவகியின் கருப்பையில் பிறந்த ஆறு புதல்வரும் கருணையற்ற, கொடுமைமிகு கம்சனால் கொல்லப்பட்டபோது—

Verse 46

शेषोऽभूत्सप्तमो गर्भो देवक्या जठरे तदा । मायादेवी ततो गर्भं तं वै विष्णुप्रचोदिता

அப்போது தேவகியின் கருப்பையில் ஏழாம் கர்ப்பம் சேஷனின் அவதாரமாக இருந்தது. பின்னர் விஷ்ணுவின் தூண்டுதலால் மாயாதேவி அந்தக் கருவை ஏற்றுக் கொண்டாள்.

Verse 47

नंदगोपगृहस्थायां रोहिण्यां समवेशयत् । देवक्याः सप्तमो गर्भः पतितो जठरादिति

நந்தகோபரின் இல்லத்தில் வாழ்ந்த ரோஹிணியில் அவள் அதனைச் சேர்த்தாள். ஆகவே தேவகியின் ஏழாம் கர்ப்பம் கருப்பையிலிருந்து ‘விழுந்தது’ என்று உலகில் கூறப்பட்டது.

Verse 48

लोके प्रसिद्धिरभवन्महती विष्णुलीलया । देवकीजठरे पश्चाद्विष्णुर्गर्भत्वमाप्तवान्

விஷ்ணுவின் லீலையால் உலகமெங்கும் பெரிய புகழ்ச்செய்தி பரவியது. அதன் பின் விஷ்ணுவே தேவகியின் கருப்பையில் கருவாகப் புகுந்தார்.

Verse 49

ततो दशसु मासेषु गतेषु हरिरव्ययः । देवकीजठराज्जज्ञे कृष्ण इत्यभिविश्रुतः

அப்போது பத்து மாதங்கள் நிறைவுற்றபின், அழிவிலா ஹரி தேவகியின் கருப்பையிலிருந்து அவதரித்து, ‘கிருஷ்ணன்’ என்ற நாமத்தால் எங்கும் புகழ்பெற்றான்।

Verse 50

शंखचक्रगदाखङ्गविराजितचतुर्भुजः । किरीटी वनमाली च पित्रोः शोकविनाशनः

சங்கு, சக்கரம், கதா, வாள் ஆகியவற்றால் ஒளிவீசும் நான்கு கரங்களுடன் அவர் தோன்றினார்—கிரீடம் தரித்தவர், வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர், பெற்றோரின் துயரை நீக்குபவர்।

Verse 51

तं दृष्ट्वा हरिमीशानं तुष्टावानकदुंदुभिः

ஹரி எனும் பரமேஸ்வரனை கண்ட அகதுந்துபி (வசுதேவர்) ஆனந்தத்துடன் ஸ்தோத்திரம் செய்து அவரைப் போற்றினார்।

Verse 52

वसुदेव उवाच । विश्वं भवा न्विश्वपतिस्त्वमेव विश्वस्य योनिस्त्वयि विश्वमास्ते । महान्प्रधानश्च विराट स्वराड् च सम्राडसि त्वं भगवन्समस्तम्

வசுதேவர் கூறினார்—நீயே இந்த முழு பிரபஞ்சம்; நீயே பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவன். அனைத்தின் ஆதியோனி நீயே; உன்னிலேயே உலகமெல்லாம் நிலைகொள்கிறது. நீ மகான்—பிரதானம், விராட், ஸ்வராட், சம்ராட்; ஓ பகவானே, நீயே அனைத்தும்.

Verse 53

एवं जगत्कारणभूतधाम्ने नारायणायामितविक्रमाय । श्रीशार्ङ्गचक्रासिगदाधराय नमोनमः कृत्रिममानुषाय

இவ்வாறு உலகின் காரணமாகிய தாமம், அளவற்ற வீரமுடைய நாராயணனுக்கு—ஸ்ரீசார்ங்க வில், சக்கரம், வாள், கதா ஆகியவற்றைத் தாங்குபவனுக்கு, உலக நன்மைக்காக தெய்வத் திட்டத்தால் மனித வடிவம் ஏற்குபவனுக்கு—மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 54

स्तुवन्तमेवं शौरिं तं वसुदेवं हरिस्तदा । अवोचत्प्रीणयंस्तं च देवकीं च द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு துதித்துக் கொண்டிருந்த ஷௌரி வசுதேவரை நோக்கி, ஹரி அப்போது மகிழ்ந்து, வசுதேவரையும் தேவகியையும் மகிழ்வித்து உரைத்தான், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே।

Verse 55

हरिरुवाच । अहं कंसं वधिष्यामि मा भीर्वां पितराविति । नन्दगोपस्य गृहिणी यशोदाऽजनयत्सुताम् । मम मायां पूर्वदिने सर्वलोकविमोहिनीम्

ஹரி கூறினான்—“நான் கம்சனை வதம் செய்வேன்; என் தந்தை-தாயே, நீங்கள் அஞ்சாதீர். நந்தகோபரின் மனைவி யசோதை ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றாள்—அவள் என் மாயை; நேற்றே பிறந்து எல்லா உலகங்களையும் மயக்கும் சக்தி உடையவள்.”

Verse 56

मां तस्याः शयने न्यस्य यशोदायाः सुता तु ताम् । आदाय देवकीशय्यां प्रापयस्व यदूत्तम

“என்னை அவளுடைய படுக்கையில் வைத்து, யசோதைப் பெற்ற அந்தக் கன்னியை எடுத்துக் கொண்டு தேவகியின் படுக்கையில் சேர்த்து வை, ஓ யாதவரில் சிறந்தவனே।”

Verse 57

एवमुक्तः स कृष्णेन तथैव ह्यकरोद्द्विजाः । रुरोद माया तनया देवकीशयनेस्थिता

கிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியபோது அவன் அதேபடி செய்தான், ஓ இருபிறப்போரே. தேவகியின் படுக்கையில் கிடந்த மாயையின் மகள் அழத் தொடங்கினாள்.

Verse 58

अथ बालध्वनिं श्रुत्वा कंसः संकुलमानसः । सूतिकागृहमागम्य तामादाय च दारिकाम्

பின்னர் குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்டதும், மனம் கலங்கிய கம்சன் பிரசவ அறைக்குள் வந்து அந்தப் பெண் குழந்தையைப் பிடித்து எடுத்தான்.

Verse 59

शिलायां पोथयामास निर्दयो निरपत्रपः । अथ तद्धस्तमाच्छिद्य सायुधाष्टमहाभुजा । महादेव्यब्रवीत्कंसं समाहूयातिकोपना

இரக்கமற்றவனும் வெட்கமற்றவனுமான அவன் அவளைக் கல்லில் மோதினான். அப்போது அவன் கையை உதறிவிட்டு, ஆயுதம் தாங்கிய எட்டுத் தோள்களைக் கொண்ட மகாதேவி, மிகுந்த கோபத்துடன் கம்சனை அழைத்துச் சொன்னாள்.

Verse 60

मायोवाच । अरे रे कंस पापात्मन्दुर्बुद्धे मूढचेतन

மாயை கூறினாள்: அடே கம்சா! பாவியே! தீய புத்தி கொண்டவனே! மூடனே!

Verse 61

यत्र कुत्रापि शत्रुस्ते वर्तते प्राणहारकः । मार्गयस्वात्मनो मृत्युं तं शत्रुं कंस मा चिरम्

உன் உயிரைப் பறிக்கப்போகும் உன் எதிரி எங்கோ இருக்கிறான். கம்சா! உன் ம்ருத்யுவாகிய அந்த எதிரியைத் தாமதமின்றித் தேடு.

Verse 62

इतीरयित्वा सा देवी दिव्यस्थानान्यवाप्य च । लब्धपूजा मनुष्येभ्यो बभूवाभीष्टदायिनी

இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அந்த தேவி திவ்ய ஸ்தானங்களை அடைந்தாள்; மனிதர்களிடம் பூஜை பெற்று, விரும்பிய வரங்களை அளிப்பவளாகத் திகழ்ந்தாள்.

Verse 63

श्रुत्वा स देवीवचनं कंसो ऽपि भृशमाकुलः । बालग्रहान्पूतनादीन्स्वांतकं बाधितुं रिपुम्

தேவியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு கம்சனும் மிகவும் கலக்கமடைந்தான். தன் எமனாகிய எதிரியை அழிக்க, பூதனை போன்ற குழந்தைகளைக் கொல்லும் அரக்கர்களை அனுப்பினான்.

Verse 64

प्रेषयामास देशेषु शिशूनन्यांश्च बाधितुम् । ते च बालग्रहाः सर्वे प्रययु र्नंदगोकुलम्

அவன் பல தேசங்களுக்குத் தூதர்களை அனுப்பி, பிற குழந்தைகளைத் துன்புறுத்தி வதைக்கச் செய்தான். அப்போது அந்த எல்லா பாலகிரக அரக்கர்களும் நந்தனின் கோகுலத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 65

हताश्च कृष्णेन तदा प्रययुर्यमसादनम् । ततः कतिपयाहस्सु गतेषु द्विजपुंगवाः

கிருஷ்ணனால் கொல்லப்பட்ட அவர்கள் அப்போது யமனின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர். பின்னர் சில நாட்கள் கடந்தபின், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, …

Verse 66

रामकृष्णौ व्यवर्द्धेतां गोकुले बालकौ तदा । अनेकबालक्रीडाभिश्चिक्रीडतुररिंदमौ

அப்போது கோகுலத்தில் சிறுவர்களாக ராமனும் கிருஷ்ணனும் வளர்ந்தனர். அந்த இரு பகைஅடக்கிகளும் பல சிறுவயது விளையாட்டுகளால் அங்கே களித்தனர்.

Verse 67

कंचित्कालं वत्सपालौ वेणुनादमकुर्वताम् । कंचित्कालं च गोपालौ गुंजातापि च्छभूषितौ

சில காலம் அவர்கள் கன்றுகளை மேய்த்து, வேணுவின் இனிய நாதத்தை எழுப்பினர். மேலும் சில காலம் கோபாலர்களாய், குஞ்சா மணிகளும் தாபீச்ச மலர்மாலைகளும் போன்ற அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டனர்.

Verse 68

रेमाते बहुकालं तौ गोकुले रामकेशवौ । कंसः कदाचिदक्रूरं गोकुले रामकेशवौ

இவ்வாறு கோகுலத்தில் ராமனும் கேசவனும் நீண்ட காலம் களித்து வாழ்ந்தனர். பின்னர் ஒருநாள், கோகுலத்தில் உள்ள ராம-கேசவரைப் பற்றிக் கம்சன் அக்ரூரனை அழைத்தான்.

Verse 69

प्रेषयामास विप्रेंद्राः समानयितुमं जसा । आनयामास चाक्रूरो रामकृष्णौ स गोकुलात्

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! அவர்களை விரைவில் அழைத்து வர அக்க்ரூரனை அனுப்பினார்; அக்க்ரூரனும் கோகுலத்திலிருந்து ராமன், கிருஷ்ணனை அழைத்து வந்தான்.

Verse 70

मथुरां कंसनिर्देशात्स्वर्णतोरणराजिताम्

கம்சனின் ஆணையின்படி, பொன் வாயில்தோரணங்களால் ஒளிரும் மதுரா நகரத்திற்குத் (அவர்களை) அழைத்துச் சென்றான்.

Verse 71

ततः समानीय स रामकेशवौ ययौ पुरीं गांदिनिजस्तदग्रे । दृष्ट्वा च कंसं विनिवेद्य कार्यं तस्मै स्वगेहं प्रविवेश पश्चात्

பின்னர் காந்தினியின் வம்சத்தவன் அக்க்ரூரன், ராமன்-கேசவனை அழைத்து முன்னே நகரத்திற்குச் சென்றான். கம்சனைப் பார்த்து காரியத்தை அறிவித்த பின், தன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான்.

Verse 72

अथापराह्णे वसुदेवपुत्रावन्येद्युरिष्टैः सह गोपपुत्रैः । उपेयतुः सालनिखातयुक्तां संगोपुराट्टां मधुरापुरीं तौ

அடுத்த நாள் பிற்பகலில், வசுதேவரின் இரு புதல்வரும் தம் அன்பான கோபர் நண்பர்களுடன், சாலமரக் கம்பிகளும் வேலிகளும் கொண்டு அரணாக்கப்பட்டு, அழகிய கோபுர வாயில்களால் விளங்கும் மதுரா நகரை அணைந்தனர்.

Verse 73

स्तोत्राणि शृण्वन्पुरयौवतानां कृष्णस्तु रामेण सहैव गत्वा । धनुर्निवेशं सह सैव तत्र ददर्श चापं च महदृढज्यम्

நகர இளம்பெண்கள் பாடிய ஸ்தோத்திரங்களைச் செவிமடுத்து, கிருஷ்ணன் ராமனுடன் சேர்ந்து வில்லைக் காக்கும் இடத்தை அடைந்தான்; அங்கே மிக உறுதியான நாணுடன் கட்டப்பட்ட மாபெரும் வில்லைக் கண்டான்.

Verse 74

विद्राव्य सर्वानपि चापपालान्धनुः समादाय स लीलयाऽशु । मौर्व्यां नियोक्तुं नमयांचकार तदं तरे भग्नमभूद्विधैव

வில் காவலர்களை எல்லாம் விரட்டிவிட்டு, அவர் விளையாட்டுப் போல் விரைவாக வில்லை எடுத்தார். நாணை ஏற்ற வில்லை வளைத்தவுடன் அது நடுவே முறிந்தது—இது விதியின் ஆணை.

Verse 75

कोदंडभंगोत्थितशब्दमाशु श्रुत्वाभियातान्बलिनो निहंतुम् । निजघ्नतुस्तौ प्रतिगृह्य खंडौ चापस्य पालान्बलिनौ द्विजेंद्रा

பெரும் வில் முறிந்த ஒலி கேட்டவுடன் வலிமைமிக்கோர் தாக்க ஓடிவந்தனர். ஆனால், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, அந்த இரு வீரரும் விலின் முறிந்த துண்டுகளை எடுத்துக் கொண்டு வில் காவலர்களை வீழ்த்தினர்.

Verse 76

ततः कुवलयापीडं गजं द्वारि स्थितं क्षणात् । निहत्य रामकृष्णौ तौ महाबलपराक्रमौ

பின்னர் வாயிலில் நின்ற குவலயாபீட யானையை, மகாபலமும் பராக்கிரமமும் உடைய ராமன்-கிருஷ்ணன் இருவரும் கணநேரத்தில் கொன்றனர்.

Verse 77

तस्य दंतौ समुत्पाट्य दधानौ करयोर्द्वयोः । अंसे निधाय तौ दंतौ रंगं प्रययतुः क्षणात्

அதன் இரு தந்தங்களையும் பிடுங்கி, இரு கைகளிலும் ஏந்தி, தோள்களில் வைத்துக் கொண்டு, அவர்கள் இருவரும் உடனே அரங்கத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 78

निहत्य मल्लं चाणूरं मुष्टिकं तोशलं तथा । अन्यांश्च मल्लप्रवरान्निन्यतुर्यमसा दनम्

சாணூரன், முஷ்டிகன், தோசலன் மற்றும் பிற தலைசிறந்த மல்லர்களை கொன்று, அவர்கள் அனைவரையும் யமனின் இல்லத்திற்கே அனுப்பினர்.

Verse 79

समारुरुहतुस्तूर्णं तुंगं मंचं च तौ तदा । तत्र तुंगे समासीनमासने कंसमेत्य तौ । तस्थतुस्तं तृणीकृत्य सिंहौ क्षुद्रमृगं यथा

அப்போது அவர்கள் இருவரும் விரைவாக உயர்ந்த மேடையை ஏறினர். உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த கம்சனை அணுகி, அவனைப் புல்லெனத் துச்சமாகக் கருதி, சிங்கங்கள் சிறு மிருகத்தை நோக்குவது போல அவன் முன் நின்றனர்.

Verse 80

ततः कंसं समाकृष्य कृष्णो मंचोपरि स्थितम् । पादौ गृहीत्वा वेगेन भ्रामयामास चांबरे

பின்னர் மேடையில் இருந்த கம்சனை கிருஷ்ணன் இழுத்து, அவன் கால்களைப் பிடித்து, பெரும் வேகத்துடன் அவனை ஆகாயத்தில் சுழற்றினான்.

Verse 81

ततस्तं पोथयामास स भूमौ गत जीवितम् । कंसभ्रातॄन्बलोऽप्यष्टौ निजघ्ने मुष्टिना द्विजाः

பின்பு அவனைத் தரையில் பலமாகத் தள்ளி வீழ்த்தினான்; அவன் நிலத்தில் விழுந்து உயிரற்றவனானான். ஓ த்விஜர்களே, பலராமனும் கம்சனின் எட்டு சகோதரர்களைத் தன் குத்தால் வீழ்த்தினான்.

Verse 82

एवं निहत्य तं कंसं कृष्णः परबलार्दनः । पितरौ मोचयामास निगडादति दुःखितौ

இவ்வாறு கம்சனை வதைத்து, பகைவர் படைகளை நசுக்கும் கிருஷ்ணன், மிகுந்த துயருற்ற தன் பெற்றோரைச் சங்கிலிகளிலிருந்து விடுவித்தான்.

Verse 83

सर्वानास्थापयामास बलेन सह माधवः । श्रीकृष्णेन हतं कंसं श्रुत्वा प्रापुः पुरीं तदा

பின்னர் மாதவன் பலராமனுடன் சேர்ந்து அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தினான். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கம்சனை வதைத்தான் என்று கேட்ட மக்கள் அப்போது நகரத்திற்குள் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 84

बांधवा मथुरायां ये पूर्वं कंसे न बाधिताः । उग्रसेनं तथा राज्ये स्थापयामास केशवः

மதுராவில் முன்பு கம்சனால் துன்புறுத்தப்படாத உறவினரை கேசவன் காத்தருளி, உக்ரசேனனை அரியணையில் நிறுவி, அரசாட்சியை தர்மப்படி மீண்டும் நிலைநாட்டினான்।

Verse 85

असहिष्णुर्द्विजाः पित्रोरेवं कंसकृतागसम् । जघान मातुलं कंसं देवब्राह्मणकंट कम्

தந்தைபோன்ற மூத்தோருக்கு கம்சன் செய்த பெரும் பாவத்தைத் தாங்க இயலாமல், தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் முள்ளாக இருந்த தன் மாமன் கம்சனை கிருஷ்ணன் வதைத்தான்।

Verse 86

ततः कदाचिकृष्णोऽयमात्मानं द्रष्टुमागतान् । नारदादीन्मुनीन्सर्वानिदं पप्रच्छ सत्तमः

பின்னர் ஒருசமயம் நாரதர் முதலிய எல்லா முனிவரும் கிருஷ்ணனைத் தரிசிக்க வந்தனர்; அப்போது சத்தமனான கிருஷ்ணன் அவர்களிடம் இவ்வினாவை கேட்டான்।

Verse 87

श्रीकृष्ण उवाच । मयाऽयं मातुलो विप्रा हतः कंसोऽतिपापकृत् । मातुलस्य वधे दोषः प्रोच्यते शास्त्रवित्तमैः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினான்—ஓ விப்ரர்களே! மிகப் பாவம் செய்த என் மாமன் கம்சனை நான் வதைத்தேன்; ஆயினும் சாஸ்திரவித்தர்கள் மாமன் வதத்தில் தோஷம் உண்டு எனச் சொல்கிறார்கள்।

Verse 88

प्रायश्चित्तमतो ब्रूत तद्दोषविनिवृत्तये । अवोचन्नारदस्तत्र कृष्णमद्भुतविक्रमम् । वाचा मधुरया विप्रा भक्तिप्रणयपूर्वकम्

ஆகையால் அந்த தோஷம் நீங்கப் பிராயச்சித்தத்தைச் சொல்லுங்கள். அப்போது அங்கே நாரதர், ஓ விப்ரர்களே, பக்தியும் அன்பும் முன்நின்ற இனிய மொழியால் அதிசய வீரனான கிருஷ்ணனிடம் உரைத்தார்।

Verse 89

नारद उवाच । नित्यशुद्धश्च मुक्तश्च भद्रश्चैव भवा न्सदा

நாரதர் கூறினார்—நீர் எப்போதும் தூயவர், எப்போதும் முக்தர், என்றும் மங்களஸ்வரூபர்।

Verse 90

सच्चिदानंदरूपश्च परमात्मा सनातनः । पुण्यं पापं च ते नास्ति कृष्ण यादवनंदन

நீர் சச்சிதானந்தஸ்வரூபம், சனாதன பரமாத்மா. ஓ கிருஷ்ணா, யாதவர்களின் ஆனந்தமே! உமக்கு புண்ணியமும் பாபமும் இல்லை।

Verse 91

तथापि लोकशिक्षार्थं भवता गरु डध्वज । प्रायश्चित्तं तु कर्तव्यं विधिनानेन माधव

ஆயினும் உலகப் போதனைக்காக, ஓ கருடத்வஜ மাধவா! இவ்விதிப்படி நீர் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 92

लोकसंग्रहणं तावत्कर्तव्यं भवताधुना । रामसेतौ महापुण्ये गंधमादनपर्वते

மக்கள் நலனும் ஒற்றுமையும் கருதி நீர் இப்போது இதைச் செய்ய வேண்டும்—மிகப் புண்ணியமான ராமசேதுவில், கந்தமாதன மலையில்।

Verse 93

रामेण स्थापितं लिंगं रामनाथाभिधं पुरा । तस्याभिषेकतोयार्थं धनुष्कोट्या रघूद्वहः

முன்னொரு காலத்தில் ராமர் ‘ராமநாத’ எனப்படும் லிங்கத்தை நிறுவினார். அதன் அபிஷேகத்திற்கான நீருக்காக ரகுவம்சத் தலைவன் தனுஷ்கோட்டியிலிருந்து புறப்பட்டான்।

Verse 94

गां भित्त्वोत्पादयामास तीर्थं कोटीति विश्रुतम् । तव पूर्वावतारेण रामेणाक्लिष्टकर्मणा

உமது முன்னைய அவதாரமான அக்லிஷ்டகர்மனான ஸ்ரீராமன் பூமியைப் பிளந்து ‘கோடிதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 95

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं निर्मितं स्वयमेव यत् । तत्र स्नानं कुरुष्व त्वं धर्म्ये पापविनाशने

பிரம்மஹத்தி பாவம் நீங்குவதற்காகத் தானே வெளிப்பட்ட அந்தத் தீர்த்தத்தில், தர்மமிகு பாபநாசக இடத்தில் நீராடுவாயாக.

Verse 96

तेन ते मातुलवधाद्दोषः शीघ्रं विनंक्ष्यति । कोटितीर्थे हरेः स्नानं ब्रह्महत्यादिशोधकम्

அந்த நீராடலால் உனது மாதுலவதத்தால் ஏற்பட்ட தோஷம் விரைவில் அழியும். கோடிதீர்த்தத்தில் ஹரிக்காகச் செய்யும் ஸ்நானம் பிரம்மஹத்தி முதலிய பாவங்களையும் சுத்திகரிக்கும்.

Verse 97

स्वर्गमोक्षप्रदं पुंसामायुरारोग्यवर्धनम् । इति श्रुत्वा मुनेर्वाक्यं नारदस्य स माधवः

அது மனிதர்க்கு ஸ்வர்கமும் மோக்ஷமும் அளித்து, ஆயுளையும் ஆரோக்கியத்தையும் வளர்க்கும் என்று முனி நாரதரின் வாக்கை கேட்டு மாதவன் (ஏற்றுக்கொண்டான்).

Verse 98

विसृज्य तानृषीन्सर्वांस्तस्मिन्नेव क्षणे द्विजाः । रामसेतौ ययौ तूर्णं स्वदोषपरि शुद्धये

அதே கணத்தில் அந்த எல்லா ரிஷிகளிடமும் விடைபெற்று, தன் தோஷத்தை முற்றிலும் சுத்திகரிக்க அந்த த்விஜன் விரைவாக ராமசேதுவிற்கு சென்றான்.

Verse 99

दिनैः कतिपयैर्गत्वा कोटितीर्थं यदूद्वहः । स्नात्वा संकल्पपूर्वं च दत्त्वा दानान्यनेकशः

சில நாட்கள் பயணம் செய்து யாதவர்களில் சிறந்தவன் கோடிதீர்த்தத்தை அடைந்தான். அங்கே சங்கல்பத்துடன் நீராடி பலவகை தானங்களை அளித்தான்.

Verse 100

स मातुलवधोत्पन्नदोषेभ्यो मुमु चे क्षणात् । निषेव्य रामनाथं च स्वपुरं मथुरां ययौ

தாய்மாமன் வதத்தால் உண்டான தோஷங்களிலிருந்து அவன் கணநேரத்தில் விடுபட்டான். ராமநாதனை வழிபட்டு தன் நகரமான மதுராவுக்குச் சென்றான்.

Verse 104

श्रुत्वेमं पुण्यमध्यायं पठित्वा च मुनीश्वराः । ब्रह्महत्यादिभिः सत्यं मुच्यते पातकैर्नरः

முனிவர்களின் தலைவர்களே! இந்தப் புண்ணிய அத்தியாயத்தை கேட்டு, மேலும் பாராயணம் செய்தால், மனிதன் பிரம்மஹத்தி முதலான பாவங்களிலிருந்தும் உண்மையிலே விடுபடுவான்.