Adhyaya 32

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भूयोऽपिसंप्रवक्ष्यामि धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । युष्माकमादरेणाहं नैमिषारण्यवा सिनः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—மீண்டும் தனுஷ்கோடியின் வைபவத்தை நான் உரைப்பேன். ஓ நைமிஷாரண்ய வாசிகளே, உங்கள்மீது உள்ள பக்தி-மரியாதையாலே இதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 2

नंदोनाम महाराजः सोमवंशसमुद्भवः । धर्मेण पालयामास सागरांतां धरामिमाम्

சோமவம்சத்தில் தோன்றிய நந்தன் என்னும் மகாராஜன் இருந்தான். அவன் தர்மத்தின் வழியே கடலால் சூழப்பட்ட இப்பூமியைப் பாதுகாத்து ஆட்சி செய்தான்.

Verse 3

तस्य पुत्रः समभवद्धर्मगुप्त इति श्रुतः । राज्य रक्षाधुरं नंदो निजपुत्रे निधाय सः

அவனுக்கு ‘தர்மகுப்தன்’ எனப் புகழ்பெற்ற மகன் பிறந்தான். நந்தன் அரசைக் காக்கும் பொறுப்பை தன் மகனிடமே ஒப்படைத்தான்.

Verse 4

जितेंद्रियो जिताहारः प्रविवेश तपोवनम् । ताते तपोवनं याते धर्मगुप्ताभिधो नृपः

புலன்களை வென்று, உணவை அளவோடு கட்டுப்படுத்தி அவன் தவவனத்தில் நுழைந்தான். தந்தை தவவனத்திற்குச் சென்றபோது ‘தர்மகுப்தன்’ எனும் அரசன் அரசுப்பொறுப்பை ஏற்றான்.

Verse 5

मेदिनीं पालया मास धर्मज्ञो नीतितत्परः । ईजे बहुविधैर्यज्ञैर्देवानिंद्रपुरोगमान्

தர்மத்தை அறிந்தும் நெறிநீதியில் உறுதியுடனும் அவன் பூமியைப் பாதுகாத்தான். இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களைப் பலவகை யாகங்களால் வழிபட்டான்.

Verse 6

ब्राह्मणेभ्यो ददौ वित्तं क्षेत्राणि च बहूनि सः । सर्वे स्वधर्मनिरतास्तस्मिन्राजनि शासति

அவன் பிராமணர்களுக்கு செல்வத்தையும் பல நிலங்களையும் தானமாக அளித்தான். அந்த அரசன் ஆட்சி செய்தபோது அனைவரும் தத்தம் தர்மக் கடமைகளில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 7

बभूवुर्नाभवन्पीडास्तस्मिंश्चोरादिसंभवाः । कदाचिद्धर्मगुप्तोऽयमारूढस्तुरगोत्तमम्

அவன் ஆட்சி செய்தபோது திருடர்கள் முதலியோரால் உண்டாகும் துன்பங்கள் எதுவும் எழவில்லை. ஒருமுறை இந்த தர்மகுப்தன் சிறந்த குதிரையில் ஏறினான்.

Verse 8

वनं विवेश विप्रेंद्रा मृगयारसकौ तुकी । तमालतालहिंतालकुरवाकुलदिङ्मुखे

ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே, வேட்டைக் களிப்பில் ஈடுபட்ட அவன், தமால, தால, ஹிந்தால, குரவ மரங்கள் அடர்ந்த திசைகளைக் கொண்ட காட்டினுள் நுழைந்தான்.

Verse 9

विचचार वने तस्मिन्सिंहव्याघ्रभयानके । मत्तालिकुलसंनादसंमूर्छितदिगंतरे

சிங்கமும் புலியும் அச்சுறுத்தும் அந்தக் காட்டில் அவன் உலாவினான்; மதமயமான தேனீக் கூட்டங்களின் முழக்கத்தால் திசைகள் மயங்கியதுபோல் இருந்தன.

Verse 10

पद्म कल्हारकुमुदनीलोत्पलवनाकुलैः । तटाकैरपि संपूर्णे तपस्विजनमंडिते

அந்தக் காடு பத்மம், கல்ஹாரம், குமுதம், நீலோத்பலம் ஆகிய தாமரைக் காடுகள் அடர்ந்த குளங்களால் நிறைந்திருந்தது; தவசிகளின் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 11

तस्मिन्वने संचरतो धर्मगुप्तस्य भूपतेः । अभूद्विभावरी विप्रास्त मसावृतदिङ्मुखा

ஓ விப்ரர்களே, அந்த வனத்தில் உலாவிய தர்மகுப்த மன்னனுக்கு இரவு வந்தது; இருளால் எல்லாத் திசைகளும் மறைக்கப்பட்டன.

Verse 12

राजापि पश्चिमां संध्यामुपास्य नियमान्वितः । जजाप तत्र च वने गायत्रीं वेदमातरम्

அரசனும் நியமநிஷ்டையுடன் மாலைச் சந்தியாவந்தனம் செய்து, அந்த வனத்திலேயே வேதமாதா காயத்ரியை ஜபித்தான்.

Verse 13

सिंहव्याघ्रादिभीत्या स्मिन्वृक्षमेकं समास्थिते । राजपुत्रे तदाभ्यागादृक्षः सिंहभयार्दितः

சிங்கம், புலி முதலியவற்றின் அச்சத்தால் இளவரசன் ஒரு மரத்தில் ஏறி இருந்தபோது, சிங்கப் பயத்தால் துன்புற்ற ஒரு கரடி அங்கே விரைந்து வந்தது.

Verse 14

अन्वधावतं तं ऋक्षमैकः सिंहो वनेचरः । अनुद्रुतः स सिंहेन ऋक्षो वृक्षमुपारुहत्

அந்த கரடியை ஒரு வனவாசி சிங்கம் துரத்தியது; சிங்கத்தால் விரட்டப்பட்ட கரடி மரத்தில் ஏறியது.

Verse 15

आरुह्य ऋक्षो वृक्षं तं ददर्श जगतीपतिम् । वृक्षस्थितं महात्मानं महाबलपराक्रमम्

அந்த மரத்தில் ஏறிய கரடி, மரத்தின் மேல் நின்றிருந்த உலகநாதன்—மகாத்மா, மாபெரும் வலிமையும் வீரமும் உடைய அரசனை கண்டது.

Verse 16

उवाच भूपतिं दृष्ट्वा ऋक्षोयं वनगोचरः । मा भीतिं कुरु राजेंद्र वत्स्यावो रजनीमिह

அரசனைப் பார்த்த வனத்தில் உலாவும் கரடி கூறியது— “ராஜேந்திரா, அஞ்சாதே; நாம் இங்கேயே இந்த இரவைக் கழிப்போம்.”

Verse 17

महासत्त्वो महाकायो महादंष्ट्रासमाकुलः । वृक्षमूलं समायातः सिंहो यमतिभीषणः

மிகுந்த வலிமையும் பெரும் உடலும், பெரிய பற்களால் நிறைந்ததும்—யமனைப் போல அச்சமூட்டுவதுமான—ஒரு சிங்கம் மரத்தின் அடிவேருக்கு வந்தது.

Verse 18

रात्र्यर्धं भज निद्रा त्वं रक्ष्यमाणो मयादितः । ततः प्रसुप्तं मां रक्ष शर्वर्यर्धं महामते

“இரவின் பாதி நீ உறங்கு; முதலில் நான் உன்னை காப்பேன். பின்னர் நான் உறங்கிவிட்டால், ஓ மஹாமதி, மீதியிரவு பாதி நீ என்னைக் காப்பாயாக.”

Verse 19

इति तद्वाक्यमादाय सुप्ते नंदसुते हरिः । प्रोवाच ऋक्षं सुप्तोऽयं नृपश्च त्यज्यतामिति

அந்தச் சொல்லை ஏற்று, நந்தசுதன் (இளவரசன்) உறங்கியபோது ஹரி கரடியிடம் கூறினார்— “இந்த இளவரசன் உறங்குகிறான்; அவனை விட்டுவிடு.”

Verse 20

तं सिंहमब्रवीदृक्षो धर्मज्ञो द्विजसत्तमाः । भवान्धर्मं न जानीषे मृगराज वनेचर

தர்மத்தை அறிந்த, த்விஜசத்தமனான கரடி அந்தச் சிங்கத்திடம் கூறியது— “ஓ மிருகராஜா, வனச்சரா! நீ தர்மத்தை அறியவில்லை.”

Verse 21

विश्वासघातिनां लोके महाकष्टा भवंति हि । न हि मित्रद्रुहां पापं नश्येयज्ञायुतैरपि

இந்த உலகில் நம்பிக்கைத் துரோகிகள் நிச்சயமாகப் பெருந்துயரை அடைகிறார்கள். நண்பனுக்குச் செய்த துரோகப் பாவம் ஆயுத யாகங்களாலும் அழியாது.

Verse 22

ब्रह्महत्यादिपापानां कथंचिन्निष्कृतिर्भवेत् । विश्वस्तघातिनां पापं न नश्येज्जन्मकोटिभिः

பிரம்மஹத்த்யை முதலிய பாவங்களுக்கு எப்படியோ ஒரு பரிகாரம் கிடைக்கலாம்; ஆனால் நம்பியவரைத் துரோகித்தவனின் பாவம் கோடி பிறவிகளாலும் அழியாது.

Verse 23

नाहं मेरुं महाभारं मन्ये पंचास्य भूतले । महाभारमिमं मन्ये लोके विश्वासघातकम्

ஏ பஞ்சாஸ்யா! பூமியில் மேரு மலையை நான் மிகப் பெரிய பாரமாகக் கருதவில்லை; உலகில் நம்பிக்கைத் துரோகமே உண்மையான பெரும்பாரம் எனக் கருதுகிறேன்.

Verse 24

एवमुक्तेऽथ ऋक्षेण सिंहस्तूष्णीमभूत्तदा । धर्मगुप्ते प्रबुद्धे तु ऋक्षः सुष्वाप भूरुहे

கரடி இவ்வாறு சொன்னதும் சிங்கம் அப்போது மௌனமாயிற்று. தர்மகுப்தன் விழித்தபோது அந்தக் கரடி மரத்தின் மேல் உறங்கியது.

Verse 25

ततः सिंहोऽब्रवीद्भूपमेनमृक्षं त्यजस्व मे । एवमुक्तेऽथ सिंहेन राजा सुप्तमशंकितः

பின்னர் சிங்கம் அரசனை நோக்கி—“இந்தக் கரடியை எனக்கே விட்டுவிடு” என்றது. சிங்கம் இவ்வாறு சொன்னதும் அரசன் ஐயமின்றி உறங்கியவனை விட்டுவிட்டான்.

Verse 26

स्वांकन्यस्तशिरस्कं तमृक्षं तत्याज भूतले । पात्यमानस्ततो राज्ञा नखालंबितपादपः

அரசன் தன் மடியில் தலை வைத்திருந்த அந்த கரடியை தரையில் தள்ளிவிட்டான். தள்ளப்படும்போது அது நகங்களால் மரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு அதிலே தொங்கிக் கொண்டது.

Verse 27

ऋक्षः पुण्यवशाद्वृक्षान्न पपात महीतले । स ऋक्षो नृपमभ्येत्य कोपाद्वाक्यमभाषत

தன் புண்ணியப் பலத்தால் அந்த கரடி மரத்திலிருந்து தரையில் விழவில்லை. பின்னர் அது அரசனை அணுகி கோபத்துடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னது.

Verse 28

कामरूपधरो राजन्नहं भृगुकुलोद्भवः । ध्यानकाष्ठाभिधो नाम्ना ऋक्षरूपमधारयम्

அரசே, நான் விருப்பப்படி உருவமெடுப்பவன்; ப்ருகு குலத்தில் பிறந்தவன். என் பெயர் த்யானகாஷ்டம்; கரடி வடிவை நான் ஏற்றேன்.

Verse 29

यस्मादनागसं सुप्तमत्याक्षीन्मां भवान्नृप । मच्छापात्त्वमतः शीघ्रमुन्मत्तश्चर भूपते

அரசே, குற்றமற்ற என்னை உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது நீ அவமதித்தாய்; ஆகவே என் சாபத்தால், அரசனே, விரைவில் பித்தனென அலைந்து திரி.

Verse 31

हिमवद्गिरिमासाद्य कदाचित्त्वं वधूसखः । अज्ञानाद्गौतमाभ्याशे विहारमतनोर्मुदा

ஒருமுறை ஹிமவத் மலையை அடைந்து, மனைவியுடன் கூடிய நீ, அறியாமையால் கௌதமரின் ஆசிரமத்தின் அருகே மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடி உலாவினாய்.

Verse 32

गौतमोप्युटजाद्दैवात्समिदाहरणाय वै । निर्गतस्त्वां विवसनं दृष्ट्वा शापमुदाहरत्

தெய்வவிதியால் கௌதமரும் சமித்துகளை எடுக்கத் தம் குடிலிலிருந்து வெளியே வந்தார். அங்கே உன்னை நிர்வஸ்திரனாய் நின்றதைக் கண்டு சாபவாக்கை உரைத்தார்.

Verse 33

यस्मान्ममाश्रमेऽद्य त्वं विवस्त्रः स्थितवानसि । अतः सिंहत्वमद्यैव भविता ते न संशयः

“இன்று என் ஆசிரமத்தில் நீ நிர்வஸ்திரனாய் நின்றதால், இன்றே நீ சிங்கமாக மாறுவாய்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 34

इति गौतमशापेन सिंहत्वमगमत्पुरा । कुबेरसचिवो यक्षो भद्रनामा भवान्पुरा

இவ்வாறு கௌதமரின் சாபத்தால் நீ முன்பு சிங்கவடிவம் அடைந்தாய். முன்னாளில் நீ குபேரனின் அமைச்சன், ‘பத்ர’ என்னும் யக்ஷன் ஆவாய்.

Verse 35

कुबेरो धर्मशीलो हि तद्भृत्याश्च तथैव हि । अतः किमर्थं त्वं हंसि मामृषिं वनगोचरम्

குபேரன் தர்மசீலன்; அவனுடைய பணியாளரும் அப்படியே. அப்படியிருக்க, வனத்தில் வாழும் என்னை—ஒரு ரிஷியை—நீ ஏன் தாக்குகிறாய்?

Verse 36

एतत्सर्वमहं ध्याना ज्जानामीह मृगाधिप । इत्युक्ते ध्यानकाष्ठेन त्यक्त्वा सिंहत्वमाशु सः

“மிருகாதிபா! தியானத்தால் இங்கே உள்ள அனைத்தையும் நான் அறிவேன்.” என்று தியானகாஷ்டன் கூறியவுடன் அவன் விரைவில் சிங்கவடிவைத் துறந்தான்.

Verse 37

यक्षरूपं गतो दिव्यं कुबेरसचिवात्मकम् । ध्यानकाष्ठमसावाह प्रांजलिः प्रणतो मुनिम्

அவன் தெய்வீக யக்ஷ ரூபம் கொண்டு, குபேரனின் அமைச்சன் போன்ற இயல்புடையவனானான். பின்னர் கைகூப்பி முனிவனை வணங்கி, தியானகாஷ்டனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 38

अद्य ज्ञातं मया सर्वं पूर्ववृत्तं महामुने । गौतमः शापकाले मे शापांतमपि चोक्तवान्

இன்று, ஓ மகாமுனியே, என் முன்னைய வரலாறு அனைத்தையும் நான் அறிந்தேன். கௌதமர் என்னை சபித்தபோது சாபத்தின் முடிவையும் கூறினார்.

Verse 39

ध्यानकाष्ठे न संवाद ऋक्षरूपेण ते यदा । तदा निर्धूय सिंहत्वं यक्षरूपमवाप्स्यसि

நீ கரடி ரூபத்தில் இருக்கும் தியானகாஷ்டனுடன் உரையாடும் போது, சிங்கத்தன்மையை நீக்கி யக்ஷ ரூபத்தை அடைவாய்.

Verse 40

इति मामब्रवीद्ब्रह्मन्गौतमो मुनिपुंगवः । अद्य सिंहत्वनाशान्मे जानामि त्वां महामुने

ஓ பிராமணரே, முனிவர்களில் சிறந்த கௌதமர் எனக்கு இவ்வாறு கூறினார். இன்று என் சிங்கத்தன்மை அழிந்ததால், ஓ மகாமுனியே, உம்மை நான் அறிந்தேன்.

Verse 41

ध्यानकाष्ठाभिधं शुद्धं कामरूपधरं सदा । इत्युक्त्वा तं प्रणम्याथ ध्यानकाष्ठं स यक्षराट्

இவ்வாறு கூறி அந்த யக்ஷராஜன், தூயவனும் எப்போதும் விரும்பிய ரூபம் எடுப்பவனுமான ‘தியானகாஷ்ட’னை வணங்கினான்.

Verse 42

विमानवरमा रुह्य प्रययावलकापुरीम् । तस्मिन्गते तु यक्षेशे ध्यानकाष्ठो महामुनिः

சிறந்த விமானத்தில் ஏறி யக்ஷர்களின் அதிபதி அலகாபுரிக்குப் புறப்பட்டான். யக்ஷராஜன் சென்றபின் மகாமுனி தியானகாஷ்டன் அங்கேயே தங்கினார்.

Verse 43

अव्याहतेष्टगमनो यथेष्ठः प्रययौ महीम् । ध्यानकाष्ठे गते तस्मि न्कामरूपधरे मुनौ

தன் விருப்பமான செல்லுதலுக்கு தடையின்றி, அவன் விருப்பம்போல் பூமியில் சென்றான். விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் மুনি தியானகாஷ்டன் அங்கிருந்து புறப்பட்டபோது…

Verse 44

धर्मगुप्तौ मुनेः शापादुन्मत्तः प्रययौ पुरीम् । उन्मत्तरूपं तं दृष्ट्वा मंत्रिणस्तु नृपोत्तमम्

முனியின் சாபத்தால் தர்மகுப்தன் பித்துநிலையுடன் நகரத்திற்குச் சென்றான். அவனது அந்த மயக்கநிலையைப் பார்த்த அமைச்சர்கள் சிறந்த அரசனை அணுகினர்.

Verse 45

पितुः सकाशमा निन्यू रेवातीरे मनोरमे । तस्मै निवेदयामासुर्मतिभ्रंशं सुतस्य ते

அவர்கள் அவனை ரேவா நதியின் அழகிய கரையில் இருந்த தந்தையிடம் அழைத்துச் சென்றனர். மகனுக்கு ஏற்பட்ட புத்திமயக்கம் பற்றி அவரிடம் தெரிவித்தனர்.

Verse 46

ज्ञात्वा तु पुत्रवृत्तांतं नन्दस्तस्य पिता तदा । पुत्रमादाय तरसा जैमिनेरन्तिकं ययौ । तस्मै निवेदयामास पुत्रवृत्तान्तमादितः

மகனின் நிகழ்வை அறிந்த தந்தை நந்தன், உடனே மகனை அழைத்துக்கொண்டு விரைவாக ஜைமினியின் அருகே சென்றான். அங்கே தொடக்கமுதல் மகனின் முழு வரலாறையும் அவரிடம் தெரிவித்தான்.

Verse 47

भगवञ्जैमिने पुत्रो ममाद्योन्मत्ततां गतः

ஓ பகவான் ஜைமினி! என் மகன் இன்று உன்மத்த நிலைக்குச் சென்றான்.

Verse 48

अस्योन्मादविनाशाय ब्रूह्युपायं महामुने । इति पृष्टश्चिरं दध्यौ जैमिनिर्मुनिपुंगवः

ஓ மகாமுனியே! இந்த உன்மத்தத்தை அழிக்கும் வழியைச் சொல்லுங்கள். இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட முனிவர்களில் சிறந்த ஜைமினி நீண்ட நேரம் சிந்தித்தார்.

Verse 49

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं नृपं नंदमथाब्रवीत् । ध्यानकाष्ठस्य शापेन ह्युन्म त्तस्ते सुतोऽभवत्

நீண்ட காலம் தியானித்த பின் அவர் அரசன் நந்தனிடம் கூறினார்—தியானகாஷ்டத்தின் சாபத்தினாலே உன் மகன் உன்மத்தனானான்।

Verse 50

तस्य शापस्य मोक्षार्थमुपायं प्रब्रवीमि ते । दक्षिणांबुनिधौ सेतौ पुण्ये पापविनाशने

அந்த சாபத்திலிருந்து விடுதலைக்கான வழியை உனக்குச் சொல்கிறேன்—தென் கடலில் உள்ள சேதுவில், புண்ணியமும் பாவநாசகமும் ஆன இடத்தில்।

Verse 51

धनुष्कोटिरिति ख्यातं तीर्थमस्ति महत्तरम् । पवित्राणां पवित्रं च मंगलानां च मंगलम्

தனுஷ்கோடி எனப் புகழ்பெற்ற மிகப் பெரிய தீர்த்தம் ஒன்று உள்ளது—அது புனிதங்களில் பரம புனிதம், மங்களங்களில் பரம மங்களம்।

Verse 52

श्रुतिसिद्धं महापुण्यं ब्रह्महत्यादिशोधकम् । नीत्वा तत्र सुतं तेऽद्य स्नापयस्व महीपते

இது வேதச் சான்றுடைய மகாபுண்ணியச் சடங்கு; பிரம்மஹத்தி முதலான பெரும்பாவங்களையும் நீக்கும். ஓ மன்னனே, இன்று உன் மகனை அங்கே அழைத்து சென்று நீராடச் செய்.

Verse 53

उन्मादस्तत्क्षणादेव तस्य नश्येन्न संशयः । इत्युक्तस्तं प्रणम्यासौ जैमिनिं मुनिपुंगवम्

அவனுடைய பித்தம் அந்தக் கணமே நீங்கும்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், முனிவரில் சிறந்த ஜைமினியை அவன் வணங்கினான்.

Verse 54

नंदः पुत्रं समादाय धनुष्कोटिं ययौ तदा । तत्र च स्नापयामास पुत्रं नियमपूर्वकम्

அப்போது நந்தன் தன் மகனை அழைத்துக் கொண்டு தனுஷ்கோடிக்கு சென்றான். அங்கே முறையான நியமங்களுடன் மகனை நீராடச் செய்தான்.

Verse 55

स्नानमात्रात्ततः सद्यो नष्टोन्मादोऽभवत्सुतः । स्वयं सस्नौ स नन्दोपि धनुष्कोटौ सभक्तिकम्

அந்த நீராடுதலால் மட்டும் மகனின் பித்தம் உடனே அழிந்தது. நந்தனும் தனுஷ்கோடியில் பக்தியுடன் தானே நீராடினான்.

Verse 56

उषित्वा दिनमेकं तु सपुत्रस्तु पिता तदा । सेवित्वा रामनाथं च सांबमूर्तिं घृणानिधिम्

பின்னர் தந்தை மகனுடன் அங்கே ஒரு நாள் தங்கினான்; மேலும் கருணைநிதியான, உமையுடன் கூடிய சிவவடிவ ராமநாதரைச் சேவித்து வழிபட்டான்.

Verse 57

पुत्रमापृच्छय नंदस्तं प्रययौ तपसे वनम् । गते पितरि पुत्रोऽपि धर्मगुप्तो नृपो द्विजाः

மகனிடம் விடைபெற்று நந்தன் தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றான். தந்தை சென்றபின் மகனும்—ஓ த்விஜர்களே, அரசன் தர்மகுப்தன்—

Verse 58

प्रददौ रामनाथाय बहुवित्तानि भक्तितः । ब्राह्मणेभ्यो धनं धान्यं क्षेत्राणि च ददौ तदा

அவன் பக்தியுடன் ராமநாதருக்கு மிகுந்த செல்வத்தை அர்ப்பணித்தான். பின்னர் பிராமணர்களுக்கு பணம், தானியம், வயல் நிலங்களையும் தானமாக அளித்தான்।

Verse 59

प्रययौ मंत्रिभिः सार्धं स्वां पुरीं तदनंतरम् । धर्मेण पालयामास राज्यं निहतकण्टकम्

அதன்பின் அமைச்சர்களுடன் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான். தர்மப்படி அரசை ஆட்சி செய்தான்; அரசின் துன்பக் ‘முள்ளுகள்’ அகன்றன।

Verse 60

पितृपैतामहं विप्रा धर्मगुप्तोऽतिधार्मिकः । उन्मादैरप्यपस्मारैर्ग्रहैर्दुष्टैश्च ये नराः

ஓ பிராமணர்களே, தந்தை-தாத்தையர் வழியில் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய தர்மகுப்தன் கூறினான்—பித்தம், அபஸ்மாரம், தீய கிரகப் பிடி ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படுவோர்—

Verse 61

ग्रस्ता भवंति विप्रेंद्रास्तेऽपि चात्र निमज्जनात् । धनुष्कोटौ विमुक्ताः स्युः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவர்கள் எவ்வளவு பிடிபட்டிருந்தாலும், இங்கு நீரில் மூழ்கி நீராடினால் அவர்களும் தனுஷ்கோடியில் விடுதலை பெறுவர். உண்மை—உண்மை நான் சொல்கிறேன்।

Verse 62

परित्यज्य धनुष्कोटिं तीर्थमन्यद्व्रजेत्तु यः । सिद्धं स गोपयस्त्यक्त्वा स्नुहीक्षीरं प्रयाचते

தனுஷ்கோடி தீர்த்தத்தை விட்டுவிட்டு வேறு தீர்த்தத்திற்குச் செல்பவன், சித்தமான பசும்பாலைத் துறந்து ச்நுஹீச் செடியின் பால் போன்ற பிசுபிசு சாறை யாசிப்பவனைப் போன்ற மூடன் ஆவான்।

Verse 63

धनुष्कोटिर्धनुष्कोटिर्धनुष्कोटिरिति द्विजाः । त्रिः पठन्तो नरा ये तु यत्र क्वापि जलाशये

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, எவ்விடத்திலான நீர்நிலையாயினும் ‘தனுஷ்கோடி, தனுஷ்கோடி, தனுஷ்கோடி’ என்று மூன்று முறை பாராயணம் செய்பவர்கள்,

Verse 64

स्नांति सर्वे नरास्ते वै यास्यंति ब्रह्मणः पदम् । एवं वः कथिता विप्रा धर्मगुप्तकथा शुभा

அத்தகைய அனைவரும் உண்மையில் (அத்தீர்த்தத்தில்) நீராடியவர்களாகவே ஆகின்றனர்; அவர்கள் பிரம்மாவின் பதத்தை அடைவர். ஓ விப்ரர்களே, இவ்வாறு உங்களுக்கு இந்த மங்களமான தர்மகுப்தக் கதை கூறப்பட்டது।

Verse 65

यस्याः श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति । स्वर्णस्तेयादयश्चान्ये नश्येयुः पापसंचयाः

அதன் கேள்வி மட்டுமே பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தை அழிக்கிறது; பொன் திருடுதல் முதலான பிற பாவச் சேர்க்கைகளும் நாசமடைகின்றன।