Adhyaya 15

Verse 1

श्रीसूत उवाच । ब्रह्मकुण्डे महापुण्ये स्नानं कृत्वा समाहितः । नरो हनूमतः कुण्डमथ गच्छेद्विजोत्तमाः

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஹே உத்தம த்விஜர்களே, மிகப் புண்ணியமான பிரம்மகுண்டத்தில் ஒருமனத்துடன் நீராடி, பின்னர் மனிதன் ஹனுமானின் குண்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

पुरा हतेषु रक्षःसु समाप्ते रणकर्मणि । रामादिषु निवृत्तेषु गंधमादनपर्वते

முன்னொரு காலத்தில், இராட்சசர்கள் வதம் செய்யப்பட்டு போர்செயல் நிறைவுற்றபின், இராமன் முதலியோர் விலகியபோது, கந்தமாதன மலைமேல் (இது நிகழ்ந்தது)।

Verse 3

सर्व लोकोपकाराय हनूमान्मारुतात्मजः । सर्वतीर्थोत्तमं चक्रे स्वनाम्ना तीर्थमुत्तमम्

அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக, வாயுதேவனின் புதல்வன் அனுமான் தன் பெயராலேயே எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சிறந்த பரம தீர்த்தத்தை நிறுவினான்।

Verse 4

विदित्वा वैभवं यस्य स्वयं रुद्रेण सेव्यते । तस्य तीर्थस्य सदृशं न भूतं न भविष्यति

அதன் மகிமையை அறிந்து தாமே ருத்ரன் சேவித்து வணங்கும் அந்தத் தீர்த்தத்துக்கு ஒப்பானது கடந்த காலத்திலும் இல்லை; வருங்காலத்திலும் இல்லை।

Verse 5

यत्र स्नाता नरा यांति शिवलोकं सनातनम् । यस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये महापातकनाशने

அந்த மிகப் புண்ணியமும் மகாபாதக நாசகமுமான தீர்த்தத்தில் நீராடியவர்கள் சனாதன சிவலோகத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 6

सर्वलोकोपकाराय निर्मिते वायुसूनुना । सर्वाणि नरकाण्यासञ्च्छून्यान्येव चिराय वै

அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக வாயுபுதல்வன் அதை உருவாக்கியதால், நீண்ட காலம் எல்லா நரகங்களும் உண்மையிலேயே வெறுமையாக இருந்தன।

Verse 7

वैभवं तस्य तीर्थस्य शंकरो वेत्ति वा न वा । यत्र धर्मसखोनाम राजा केकयवंशजः

அந்தத் தீர்த்தத்தின் வைபவத்தை சங்கரனே முழுதும் அறிந்தாரோ இல்லையோ—அங்கே கேகய வம்சத்தில் பிறந்த தர்மசகன் என்னும் அரசன் இருந்தான்.

Verse 8

भक्त्या सह पुरा स्नात्वा शतं पुत्रानवाप्त वान् । ऋषय ऊचुः । सूत धर्मसखस्याद्य चरितं वक्तुमर्हसि । हनूमत्कुण्डतीर्थे यो लेभे स्नात्वा शतं सुतान्

முன்னொரு காலத்தில் அவர் பக்தியுடன் அங்கே நீராடி நூறு புதல்வர்களைப் பெற்றார். ரிஷிகள் கூறினர்—“சூதரே, இப்போது தர்மசகனின் வரலாற்றை உரைக்க வேண்டும்; ஹனூமத்குண்ட தீர்த்தத்தில் நீராடி நூறு மக்களைப் பெற்றவன் அவன்.”

Verse 9

श्रीसूत उवाच । शृणुध्वमृषयो यूयं चरितं तस्य भूपतेः

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—“ரிஷிகளே, அந்த அரசனின் வரலாற்றைக் கேளுங்கள்.”

Verse 10

अद्य धर्मसखस्याहं प्रवक्ष्यामि समासतः । राजा धर्मसखोनाम विजितारिः सुधार्मिकः

இப்போது நான் தர்மசகனின் வரலாற்றைச் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்—தர்மசகன் என்னும் அரசன் பகைவரை வென்றவனும் உறுதியான தர்மநிஷ்டையுடையவனும் ஆவான்.

Verse 11

बभूव नीतिमान्पूर्वं प्रजापालनतत्परः । तस्य भार्याशतं विप्रा वभूव पतिदैवतम्

அவன் தொடக்கத்திலிருந்தே நெறிமிக்கவனாய் குடிகளைப் பாதுகாப்பதில் ஈடுபட்டான். பிராமணர்களே, அவனுக்கு நூறு மனைவியர் இருந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் கணவரையே தெய்வமாகக் கருதினர்.

Verse 12

स पालयन्महीं राजा सशैलवनकाननाम् । तासु भार्यासु तनयं नाविंदद्वंशवर्द्धनम्

அரசன் மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடைய பூமியைப் பாதுகாத்தான்; ஆயினும் அவன் மனைவியரிடத்தில் வம்சம் வளர்க்கும் புதல்வனைப் பெறவில்லை.

Verse 13

अकरोच्च महादानं पुत्रार्थं स महीपतिः

புதல்வன் வேண்டி அந்த பூமிபதி மகாதானம் செய்தான்.

Verse 14

अश्वमेधादिभिर्यज्ञैरयजच्च सुरान्प्रति । तुलापुरुषमुख्यानि ददौ दानानि भूरिशः

அவன் அச்வமேதம் முதலிய யாகங்களால் தேவர்களை வழிபட்டான்; மேலும் துலாபுருஷம் முதலான உயர்ந்த தானங்களை மிகுதியாக வழங்கினான்.

Verse 15

आमध्यरात्रमन्नानि सर्वेभ्योऽप्यनिवारितम् । प्रायच्छद्बहुसूपानि सस्योपेतानि भूमिपः

அரசன் நள்ளிரவு வரை யாவருக்கும் தடையின்றி அன்னம் வழங்கினான்; தானியங்களுடன் பலவகை சூப்புகளும் உணவுகளும் தானமாக அளித்தான்.

Verse 16

पितॄनुद्दिश्य च श्राद्धमकरोद्विधिपूर्वकम् । संतानदायिनो मंत्राञ्जजाप नियतेद्रियः

அவன் பித்ருக்களை நினைத்து விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்தான்; மேலும் புலன்களை அடக்கி சந்தானம் தரும் மந்திரங்களை ஜபித்தான்.

Verse 17

एवमादीन्बहून्धर्मान्पुत्रार्थं कृतवान्नृपः । पुत्रमुद्दिश्य सततं कुर्वन्धर्माननुत्तमान्

இவ்வாறு அரசன் புத்ரபேறிற்காக பலவகை தர்ம அனுஷ்டானங்களைச் செய்தான். புத்ரனை நோக்கி எப்போதும் மனம் வைத்து, ஒப்பற்ற உயர்ந்த தர்மங்களை இடையறாது கடைப்பிடித்தான்.

Verse 18

राजा दीर्घेण कालेन वृद्धतां प्रत्यपद्यत । कदाचित्तस्य वृद्धस्य यतमानस्य भूपतेः

நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அரசன் முதுமையை அடைந்தான். ஒருசமயம், அந்த முதிய அரசன் தன் நோக்கிற்காக முயன்று கொண்டிருக்கையில்…

Verse 19

पुत्रस्सुचंद्रनामाभूज्ज्येष्ठपत्न्यां मनोरमः । जातं पुत्रं जनन्यस्ताः सर्वा वैषम्यवर्जिताः

மூத்த அரசியிடத்தில் ‘சுசந்திரன்’ எனும் மனம்கவரும் புதல்வன் பிறந்தான். புதல்வன் பிறந்தபோது எல்லா தாய்மாரும் (அரசியரும்) பொறாமையும் பாகுபாடும் இன்றியவர்களாயினர்.

Verse 20

समं संवर्द्धयामासुः क्षीरादिभिरनुत्तमाः । राज्ञश्च सर्वमातॄणां पौराणाम्मंत्रिणां तथा

அந்த உயர்ந்த பெண்கள் அவனை சமமாக வளர்த்து, பால் முதலியவற்றால் போஷித்தனர். அரசனும், எல்லா தாய்மாரும், நகரமக்களும், அமைச்சர்களும் அதுபோலவே கவனித்தனர்.

Verse 21

मनोनयनसंतोषजनकोऽयं सुतोऽभवत् । लालयानः सुतं राजा मुदं लेभे परात्पराम्

இந்த புதல்வன் மனத்திற்கும் கண்களிற்கும் மகிழ்ச்சி தருவனாக ஆனான். புதல்வனை அன்புடன் தழுவி வளர்த்த அரசன் அளவிலா பேரானந்தத்தை அடைந்தான்.

Verse 22

आंदोलिकाशयानस्य सूनोस्तस्य कदाचन । वृश्चिकोऽकुट्टयत्पादे पुच्छेनोद्यद्विषाग्निना

ஒருமுறை ஊஞ்சல் படுக்கையில் துயில்கொண்டிருந்த அவன் இளைய மகனின் பாதத்தில் ஒரு தேள் கொட்டியது; அதன் வால் உயர்ந்து, விஷம் தீப்போல் எரிந்தது।

Verse 23

कुट्टनाद्वृश्चिकस्यासावरुदत्तनयो भृशम् । ततस्तन्मातरः सर्वाः प्रारुदञ्च्छोककातराः

தேள் கொட்டிய வேதனையால் வருதத்தனின் அந்த மகன் மிகுந்து அழுதான்; அப்போது துயரால் கலங்கிய அவன் தாய்மாரும் பணிப்பெண்களும் எல்லாம் புலம்பினார்கள்।

Verse 24

परिवार्यात्मजं विप्राः सध्वनिः संकुलोऽभवत् । आर्तध्वनिं स शुश्राव राजा धर्मसखस्तदा

ஓ பிராமணர்களே, குழந்தையைச் சூழ்ந்து நின்றபோது அங்கு முழுதும் கலகலப்பான அழுகுரல் நிரம்பியது; அப்போது தர்மசகன் அரசன் அந்த ஆற்றொலி கேட்டான்।

Verse 25

उपविष्टः सभामध्ये सहामात्यपुरोहितः । अथ प्रातिष्ठिपद्राजा सौविदल्लं स वेदितुम्

அரசன் அமைச்சர்களும் புரோகிதரும் உடன் சபை நடுவில் அமர்ந்திருந்தான்; அப்போது நடந்ததை அறிய சௌவிதல்லனை அனுப்பினான்।

Verse 26

अन्तःपुरबहिर्द्वारं सौविदल्लः समेत्य सः । षंढवृद्धान्समाहूय वाक्यमेतदभाषत

சௌவிதல்லன் அந்தப்புரத்தின் வெளிவாசலுக்கு வந்து, முதிய ஷண்ட காவலர்களை அழைத்து இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 27

षंढाः किमर्थमधुना रुदत्यन्तःपुर स्त्रियः । तत्परिज्ञायतां तत्र गत्वा रोदनकारणम्

ஏ பணியாளர்களே, இப்போது அந்தப்புரப் பெண்கள் ஏன் அழுகின்றனர்? அங்கே சென்று இந்த அழுகையின் காரணத்தைத் தெளிவாக அறியுங்கள்।

Verse 28

एतदर्थं हि मां राजा प्रेरयामास संसदि । इत्युक्तास्तु परिज्ञाय निदानं रोदनस्य ते

இதற்காகவே அரசன் என்னை அவையிலிருந்து அனுப்பினான். என்று கூறப்பட்டதும் அவர்கள் சென்று அழுகையின் காரணத்தை அறிந்தனர்।

Verse 29

निर्गम्यांतःपुरात्तस्मै यथावृत्तं न्यवेदयत् । स षंढकवचः श्रुत्वा सौविदल्लः सभां गतः

அவர்கள் அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே வந்து நடந்ததை அப்படியே அவனிடம் தெரிவித்தனர். பணியாளர்களின் செய்தி கேட்டு சௌவிதல்லன் அவைக்குச் சென்றான்।

Verse 30

राज्ञे निवेदयामास पुत्रं वृश्चिकपीडितम् । ततो धर्मसखो राजा श्रुत्वा वृत्तांतमीदृशम्

அவன் அரசனிடம் தெரிவித்தான்—இளவரசன் தேளால் கடியுண்டு துன்புறுகிறான். அப்போது தர்மசகன் அரசன் அந்த நிகழ்வை கேட்டு,

Verse 31

त्वरमाणः समुत्थाय सामात्यः सपुरोहितः । प्रविश्यांतःपुरं सार्द्धं मांत्रिकैर्विषहा रिभिः

அவன் விரைந்து எழுந்து—அமைச்சர்களும் புரோகிதரும் உடன்—மந்திரம் அறிந்தவர்களும் விஷநிவாரக நிபுணர்களும் சேர்ந்து அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்தான்।

Verse 32

चिकित्सयामास सुतमौषधाद्यैरनेकशः । जातस्वास्थ्यं ततः पुत्रं लालयित्वा स भूपतिः

அரசன் தன் மகனை மீண்டும் மீண்டும் மருந்துகளாலும் பிற நிவாரணங்களாலும் சிகிச்சை செய்தான். பின்னர் சிறுவன் நலம் பெற்றதும், மன்னன் அன்புடன் அவனைத் தழுவி பேணி வளர்த்தான்.

Verse 33

मानयित्वा च मंत्रज्ञान्रत्नकां चनमौक्तिकैः । निष्क्रम्यांतःपुराद्राजा भृशं चिंतासमाकुलः

மந்திரஞானிகளை ரத்தினம், பொன், முத்து ஆகியவற்றால் மரியாதை செய்து, அரசன் அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே வந்து மிகுந்த கவலையால் கலங்கினான்.

Verse 34

ऋत्विक्पुरोहितामात्यैस्तां सभां सनुपाविशत् । तत्र धर्मसखो राजा समासीनो वरासने । उवाचेदं वचो युक्तमृत्विजः सपुरोहितान्

வேள்வியாசாரியர்கள், புரோகிதர், அமைச்சர்கள் உடன் அரசன் அந்தச் சபைக்குள் நுழைந்தான். அங்கு சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த தர்மசக மன்னன், வேள்வியாசாரியர்களுக்கும் புரோகிதர்களுக்கும் ஏற்ற சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 35

धर्मसख उवाच । दुःखायैवैकपुत्रत्वं भवति ब्राह्मणो त्तमाः

தர்மசகன் கூறினான்—ஓ பிராமணோத்தமர்களே, ஒரே மகன் இருப்பது நிச்சயமாகத் துயரத்திற்கே காரணமாகிறது.

Verse 36

एकपुत्रत्वतो तृणां वरा चैव ह्यपुत्रता । नित्यं व्यपाययुक्तत्वाद्वरमेव ह्यपुत्रता । अहं भार्याशतं विप्रा उदवोढ विचिंत्य तु

ஒரே மகன் இருப்பதைவிட புல்லினும் இழிந்ததாகக் கருதப்படும் மகவின்மை கூட மேலானது; ஏனெனில் ஒரே வாரிசன் எப்போதும் இழப்பின் அபாயத்துடன் இருப்பான், ஆகவே மகவின்மையே சிறந்தது. ஓ விப்ரர்களே, இதை எண்ணி நான் நூறு மனைவிகளை ஏற்றேன்.

Verse 37

वयश्च समतिक्रांतं सपत्नीकस्य मे द्विजाः । प्राणा मम च भार्याणामस्मिन्पुत्रे व्यवस्थिताः

ஓ இருபிறப்பினரே! என் வயதும் என் அரசியரின் வயதும் கடந்துவிட்டது; என் உயிரும் என் மனைவியரின் உயிரும் இப்புத்திரனிலேயே நிலைத்துள்ளது।

Verse 38

तन्नाशे मम भार्याणां सर्वासां च मृतिर्ध्रुवा । ममापि प्राणनाशः स्यादेकपुत्रस्य मारणे

அவன் அழிந்தால் என் மனைவியர் அனைவருக்கும் மரணம் உறுதி; ஒரே புதல்வன் கொல்லப்பட்டால் என் உயிரும் அழியும்।

Verse 39

अतो मे बहुपुत्रत्वं केनोपायेन वै भवेत् । तमुपायं मम ब्रूत ब्राह्मणा वेदवि त्तमाः

ஆகையால் எந்த வழியால் நான் உண்மையாகப் பல புதல்வரை அடைவேன்? வேதஞானத்தில் சிறந்த பிராமணர்களே, அந்த வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 40

एकैकः शतभार्यासु पुत्रो मे स्याद्यथा गुणी । तत्कर्म व्रत यूयं तु शास्त्रमालोक्य धर्मतः

என் நூறு மனைவியருள் ஒவ்வொருத்தியிலும் எனக்கொரு தகுதியான புதல்வன் பிறக்கும்படி—நீங்கள் சாஸ்திரங்களை நோக்கி தர்மப்படி அந்தக் கிரியையும் விரதத்தையும் விதியுங்கள்।

Verse 41

महता लघुना वापि कर्मणा दुष्करेण वा । फलं यद्यपि तत्साध्यं करिष्येऽहं न संशयः

பெரிய கிரியையாலோ சிறிய கிரியையாலோ, அல்லது கடினமான சாதனையாலோ—அதனால் அந்தப் பயன் பெற இயன்றால், நான் ஐயமின்றி அதைச் செய்வேன்।

Verse 42

युष्माभिरुदितं कर्म करिष्यामि न संशयः । कृतमेव हि तद्वित्त शपेऽहं सुकृतैर्मम

நீங்கள் உரைத்த அந்தக் கர்மத்தை நான் ஐயமின்றி செய்வேன். அது ஏற்கெனவே நிறைவேறியதென அறிக; என் சொந்த புண்ணியப் பலத்தின்மேல் சத்தியம் செய்து சொல்கிறேன்।

Verse 43

अस्ति चेदीदृशं कर्म येन पुत्रशतं भवेत् । तत्कर्म कुत्र कर्तव्यं मयेति वदताधुना

நூறு புதல்வர் பெறச் செய்யும் இத்தகைய கர்மம் ஏதேனும் இருந்தால், இப்போது கூறுங்கள்—அக்கர்மத்தை நான் எங்கு செய்ய வேண்டும்?

Verse 44

इति पृष्टास्तदा राज्ञा ऋत्विजः सपुरोहिताः । संभूय सर्वे राजानमिदमूचुः सुनिश्चितम्

அரசன் இவ்வாறு கேட்டபோது, ரித்விகரும் புரோஹிதரும் அனைவரும் கூடிச் சேர்ந்து, உறுதியுடன் அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினர்।

Verse 45

ऋत्विज ऊचुः । अस्ति राजन्प्रवक्ष्यामो येन पुत्रशतं तव । भवेद्धर्मेण महता शतभार्यासु कैकय

ரித்விகர் கூறினர்—அரசே, மாபெரும் தர்மத்தின் வழியாக உமக்கு நூறு புதல்வர் உண்டாகும் வழியை நாம் உரைப்போம்; கைகயா, உமது நூறு மனைவியரிடமும் (ஒவ்வொருவரிடமும் ஒருவன்).

Verse 46

अस्ति कश्चिन्महापुण्यो गन्धमादनपर्वतः । दक्षिणांबुधिमध्ये यः सेतुरूपेण वर्तते

தெற்கு கடலின் நடுவே கந்தமாதனன் எனப்படும் மிகப் புண்ணியமிக்க ஒரு மலை உள்ளது; அது சேதுவின் வடிவில் நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 47

सिद्धचारणगंधर्वदेवर्षिगणसंकुलः । दर्शनात्स्पर्शनान्नृणां महापातकनाशनः

அத்தீர்த்தம் சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர், தேவ ரிஷிகள் ஆகியோரின் கூட்டத்தால் நிரம்பியுள்ளது; அதை காண்பதாலோ தொடுவதாலோ மட்டும் மனிதரின் மகாபாதகங்கள் அழிகின்றன।

Verse 48

तत्रास्ति हनुमत्कुंडमिति लोकेषु विश्रुतम् । महादुःखप्रशमनं स्वर्गमोक्षफलप्रदम्

அங்கே ‘ஹனுமத்குண்டம்’ என்று உலகங்களில் புகழ்பெற்ற ஒரு குளம் உள்ளது; அது பெருந்துயரைத் தணித்து, ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் எனும் பலனை அளிக்கிறது।

Verse 49

नरकक्लेशशमनं तथा दारिद्र्यमोचनम् । पुत्रप्रदमपुत्राणामस्त्रीणां स्त्रीपदं नृणाम्

இது நரக வேதனைகளைத் தணித்து, வறுமையையும் நீக்குகிறது; புத்திரமில்லாதோர்க்கு புத்திரம் அளிக்கிறது; மனைவியில்லாதோர்க்கு மனைவியுடைய நிலையை அருளுகிறது।

Verse 50

तत्र त्वं प्रयतः स्नात्वा सर्वाभीष्टप्रदायिनीम् । पुत्रीयेष्टिं च तत्तीरे कुरुष्व सुसमाहितः

அங்கே நீ தூய்மையுடன் சென்று, எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் அந்தப் புனித நீரில் நீராடி; அதன் கரையில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி புத்திரீயேஷ்டி யாகத்தைச் செய்।

Verse 51

तेन ते शतभार्यासु प्रत्येकं तनयो नृप । एकैकस्तु भवेच्छीघ्रं मा कुरु ष्वात्र संशयम्

அந்த அனுஷ்டானத்தால், அரசே, உன் நூறு மனைவியருள் ஒவ்வொருத்திக்கும் ஒரு மகன் பிறப்பான்; ஒவ்வொருவனும் விரைவில் தோன்றுவான்—இதில் ஐயம்கொள்ளாதே।

Verse 52

तथोक्तो नृपतिर्विप्रैऋत्विक्भिः सपुरोहितैः । तत्क्षणेनैव ऋत्विक्भिर्भार्याभिश्च पुरोधसा

பிராமணர்கள்—஋த்விகர்கள் மற்றும் குலபுரோஹிதர் உடன்—இவ்வாறு அறிவுறுத்தியதும், அரசன் உடனே ஋த்விகர்கள், அவர்களின் மனைவிகள், மற்றும் புரோஹிதருடன் புறப்பட்டான்।

Verse 53

वृतोमात्यैश्च भृत्यैश्च यज्ञसंभारसंयुतः । प्रययौ दक्षिणांभोधौ गन्धमादनपर्वतम्

அமைச்சர்களும் பணியாளர்களும் சூழ, யாகப் பொருட்களுடன், அவன் தெற்கு கடலை நோக்கி—கந்தமாதன மலைத் திசையில்—பயணமானான்।

Verse 54

हनुमत्कुंडमासाद्य तत्र सस्नौ ससैनिकः । मासमात्रं स तत्तीरे न्यवस त्स्नानमाचरन्

ஹனுமத்குண்டத்தை அடைந்து, படையுடன் அங்கே நீராடினான்; மேலும் ஒரு முழு மாதம் அதன் கரையில் தங்கி, இடையறாது புனித நீராடலைச் செய்தான்।

Verse 55

ततो वसंते संप्राप्ते चैत्रमासि नृपोत्तमः । इष्टिमारब्धवांस्तत्र पुत्रीयां सपुरोहितः

பின்னர் வசந்தம் வந்தபோது, சைத்ர மாதத்தில், சிறந்த அரசன் புரோஹிதருடன் அங்கே புத்திரப் பெறுதற்கான ‘புத்ரீய இஷ்டி’ யாகத்தைத் தொடங்கினான்।

Verse 56

सम्यक्कर्माणि चक्रुस्ते ऋत्विजः सपुरोधसः । सपत्नीकस्य राजर्षेस्तथाधर्मसखस्य तु

அந்த ஋த்விகர்கள் புரோஹிதருடன் சேர்ந்து, மனைவியருடன் இருந்த அந்த ராஜரிஷிக்கும், தர்மசகனுக்கும், எல்லா கர்மங்களையும் முறையாக நிறைவேற்றினர்।

Verse 57

इष्टौ तस्य समाप्तायां हनूमत्कुंडतीरतः । पुरोहितो हुतोच्छिष्टं प्राश यद्राजयोषितः

ஹனூமத்குண்டத் தீரத்தில் அவனுடைய யாகம் நிறைவுற்றபோது, புரோஹிதர் அரசமகளிர்க்கு யாகத்தின் புனித ஹுதோச்சிஷ்டம் (பிரசாத-மிச்சம்) உண்ணச் செய்தார்।

Verse 58

ततो धर्मसखो राजा हनूमत्कुंडवारिषु । सम्यक्चकारावभृथस्नानं भार्याशतान्वितः

பின்னர் தர்மசகன் எனும் அரசன் நூறு மனைவியருடன் ஹனூமத்குண்டத்தின் நீரில் முறையாக அவப்ருத ஸ்நானத்தைச் செய்தான்।

Verse 59

ऋत्विक्भ्यो दक्षिणाः प्रादादसंख्यातास्तु भूरिशः । ग्रामांश्च प्रददौ राजा बाह्मणेभ्यो द्विजोत्तमाः

அவன் ரித்விக்களுக்கு அளவற்ற, எண்ணிலடங்காத தக்ஷிணைகளை அளித்தான்; மேலும் அரசன் இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்த பிராமணர்களுக்கு கிராமங்களையும் தானமாக வழங்கினான்।

Verse 60

सामात्यः सपरीवारः सपत्नीकः स धार्म्मिकः । राजा ततो निववृते पुरीं स्वां प्रति नंदितः

அப்போது அந்த தர்மநிஷ்ட அரசன் அமைச்சர்கள், பரிவாரம், அரசியருடன் மகிழ்ந்து தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 61

ततः कतिपये काले गते दशममामि वै । शतं भार्याः शतं पुत्रान्सुषुवुर्गुणवत्तरान्

பின்னர் சில காலம் கடந்தபின்—உண்மையாகவே பத்தாம் மாதத்தில்—அவனுடைய நூறு மனைவியரும் சிறந்த குணங்களுடைய நூறு புதல்வர்களைப் பெற்றனர்।

Verse 62

अथ प्रीतमना राजा वीरो धर्मसखो महान् । स्नातः शुद्धश्च संकल्प्य जातकर्माकरोत्तदा

அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் வீரனும் மகானுமான தர்மசகன் அரசன் நீராடி தூய்மையடைந்து, உறுதியான சங்கல்பம் கொண்டு அந்நேரமே ஜாதகர்மச் சடங்கை நிகழ்த்தினான்।

Verse 63

गोभूतिलहिरण्यादि ब्राह्मणेभ्यो ददौ बहु । द्वौ पुत्रौ ज्येष्ठभार्यायाः पूर्वजोऽवरजस्तदा

அவன் பிராமணர்களுக்கு பசுக்கள், நிலம், பொன் முதலியவற்றை மிகுதியாகத் தானமளித்தான். அப்போது அவன் மூத்த அரசிக்குத் இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—ஒருவர் மூத்தவன், ஒருவர் இளையவன்।

Verse 64

सर्वे ववृधिरे पुत्रा एकाधिकशतं द्विजाः । प्रौढेषु तेषु राजासौ तेभ्यो राज्यं विभज्य तु

ஓ த்விஜர்களே, அவன் புதல்வர்கள் அனைவரும் வளர்ந்து நூற்றுக்கும் மேலானவர்களாயினர். அவர்கள் பருவமடைந்தபோது அந்த அரசன் அவர்களுக்குள் அரசை பகிர்ந்து அளித்தான்।

Verse 65

दत्त्वा च प्रययौ सेतुं सभार्यो गन्धमादनम् । हनुमत्कुंडमासाद्य तपोऽतप्यत तत्तटे

தானங்களை அளித்த பின் அவன் மனைவியுடன் சேது மற்றும் கந்தமாதனத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். ஹனுமத்குண்டத்தை அடைந்து அதன் கரையில் தவம் செய்தான்।

Verse 66

महान्कालो व्यतीयाय राज्ञ स्तस्य तपस्यतः । राज्ञो धर्मसखस्यास्य ध्यायमानस्य शूलिनम्

அந்த அரசன் தவம் செய்து கொண்டிருக்கையில் நீண்ட காலம் கடந்தது. தர்மசகன் அரசன் திரிசூலதாரியான சூலினைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தான்।

Verse 67

ततो बहुतिथे काले गते धर्मसखो नृपः । कालधर्मं ययौ तत्र धार्म्मिकश्शांतमानसः

பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தபின், தர்மசகன் எனும் தர்மநிஷ்டை உடைய, அமைதியான மனத்தையுடைய அரசன் அங்கே காலதர்மத்தை அடைந்தான்; அதாவது உடலை விட்டான்।

Verse 68

पत्न्योपि तस्य राजर्षेरनुजग्मुः पतिं तदा । ज्येष्ठपुत्रः सुचन्द्रोपि संस्कृत्य पितरं ततः

அப்போது அந்த ராஜரிஷியின் மனைவிகளும் தங்கள் கணவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர். அதன் பின் மூத்த மகன் சுசந்திரனும் தந்தைக்கு விதிப்படி இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்தான்।

Verse 69

अकरोच्छ्राद्ध पर्यंतं कर्माणि श्रद्धया सह । राजा सभार्यो वैकुंठं मरणादत्र जग्मिवान्

அவன் நம்பிக்கையுடன் ஸ்ராத்தம் வரை எல்லாச் சடங்குகளையும் செய்தான். இங்கே மரணத்திற்குப் பின் அந்த அரசன் மனைவியுடன் வைகுண்டத்தை அடைந்தான்।

Verse 70

सुचन्द्रमुख्यास्ते सर्वे राजपुत्रा महौजसः । स्वस्वराज्यं बुभुजिरे भ्रातरस्त्यक्तमत्सराः

சுசந்திரன் தலைமையில் அந்த வல்லமையுடைய அரசகுமாரர்கள் அனைவரும் பொறாமையை விட்டுத் தங்கள் தங்கள் அரசுகளை சகோதரர்களாக ஆட்சி செய்து அனுபவித்தனர்।

Verse 71

एवं वः कथितं विप्रा हनूमत्कुंडवैभवम् । राज्ञो धर्मसखस्यापि चरित्रं परमाद्भुतम्

ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு உங்களுக்கு ஹனூமத்குண்டத்தின் மகிமையும், அரசன் தர்மசகனின் மிக அதிசயமான சரிதமும் கூறப்பட்டது।

Verse 72

तत्सर्वं कामसि द्ध्यर्थं स्नायात्कुंडे हनृमतः

எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற, ஹனுமான் திருக்குளத்தில் நீராட வேண்டும்.

Verse 73

अध्यायमेनं पठते मनुष्यः शृणोति वा यः सुसमाहितो द्विजाः । सोऽनंतमाप्नोति सुखं परत्र क्रीडेत सार्द्धं दिवि देववृन्दैः

ஓ இருபிறப்பினரே! ஒருமனத்துடன் இவ்வத்யாயத்தை ஓதுவோனும் கேட்போனும், மறுமையில் முடிவிலா இன்பம் பெற்று, விண்ணில் தேவர்கூட்டத்துடன் விளையாடுவான்.