Adhyaya 18

Verse 1

श्रीसूत उवाच । कुंभसंभवतीर्थेऽस्मिन्विधायाभिषवं नरः । रामकुंडं ततः पुण्यं गच्छेत्पापविमुक्तये

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—இந்த கும்பஸம்பவ தீர்த்தத்தில் விதிப்படி நீராடி, பாவவிமோசனத்திற்காக பின்னர் புனிதமான ராமகுண்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

रघुनाथसरः पुण्यं द्विजाः पापहरं तथा । रघुनाथसरस्तीरे कृतो यज्ञोऽल्पदक्षिणः

ஓ இருபிறப்பினரே, ரகுநாத சரோவரம் புனிதமும் பாவநாசகமும் ஆகும். அதன் கரையில் குறைந்த தக்ஷிணையுடன் யாகம் நடத்தப்பட்டது।

Verse 3

संपूर्णफलदो भूयात्स्वाध्यायोऽपि जपस्तथा । रघुनाथ सरस्तीरे मुष्टिमात्रमपि द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே, ரகுநாத சரோவரக் கரையில் வேத ஸ்வாத்யாயமோ ஜபமோ—ஒரு கைப்பிடி அளவே செய்தாலும் அது முழுப் பலன் தருவதாகும்।

Verse 4

दत्तं चेद्वेदविदुषे तदनंतगुणं भवेत् । रामतीर्थं समुद्दिश्य वक्ष्यामि मुनिपुंगवाः

வேதத்தை அறிந்தவர்க்கு தானம் அளித்தால் அது அளவற்ற மடங்கு புண்ணியமாகும். ஓ முனிவரச் சிறந்தோரே, இப்போது ராமதீர்த்தத்தை முன்னிட்டு நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 5

इतिहासं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम् । सुतीक्ष्णनामा विप्रेंद्रो मुनिर्नियतमानसः

இது மகாபுண்ணியமான இதிஹாசம்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. ‘சுதீக்ஷ்ண’ எனும் பிராமணச் சிறந்த முனிவர், கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் இருந்தார்.

Verse 6

अगस्त्यशिष्यो रामस्य चरणाब्जविचिंतकः । रामचंद्रसरस्तीरे तपस्तेपे सुदुष्करम्

அவர் அகஸ்தியரின் சீடர்; ஸ்ரீராமரின் திருவடித் தாமரைகளை இடையறாது தியானிப்பவர். ராமசந்திர ஏரிக்கரையில் மிகக் கடினமான தவம் செய்தார்.

Verse 7

जपन्षडक्षरं मंत्रं रामचंद्राधिदैवतम् । नित्यं स पंचसाहस्रं मत्रराजमतंद्रितः

ராமசந்திரரை அதிதேவதையாகக் கொண்டு அவர் ஷடக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்தார். சோர்வின்றி தினமும் மந்திரராஜத்தை ஐயாயிரம் முறை உரைத்தார்.

Verse 8

जजाप कुर्वन्स्नानं च रघुनाथसरोजले । भिक्षाशी नियताहारो जितक्रोधो जितेंद्रियः

ரகுநாத ஏரிநீரில் நீராடிக்கொண்டே அவர் ஜபத்தைத் தொடர்ந்தார். பிச்சையுணவு, கட்டுப்பட்ட உணவு, கோபத்தை வென்றவர், இந்திரியங்களை அடக்கியவர்.

Verse 9

एवं सुतीक्ष्णो विप्रेंद्रा बहुकालमवर्तत । ततः कदाचित्स मुनीरामं ध्याय न्सदा हृदि । तुष्टाव सीतासहितं रामचंद्रं सभक्तिकम्

பிராமணச் சிறந்தவரே! இவ்வாறு சுதீக்ஷ்ணர் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தார். பின்னர் ஒருநாள், இதயத்தில் எப்போதும் ராமரைத் தியானித்த அந்த முனிவர், சீதையுடன் கூடிய ராமசந்திரரை பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்தார்.

Verse 10

सुतीक्ष्ण उवाच । नमस्ते जानकीनाथ नमस्ते हनुमत्प्रिय

சுதீக்ஷ்ணர் கூறினார்— ஹே ஜானகீநாதா! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே ஹனுமத்ப்ரியா! உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 11

नमस्ते कौशिकमुनेर्यागरक्षणदीक्षित । नमस्ते कौसलेयाय विश्वामित्रप्रियाय च

கௌசிக முனிவரின் யாகத்தை காக்கத் திக்ஷை கொண்டவரே! உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே கௌசல்யை மைந்தா, விஸ்வாமித்ரப் பிரியா! உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 12

नमस्ते हरकोदण्डभंजकामरसेवित । मारीचांतक राजेंद्र ताटकाप्राणनाशन

ஹரனின் கோதண்டத்தை முறித்தவரே, தேவர்களால் சேவிக்கப்படுபவரே! ஹே மாரீசாந்தக ராஜேந்திரா, தாடகையின் உயிரை அழித்தவரே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 13

कबंधारे हरे तुभ्यं नमो दशरथात्मज । जामदग्न्यजिते तुभ्यं खरविध्वंसिने नमः

ஹே கபந்தனை அகற்றிய ஹரியே, ஹே தசரத மைந்தா! உமக்கு வணக்கம். ஹே ஜாமதக்ன்யனை (பரசுராமனை) வென்றவரே, கரனை அழித்தவரே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 14

नमः सुग्रीवनाथाय नमो वालिहराय ते । विभीषणभयक्लेशहारिणे मलहारिणे

ஹே சுக்ரீவனின் நாதனும் காவலனும் ஆனவரே! உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே வாலியை அழித்தவரே! உமக்கு நமஸ்காரம். விபீஷணனின் பயமும் துயரும் நீக்கி, மாசை அகற்றுபவரே! உமக்கு வணக்கம்.

Verse 15

अहल्यादुःखसंहर्त्रे नमस्ते भरताग्रज । अंभोधिगर्वसंहर्त्रे तस्मिन्सेतु कृते नमः

அஹல்யையின் துயரை நீக்கியவனே, பரதனின் மூத்தவரே, உமக்கு நமஸ்காரம். கடலின் அகந்தையை அடக்கியவனே, அந்த சேதுவை அமைக்கச் செய்தவனே, உமக்கு நமः।

Verse 16

तारकब्रह्मणे तुभ्यं लक्ष्मणाग्रज ते नमः । रक्षःसंहारिणे तुभ्यं नमो रावणमर्द्दिने

கரையேற்றும் பரப்ரம்மமாகிய உமக்கு நமः; லக்ஷ்மணனின் மூத்தவரே, உமக்கு வணக்கம். ராக்ஷஸரை அழிப்பவனே, ராவணனை மடக்கவனே, உமக்கு நமோ நமः।

Verse 17

कोदण्डधारिणे तुभ्यं सर्व रक्षाविधायिने । इति स्तुवन्मुनिः सोऽयं सुतीक्ष्णो राममन्वहम्

கோதண்டம் தாங்கியவனே, எல்லாவிதமாகவும் காப்பளிப்பவனே, உமக்கு நமः. இவ்வாறு போற்றி, முனி சுதீக்ஷ்ணர் நாள்தோறும் ஸ்ரீராமனைத் துதித்தார்।

Verse 18

निनाय कालमनिशं रामचंद्रनिषण्णधीः । एवमभ्यसतस्तस्य राम मन्त्रं षडक्षरम्

ராமசந்திரனில் லயித்த மனத்துடன் அவர் இடையறாது காலத்தை கழித்தார். இவ்வாறு பயிற்சி செய்ததால் ஆறெழுத்து ‘ராம’ மந்திரமே அவரின் நிலையான சாதனையாகியது।

Verse 19

स्तुवतो रामचंद्रं च स्तोत्रेणानेन सुव्रताः । तीर्थे च रघुनाथस्य कुर्वतः स्नानमन्वहम्

நல்ல விரதமுடையோரே! இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் ராமசந்திரனைப் போற்றிக்கொண்டும், ரகுநாதனின் தீர்த்தத்தில் நாள்தோறும் நீராடிக்கொண்டும்…

Verse 20

अभवन्निश्चला भक्ती रामचंद्रेतिनिर्मला । अभूदद्वैतविज्ञानं प्रत्यगात्मैकलक्षणम्

ராமசந்திரரின் தூய ஸ்மரணையால் மாசற்ற நிலையான பக்தி எழுந்தது; உள்ளார்ந்த ஆத்மாவின் ஒருமைலட்சணமான அத்வைத ஞானமும் உதித்தது।

Verse 21

अनधीतत्रयीज्ञानं तथैवाश्रुतवेदनम् । परकायप्रवेशे च सामर्थ्यमभवद्द्विजाः

வேதத்திரயத்தைப் படிக்காமலும், வேதத்தைச் செவியுறாமலும், அதன் ஞானம் வெளிப்பட்டது; ஓ த்விஜர்களே, பிறருடைய உடலில் புகும் வல்லமையும் தோன்றியது।

Verse 22

आकाशगमने शक्तिः कलावैदग्ध्यमेव च । अश्रुतानां च शास्त्राणामभिज्ञानं विना गुरुम्

ஆகாயத்தில் செல்லும் சக்தியும், கலைகளில் தேர்ச்சியும் உண்டாயின; மேலும் கேள்விப்படாத சாஸ்திரங்களின் அறிவும் குருவின்றியே கிடைத்தது।

Verse 23

गमनं सर्वलोकेषु प्रति घातविवर्जितम् । अतींद्रियार्थद्रष्टृत्वं देवैः संभाषणं तथा

எல்லா லோகங்களிலும் தடையின்றி செல்லுதல் ஏற்பட்டது; அதீத இந்திரியத் தத்துவங்களைப் பார்வையிடுதல் உண்டாயிற்று; மேலும் தேவர்களுடன் உரையாடலும் நிகழ்ந்தது।

Verse 24

पिपीलिकादिजंतूनां वार्ताज्ञानमपि द्विजाः । ब्रह्मविष्णुमहादेवलोकेषु गमनं तथा

ஓ த்விஜர்களே, எறும்பு முதலிய உயிர்களின் பேச்சும் செயலும் பற்றிய அறிவும் உண்டாயிற்று; மேலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகாதேவர் லோகங்களுக்கு செல்லும் வல்லமையும் கிடைத்தது।

Verse 25

चतुर्दशसु लोकेषु स्वाधीनगमनं तथा । एतान्यन्यानि सर्वाणि योगिलभ्यानि सत्तमाः

பதினான்கு லோகங்களிலும் விருப்பம்போல் சுயாதீனமாகச் செல்லுதல் உண்டு. ஓ சத்தமரே, இவையும் இதுபோன்ற பிற அனைத்தும் யோகிகளால் பெறத்தக்க சித்திகளே.

Verse 26

सुतीक्ष्णस्याभवन्विप्रा रामा तीर्थनिषेवणात् । एवंप्रभावं तत्तीर्थं महापातकनाशनम्

ஓ விப்ரர்களே, ராமதீர்த்தத்தை பக்தியுடன் சேவித்ததனால் சுதீக்ஷ்ணருக்கு இவ்விளைவுகள் ஏற்பட்டன. அந்தத் தீர்த்தத்தின் வல்லமை இத்தகையது—மகாபாதகங்களையும் அழிக்கிறது.

Verse 27

महासिद्धिकरं पुण्यमपमृत्युविनाशनम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं पुंसां नरकक्लेशना शनम्

இது மிகப் புண்ணியமானது; மகாசித்திகளை அளிப்பது; அகால மரணத்தை அழிப்பது. மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் தருவது; நரக வேதனைகளை நீக்குவது.

Verse 28

रामभक्तिप्रदं नित्यं संसारोच्छेदकारणम् । अस्य तीरे महल्लिंगं स्थापयित्वा रघूद्वहः । पूजयामास तल्लिंगं लोकानुग्रहका म्यया

இது எப்போதும் ராமபக்தியை அருளி, சம்சாரத்தை அறுக்கும் காரணமாகிறது. இதன் கரையில் ரகுவம்சச் சிறந்தவன் ஒரு மகாலிங்கத்தை நிறுவி, உலக நலன் வேண்டி அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டான்.

Verse 29

रामतीर्थे महापुण्ये स्नात्वा तल्लिंगदर्शनात् । नराणां मुक्तिरेव स्यात्किमुतान्या विभूतयः

மிகப் புண்ணியமான ராமதீர்த்தத்தில் நீராடி, அந்த லிங்கத்தை தரிசித்தால் மனிதர்க்கு நிச்சயமாக மோட்சம் கிடைக்கும்—அப்படியிருக்க மற்ற சித்திகள் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 30

तत्र स्नात्वा शिवं दृष्ट्वा धर्म पुत्रः पुरा द्विजाः । अनृतोक्तिसमुद्भूतदोषान्मुक्तोऽभवत्क्षणात्

ஓ த்விஜர்களே! முற்காலத்தில் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் அங்கே நீராடி, சிவபெருமானை தரிசித்து, பொய்வாக்கால் உண்டான தோஷத்திலிருந்து கணநேரத்தில் விடுபட்டான்.

Verse 31

ऋषय ऊचुः असत्यमुदितं कस्माद्धर्मपुत्रेण सूतज । यद्दोषशांतये सस्नौ रामतीथेऽतिपावने

ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ சூதபுத்ரா! தர்மபுத்திரன் ஏன் பொய்யை உரைத்தான்? அந்தத் தோஷம் சாந்தியடையவே அவன் மிகப் புனிதமான ராமதீர்த்தத்தில் நீராடினான் அல்லவா?

Verse 32

श्रीसूत उवाच । युष्माकमृषयो वक्ष्ये यथोक्तमनृतं रणे । छलेन धर्मपुत्रेण यन्नष्टं रामतीर्थके

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்— ஓ ரிஷிகளே! போரில் தர்மபுத்திரன் யுக்தியால் எவ்வாறு பொய்யை உரைத்தான், மேலும் ராமதீர்த்தத்தில் அந்தத் தோஷம் எவ்வாறு நீங்கியது என்பதைக் கூறுகிறேன்.

Verse 33

अन्योन्यं पांडवा विप्रा धर्मपुत्रादयः पुरा । धृतराष्ट्रस्य पुत्राश्च दुर्नोधनमुखास्तदा

ஓ விப்ரர்களே! முற்காலத்தில் தர்மபுத்திரன் முதலிய பாண்டவர்கள், மேலும் துரியோதனன் தலைமையிலான திருதராஷ்டிரன் புதல்வர்கள், அப்போது ஒருவருக்கொருவர் எதிராக நின்றனர்.

Verse 34

महद्वै वैरमासाद्य राज्यार्थं विप्रसत्तमाः । महत्या सेनया सार्द्धं कुरुक्षेत्रे समेत्य च

ஓ விப்ரசிரேஷ்டர்களே! அரசாட்சிக்காகப் பெரும் பகையை அடைந்து, அவர்கள் மாபெரும் சேனைகளுடன் குருக்ஷேத்திரத்தில் ஒன்றுகூடினர்.

Verse 35

अयुध्यन्समरे वीराः समरेष्वनिवर्तिनः । युद्धं कृत्वा दशदिनं गांगेयः पतितो भुवि

வீரர்கள் போர்க்களத்தில் போரிட்டனர்; சமரில் ஒருபோதும் பின்வாங்கவில்லை. பத்து நாட்கள் யுத்தம் செய்து காங்கேயன் (பீஷ்மர்) பூமியில் வீழ்ந்தார்.

Verse 36

ततः पंचदिनं भूयो धृष्टद्युम्नेन वीर्यवान् । आचार्यो युयुधे द्रोणो महाबलपराक्रमः

அதன்பின் மேலும் ஐந்து நாட்கள், வல்லமைமிக்க த்ருஷ்டத்யும்னனுடன் மகாபல-பராக்ரமம் உடைய ஆசார்ய த்ரோணர் போரிட்டார்.

Verse 37

अनेकास्त्राणि शस्त्राणि द्रोणाचर्यो महाबली । विसृजन्पांडवानीकं पीडयामास वीर्यवान्

மகாபலமுடைய த்ரோணாசார்யர் பலவகை அஸ்திர-சஸ்திரங்களை எறிந்து, தம் வீரியத்தால் பாண்டவர் சேனையை கடுமையாகத் துன்புறுத்தினார்.

Verse 38

अथ दिव्यास्त्रविच्छूरो धृष्टद्युम्नो महाबलः । अभिनद्बाणवर्षेण द्रोणसेनामनेकधा

அப்போது தெய்வ அஸ்திரங்களால் ஒளிர்ந்த மகாபலமுடைய த்ருஷ்டத்யும்னன், அம்புமழையால் த்ரோணரின் சேனையை பலவிதமாகச் சிதைத்தான்.

Verse 39

धृष्टद्युम्नं तदा द्रोणः शरवर्षैरवाकिरत् । पार्थसेना तथा द्रोणबाणवर्षातिपीडिता

அப்போது த்ரோணர் த்ருஷ்டத்யும்னனை அம்புமழையால் மூடினார். த்ரோணரின் அம்புமழையால் பார்த்தரின் சேனையும் மிகுந்த துன்பம் அடைந்தது.

Verse 40

दशदिक्षु भयाक्रांता विद्रुता द्विजसत्तमाः । ततोऽर्जुनो रणे द्रोणं युयुधे रथिनां वरः

அச்சத்தால் கலங்கிய சிறந்த இருபிறப்பினர் பத்து திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர். அப்போது ரதவீரர்களில் சிறந்த அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் துரோணருடன் போர் புரிந்தான்.

Verse 41

रणप्रवीणयोस्तत्र विजयद्रोणयो रणे । द्रष्टुं समागतैर्देवैरभूद्व्योमनिरं तरम्

அங்கே போர்திறன் மிக்க விஜயன் (அர்ஜுனன்) மற்றும் துரோணர் போரிட, அதைக் காண தேவர்கள் கூடினர்; வானம் இடைவெளியின்றி நிரம்பியது.

Verse 42

द्रोणफाल्गुनयोर्विप्रा नास्ति युद्धोपमा भुवि । सामर्षयोस्तदाचार्यशिष्ययोरभवद्रणः

ஓ பிராமணர்களே! பூமியில் துரோணர்–பால்குனன் போருக்கு ஒப்பான போர் இல்லை. உற்சாகமும் சினமும் நிறைந்த ஆசாரியன்–சிஷ்யன் இடையே அந்தப் போர் எழுந்தது.

Verse 43

द्रोणफाल्गुनयोर्युद्धं द्रोणफाल्गुन योरिव । बहु मेनेऽथ मनसा द्रोणोऽर्जुनपराक्रमम्

துரோணர்–பால்குனன் போர், மீண்டும் துரோணர்–பால்குனன் போர் போலவே தோன்றியது. அப்போது துரோணர் மனத்தில் அர்ஜுனனின் வீரத்தை மிக உயர்வாக மதித்தார்.

Verse 44

ततो द्रोणो महावीर्यं प्रियशिष्यं स फाल्गुनम् । विहाय पांचालबलं समयुध्यत वीर्यवान्

அப்போது மகாவீரிய துரோணர், பாஞ்சாலப் படையை விலக்கி வைத்து, தம் பிரிய சீடன் பால்குனனுடன் நேரடியாகப் போரிட்டார்.

Verse 45

सविंशतिसहस्राणि दश तत्रायुतानि च । द्रोणाचार्योऽवधीद्राज्ञां युद्धे सगजवाजिनाम्

அந்தப் போரில் துரோணாசாரியர் யானை-குதிரைகளுடன் கூடிய அரசர்களை—இருபதாயிரமும், மேலும் பத்து அயுதங்களும்—வதைத்தார்।

Verse 46

धृष्टद्युम्नोऽथ कुपितो द्रोण मभ्यहनच्छरैः । द्रोणश्च पट्टिशं गृह्य धृष्टद्युम्नमताडयत्

அப்போது கோபமுற்ற த்ருஷ்டத்யும்னன் துரோணனை அம்புகளால் தாக்கினான்; துரோணன் பட்டிசம் (வேல்) எடுத்துத் த்ருஷ்டத்யும்னனை அடித்தான்।

Verse 47

शरैर्विव्याध तं युद्धे तीक्ष्णैरग्निशिखोपमैः । परङ्मुखोऽभवत्तत्र धृष्ट द्युम्नः शराहतः

போரில் அவன் தீநாக்கு போன்ற கூரிய அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்; அப்போது அம்புகளால் காயமுற்ற த்ருஷ்டத்யும்னன் பின்வாங்கினான்।

Verse 48

ततो विरथमागत्य धृष्टद्युम्नं वृकोदरः । स्वं स्यंदनं समारोप्य द्रोणाचार्यमथाब्रवीत्

பின்னர் ரதமற்ற த்ருஷ்டத்யும்னனிடம் வந்த வ்ருகோதரன் (பீமன்) அவனைத் தன் ரதத்தில் ஏற்றினான்; அதன் பின் துரோணாசாரியரிடம் கூறினான்।

Verse 49

स्वकर्मभिरसंतुष्टाः शिक्षितास्त्रा द्विजाधमाः । न युद्ध्येरन्यदि क्रूरा न नश्येरन्नृपा रणे

தம் ச்வதர்மக் கடமைகளில் திருப்தியில்லாமல், ஆயுதக் கல்வியில் பயின்ற அந்தத் தாழ்ந்த பிராமணர்கள் கொடூரரானார்கள்; இல்லையெனில் அரசர்கள் போர் செய்யமாட்டார்கள், போர்க்களத்தில் மன்னர்கள் அழியமாட்டார்கள்।

Verse 50

अहिंसा हि परो धर्मो ब्राह्मणानां सदा स्मृतः । हिंसया दारपुत्रादीन्रक्षंते व्याधजातयः

அஹிம்சை என்பது பிராமணர்களுக்குச் சதாகாலமும் நினைவுறுத்தப்படும் பரம தர்மம். ஆயினும் வேடர் குலத்தார் வன்முறையால் தம் மனைவி, மகன் முதலியவர்களைப் பாதுகாக்கின்றனர்.

Verse 51

हिंसीस्त्वमेकपुत्रार्थे युद्धे स्थित्वा बहून्नृपान् । स चापि ते सुतो ब्रह्मन्हतः शेते रणाजिरे

ஒரே மகனுக்காக நீ வன்முறை செய்தாய்; போரில் நின்று பல அரசர்களை கொன்றாய். ஆனால் அந்த உன் மகனே, ஓ பிராமணா, போர்க்களத்தில் கொல்லப்பட்டு கிடக்கிறான்.

Verse 52

तथापि लज्जा ते नास्ति शोकोऽपीह न जायते । वचनं त्विति भीमस्य सत्यं श्रुत्वा युधिष्ठिरात्

அப்படியிருந்தும் உனக்கு வெட்கமில்லை; இங்கே துயரமும் எழவில்லை. யுதிஷ்டிரரிடமிருந்து பீமனின் சொற்களின் உண்மைச் செய்தியை கேட்டு…

Verse 53

निजायुधं स तत्याज पपात स्यंदनो परि । योगवित्प्रायमातस्थे द्रोणाचार्यस्तदा द्विजाः

அவன் தன் ஆயுதத்தைத் துறந்து தேரின் மேல் விழுந்தான். அப்போது யோகத்தை அறிந்த துரோணாசாரியர், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, பிராயோபவேசம் (மரண உபவாசம்) மேற்கொண்டார்.

Verse 54

तदंतरं परिज्ञाय द्रोणाचार्यस्य पार्श्वतः । खङ्गपाणिः शिरच्छेत्तुमभ्यधावद्रणा जिरे

துரோணாசாரியரின் அருகிலிருந்த அந்த இடைவெளியை உணர்ந்து, வாளேந்திய வீரன் போர்க்களத்தில் அவரது தலையை வெட்ட ஓடிவந்தான்.

Verse 55

वार्यमाणोऽपि पार्थाद्यैस्तच्छिरश्छेत्तुमुद्ययौ । योगवित्त्वाद्द्रोणमूर्ध्नो ज्योतिरूर्ध्वं दिवं ययौ

பார்த்தன் முதலானோர் தடுத்தும், அவன் அந்தத் தலையை வெட்ட முயன்றான். துரோணர் யோகியாதலால், அவர் தலையிலிருந்து ஒரு ஜோதி மேலே எழும்பி சொர்க்கம் சென்றது.

Verse 56

दृष्टं कृष्णार्जुनकृपधर्मपुत्रादि भिर्मृधे । द्रोणस्यास्य गतप्राणाच्छरीरादच्छिनच्छिरः

போர்க்களத்தில் கிருஷ்ணன், அர்ஜுனன், கிருபர், தர்மபுத்திரர் முதலானோர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், உயிரற்ற துரோணரின் உடலிலிருந்து தலை வெட்டப்பட்டது.

Verse 57

भारद्वाजे हते युद्धे कौरवाः प्राद्रवन्भयात् । जहृषुः पांडवा विप्रा धृष्टद्युम्नादय स्तदा

போரில் பரத்வாஜரின் மைந்தன் (துரோணர்) கொல்லப்பட்டதும், கௌரவர்கள் பயந்து ஓடினர். அந்தணர்களே! அப்போது திருஷ்டத்யும்னன் முதலானோரும் பாண்டவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

Verse 58

सेनां तां विद्रुतां दृष्ट्वा द्रौणिरूचे सुयोधनम् । एतद्द्रवति कि सैन्यं त्यक्तप्रहरणं नृप

அந்தப் படை சிதறி ஓடுவதைக் கண்ட அஸ்வத்தாமன் சுயோதனனிடம், "அரசே! ஆயுதங்களைக் கைவிட்டு இந்தப் படை ஏன் ஓடுகிறது?" என்று கேட்டான்.

Verse 59

तदा दुर्योधनो राजा स्वयं वक्तु मशक्नुवन् । युद्धे द्रोणवधं वक्तुं कृपाचार्यमचोदयत् । द्रौणयेऽथ कृपाचार्यो वधमूचे गुरोस्तदा

அப்போது மன்னன் துரியோதனன், தானே அதைச் சொல்ல இயலாதவனாய், போரில் துரோணர் கொல்லப்பட்டதைச் சொல்லும்படி கிருபாச்சாரியாரைத் தூண்டினான். பின்னர் கிருபாச்சாரியார் அஸ்வத்தாமனிடம் குருவின் (தந்தையின்) மரணத்தைச் சொன்னார்.

Verse 60

कृप उवाच । अश्वत्थामंस्तव पिता ब्रह्मास्त्रेण मृधे रिपून् । हत्वा निनाय सदनं यमस्य शतशो बली

கிருபர் கூறினார்—ஓ அஸ்வத்தாமா! உன் தந்தை போர்க்களத்தில் பிரம்மாஸ்திரத்தால் பகைவர்களை வதைத்து, வல்லமையுடன் நூற்றுக்கணக்கானவர்களை யமனின் இல்லத்திற்குக் கொண்டுசென்றார்।

Verse 61

दुराधर्षतमं दृष्ट्वा तद्वीर्यं केशवस्तदा । पांडवान्प्राह विप्रेंद्र वाक्यं वाक्यविशारदः

அந்த வெல்லமுடியாத வலிமையைக் கண்ட கேசவன் அப்போது, ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, சொல்வன்மையுடன் பாண்டவர்களை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 62

केशव उवाच । द्रोणं जेतुमुपायोऽस्ति पांडवा युधि दुर्जयम्

கேசவன் கூறினான்—ஓ பாண்டவர்களே! போரில் வெல்லமுடியாத துரோணரை வெல்ல ஒரு வழி உள்ளது।

Verse 63

अश्वत्थात्मा तव सुतो हतो द्रोण मृधेऽधुना । सत्यवादी वदेदेवं यदि प्रामाणिको जनः

‘துரோணரே! அஸ்வத்தாமா—உங்கள் மகன்—இப்போது போரில் கொல்லப்பட்டான்’ என்று, உண்மை பேசும் நம்பத்தகுந்தவர் சொன்னால், அது நிச்சயமாக நம்பப்படும்।

Verse 64

द्रोणो निवर्तेत रणात्तदा त्यक्त्वायुधं क्षणात् । अत एनां मृषावार्तां धर्मराजोऽधुना वदेत्

அப்போது துரோணர் கணநேரத்தில் ஆயுதங்களைத் துறந்து போரிலிருந்து விலகுவார்; ஆகவே தர்மராஜன் இப்போது இந்த பொய்ச் செய்தியைச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 65

नान्यथा शक्यते जेतुं द्रोणो युद्धविशारदः । धर्माज्जेतुमशक्यं चेद्धर्मं त्यक्त्वाऽप्यरिं जयेत्

போரில் தேர்ந்த துரோணரை வேறு எந்த வழியாலும் வெல்ல முடியாது. தர்ம வழியில் வெற்றி இயலாதெனில், தர்மத்தையும் விட்டு பகைவரை வெல்லலாம்।

Verse 66

इति केशववाक्यं तच्छ्रुत्वा भीमः पृथासतः । पितरं ते समभ्येत्य मिथ्यावाक्यमभाषत

கேசவனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ப்ருதையின் மகன் பீமன், உன் தந்தையிடம் சென்று பொய்வாக்கை உரைத்தான்।

Verse 67

अश्वत्थामा हतो द्रोण युद्धेऽत्र पतितोऽधुना । द्रोणाचार्योपि तद्वाक्यममन्यत यथार्थतः

“அஸ்வத்தாமன் கொல்லப்பட்டான், ஓ துரோணா; இப்போது இங்கே போரில் விழுந்தான்.” துரோணாசாரியரும் அந்தச் சொல்லை உண்மையென எண்ணினார்।

Verse 68

अविश्वस्य पुनः सोऽथ धर्मजं प्राप्य चाब्रवीत् । धर्मात्मज मृधे सूनुरश्वत्थामा ममाधुना

இன்னும் ஐயம் நீங்காமல், அவர் தர்மராஜனை அணுகி கூறினார்— “ஓ தர்மபுத்ரா! இந்தப் போரில் என் மகன் அஸ்வத்தாமன் இப்போது…”

Verse 69

हतः किं त्वं वदस्वाद्य सत्यवादी भवान्मतः । धर्मपुत्रोऽसत्यभीरुरासीच्चारिजयोत्सुकः

“…அவன் கொல்லப்பட்டானா? இன்று எனக்குச் சொல்; நீ உண்மை பேசுபவன் என மதிக்கப்படுகிறாய்.” தர்மபுத்ரன் பொய்க்கு அஞ்சியும் வெற்றியை விரும்பியும் இருமனத்தில் நின்றான்।

Verse 70

किं कर्तव्यं मयाद्येति दोलालोलमना अभूत् । स दृष्ट्वा भीमनिहतमश्वत्थामाभिधं गजम्

“இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று அவன் மனம் அலைபாய்ந்து நிலையற்றது. பின்னர் பீமனால் கொல்லப்பட்ட ‘அஸ்வத்தாமா’ என்னும் யானையைப் பார்த்து அவன் ஐயமும் சிந்தனையும் கொண்டான்.

Verse 71

अश्वत्थामा हतो युद्धे भीमेनाद्य रणे महान् । इत्थं द्रोणं बभाषेऽसौ धर्मपुत्रश्छलोक्तितः

“இன்றைய இந்த மகா போர்க்களத்தில் பீமன் போரில் அஸ்வத்தாமாவை கொன்றான்” என்று, தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் வஞ்சகச் சொல்லால் துரோணரிடம் கூறினான்.

Verse 72

तच्छ्रुत्वा त्वत्पिता शस्त्रं त्यक्त्वा युद्धान्न्यवर्त्तत । अथ धर्मसुतः प्राह परं वारण इत्यपि

அதைக் கேட்டதும் உன் தந்தை ஆயுதத்தை விட்டு போரிலிருந்து விலகினார். பின்னர் தர்மசுதன் மீண்டும்—“போதும், நிறுத்து; விலகு” என்று கூறினான்.

Verse 73

त्यक्तं शस्त्रं न गृह्णीयां युद्धे पुनरिति स्म सः । प्रतिजज्ञे तव पिता वत्स द्रोणो बली पुनः

“விட்டெறிந்த ஆயுதத்தை நான் மீண்டும் போரில் எடுக்கமாட்டேன்” என்று அவன் கூறினான். வத்சா, உன் வலிமைமிக்க தந்தை துரோணர் மீண்டும் இவ்வாறு உறுதி மொழி எடுத்தார்.

Verse 74

अतः शस्त्रं न जग्राह प्रतिज्ञाभंगकातरः । धृष्टद्युम्नं तदा दृष्ट्वा पिता ते मृत्युमात्मनः

ஆகவே, உறுதிமொழி முறிவின் அச்சத்தால் அவர் ஆயுதத்தை எடுக்கவில்லை. அப்போது த்ருஷ்டத்யும்னனைப் பார்த்த உன் தந்தை, அவனைத் தமக்கான நேர்முக மரணமாகக் கருதினார்.

Verse 75

मत्वा प्रायोपवेशेन रथोपस्थे स योगवित् । अशयिष्ट समाधिस्थः प्राणानायम्य वाग्यतः

யோகத்தை நன்கு அறிந்த அவர், பிராயோபவேசம் செய்யத் தீர்மானித்து தேரின் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். சமாதி நிலையில் இருந்து, பிராணனை அடக்கி, பேச்சை நிறுத்தி மௌனமானார்.

Verse 76

ततो निर्भिद्य मूर्धानं तत्प्राणा निर्ययुः क्षणात् । तदा मृतस्य द्रोणस्य वत्स खङ्गेन तच्छिरः

பின்னர் தலையைப் பிளந்து கொண்டு அவரது உயிர் மூச்சு கண நேரத்தில் வெளியேறியது. குழந்தாய்! அப்போது இறந்த துரோணரின் தலை வாளால் வெட்டப்பட்டது.

Verse 77

केशागृहीत्वा हस्तेन धृष्टद्युम्नोऽच्छिनद्युधि । मावधीरिति पार्थाद्याः प्रोचुः सर्वे च सैनिकाः । सर्वैर्निवार्यमाणोपि त्वत्तातं पार्श्वतोऽवधीत्

திருஷ்டத்யும்னன் போர்க்களத்தில் கையால் முடியைப் பிடித்து அவரை வெட்டினான். அர்ஜுனன் முதலானோரும் அனைத்து வீரர்களும் 'கொல்லாதே' என்று கூச்சலிட்டனர். அனைவராலும் தடுக்கப்பட்ட போதிலும், அவன் உன் தந்தையை அருகில் இருந்து கொன்றான்.

Verse 78

श्रीसूत उवाच । पितरं निहतं श्रुत्वा रुदन्द्रौणिश्चिरं द्विजाः

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்: அந்தணர்களே! தந்தை கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு அஸ்வத்தாமன் நீண்ட நேரம் அழுது கொண்டிருந்தான்.

Verse 79

कोपेन महता तत्र ज्वलन्वाक्यमथाब्रवीत । अनृतं प्रोच्य पितरं न्यस्तशस्त्रं चकार यः

அங்கே பெரும் கோபத்தால் கொதித்தெழுந்து அவர் கூறினார்: "பொய் சொல்லி என் தந்தையை ஆயுதங்களைக் கீழே வைக்கச் செய்தவன் எவனோ..."

Verse 80

पितरं मेऽद्य तं पार्थमप्यन्या थ पांडवान् । गृहीत्वा केशपाशं यस्त्यक्तशस्त्रशिरोऽहनत्

இன்று நான் என் தந்தையான அந்தப் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) மற்றும் மற்ற பாண்டவர்களையும் வீழ்த்துவேன்; முடிக் கொத்தைப் பிடித்து, ஆயுதம் கைவிட்டுத் தலை தாழ்த்தியவனைச் சாய்த்தவனே அவன்।

Verse 81

छद्मना पार्षतं तं च हनिष्याम्यचिरादहम् । कृष्णेन सह पश्यंतु पाण्डवा मत्पराक्रमम्

வஞ்சனையால் அந்தப் பார்ஷதன் த்ருஷ்டத்யும்னனையும் நான் விரைவில் கொல்வேன்; கிருஷ்ணனுடன் பாண்டவர்கள் என் பராக்கிரமத்தைப் பார்ப்பார்களாக।

Verse 82

इति द्रौणिर्द्विजास्तत्र प्रतिजज्ञे भयंकरम् । ततोस्तं गत आदित्ये राजानः सर्व एव ते

ஓ த்விஜர்களே! இவ்வாறு த்ரௌணி அங்கே பயங்கரமான பிரதிஞ்ஞை செய்தான்; பின்னர் சூரியன் அஸ்தமித்ததும் அந்த அரசர்கள் (வீரர்கள்) அனைவரும் விலகிச் சென்றனர்।

Verse 83

उभये निहते द्रोणे प्राविशन्पटमण्डपम् । अष्टादशदिनैरेवं निवृत्तमभवद्रणम्

இரு படைகளின் நடுவே துரோணர் வீழ்ந்த பின் அவர்கள் திரைமண்டபத்திற்குள் (கூடார மண்டபம்) நுழைந்தனர்; இவ்வாறு பதினெட்டு நாட்களில் போர் முடிவுற்றது।

Verse 84

शल्यं कर्णं तथान्यांश्च दुर्योधनमुखांस्ततः । धार्तराष्ट्रान्निहत्याजौ धर्मराजो युधिष्ठिरः

சல்யன், கர்ணன் மற்றும் துரியோதனன் தலைமையிலான மற்றவர்களும் போரில் வீழ்ந்த பின், தர்மராஜ யுதிஷ்டிரன் களத்தில் தார்த்தராஷ்டிரர்களை அழித்தான்।

Verse 85

स्वीयानां च परेषां च मृतानां सांपरायिकम् । अकरोद्विधिवद्विप्राः सार्धं धौम्या दिभिर्द्विजैः

அப்போது விதிப்படி பிராமணர்கள் தௌம்யர் முதலிய இருபிறப்பாளர்களுடன் சேர்ந்து, தங்களுடையவர்களும் பகைவர்களும் ஆகிய இறந்தோருக்குச் சாம்பராயிகச் சிராத்தாதி கருமங்களைச் செய்தனர்.

Verse 86

वंदित्वा धृतराष्ट्रं च सर्वे संभूय पाण्डवाः । धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञाता हतशिष्टजनैर्वृताः

அனைத்து பாண்டவர்களும் ஒன்றுகூடி துருதராஷ்டிரருக்கு வணங்கி, அவரின் அனுமதி பெற்றபின், படுகொலைக்குப் பின் மீந்த மக்களால் சூழப்பட்டவர்களாய் புறப்பட்டனர்.

Verse 87

संप्राप्य हास्तिनपुरं प्राविशंस्ते स्वमंदिरम् । ततः कतिपयाहःसु गतेषु किल नागराः

ஹாஸ்தினாபுரம் அடைந்து அவர்கள் தங்கள் அரண்மனையில் நுழைந்தனர்; பின்னர் சில நாட்கள் கடந்தபின் நகர்மக்களும் உண்மையாகவே (அடுத்த நிகழ்வை நோக்கி) கூடினர்.

Verse 89

धौम्यादिमुनिभिः सार्धं धर्मजस्य महात्मनः । राज्या भिषेचनं कर्तुं प्रारभंत मुनीश्वराः । राज्याभिषेचने तस्य प्रवृत्ते धर्मजस्य तु । अशरीरा ततो वाणी बभाषे धर्मनंदनम्

தௌம்யர் முதலிய முனிவர்களுடன் மகரிஷிகள் மகாத்மா தர்மஜனின் ராஜ்யாபிஷேகத்தைத் தொடங்கினர்; ஆனால் அபிஷேகம் நடைபெறும்போதே உடலற்ற ஓர் வாணி தர்மநந்தனனை நோக்கி உரைத்தது.

Verse 90

धर्म पुत्र महाभाग रिपूणामपि वत्सल । राज्याभिषेकं मा कार्षीर्नार्हस्त्वं राज्यपालने

“ஓ மகாபாக்யமான தர்மபுத்திரா, பகைவரிடத்திலும் கருணையுடையவனே! ராஜ்யாபிஷேகத்தைச் செய்யாதே; இன்னும் நீ ராஜ்யரட்சணையின் பாரத்தை ஏற்கத் தகுதியற்றவன்.”

Verse 91

यतस्त्वं छद्मनाचार्यमुक्त्वा सत्यं द्विजोत्तमम् । न्यस्त शस्त्रं रणे राजन्नघातयदलज्जकः

ஓ அரசே, நீ வஞ்சகமாக அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பனை ‘ஆசாரியன்’ ‘சத்தியவான்’ என்று சொல்லி, போரில் அவன் ஆயுதம் வைத்தபின் வெட்கமின்றி அவனை கொல்லச் செய்தாய்।

Verse 92

अतस्ते पापबाहुल्यं विद्यते धर्मनंदन । प्रायश्चित्तमकृत्वास्य राज्यपालनकर्मणि

ஆகையால், தர்மநந்தனனே, உனக்கு பாவம் மிகுந்துள்ளது; இதற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்யாமல் அரசைக் காக்கவும் ஆளவும் நீ தகுதியற்றவன்.

Verse 93

नार्हता विद्यते यस्मात्प्रायश्चित्तमतश्चर । इत्युक्त्वा विररामाथ सा तु वागशरीरिणी

பிராயச்சித்தம் இன்றி தகுதி நிலைக்காது; ஆகவே பிராயச்சித்தம் செய். என்று சொல்லி அந்த உடலற்ற வாக்கு அமைதியானது.

Verse 94

ततो धर्मसुतो राजा तद्वाक्यं भृशकातरः । मूढोऽहं साहसी क्रूरः पिशुनो लोभमोहितः

அப்போது தர்மபுத்திரனான அரசன் அந்த வார்த்தைகளால் மிகுந்த கலக்கமுற்று கூறினான்—“நான் மயக்கமுற்றவன்; துணிச்சல்காரன், கொடூரன், பழிசொல்லி, பேராசையால் மயங்கியவன்.”

Verse 95

तुच्छराज्याभिलाषेण कृतवान्पापमीदृशम् । एतत्पापविशुद्ध्यर्थं किं करिष्यामि का गतिः

அற்பமான அரசை விரும்பி நான் இத்தகைய பாவம் செய்தேன். இந்தப் பாவம் நீங்க நான் என்ன செய்வேன்—எனக்கு என்ன வழி, என்ன சரணம்?

Verse 96

किं वा दानं प्रदास्यामि कुत्र यास्यामि वा पुनः । इति शोकसमाविष्टे तस्मिन्राजनि धर्मजे

“நான் எந்தத் தானம் அளிப்பேன்? மீண்டும் எங்கே செல்வேன்?” என்று தர்மபுத்திரனான அந்த அரசன் துயரில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 97

कृष्णद्वैपायनो व्यासस्समायातस्तदंतिकम् । ततोऽभिवंद्य तं व्यासं प्रत्युत्थाय कृतांजलिः

கிருஷ்ணத்வைபாயன வியாசர் அங்கே வந்தார். அப்போது அரசன் எழுந்து, கைகூப்பி, வியாசருக்கு வணங்கி வரவேற்றான்।

Verse 98

संपूज्यार्घ्यादिना विप्रा भक्तियुक्तेन चेतसा । अदेहवाचा यत्प्रोक्तं तत्सर्वमखिलेन सः

பக்தியுடன் அர்க்யம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து அந்த அந்தண முனிவரை முறையாகப் பூஜித்து, உடலற்ற குரல் கூறிய அனைத்தையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 99

व्यासाय श्रावयामास दुःखितो धर्मनंदनः । श्रुत्वा तदखिलं वाक्यं धर्मजस्य महामुनिः । ध्यात्वा तु सुचिरं कालं ततो वक्तुं प्रच क्रमे

துயருற்ற தர்மநந்தனன் அவையனைத்தையும் வியாசருக்கு எடுத்துரைத்தான். தர்மபுத்திரனின் முழுக் கூறுதலையும் கேட்ட மகாமுனி நீண்ட நேரம் தியானித்து பின்னர் பேசத் தொடங்கினார்।

Verse 100

व्यास उवाच । मा कार्षीस्त्वं भयं राजन्नुपायं प्रब्रवीमि ते । अस्य पापस्य शांत्यर्थं श्रुत्वानुष्ठीयतां त्वया

வியாசர் கூறினார்—“அரசே, அஞ்சாதே. உனக்கு வழியைச் சொல்கிறேன். இந்தப் பாவம் சாந்தியடைய அதை கேட்டு, அதன்படி அனுஷ்டானம் செய்.”

Verse 101

युधिष्ठिर उवाच । किं तद्ब्रूहि महायोगिन्पाराशर्य कृपानिधे । येन मे पापनाशः स्यादचिरात्तद्वदाधुना

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ மகாயோகியே, ஓ பாராசர்யா, கருணைநிதியே! என் பாவங்கள் விரைவில் அழியுமாறு செய்யும் வழியை எனக்குச் சொல்வாயாக; இப்போதே உரைப்பாயாக।

Verse 102

व्यास उवाच । दक्षिणांभोनिधौ सेतौ गंधमादनपर्वते

வியாசர் கூறினார்—தென் கடலிலுள்ள சேதுவிலும், மேலும் கந்தமாதன மலைப்பரப்பிலும்—

Verse 110

रामसेतुं समुद्दिश्य प्रतस्थे वाहनं विना । दिनैः कतिपयैरेव रामसेतुं जगाम सः

ராமசேதுவை நோக்கமாகக் கொண்டு அவன் எந்த வாகனமும் இன்றி புறப்பட்டான்; சில நாட்களிலேயே ராமசேதுவை அடைந்தான்।

Verse 120

अभिषिक्तोऽथ राज्येऽसौ पालयामास मेदिनीम् । इत्थं धर्मात्मजो विप्रा रामतीर्थनिमज्जनात्

பின்னர் அவன் அரசாபிஷேகத்தால் அபிஷிக்தனாகி பூமியைப் பாதுகாத்து ஆட்சி செய்தான். இவ்வாறு, ஓ பிராமணர்களே, தர்மாத்மா ராமதீர்த்தத்தில் மூழ்கி நீராடியதனால் இப்பலனை அடைந்தான்।

Verse 123

पठंति येऽ ध्यायमिदं द्विजोत्तमाः शृण्वंति वा ये मनुजा विपातकाः । यास्यंति कैलासमनन्यलभ्यं गत्वा न संयांति पुनश्च जन्म

இந்த அதிகாரத்தைப் பாராயணம் செய்து தியானிக்கும் த்விஜோத்தமர்களும், அல்லது கடும் பாவச்சுமையுடைய மனிதர்களும் இதைக் கேட்டால், வேறு எந்த வழியாலும் அடைய இயலாத கைலாசத்தை அடைவார்கள்; அங்கு சென்ற பின் மீண்டும் பிறவிக்கு வரமாட்டார்கள்।