Adhyaya 31

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अश्वत्थामा कथं सूत सुप्तमारणमाचरत् । कथं च मुक्तस्तत्पापाद्धनुष्कोटौ निमज्जनात्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! அஸ்வத்தாமா உறங்கிக் கொண்டிருந்தவர்களை எவ்வாறு கொன்றான்? மேலும் தனுஷ்கோடியில் மூழ்கியதால் அந்தப் பாவத்திலிருந்து அவன் எவ்வாறு விடுபட்டான்?

Verse 2

एतन्नः श्रद्दधानानां ब्रूहि पौराणिकोत्तम । तृप्तिर्न जायतेऽ स्माकं त्वद्वचोमृतपायिनाम्

ஓ புராணிகர்களில் சிறந்தவரே! நம்பிக்கையுடன் உள்ள எங்களுக்குத் இதைச் சொல்லுங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் சொல்வெண்ணெய் அமுதத்தைப் பருகும் எங்களுக்கு ஒருபோதும் திருப்தி உண்டாகாது.

Verse 3

व्यास उवाच । एतत्पापस्य शांत्यर्थं प्रायश्चित्तं स्मृतौ न हि

வியாசர் கூறினார்—இந்தப் பாவத்தின் சாந்திக்காக ஸ்மிருதி மரபில் பிராயச்சித்த விதி எதுவும் விதிக்கப்படவில்லை।

Verse 4

इति पृष्टस्तदा सूतो नैमिषारण्यवासिभिः । वक्तुं प्रचक्रमे तत्र व्यासं नत्वा गुरुं मुदा । श्रीसूत उवाच । राज्यार्थं कलहे जाते पांडवानां पुरा द्विजाः । धार्तराष्ट्रैर्महायुद्धे महदक्षौहिणीयुते

நைமிஷாரண்யத்தில் வாழ்ந்த இருபிறப்போர் இவ்வாறு கேட்டபோது, சூதர் அங்கே மகிழ்ச்சியுடன் தம் குரு வியாசருக்கு வணங்கி உரையாடத் தொடங்கினார். ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்போரே, முற்காலத்தில் அரசுரிமைக்காக பாண்டவர்களிடையே கலகம் எழுந்தபோது, திருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களுடன் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது; அதில் அளவற்ற அக்ஷௌஹிணி படைகள் கூடியிருந்தன।

Verse 5

युद्धं दशदिनं कृत्वा भीष्मे शांतनवे हते । द्रोणे पंचदिनं कृत्वा कर्णे च द्विदिनं तथा

பத்து நாட்கள் போர் செய்து, சாந்தனுவின் புதல்வன் பீஷ்மன் வீழ்ந்தபின்; துரோணன் வீழும் வரை ஐந்து நாட்கள் போர் செய்து; அதுபோல கர்ணன் வீழும் வரை இரண்டு நாட்கள் போர் செய்து—

Verse 6

तथैवैकदिनं युद्ध्वा शल्ये च निधनं गते । अष्टादशदिने तत्र रणे दुर्योधने द्विजाः

அதேபோல் ஒரு நாள் போர் செய்து, சல்யனும் இறந்தபின்; அங்கே அந்தப் போர்க்களத்தில் பதினெட்டாம் நாளில், துரியோதனன் (வீழ்ந்தபோது), ஓ இருபிறப்போரே—

Verse 7

भग्नोरौ भीमगदया पतिते राजसत्तमे । सर्वे नृपतयो विप्रा निवेशाय कृतत्वराः

பீமனின் கதையால் தொடைகள் நொறுங்கி அந்த அரசருள் சிறந்தவன் (துரியோதனன்) வீழ்ந்தபோது, ஓ அந்தணரே, எல்லா அரசர்களும் முகாமிட விரைந்து சென்றனர்।

Verse 8

ये जीवितास्तु राजानस्ते ययुर्हृष्टमानसाः । धृष्टद्युम्नशिखंडयाद्याः सृञ्जयाः सर्व एव हि

உயிருடன் மீந்த அரசர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் புறப்பட்டனர். த்ருஷ்டத்யும்னன், சிகண்டி முதலிய அனைவரும்—ஸ்ரிஞ்ஜயர் முழுதும் சென்றனர்.

Verse 9

अन्ये चापि महीपाला जग्मुः स्वशिबिराण्यथ । अथ पार्था महावीरा कृष्णसात्यकिसंयुताः

மற்ற அரசர்களும் தத்தம் முகாம்களுக்குச் சென்றனர். பின்னர் மகாவீரப் பார்த்தர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மற்றும் சாத்தியகியுடன்—

Verse 10

दुर्योधनस्य शिबिरं प्राविशन्निर्जनं द्विजाः । वृद्धैरमात्यैस्तत्रस्थैः षंढैः स्त्रीरक्षकैस्तथा

ஓ த்விஜர்களே, அவர்கள் வெறிச்சோடிய துரியோதனன் முகாமில் நுழைந்தனர்; அங்கே முதிய அமைச்சர்கள், நபுஞ்சகர்கள், பெண்காவலர்கள் மட்டுமே இருந்தனர்.

Verse 11

कृतांजलिपुटैः प्रह्वैः काषायमलिनांबरैः । प्रणम्यमानास्ते पार्थाः कुरुराजस्य वेश्मनि

குருராஜனின் மாளிகையில், கைகள் கூப்பி வணங்கி, மாசடைந்த காவி ஆடை அணிந்தவர்கள் பார்த்தர்களுக்கு பணிந்தனர்.

Verse 12

तत्रत्यद्रव्यजातानि समादाय महा बलाः । सुयोधनस्य शिबिरे न्यवसंत सुखेन ते

அங்கே இருந்த செல்வப் பொருட்களைத் திரட்டி, அந்த மகாபலிகள் சுயோதனன் முகாமில் இன்பமுடன் தங்கினர்.

Verse 13

अथ तानब्रवीत्पार्थाञ्छ्रीकृष्णः प्रीणयन्निव । मंगलार्थाय चास्माभिर्वस्तव्यं शिबिराद्बहिः

அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பார்தர்களை மகிழ்விப்பதுபோல் கூறினார்—“மங்களத்திற்காக நாம் பாளையத்துக்கு வெளியே இரவு தங்க வேண்டும்.”

Verse 14

इत्युक्ता वासुदेवेन तथेत्युक्त्वाथ पांडवाः । कृष्णसात्यकिसंयुक्ताः प्रययुः शिबिराद्बहिः

வாசுதேவர் இவ்வாறு கூற, பாண்டவர்கள் “அப்படியே” என்று சொல்லி, கிருஷ்ணன் மற்றும் சாத்தியகியுடன் பாளையத்துக்கு வெளியே சென்றனர்.

Verse 15

वासुदेवेन सहिता मंगलार्थं हि पांडवाः । ओघवत्याः समासाद्य तीरं नद्या नरोत्तमाः

வாசுதேவருடன் மங்கள நிமித்தமாக அந்த நரசிறந்த பாண்டவர்கள் ஓகவதி நதியின் கரையை அடைந்தனர்.

Verse 16

ऊषुस्तां रजनीं तत्र हतशत्रुगणाः सुखम् । कृतवर्मा कृपो द्रौणिस्तथा दुर्योधनांतिकम्

அங்கே அவர்கள் அந்த இரவை இன்பமாகக் கழித்தனர்; பகைவர் கூட்டம் அழிக்கப்பட்டிருந்தது. க்ருதவர்மா, க்ருபர், த்ரோணபுத்திரன் (அஸ்வத்தாமா) துரியோதனன் அருகில் தங்கினர்.

Verse 17

आदित्यास्तमयात्पूर्वमपराह्णे समाययुः । सुयोधनं तदा दृष्ट्वा रणपांसुषु रूषितम्

பிற்பகலில், சூரியன் அஸ்தமிக்குமுன் அவர்கள் வந்தடைந்தனர்; போர்த் தூளில் கிடந்து வேதனையால் கொதித்த சுயோதனனைப் பார்த்ததும் அவர்கள் துயரும் கோபமும் நிறைந்தனர்.

Verse 18

भग्नोरुदण्डं गदया भीमसेन स्य भीमया । रुधिरासिक्तसर्वांगं चेष्टमानं महीतले

பீமசேனனின் பயங்கரக் கதையால் அவன் தொடைகள் நொறுங்கின; இரத்தம் பூசிய முழு உடலுடன் அவன் தரையில் புரண்டு துடித்தான்।

Verse 19

अशोचंत तदा तत्र द्रोणपुत्रादयस्त्रयः । शुशोच सोऽपि तान्दृष्ट्वा रणे दुर्योधनो नृपः

அப்போது அங்கே துரோணபுத்திரன் முதலிய அந்த மூவரும் புலம்பினர்; போர்க்களத்தில் அவர்களைப் பார்த்த அரசன் துரியோதனனும் துயருற்றான்।

Verse 20

दृष्ट्वा तथा तु राजानं बाष्पव्याकुललोचनम् । अश्वत्थामा तदा कोपाज्ज्वलन्निव महानलः

அரசன் கண்ணீர் மங்கிய கண்களுடன் இருப்பதைப் பார்த்த அசுவத்தாமா கோபத்தால் பேர்நெருப்புபோல் எரிந்தெழுந்தான்।

Verse 21

पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य क्रोध विस्फारितेक्षणः । अश्रुविक्लवया वाचा दुर्योधनमभाषत

கைமேல் கை இறுக்கி, கோபத்தால் விரிந்த கண்களுடன், கண்ணீரால் நடுங்கும் குரலில் அவன் துரியோதனனிடம் பேசினான்।

Verse 22

पिता मे पातितः क्षुद्रैश्छलेनैव रणाजिरे । न तथा तेन शोचामि यथा निष्पातिते त्वयि

‘என் தந்தையைப் போர்க்களத்தில் இழிவோர் வெறும் வஞ்சகத்தால் வீழ்த்தினர்; ஆனால் நீ இவ்வாறு வீழ்ந்ததைப் பார்த்து எனக்குள்ள துயரம் அதைவிட மிகுதி.’

Verse 23

शृणु वाक्यं ममाद्य त्वं यथार्थं वदतो नृप । सुकृतेन शपे चाहं सुयोधन महामते

அரசே! இன்று உண்மையைப் பேசும் என் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள். மகா புத்திசாலியான சுயோதனனே, என் புண்ணியத்தின் மீது ஆணையிடுகிறேன்.

Verse 24

अद्य रात्रौ हनिष्यामि पांडवा न्सह सृंजयैः । पश्यतो वासुदेवस्य त्वमनुज्ञां प्रयच्छ मे

இன்று இரவே வாசுதேவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, சிருஞ்சயர்களுடன் பாண்டவர்களைக் கொல்வேன். எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்.

Verse 25

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा द्रौणिं राजा तदाऽब्रवीत् । तथास्त्विति पुनः प्राह कृपं राजा द्विजोत्तमाः

அவனது அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அரசன் துரோணரின் மகனிடம், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று கூறினான். மீண்டும் அரசன் கிருபரிடம் கூறினான்—ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களே.

Verse 26

आचार्यैनं द्रोणपुत्रं कलशोत्थेन वारिणा । सैनापत्येऽभिषिंचस्वेत्यथ सोपि तथाऽकरोत्

"ஆச்சாரியரே! குடத்திலுள்ள நீரால் இந்தத் துரோணரின் மகனை சேனாதிபதி பதவிக்கு அபிஷேகம் செய்யுங்கள்." பிறகு அவரும் அவ்வாறே செய்தார்.

Verse 27

सोभिषिक्तस्तदा द्रौणिः परिष्वज्य नृपोत्तमम् । कृतवर्मकृपाभ्यां च सहितस्त्वरितं ययौ

அப்போது அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட துரோணரின் மகன், அரசர்களில் சிறந்தவனைத் தழுவிக்கொண்டு, கிருதவர்மா மற்றும் கிருபருடன் விரைவாகச் சென்றான்.

Verse 28

ततस्ते तु त्रयो वीराः प्रयाता दक्षिणोन्मुखाः । आदित्यास्तमयात्पूर्वं शिबिरांतिकमासत

அப்போது அந்த மூன்று வீரரும் தெற்குநோக்கிப் புறப்பட்டனர். சூரியன் அஸ்தமிப்பதற்கு முன்பே அவர்கள் பாளையத்தின் அருகே வந்தடைந்தனர்.

Verse 29

पार्थानां भीषणं शब्दं श्रुत्वा तत्र जयैषिणः । पांडवानुद्रुता भीतास्तदा द्रौण्यादयस्त्रयः

அங்கே ப்ருதாபுத்ரர்களின் பயங்கர ஆரவாரத்தை கேட்டவுடன், வெற்றியை நாடிய த்ரௌணி முதலிய அந்த மூவரும் பாண்டவர்களால் தடுக்கப்பட்டு அஞ்சி ஓடினர்.

Verse 30

प्राङ्मुखा दुद्रुवुर्भीत्या कियद्दूरं श्रमातुराः । मुहुर्तं ते ततो गत्वा क्रोधामर्षवशानुगाः

அவர்கள் கிழக்குநோக்கி அச்சத்தால் சிறிது தூரம் ஓடி, உழைப்பால் களைத்தனர். சிறிது நேரம் சென்ற பின் கோபமும் அவமானச் சினமும் அவர்களை ஆட்கொண்டது.

Verse 31

दुर्योधनवधार्तास्ते क्षणं तत्रावतस्थिरे । ततोऽपश्यन्नरण्यं वै नानातरुलतावृतम्

துர்யோதனன் வதத்தின் துயரால் வாடிய அவர்கள் ஒரு கணம் அங்கே நின்றனர். பின்னர் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்த ஒரு வனத்தை கண்டனர்.

Verse 32

अनेकमृगसंबाधं क्रूरपक्षिगणाकुलम् । समृद्धजलसंपूर्णतटाकपरिशोभितम्

அவ்வனம் பலவகை மிருகங்களால் நிரம்பி, கொடிய பறவைக் கூட்டங்களால் சூழ்ந்து, மிகுந்த நீரால் நிறைந்த குளங்களால் அழகுபெற்றிருந்தது.

Verse 33

पद्मेंदीवरकह्लारसरसी शतसंकुलम् । तत्र पीत्वा जलं ते तु पाययित्वा हयांस्तथा

அவர்கள் தாமரை, நீலத்தாமரை, குமுதம் ஆகியவை நூறுநூறாக நிறைந்த ஒரு சரஸ்ஸைக் கண்டனர். அங்கே அவர்கள் நீரை அருந்தி, தம் குதிரைகளுக்கும் அதேபோல் நீர் அருந்தச் செய்தனர்.

Verse 34

अनेकशाखासंबाधन्यग्रोधं ददृशुस्ततः । संप्राप्य तु महावृक्षं न्यग्रोधं ते त्रयस्तदा

பின்னர் அவர்கள் பல கிளைகளால் அடர்த்தியான ஒரு ஆலமரத்தைக் கண்டனர். அந்த மாபெரும் ஆலமரத்தை அடைந்து, அந்த மூவரும் ஒன்றாக அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 35

अवतीर्य रथेभ्यश्च मोचयित्वा तुरंगमान् । उपस्पृश्य जलं तत्र सायंसंध्यामुपासत

அவர்கள் ரதங்களில் இருந்து இறங்கி குதிரைகளை இணைப்பிலிருந்து விடுவித்தனர். அங்கே நீரால் ஆச்சமனம் செய்து மாலைச் சந்த்யாவந்தனத்தை வழிபட்டனர்.

Verse 36

अथ चास्तगिरिं भानुः प्रपेदे च गतप्रभः । ततश्च रजनी घोरा समभूत्तिमिराकुला

பின்னர் ஒளி தளர்ந்த சூரியன் அஸ்தகிரியை அடைந்தான். அதன்பின் இருளால் நிரம்பிய பயங்கரமான இரவு எழுந்தது.

Verse 37

रात्रिचराणि सत्त्वानि संचरंति ततस्ततः । दिवाचराणि सत्त्वानि निद्रावशमुपा ययुः

அப்போது இரவில் உலாவும் உயிர்கள் அங்கும் இங்கும் அலைந்தன. பகலில் உலாவும் உயிர்கள் நித்திரையின் வசத்தில் ஆழ்ந்தன.

Verse 38

कृतवर्मा कृपो द्रौणिः प्रदोषसमये हि ते । न्यग्रोधस्योपविविशुरंतिके शोककर्शिताः

மாலைப் பொழுதில் க்ருதவர்மா, க்ருபர், த்ரௌணி (அஸ்வத்தாமா) துயரால் சோர்ந்து ஆலமரத்தின் அருகே அமர்ந்தனர்।

Verse 39

कृपभोजौ तदा निद्रां भेजातेऽतिप याक्रमौ । सुखोचितास्त्वदुःखार्हा निषेदुर्धरणीतले

அப்போது க்ருபரும் போஜரும் (க்ருதவர்மா) மிகப் பராக்கிரமம் உடையவர்களாயினும் வலிமை சோர்ந்து உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்; இன்பத்துக்கு பழகிய அவர்கள் துன்பத்துக்கு தகாதவராய் வெறும் தரையில் படுத்தனர்।

Verse 40

द्रोणपुत्रस्तु कोपेन कलुषीकृतमानसः । ययौ न निद्रां विप्रेंद्रा निश्वसन्नुरगो यथा

ஆனால் த்ரோணரின் புதல்வன் அஸ்வத்தாமா கோபத்தால் மனம் இருண்டு—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே—பாம்புபோல் சீறிச் சுவாசித்து உறக்கமடையவில்லை।

Verse 41

ततोऽवलोकयांचक्रे तदरण्यं भयानकम् । न्यग्रोधं च ततोऽपश्यद्बहुवायससंकुलम्

பின்னர் அவன் அந்த அச்சமூட்டும் காட்டைச் சுற்றிலும் நோக்கினான்; அதன் பின் பல காகங்கள் கூடிய ஆலமரத்தை கண்டான்।

Verse 42

तत्र वायसवृन्दानि निशायां वासमाय युः । सुखं भिन्नासु शाखासु सुषुपुस्ते पृथक्पृथक्

அங்கே இரவில் காகங்களின் கூட்டங்கள் தங்க வந்தன; பிரிந்த கிளைகளில் அவை நிம்மதியாக, ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக, உறங்கின।

Verse 43

काकेषु तेषु सुप्तेषु विश्वस्तेषु समंततः । ततोऽपश्यत्समायांतं भासं द्रौणिर्भयंकरम्

அந்தக் காகங்கள் நாலாபுறமும் நம்பிக்கையுடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, துரோணரின் மகன் (அஸ்வத்தாமன்) ஒரு பயங்கரமான பாஸப் பறவை வருவதைக் கண்டான்.

Verse 44

कूरशब्दं क्रूरकायं बभ्रुपिंगकलेवरम् । स भासोऽथ भृशं शब्दं कृत्वालीयत शाखिनि

கொடூரமான சத்தமும், கொடூரமான உடலும், பழுப்பு நிறமும் கொண்ட அந்தப் பாஸப் பறவை, பெரும் சத்தமிட்டு மரக்கிளையில் அமர்ந்தது.

Verse 45

उत्प्लुत्य तस्य शाखायां न्यग्रोधस्य विहंगमः । सुप्तान्काकान्निजघ्नेऽसावनेकान्वायसांतकः

அந்த ஆலமரத்தின் கிளையில் பாய்ந்து, காகங்களின் எமனான அந்தப் பறவை, உறங்கிக் கொண்டிருந்த பல காகங்களைக் கொன்றது.

Verse 46

काकानामभिनत्पक्षान्स केषांचिद्विहंगमः । इतरेषां च चरणाञ्छिरांसि चरणा युधः

அந்தப் பறவை சில காகங்களின் இறக்கைகளை உடைத்தது; மற்றவைகளின் கால்களையும் தலைகளையும் நசுக்கியது.

Verse 47

विचकर्त क्षणेनासावुलूको वलवान्द्विजाः । स भिन्नदेहावयवैः काकानां बहुभिस्तदा

ஓ அந்தணர்களே! அந்த வலிமையான ஆந்தை ஒரு கணத்தில் அவற்றை கிழித்தெறிந்தது; அப்போது பல காகங்கள் உடைந்த உடல்களுடன் அங்கே கிடந்தன.

Verse 48

समंतादावृतं सर्वं न्यग्रोधपरि मण्डलम् । वायसांस्तान्निहत्यासावुलूको मुमुदे तदा

எல்லாத் திசைகளிலும் ஆலமரத்தின் கீழும் சுற்றிலும் உள்ள முழு வட்டமும் மூடப்பட்டிருந்தது; அந்தக் காகங்களை அழித்த அந்த ஆந்தை அப்போது மகிழ்ந்தது।

Verse 49

द्रौणिर्दृष्ट्वा तु तत्कर्म भासेनैवं कृतं निशि । करिष्याम्यहमप्येवं शत्रूणां निधनं निशि

துரோணனின் மகன், இரவில் பாசப் பறவை இவ்வாறு செய்த செயலைக் கண்டு மனத்தில்—“நானும் இதேபோல் இரவில் என் பகைவர்களை அழிப்பேன்” என்று எண்ணினான்।

Verse 50

इत्यचिंतयदेकः सन्नुपदेशमिमं स्मरन् । जेतुं न शक्याः पार्था हि ऋजुमार्गेण युद्ध्यता

இவ்வாறு எண்ணி, தனியாக இருந்து, இந்த ‘உபதேசத்தை’ நினைத்து அவன் சிந்தித்தான்—“நேர்மையான வெளிப்படை வழியில் போரிட்டால் பார்த்தர்களை வெல்ல முடியாது।”

Verse 51

मया तच्छद्मना तेऽथ हंतव्या जितकाशिनः । सुयोधनसकाशे च प्रतिज्ञातो मया वधः

“ஆகவே அதே சூழ்ச்சியால், வென்று நிம்மதியாக உறங்குகின்ற அவர்களை நான் கொல்ல வேண்டும்; சுயோதனன் முன்னிலையில் அவர்களின் வதத்தை நான் உறுதி மொழிந்தேன்।”

Verse 52

ऋजुमार्गेण युद्धे मे प्राणनाशो भविष्यति । छलेन युध्यमानस्य जयश्चास्य रिपुक्षयः

“நான் நேர்வழியில் போரிட்டால் என் உயிர் நாசமாகும்; ஆனால் சூழ்ச்சியுடன் போரிட்டால் வெற்றியும் பகைவர் அழிவும் உண்டாகும்।”

Verse 53

यच्च निंद्यं भवेत्कार्यं लोके सर्वजनैरपि । कार्यमेव हि तत्कर्म क्षत्रधर्मानुवर्तिना

உலகில் அனைவராலும் பழிக்கப்படும் செயலாக இருந்தாலும், சத்திரிய தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர் அச்செயலைச் செய்தே தீர வேண்டும்.

Verse 54

पार्थैरपि छलेनैव कृतं कर्म सुयोधने । अस्मिन्नर्थे पुराविद्भिः प्रोक्ताः श्लोका भवंति हि

பாண்டவர்களும்கூட சுயோதனனிடம் வஞ்சனையாலேயே செயலைச் செய்தனர்; இவ்விஷயத்தில் பழங்கால அறிஞர்களால் கூறப்பட்ட ஸ்லோகங்கள் உள்ளன.

Verse 55

परिश्रांते विदीर्णे च भुंजाने च रिपोर्बले । प्रस्थाने च प्रवेशे च प्रहर्तव्यं न संशयः

எதிரிப் படை சோர்வடைந்திருக்கும்போதும், சிதறியிருக்கும்போதும், உண்ணும்போதும், புறப்படும்போதும் அல்லது நுழையும்போதும் சந்தேகமின்றித் தாக்க வேண்டும்.

Verse 56

निद्रार्तमर्धरात्रे च तथा त्यक्तायुधं रणे । भिन्नयोधं बलं सर्वं प्रहर्तव्यमरातिभिः

நள்ளிரவில் தூக்கத்திலிருப்பவர், போரில் ஆயுதத்தைக் கைவிட்டவர் மற்றும் வீரர்கள் சிதறிப்போன படை ஆகிய அனைவர் மீதும் எதிரிகள் தாக்குதல் நடத்த வேண்டும்.

Verse 57

एवं स नियमं कृत्वा सुप्तमारणकर्मणि । प्राबोधयद्भोजकृपौ सुप्तौ रात्रौ स साहसी । द्रौणिर्ध्यात्वा मुहूर्तं तु तावुभावभ्यभाषत

இவ்வாறு உறங்குபவர்களைக் கொல்லும் செயலில் உறுதிகொண்டு, துணிச்சலான அந்தத் துரோணி (அஸ்வத்தாமன்), இரவில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த போஜனையும் கிருபரையும் எழுப்பி, ஒரு கணம் சிந்தித்து, அவர்கள் இருவரிடமும் பேசினான்.

Verse 58

अश्वत्थामोवाच । मृतः सुयोधनो राजा महाबलपराक्रमः

அஸ்வத்தாமா கூறினான்: "பெரும் பலமும் வீரம் கொண்ட மன்னன் சுயோதனன் இறந்துவிட்டான்."

Verse 59

शुद्धकर्मा हतः पार्थैर्बहुभिः क्षुद्रकर्मभिः । भीमेनातिनृशंसेन शिरो राज्ञः पदा हतम्

தூய செயல் உடையவராயினும், பாண்டவர்களால் பல இழிவான செயல்கள் மூலம் அவர் கொல்லப்பட்டார்; மேலும் மிகக் கொடியவனான பீமன் அரசனின் தலையை காலால் உதைத்தான்.

Verse 60

ततोऽद्य रात्रौ पार्थानां समेत्य पटमण्डपम् । सुखसुप्तान्हनिष्यामः शस्त्रैर्नानाविधैर्वयम् । कृपः प्रोवाच तत्रैन मिति श्रुत्वा द्विजोत्तमाः

"ஆகையால் இன்று இரவு பாண்டவர்களின் கூடாரத்திற்குச் சென்று, சுகமாக உறங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களைப் பலவிதமான ஆயுதங்களால் நாம் கொல்வோம்." இதைக் கேட்ட அந்தணர்களில் சிறந்தவரான கிருபர் அவரிடம் கூறினார்.

Verse 61

कृप उवाच । सुप्तानां मारणं लोके न धर्मो न च पूज्यते

கிருபர் கூறினார்: "உலகில் உறங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களைக் கொல்வது தர்மமும் அன்று; அது போற்றப்படுவதும் இல்லை."

Verse 62

तथैव त्यक्तशस्त्राणां संत्यक्तरथवाजि नाम् । शृणु मे वचनं वत्स मुच्यतां साहसं त्वया

"அதேபோல், ஆயுதங்களைக் கைவிட்டவர்களையும், தேர் மற்றும் குதிரைகளைத் துறந்தவர்களையும் (கொல்வது முறையல்ல). குழந்தாய்! என் வார்த்தையைக் கேள், இந்தத் துணிச்சலான (தவறான) செயலைக் கைவிடு."

Verse 63

वयं तु धृतराष्टं च गांधारीं च पतिव्रताम् । पृच्छामो विदुरं चापि तदुक्तं करवा महे । इत्युक्तः स तदा द्रौणिः कृपं प्रोवाच वै पुनः

வாருங்கள்; துருதராஷ்டிரனையும், பதி விரதையான காந்தாரியையும், விதுரனையும் நாம் கேட்போம்; அவர்கள் கூறியபடியே நாம் நடப்போம். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் த்ரௌணி (அஸ்வத்தாமன்) அப்போது மீண்டும் கிருபரிடம் உரைத்தான்।

Verse 64

अश्वत्थामोवाच । पांडवैश्च पुरा यन्मे छलाद्युद्धे पिता हतः

அஸ்வத்தாமன் கூறினான்— முன்பு பாண்டவர்கள் வஞ்சகப் போரில் என் தந்தையை கொன்றனர்।

Verse 65

तन्मे सर्वाणि मर्माणि निकृन्तति हि मातुल । द्रोणहंताहमित्येतद्धृष्टद्युमस्य यद्वचः

மாமனே! ‘நான் த்ரோணனை கொன்றவன்’ என்று த்ருஷ்டத்யும்னன் சொன்ன அந்தச் சொல் என் உள்ளத்தின் மర్మங்களை எல்லாம் கிழிக்கிறது।

Verse 66

कथं जनसमक्षे तद्वचनं संशृणोम्यहम् । तैरेव पांडवैः पूर्वं धर्मसेतुर्निराकृतः

மக்கள் முன்னிலையில் அந்தச் சொற்களை நான் எவ்வாறு கேட்பேன்? அதே பாண்டவர்கள் முன்பே தர்மத்தின் பாலத்தைத் தள்ளிவிட்டனர்।

Verse 67

समक्षमेव युष्माकं सर्वेषामेव भूभृताम् । त्यक्तायुधो मम पिता धृष्टद्युम्नेन पातितः

நீங்கள் எல்லா அரசர்களும் முன்னிலையில், ஆயுதங்களை விட்ட என் தந்தையை த்ருஷ்டத்யும்னன் வீழ்த்தினான்।

Verse 68

तथा शांतनवो भीष्मस्त्यक्तचापो निरायुधः । शिखंडिनं पुरोधाय निहतः सव्यसाचिना

அவ்வாறே சாந்தனுவின் புதல்வன் பீஷ்மன் வில்லைத் துறந்து ஆயுதமின்றி, சிகண்டியை முன்னிறுத்தியபின் சவ்யசாசி (அர்ஜுனன்) கையால் வீழ்த்தப்பட்டான்।

Verse 69

एवमन्येऽपि भूपालाश्छलेनैव हतास्तु तैः । तथैवाहं करिष्यामि सुप्तानां मारणं निशि

இவ்வாறே பிற அரசர்களும் அவர்களால் சூழ்ச்சியால் கொல்லப்பட்டனர்; அதுபோல நானும் இரவில் உறங்குவோரைக் கொல்வேன்।

Verse 70

एवमुक्त्वा तदा द्रौणिः संयुक्ततुरगं रथम् । प्रायादभिमुखः शत्रून्समारुह्य क्रुधा ज्वलन्

இவ்வாறு கூறி த்ரௌணி குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் ஏறி, கோபத்தால் எரிந்தவனாய் பகைவரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 71

तं यांतम न्वगातां तौ कृतवर्मकृपावुभौ । ययुश्च शिबिरे तेषां संप्रसुप्तजनं तदा

அவன் செல்ல, க்ருதவர்மனும் க்ருபனும் இருவரும் அவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; பின்னர் அனைவரும் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்த அந்தப் பாளையத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 72

शिबिरद्वारमासाद्य द्रोणपुत्रो व्यतिष्ठत । रात्रौ तत्र समाराध्य महादेवं घृणानिधिम्

பாளையத்தின் வாயிலைக் கண்டடைந்து துரோணபுத்திரன் அங்கேயே நின்றான்; இரவில் அதே இடத்தில் கருணைநிதியான மகாதேவனை வழிபட்டான்।

Verse 73

अवाप विमलं खङ्गं महादेवाद्वरप्रदात् । ततो द्रौणिरवस्थाप्य कृतवर्मकृपावुभौ

வரமளிக்கும் மகாதேவரிடமிருந்து அவன் களங்கமற்ற வாளை பெற்றான். பின்னர் துரோணன் மகன் க்ருதவர்மா, க்ருபா இருவரையும் தத்தம் இடங்களில் நிறுத்தினான்.

Verse 74

द्वारदेशे महावीरः शिबि रांतः प्रविष्टवान् । प्रविष्टे शिबिरे द्रौणौ कृतवर्मकृपावुभौ

வாயில் பகுதியிலிருந்து அந்த மகாவீரன் முகாமுக்குள் நுழைந்தான். துரோணன் மகன் நுழைந்ததும் க்ருதவர்மா, க்ருபா இருவரும் முகாமுக்குள் புகுந்தனர்.

Verse 75

द्वारदेशे व्यतिष्ठेतां यत्तौ परमधन्विनौ । अथ द्रौणिः सुसंक्रुद्धस्तेजसा प्रज्वलन्निव

வாயில் பகுதியில் அந்த இரு உன்னத வில்லாளர்கள் விழிப்புடன் நிலைத்தனர். அப்போது துரோணன் மகன் மிகக் கோபமுற்று, ஒளியால் எரிவதுபோல் பிரகாசித்தான்.

Verse 76

खङ्गं विमलमादाय व्यचरच्छिबिरे निशि । ततस्तु धृष्टद्युम्नस्य शिबिरं मंदमाययौ

களங்கமற்ற வாளை எடுத்துக்கொண்டு அவன் இரவில் முகாமில் சுற்றினான். பின்னர் மெதுவாக த்ருஷ்டத்யும்னனின் முகாமை அணுகினான்.

Verse 77

धृष्टद्युम्नादयस्तत्र महायुद्धेन कर्शिताः । सुषुपुर्निशि विश्वस्ताः स्वस्वसैन्यसमावृताः

அங்கே த்ருஷ்டத்யும்னன் முதலியோர் பெரும் போரால் சோர்ந்து, இரவில் நம்பிக்கையுடன் உறங்கினர்—தத்தம் படைகளால் சூழப்பட்டவர்களாய்.

Verse 78

धृष्टद्युम्नस्य शिबिरं प्रविश्य द्रौणिरस्त्रवित् । तं सुप्तं शयने शुभ्रे ददर्शारान्महाबलम्

த்ருஷ்டத்யும்னனின் பாளையத்தில் நுழைந்த துரோணபுத்திரன், ஆயுதவித்தையில் தேர்ந்தவன், அந்த மகாபலவானை ஒளிவீசும் தூய அழகிய படுக்கையில் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதை கண்டான்।

Verse 79

पादेनाघातयद्रोषात्स्वपंतं द्रोणनंदनः । स बुद्धश्चरणाघातादुत्थाय शयनादथ

கோபத்தில் துரோணநந்தனன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த அவனை காலால் உதைத்தான். அந்த காலடி தாக்கத்தால் விழித்தவன் பின்னர் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான்।

Verse 80

व्यलोकयत्तदा वीरो द्रोणपुत्रं पुरः स्थितम् । तमुत्पतंतं शयनाद्द्रोणाचार्यसुतो बली

அப்போது அந்த வீரன், துரோணபுத்திரன் தன் முன்னே நிற்பதை கண்டான். அவன் படுக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்தபோது, வலிமைமிக்க ஆசாரிய துரோணனின் மகன் அவனை எதிர்கொண்டான்।

Verse 81

केशेष्वाकृष्य बाहुभ्यां निष्पिपेष धरातले । धृष्टद्युम्नस्तदा तेन निष्पिष्टः स भया तुरः

அவன் இரு கரங்களாலும் முடியைப் பிடித்து தரையில் இழுத்து வீசி நசுக்கினான். இவ்வாறு த்ருஷ்டத்யும்னன் அவனால் நசுக்கப்பட்டு அச்சத்தால் கலங்கினான்।

Verse 82

निद्रांधः पादघातातो न शशाक विचेष्टितुम् । द्रौणिस्त्वाक्रम्य तस्योरः कण्ठं बद्ध्वा धनुर्गुणैः

உறக்கத்தால் மயங்கி, காலடி தாக்கத்தால் திகைத்து, அவன் எதையும் செய்ய இயலவில்லை. ஆனால் துரோணியின் மகன் அவன் மார்பின் மீது அழுத்தி, வில்லின் நாண்களால் அவன் கழுத்தை கட்டினான்।

Verse 83

नदंतं विस्फुरंतं तं पशुमारममारयत् । तस्य सैन्यानि सर्वाणि न्यवधीच्च तथैव सः

கர்ஜித்து சீற்றமுற்ற அந்த பசுமாரனை அவன் கொன்றான்; அதேபோல் அவனுடைய எல்லாச் சேனைகளையும் முற்றிலும் அழித்தான்.

Verse 84

युधामन्युं महावीर्यममुत्तमौजसमेव च । तथैव द्रौपदीपुत्रानवशिष्टांश्च सोमकान्

மகாவீரன் யுதாமன்யுவையும், அதுபோல் உத்தமௌஜாவையும் அவன் கொன்றான்; அதேவிதமாக த்ரௌபதியின் புதல்வர்களையும் மீதமிருந்த சோமகர்களையும் அழித்தான்.

Verse 85

शिखंडिप्रमुखानन्यान्खङ्गेनामारयद्बहून् । तद्भयाद्द्वारनिर्यातान्सर्वानेव च सैनिकान्

சிகண்டியைத் தலைமையாகக் கொண்ட பலரையும் அவன் வாளால் கொன்றான்; அவன் அச்சத்தால் வாயில்கள் வழியே வெளியே வந்த எல்லா வீரர்களும்—அனைவரும்—வீழ்ந்தனர்.

Verse 86

प्रापयामासतुर्मृत्युं कृतवर्मकृपा वुभौ । एवं निहतसैन्यं तच्छिबिरं तैर्महाबलैः

கிருதவர்மனும் கிருபனும்—இருவரும்—பலரை மரணத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்; இவ்வாறு அந்த மகாபலர்களால் அந்த முகாம் சேனை அழிந்து வெறுமையாயிற்று.

Verse 87

तत्क्षणे शून्यमभवत्त्रिजगत्प्रलये यथा । एवं हत्वा ततः सर्वान्द्रोणपुत्रादयस्त्रयः

அந்தக் கணமே அது மூவுலகப் பிரளயம்போல் வெறுமையாயிற்று; இவ்வாறு அனைவரையும் கொன்று த்ரோணபுத்திரன் முதலிய அந்த மூவரும் புறப்பட்டனர்.

Verse 88

निरगुः शिबिरात्तस्मात्पार्थभीता भयातुराः । सर्वे पृथक्पृथग्देशान्दुद्रुवुः शीघ्रगामिनः

பார்த்தனின் அச்சத்தால் நடுங்கி அவர்கள் அந்த முகாமிலிருந்து ஓடினர். அனைவரும் விரைவாகத் தனித்தனித் திசைகளில் தனித்தனிப் பகுதிகளுக்குப் பாய்ந்தனர்.

Verse 89

अथ द्रौणिर्ययौ विप्रा रेवातीरं मनोरमम् । तत्र ह्यनेकसाहस्रा ऋषयो वेदवादिनः

அப்போது, ஓ விப்ரர்களே, த்ரௌணி மனம்கவரும் ரேவா நதிக்கரைக்கு சென்றான். அங்கே வேதத்தைப் பிரசுரிக்கும் பல ஆயிரம் ரிஷிகள் இருந்தனர்.

Verse 90

कथयंतः कथाः पुण्यास्तपश्चक्रुरनुत्तमम् । तत्रायं प्रययौ द्रौणिरृषीणामाश्रमेष्वथ

அவர்கள் புனிதக் கதைகளை உரைத்தபடியே ஒப்பற்ற தவத்தைச் செய்தனர். அப்போது த்ரௌணி அங்கே சென்று ரிஷிகளின் ஆசிரமங்களை அணுகினான்.

Verse 91

प्रविष्टमात्रे तस्मिंस्तु मुनयो ब्रह्मवादिनः । द्रौणेर्दुश्चरितं ज्ञात्वा प्राहुर्योगबलेन तम्

அவன் நுழைந்தவுடனே, பிரம்மத்தை உரைக்கும் முனிவர்கள் த்ரௌணியின் தீச்செயலை அறிந்து, யோகபலத்தால் அவனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 92

सुप्तमा रणकृत्पापी द्रौणे त्वं ब्राह्मणाधमः । त्वद्दर्शनेन ह्यस्माकं पातित्यं भवति ध्रुवम्

‘ஓ த்ரௌணி! உறங்குவோரைக் கொன்ற பாவியே, நீ பிராமணர்களில் இழிந்தவன். உன்னைப் பார்ப்பதாலேயே எங்களுக்கு மாசு உறுதியாகிறது.’

Verse 93

त्वत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्यायुतं भ वेत् । अतोऽस्मदाश्रमेभ्यस्त्वं निर्गच्छ पुरुषाधम

உன்னுடன் பேசுவதாலேயே பிரம்மஹத்தியாபாபம் பெருகி எழும். ஆகவே, ஓ மனிதாதமா, எங்கள் ஆசிரமங்களிலிருந்து உடனே வெளியேறு.

Verse 94

इत्यब्रुवंस्तदा द्रौणिं तत्रत्या मुनयो द्विजाः । इतीरितस्ततो द्रौणिर्मुनिभिर्ब्रह्म वादिभिः

அங்கே வாழ்ந்த பிராமண முனிவர்கள் அப்போது துரோணபுத்திரனிடம் இவ்வாறு கூறினர். அந்தப் பிரம்மவாதி முனிவர்கள் இப்படி உரைத்ததால் த்ரௌணி (அஸ்வத்தாமன்) அப்போது கலங்கினான்.

Verse 95

लज्जितो निलात्तस्मादाश्रमान्मुनिसेवितात् । एवं काश्यादितीर्थेषु पुण्येषु प्रययौ च सः

அவன் வெட்கமடைந்து முனிவர்கள் சேவிக்கும் அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து புறப்பட்டான். இவ்வாறு காசி முதலான புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்குச் சென்று அலைந்தான்.

Verse 96

तत्रतत्र द्विजैः सर्वै र्निंदितोऽसौ महात्मभिः । व्यासं शरणमापेदे प्रायश्चित्तचिकीर्षया

எங்கெங்கும் மகாத்மையான இருபிறப்பினரால் அவன் நிந்திக்கப்பட்டான். பிராயச்சித்தம் செய்ய விரும்பி அவன் வியாசரைச் சரணடைந்தான்.

Verse 97

ततो बदरिकारण्ये समासीनं महामुनिम् । द्वैपायनं समागम्य प्रणनाम सभक्तिकम्

பின்னர் பதரிகா வனத்தில் அமர்ந்திருந்த மகாமுனி த்வைபாயனன் (வியாசர்) அருகே சென்று பக்தியுடன் வணங்கினான்.

Verse 98

ततो व्यासोऽब्रवीदेनं द्रोणाचार्यसुतं मुनिः । त्वमस्मदाश्रमादद्रौणे निर्याहि त्वरया त्विति

அப்போது முனிவர் வியாசர் துரோணாசாரியரின் புதல்வனிடம் கூறினார்— “ஏ த்ரௌணி, என் ஆசிரமத்திலிருந்து உடனே, விரைவாக வெளியேறு।”

Verse 99

सुप्तमारण दोषेण महापातकवान्भवान् । अतो मे भवतालापान्महत्पापं भविष्यति । इत्युक्तः स तदा द्रौणिः प्रोवाचेदं वचो मुनिः

“உறங்கிக் கொண்டிருந்தவர்களை கொன்ற குற்றத்தால் நீ மகாபாதகத்தால் மாசுபட்டவன். ஆகவே உன்னுடன் உரையாடினால் எனக்கும் பெரும் பாவம் சேரும்।” என்று கூறப்பட்டபின் த்ரௌணி அப்போது முனிவரிடம் இவ்வாறு சொன்னான்।

Verse 100

अश्वत्थामोवाच । भगवन्निंदितः सर्वैस्त्वामस्मि शरणं गतः

அஸ்வத்தாமன் கூறினான்— “பகவனே, அனைவராலும் நிந்திக்கப்பட்ட நான் உம்மிடமே சரணடைந்தேன்।”

Verse 110

स्नानं कुरुष्व द्रौणे त्वं मासमात्रं निरं तरम् । सुप्तमारणदोषात्त्वं सद्यः पूतो भविष्यसि

“ஏ த்ரௌணி, நீ ஒரு மாதம் இடைவிடாது நீராடுவாயாக. உறங்கியவர்களை கொன்ற குற்றத்திலிருந்து நீ உடனே தூய்மையடைவாய்।”

Verse 132

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । स विधूयेह पापानि शिवलोके महीयते

ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் இவ்வத்யாயத்தை பாராயணம் செய்பவனோ அல்லது கேட்பவனோ, இங்கேயே பாவங்களை நீக்கி சிவலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்।