Adhyaya 45

Verse 1

श्रीसूत उवाच । एवं प्रतिष्ठिते लिंगे रामेणाक्लिष्टकारिणा । लिंगं वरं समादाय मारुतिः सहसाऽययौ

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—அக்லிஷ்டகர்மவீரனான ஸ்ரீராமன் விதிப்படி லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்ததும், மாருதி அந்த உத்தம லிங்கத்தை எடுத்துக்கொண்டு உடனே விரைந்து புறப்பட்டான்।

Verse 2

रामं दाशरथिं वीरमभिवाद्य स मारुतिः । वैदेहीलक्ष्मणौ पश्चात्सुग्रीवं प्रणनाम च

மாருதி வீரனான தாசரதி ஸ்ரீராமனை வணங்கி; பின்னர் வைதேஹி சீதையையும் லக்ஷ்மணனையும், மேலும் சுக்ரீவனையும் பணிந்தான்।

Verse 3

सीता सैकतलिंगं तत्पूजयंतं रघूद्वहम् । दृष्ट्वाथ मुनिभिः सार्द्धं चुकोप पवनात्मजः

சீதையை முனிவர்களுடன் காண, ரகுகுலச் சிறந்த ஸ்ரீராமன் மணலால் ஆன லிங்கத்தை வழிபடுவதைப் பார்த்ததும், பவனபுத்திரன் ஹனுமான் கோபமுற்றான்।

Verse 4

अत्यंतं खेदखिन्नः सन्वृथाकृतपरिश्रमः । उवाच रामं धर्मज्ञं हनूमानंजनात्मजः

மிகுந்த துயரால் தளர்ந்து, தன் முயற்சி வீணாயிற்றென எண்ணிய அஞ்சனைப் புதல்வன் ஹனுமான், தர்மஞானியான ஸ்ரீராமனிடம் கூறினான்।

Verse 5

हनूमानुवाच । दुर्जातोऽहं वृथा राम लोके क्लेशाय केवलम् । खिन्नोऽस्मि बहुशो देव राक्षसैः क्रूरकर्मभिः

ஹனுமான் கூறினான்—ஹே ராமா, நான் துர்ஜன்மன்; இவ்வுலகில் வீணாகவே, கிளேசத்திற்கே காரணமாய் உள்ளேன். ஹே தேவா, கொடுஞ்செயல் ராக்ஷசர்களால் நான் பலமுறை சோர்ந்து துன்புற்றேன்।

Verse 6

मा स्म सीमंतिनी काचिज्जनयेन्मादृशं सुतम् । यतोऽनुभूयते दुःखमनंतं भवसागरे

எந்தச் சீமந்தினியும் என்னைப் போன்ற மகனைப் பெற வேண்டாம்; ஏனெனில் பவசாகரத்தில் முடிவில்லாத துயரம் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 7

खिन्नोऽस्मि सेवया पूर्वं युद्धेनापि ततोधिकम् । अनन्तं दुःखमधुना यतो मामवमन्यसे

முன்னரே சேவையால் நான் களைத்தேன்—போரைவிடவும் அதிகமாக; இப்போது நீ என்னை அவமதிப்பதால் எனக்கு முடிவில்லா துயரம் உண்டாகிறது.

Verse 8

सुग्रीवेण च भार्यार्थं राज्यार्थं राक्षसेन च । रावणावरजेन त्वं सेवितो ऽसि रघूद्वह

ரகுகுலச் சிறந்தவனே! சுக்ரீவன் தன் மனைவிக்காக உமக்கு சேவை செய்கிறான்; ராவணனின் இளைய சகோதரன் ராட்சசன் (விபீஷணன்) அரசுக்காகச் சேவிக்கிறான்.

Verse 9

मया निर्हेतुकं राम सेवितोऽसि महामते । वानराणामनेकेषु त्वयाज्ञप्तोऽहमद्य वै

ஆனால் பேரறிவுடைய ராமா! நான் எந்தப் பலனும் நாடாமல் உமக்கு சேவை செய்தேன்; இருப்பினும் இன்று பல வானரர்களில் என்னையே நீர் கட்டளையிட்டீர்.

Verse 10

शिवलिंगं समानेतुं कैलासात्पर्वतो त्तमात् । कैलासं त्वरितो गत्वा न चापश्यं पिनाकिनम्

மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திலிருந்து சிவலிங்கம் கொண்டு வர நான் விரைந்து கைலாசம் சென்றேன்; ஆனால் பினாகி (சிவபெருமான்) தரிசனம் கிடைக்கவில்லை.

Verse 11

तपसा प्रीणयित्वा तं सांबं वृषभवाहनम् । प्राप्तलिंगो रघुपते त्वरितः समु पागतः

தவத்தால் உமாபதி, ரிஷபவாகனன் ஆகிய சிவனை மகிழ்வித்து, லிங்கத்தைப் பெற்று, ஓ ரகுபதி, விரைந்து உம்மிடம் திரும்பி வந்தான்।

Verse 12

अन्यलिंगं त्वमधुना प्रतिष्ठाप्य तु सैकतम् । मुनिभिर्देवगन्धर्वैः साकं पूजयसे विभो

ஆனால் இப்போது, ஓ விபோ, மணலால் ஆன மற்றொரு லிங்கத்தை நீ நிறுவி, முனிவர்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்களுடன் சேர்ந்து அதனை வழிபடுகிறாய்।

Verse 13

मयानीतमिदं लिंगं कैलासा त्पर्वताद्वृथा । अहो भाराय मे देहो मन्दभाग्यस्यजायते

‘கைலாச மலைத்திலிருந்து இந்த லிங்கத்தை நான் கொண்டு வந்தேன்; ஆனால் அது வீணாயிற்று. அய்யோ! துர்பாக்கியனான எனக்கு இந்த உடலே பாரமாகிவிட்டது।’

Verse 14

भूतलस्य महाराज जानकीरमण प्रभो । इदं दुःखमहं सोढुं न शक्नोमि रघूद्वह

ஓ பூமியின் மஹாராஜா, ஓ ஜானகீரமணப் பிரபுவே, ஓ ரகுகுலச் சிறந்தவனே—இந்தத் துயரை நான் தாங்க இயலேன்।

Verse 15

किं करिष्यामि कुत्राहं गमिष्यामि न मे गतिः । अतः शरीरं त्यक्ष्यामि त्वयाहमवमानितः

‘நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? எனக்கு அடைக்கலம் இல்லை. ஆகவே உம்மால் அவமதிக்கப்பட்ட நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன்।’

Verse 16

श्रीसूत उवाच । एवं स बहुशो विप्राः क्रुशित्वा पवनात्मजः । दण्डवत्प्रणतो भूमौ क्रोधशोकाकुलोऽभवत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு பலமுறை அழுது புலம்பிய பவனபுத்ரன், பூமியில் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்து விழுந்து, கோபமும் சோகமும் கொண்டு கலங்கினான்.

Verse 17

तं दृष्ट्वा रघुनाथोऽपि प्रहसन्निदमब्रवीत् । पश्यतां सवदेवानां मुनीनां कपिरक्षसाम् । सांत्वयन्मारुतिं तत्र दुःखं चास्य प्रमार्जयन्

அவனைப் பார்த்த ரகுநாதனும் புன்னகையுடன் இவ்வாறு கூறினார்—தேவர்கள், முனிவர்கள், வானரர்கள், ராக்ஷஸர்கள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க—அங்கே மாருதியை ஆறுதல் கூறி அவன் துயரைத் துடைத்தார்.

Verse 18

श्रीराम उवाच । सर्वं जानाम्यहं कार्यमात्मनोऽपि परस्य च

ஸ்ரீராமர் கூறினார்—எல்லா காரியங்களையும் நான் அறிவேன்; எனக்குரியதையும் பிறருக்குரியதையும் கூட.

Verse 19

जातस्य जायमानस्य मृतस्यापि सदा कपे । जायते म्रियते जन्तुरेक एव स्वकर्मणा

ஓ கபே! பிறந்தவனாக இருந்தாலும், பிறந்து கொண்டிருந்தாலும், இறந்தவனாக இருந்தாலும்—ஜீவன் தன் சொந்த கர்மத்தினாலேயே மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறக்கிறான்.

Verse 20

प्रयाति नरकं चापि परमात्मा तु निर्गुणः । एवं तत्त्वं विनिश्चित्य शोकं मा कुरु वानर

ஜீவன் நரகத்திற்கும் செல்லலாம்; ஆனால் பரமாத்மா நிர்குணன். இத்தத்துவத்தை உறுதியாக அறிந்து, ஓ வானரா! சோகப்படாதே.

Verse 21

लिंगत्रयविनिर्मुक्तं ज्योतिरेकं निरंजनम् । निराश्रयं निर्विकारमात्मानं पश्य नित्यशः

மூன்று லிங்க-உடல்களிலிருந்து விடுபட்ட, ஒரே ஜோதி, நிர்மலமான; ஆதாரமற்ற, மாற்றமற்ற ஆத்மாவை எப்போதும் தியானித்து தரிசி.

Verse 22

किमर्थं कुरुषे शोकं तत्त्वज्ञानस्य बाधकम् । तत्त्वज्ञाने सदा निष्ठां कुरु वानरसत्तम

தத்துவஞானத்திற்கு தடையாகும் துயரத்தை ஏன் கொள்கிறாய்? வானரசிறந்தவனே, எப்போதும் தத்துவஞானத்தில் உறுதியான நிலை கொள்.

Verse 23

स्वयंप्रकाशमात्मानं ध्यायस्व सततं कपे । देहादौ ममतां मुंच तत्त्वज्ञानविरोधिनीम्

கபியே, தன்னொளியால் பிரகாசிக்கும் ஆத்மாவை இடையறாது தியானி; தத்துவஞானத்திற்கு எதிரான உடல் முதலியவற்றின் மமதையை விட்டு விடு.

Verse 24

धर्मं भजस्व सततं प्राणिहिंसां परित्यज । सेवस्व साधुपुरुषाञ्जहि सर्वेंद्रियाणि च

எப்போதும் தர்மத்தைப் பின்பற்று; உயிர்களுக்கு வன்முறையைத் துற; சாதுபுருஷர்களைச் சேவி, எல்லா இந்திரியங்களையும் அடக்கி ஆள்.

Verse 25

परित्यजस्व सततमन्येषां दोषकीर्तनम् । शिवविष्ण्वादिदेवानामर्चां कुरु सदा कपे

எப்போதும் பிறரின் குறைகளைப் பாடி உரைப்பதை விட்டு விடு; கபியே, சிவன்-விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுக்கு நித்தம் அர்ச்சனை செய்.

Verse 26

सत्यं वदस्व सततं परित्यज शुचं कपे । प्रत्यग्ब्रह्मैकताज्ञानं मोहवस्तुसमुद्गतम्

ஓ கபியே! எப்போதும் சத்தியம் பேசு; துயரைத் துற. மோகத்தின் பொருள் நீங்கினால், உள்ளிருக்கும் பிரம்மத்தின் ஒருமைஞானம் வெளிப்படும்.

Verse 27

शोभनाशोभना भ्रांतिः कल्पि तास्मिन्यथार्थवत् । अध्यास्ते शोभनत्वेन पदार्थे मोहवैभवात्

‘இனியது’ ‘இனியதல்ல’ என்ற மயக்கம் அங்கே உண்மையெனக் கற்பிக்கப்படுகிறது. மோகத்தின் வலிமையால் பொருளில் ‘அழகு’ ஏற்றப்படுகிறது.

Verse 28

रोगो विजायते नृणां भ्रांतानां कपिसत्तम । रागद्वेषबलाद्बद्धा धर्मा धर्मवशंगताः

ஓ கபிசிறந்தவனே! மயங்கிய மனிதர்க்கு நோய் உண்டாகிறது. ஆசை-வெறுப்பு வலத்தால் கட்டுண்டு, அவர்களின் ‘தர்மம்’ கூட அதர்மத்தின் வசமாகிறது.

Verse 29

देवतिर्यङ्मनुष्याद्या निरयं यांति मानवाः । चंदनागरुकर्पूरप्रमुखा अतिशोभनाः

மோகப் பாசத்தில் சிக்கி தேவர், விலங்கு, மனிதர் முதலிய நிலையினரும் நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர். சந்தனம், அகில், கற்பூரம் முதலியவை மிக இனிமையாயினும் அவை நிலையற்ற பொருள்களே.

Verse 30

मलं भवंति यत्स्पर्शात्तच्छरीरं कथं सुखम् । भक्ष्यभोज्यादयः सर्वे पदार्था अतिशोभनाः

தொடுதலாலேயே அழுக்காகும் இவ்வுடல் எவ்வாறு இன்பம்? உண்ணும் உணவுகள் முதலிய அனைத்துப் பொருள்களும் மிக இனிமையாயினும் நிலையான ஆனந்தம் தருவதில்லை.

Verse 31

विष्ठा भवंति यत्संगात्तच्छरीरं कथं सुखम् । सुगंधि शीतलं तोयं मूत्रं यत्संगमाद्भवेत्

எதன் தொடர்பால் மலம் உண்டாகிறதோ, அந்த உடல் எவ்வாறு இன்பத்தின் ஆசனமாகும்? மேலும் எதன் தொடர்பால் மூத்திரம் உண்டாகிறதோ, அந்த நீர் எவ்வாறு நறுமணமும் குளிர்ச்சியும் உடையதாகும்?

Verse 32

तत्कथं शोभनं पिंडं भवेद्ब्रूहि कपेऽधुना । अतीव धवलाः शुद्धाः पटा यत्संगमेनहि

அப்படியானால் இப்போது சொல், ஓ கபியே—இந்த உடற்பிண்டம் எவ்வாறு உண்மையில் அழகானதாகும்? ஏனெனில் இதன் தொடுதலால் மிக வெண்மையான தூய ஆடைகளும் மாசுபடுகின்றன.

Verse 33

भवंति मलिनाः स्वेदात्तत्कथं शोभनं भवेत । श्रूयतां परमार्थो मे हनूमन्वायुनंदन

வியர்வையால் அவை மாசடைகின்றன—அப்படியிருக்க அது எவ்வாறு அழகானதாகும்? ஹே ஹனுமான், வாயுநந்தனே, என் பரமார்த்த உபதேசத்தை கேள்.

Verse 34

अस्मिन्संसारगर्ते तु किंचित्सौख्यं न विद्यते । प्रथमं जंतुराप्नोति जन्म बाल्यं ततः परम्

இந்த சம்சாரமெனும் பள்ளத்தில் சிறிதளவும் உண்மையான சுகம் இல்லை. முதலில் ஜீவன் பிறப்பை அடைகிறது; அதன் பின் பால்யம் வருகிறது.

Verse 35

पश्चाद्यौवनमाप्नोति ततो वार्धक्यमश्नुते । पश्चान्मृत्युमवाप्नोति पुनर्जन्म तदश्नुते

பின்னர் யௌவனத்தை அடைகிறது; அதன் பின் முதுமையை அனுபவிக்கிறது. அதன் பின் மரணத்தை அடைகிறது; மீண்டும் பிறப்பையும் அனுபவிக்கிறது.

Verse 36

अज्ञानवैभवादेव दुःखमाप्नोति मानवः । तदज्ञान निवृत्तौ तु प्राप्नोति सुखमुत्तमम्

அஞ்ஞானத்தின் வலிமையாலேயே மனிதன் துயரத்தை அடைகிறான்; அந்த அஞ்ஞானம் நீங்கினால் அவன் உத்தமமான பேரின்பத்தை அடைகிறான்।

Verse 37

अज्ञानस्य निवृत्तिस्तु ज्ञानादेव न कर्मणा । ज्ञानं नाम परं ब्रह्म ज्ञानं वेदांतवाक्यजम्

அஞ்ஞானத்தின் நீக்கம் அறிவினாலேயே உண்டாகும்; கர்மச் செயல்களால் அல்ல. அறிவே பரம்பிரம்மம்; அது வேதாந்த வாக்கியங்களால் பிறந்தது।

Verse 39

तज्ज्ञानं च विरक्तस्य जायते नेतरस्य हि । मुख्याधिकारिणः सत्यमाचार्यस्य प्रसादतः

அந்த ஞானம் விரக்தியுடையவரிடமே தோன்றும்; மற்றவரிடத்தில் அல்ல. உண்மையில், முதன்மைத் தகுதியுள்ள சாதகனுக்கு அது ஆசாரியரின் அருளால் கிடைக்கும்।

Verse 40

जाग्रतं च स्वपंतं च भुंजंतं च स्थितं तथा । इमं जनं सदा क्रूरः कृतांतः परिकर्षति

விழித்திருந்தாலும், உறங்கினாலும், உண்டாலும், நின்றாலும்—இந்த மனிதனை கொடூரமான க்ருதாந்தன் (மரணம்) எப்போதும் இழுத்துச் செல்கிறான்।

Verse 41

सर्वे क्षयांता निचयाः पतनांताः समुच्छ्रयाः । संयोगा विप्रयोगांता मरणांतं च जीवितम्

எல்லாச் சேர்க்கைகளும் சிதைவில் முடிகின்றன; எல்லா உயர்வுகளும் வீழ்ச்சியில் முடிகின்றன. எல்லா சேர்க்கைகளும் பிரிவில்—வாழ்வும் மரணத்தில் முடிகிறது।

Verse 42

यथा फलानां पक्वानां नान्यत्र पतनाद्भयम् । यथा नराणां जातानां नान्यत्र पतनाद्भयम्

பழுத்த கனிகளுக்கு விழுதலே அச்சம்; அதுபோலப் பிறந்த மனிதர்க்கு மரணமாகும் வீழ்ச்சியே அச்சம், வேறில்லை।

Verse 43

यथा गृहं दृढस्तंभं जीर्णं काले विनश्यति । एवं विनश्यंति नरा जरामृत्युवशंगताः

உறுதியான தூண்களுள்ள இல்லமும் காலப்போக்கில் பழுதடைந்து அழிவதுபோல், மூப்பு–மரணத்தின் ஆட்பட்ட மனிதரும் அழிகின்றனர்।

Verse 44

अहोरात्रस्य गमनान्नृणामायुर्विनश्यति । आत्मानमनुशोच त्वं किमन्यमनुशोचसि

பகலும் இரவும் கடந்து செல்ல, மனிதரின் ஆயுள் குறைகிறது. நீ உன் ஆத்மாவிற்காகவே வருந்து; பிறருக்காக ஏன் வருந்துகிறாய்?

Verse 45

नश्यत्यायुः स्थितस्यापि धावतोऽपि कपीश्वर । सहैव मृत्युर्व्रजति सह मृत्युर्निषीदति

கபீஸ்வரா! நின்றாலும் ஓடினாலும் ஆயுள் அழிகிறது. மரணம் உடனே நடக்கிறது; உடனே அமர்கிறது.

Verse 46

चरित्वा दूरदेशं च सह मृत्युर्निवर्तते । शरीरे वलयः प्राप्ताः श्वेता जाताः शिरोरुहाः

தூரநாடுகள் சென்று வந்தாலும் மரணம் உடனே திரும்பி வருகிறது. உடலில் சுருக்கங்கள் தோன்றும்; தலையிற் கூந்தல் வெண்மையடையும்.

Verse 47

जीर्यते जरया देहः श्वासकासादिना तथा । यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महोदधौ

முதுமையால் உடல் சிதைகிறது; மூச்சுத்திணறல், இருமல் முதலிய நோய்களாலும் அது வாடுகிறது. பேர்கடலில் ஒரு மரத்துண்டு மற்றொரு மரத்துண்டைச் சந்திப்பதுபோல்.

Verse 48

समेत्य च व्यपेयातां कालयोगेन वानर । एवं भार्या च पुत्रश्च वधुक्षेत्रधनानि च

வானரனே! சேர்ந்தவர்களும் காலத்தின் வலியால் பிரிந்து போகிறார்கள்; அதுபோல மனைவி, மகன், மருமகள், வயல்கள், செல்வம்—இவையுடனும் இறுதியில் பிரிவு உண்டு.

Verse 49

क्वचित्संभूय गच्छंति पुनरन्यत्र वानर । यथा हि पांथं गच्छंतं पथि कश्चित्पथि स्थितः

வானரனே! சிலவேளை மக்கள் கூடிச் சேர்ந்து மீண்டும் வேறிடத்திற்குச் செல்கிறார்கள்; பாதையில் நின்ற ஒருவர், வழியாகச் செல்லும் பயணியை வழியிலே சந்திப்பதுபோல்.

Verse 50

अहमप्या गमिष्यामि भवद्भिः साकमित्यथ । कंचित्कालं समेतौ तौ पुनरन्यत्र गच्छतः

‘நானும் உங்களுடன் வருவேன்’ என்று சொல்லி அவர்கள் செல்கிறார்கள்; சில காலம் இருவரும் ஒன்றாகச் சென்று, பின்னர் மீண்டும் வேறு வேறு இடங்களுக்கு போய்விடுகிறார்கள்.

Verse 51

एवं भार्यासुतादीनां संगमो नश्वरः कपे । शरीरजन्मना साकं मृत्युः संजायते ध्रुवम्

கபியே! மனைவி, பிள்ளைகள் முதலியோருடனான சேர்க்கை நிலையற்றது; உடல் பிறப்புடன் கூடவே மரணமும் உறுதியாகப் பிறக்கிறது.

Verse 52

अवश्यंभाविमरणे न हि जातु प्रतिक्रिया । एतच्छरीरपाते तु देही कर्मगतिं गतः

தவிர்க்க முடியாத மரணத்திற்கு எந்நாளும் எதிர்வழி இல்லை. இந்த உடல் வீழ்ந்தபின், தேஹி தன் கர்மத்திற்கேற்பிய கதியை அடைகிறான்.

Verse 53

प्राप्य पिंडांतरं वत्स पूर्वपिंडं त्यजत्यसौ । प्राणिनां न सदैकत्र वासो भवति वानर

அன்புக் குழந்தையே, மற்றொரு உடலைப் பெற்றவுடன் அவன் முன்னைய உடலைத் துறக்கிறான். ஓ வானரா, உயிர்களுக்கு எப்போதும் ஒரே இடத்திலும் ஒரே நிலையிலும் வாசம் இல்லை.

Verse 54

स्वस्वकर्मवशात्सर्वे वियुज्यंते पृथक्पृथक् । यथा प्राणिशरीराणि नश्यंति च भवंति च

ஒவ்வொருவரின் சொந்த கர்மவசத்தால் அனைவரும் தனித்தனியாகப் பிரிகிறார்கள்; உயிர்களின் உடல்கள் அழிந்து மீண்டும் தோன்றுவது போல.

Verse 55

आत्मनो जन्ममरणे नैव स्तः कपिसत्तम । अतस्त्वमंजनासूनो विशोकं ज्ञानमद्वयं

ஓ கபிசிறந்தவனே, ஆத்மாவிற்கு பிறப்பும் இறப்பும் இல்லை. ஆகவே ஓ அஞ்சனையின் புதல்வனே, துயரமற்ற அத்வைத ஞானத்தில் நிலைத்திரு.

Verse 56

सद्रूपममलं ब्रह्म चिंतयस्व दिवानिशम् । त्वत्कृतं मत्कृतं कर्म मत्कृतं त्वाकृतं तथा

சத்ஸ்வரூபமும் மாசற்றதுமான பிரம்மத்தை இரவும் பகலும் தியானி. மேலும் அறி—நீ செய்த கர்மம் எனதாகிறது; நான் செய்த கர்மமும் உனதாகிறது.

Verse 57

मल्लिंगस्थापनं तस्मात्त्वल्लिंग स्थापनं कपे । मुहूर्तातिक्रमाल्लिंगं सैकतं सीतया कृतम्

ஆகையால், ஓ வானரனே, என் லிங்க நிறுவுதலே உன் லிங்க நிறுவுதலாக ஆகுக. முகூர்த்தம் கடந்து போகுமென, சீதை மணலால் லிங்கம் செய்தாள்.

Verse 58

मयात्र स्थापितं तस्मात्कोपं दुःखं च मा कुरु । कैलासादागतं लिंगं स्थापयास्मिच्छुभे दिने

நான் இதை இங்கே நிறுவியுள்ளேன்; ஆகவே கோபமும் துயரமும் கொள்ளாதே. இந்நல்ல நாளில் கைலாசத்திலிருந்து வந்த லிங்கத்தை நான் நிறுவுவேன்.

Verse 59

तव नाम्ना त्विदं लिंगं यातु लोकत्रये प्रथाम् । हनूमदीश्वरं दृष्ट्वा द्रष्टव्यो राघवेश्वरः

உன் நாமத்தால் இவ்விலிங்கம் மூவுலகிலும் புகழ்பெறுக. ஹனூமதீஸ்வரனைத் தரிசித்த பின் ராகவேஸ்வரனையும் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 60

ब्रह्मराक्षसयूथानि हतानि भवता कपे । अतः स्वनाम्ना लिंगस्य स्थापनात्त्वं प्रमोक्ष्यसे

ஓ கபியே, உன்னால் பிரஹ்மராக்ஷசர்களின் கூட்டங்கள் அழிக்கப்பட்டன. ஆகவே உன் பெயரால் லிங்கத்தை நிறுவினால் நீ முழுமையாக விடுதலை பெறுவாய்.

Verse 61

स्वयं हरेण दत्तं तु हनूमन्नामकं शिवम् । संपश्यन्रामनाथं च कृतकृत्यो भवेन्नरः

ஹனூமன் நாமம் கொண்ட அந்த சிவலிங்கத்தைத் தானே ஹரி அருளினார். அதையும் ராமநாதனையும் தரிசிப்பவன் வாழ்வின் பயன் நிறைவேறியவனாகிறான்.

Verse 62

योजनानां सहस्रेऽपि स्मृत्वा लिंगं हनूमतः । रामनाथेश्वरं चापि स्मृत्वा सायुज्यमाप्नुयात्

ஆயிரம் யோஜனைகள் தூரத்தில் இருந்தாலும், ஹனுமான் நிறுவிய லிங்கத்தை நினைந்து, ராமநாதேஸ்வரரையும் நினைப்பவன் சிவசாயுஜ்யம்—சிவனுடன் பரம ஐக்கியம்—அடைவான்.

Verse 63

तेनेष्टं सर्वयज्ञैश्च तपश्चाकारि कृत्स्नशः । येन दृष्टौ महादेवौ हनूमद्राघवेश्वरौ

அந்த தரிசன-பக்தியால் எல்லா யாகங்களும் செய்ததுபோல் ஆகும்; எல்லா தவங்களும் நிறைவேறும்; ஏனெனில் அதனால் ஹனூமத்-ஈஸ்வரரும் ராகவேஸ்வரரும் எனும் இரு மகாதேவர்கள் தரிசனமாவர்.

Verse 64

हनूमता कृतं लिंगं यच्च लिंगं मया कृतम् । जानकीयं च यल्लिंगं यल्लिंगं लक्ष्मणेश्वरम्

இங்கு ஹனுமான் செய்த லிங்கம், நான் செய்த லிங்கம், ஜானகி (சீதா) செய்த லிங்கம், மேலும் லக்ஷ்மணேஸ்வரம் எனப் புகழ்பெற்ற லிங்கம்—இவை அனைத்தும் புனித வடிவங்கள்.

Verse 65

सुग्रीवेण कृतं यच्च सेतुकर्त्रा नलेन च । अंगदेन च नीलेन तथा जांबवता कृतम्

சுக்ரீவன் செய்த லிங்கம், சேது கட்டிய நலன் செய்த லிங்கம், மேலும் அங்கதன், நீலன், ஜாம்பவான் செய்த லிங்கங்களும் இங்கு உள்ளன.

Verse 66

विभीषणेन यच्चापि रत्नलिंगं प्रतिष्ठितम् । इन्द्राद्यैश्च कृतं लिंगं यच्छेषाद्यैः प्रतिष्ठितम्

விபீஷணன் நிறுவிய ரத்னலிங்கமும் (இங்கு உள்ளது); இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் செய்த லிங்கமும், சேஷன் முதலியோர் நிறுவிய லிங்கமும் (இங்கு உள்ளது).

Verse 67

इत्येकादशरूपोऽयं शिवः साक्षाद्विभासते । सदा ह्येतेषु लिंगेषु संनिधत्ते महेश्वरः

இவ்வாறு இங்கே சிவன் சாக்ஷாத் பதினொன்று வடிவங்களாகப் பிரகாசிக்கின்றான். மகேஸ்வரன் எப்போதும் இவ்விலிங்கங்களில் சன்னிதியாகத் தங்குகின்றான்.

Verse 68

तत्स्वपापौघशुद्ध्यर्थं स्थापयस्व महेश्वरम् । अथ चेत्त्वं महाभाग लिंगमुत्सादयिष्यसि

ஆகையால் உன் பாபக் கூட்டத்தைத் தூய்மைப்படுத்த மகேஸ்வரனை நிறுவு. ஆனால், ஓ மகாபாகா, நீ இந்த லிங்கத்தை அகற்ற எண்ணினால்—

Verse 69

मयात्र स्थापितं वत्स सीतया सैकतं कृतम् । स्थापयिष्यामि च ततो लिंगमेतत्त्वया कृतम्

வத்ஸா, நான் இங்கே (ஒரு லிங்கத்தை) நிறுவினேன்; சீதை மணலால் ஒரு லிங்கத்தைச் செய்தாள். அதன் பின் நீ செய்த இந்த லிங்கத்தையும் நான் நிறுவுவேன்.

Verse 70

पातालं सुतलं प्राप्य वितलं च रसातलम् । तलातलं च तदिदं भेदयित्वा तु तिष्ठति

இந்த (லிங்கம்) பாதாளம், சுதலம் வரை சென்று, விதலம், ரசாதலம், தலாதலம் ஆகியவற்றையும் துளைத்து—அந்த அதோலோகங்களைப் பிளந்து நின்று நிலைக்கிறது.

Verse 71

प्रतिष्ठितं मया लिंगं भेत्तुं कस्य बलं भवेत् । उत्तिष्ठ लिंगमुद्वास्य मयैतत्स्थापितं कपे

இந்த லிங்கம் என்னால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது—இதனை உடைக்கும் வலிமை யாருக்கு உண்டு? எழுந்திரு; லிங்கத்தை அகற்றும் முயற்சியை விடு. ஓ கபியே, இதை நான் நிறுவினேன்.

Verse 72

त्वया समाहृतं लिंगं स्थापयस्वाशु मा शुचः । इत्युक्तस्तं प्रणम्याथाज्ञातसत्त्वोऽथ वानरः

“நீ கொண்டு வந்த லிங்கத்தை விரைவில் நிறுவு; வருந்தாதே.” என்று கூறப்பட்டதும் அந்த வானர வீரன் அவரை வணங்கி, தன் உண்மை வலிமை இன்னும் வெளிப்படாதபோதும் செயலில் ஈடுபட்டான்।

Verse 73

उद्वासयामि वेगेन सैकतं लिंगमुत्त मम् । संस्थापयामि कैलासादानीतं लिंगमादरात्

“நான் விரைவாக அந்த சிறந்த மணல்-லிங்கத்தை அகற்றி, கைலாசத்திலிருந்து கொண்டு வந்த லிங்கத்தை பக்தியுடன் நிறுவுவேன்।”

Verse 74

उद्वासने सैकतस्य कियान्भारो भवेन्मम । चेतसैवं विचार्यायं हनूमान्मारुता त्मजः

“மணலால் செய்யப்பட்ட வடிவத்தை அகற்றுவதில் எனக்கு என்ன பாரம்?” என்று மனத்தில் எண்ணி, மாருதபுத்திரன் ஹனுமான் செயலில் இறங்கத் தயாரானான்।

Verse 75

पश्यतां सर्वदेवानां मुनीनां कपिरक्षसाम् । पश्यतो रामचन्द्रस्य लक्ष्मणस्यापि पश्यतः

அனைத்து தேவர்கள், முனிவர்கள், வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க—ராமச்சந்திரனும் லக்ஷ்மணனும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க—

Verse 76

पश्यंत्या अपि वैदेह्या लिंगं तत्सैकतं बलात् । पाणिना सर्वयत्नेन जग्राह तरसा बली

வைதேஹி (சீதா) பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அந்த வலிமைமிக்கவன் எல்லா முயற்சியையும் செலுத்தி, மிகுந்த வேகத்துடன், தன் கையால் அந்த மணல்-லிங்கத்தை வலியுடன் பற்றிக் கொண்டான்।

Verse 77

यत्नेन महता चायं चालयन्नपि मारुतिः । नालं चालयितुं ह्यासीत्सैकतं लिंगमोजसा

மிகுந்த முயற்சியுடன் மாருதி அதை அசைக்க முயன்றும், தன் வலிமையிருந்தபோதிலும் மணலால் செய்யப்பட்ட அந்த லிங்கத்தை அசைக்க இயலவில்லை।

Verse 78

ततः किलकिलाशब्दं कुर्वन्वानरपुंगवः । पुच्छमुद्यम्य पाणिभ्यां निरास्थत्तन्निजौजसा

அப்போது குரங்குகளில் சிறந்தவன் பெரும் கிலகில ஒலி எழுப்பி, வாலை உயர்த்தி இரு கைகளாலும் தன் வலிமையால் அதன்மேல் அடித்தான்।

Verse 79

इत्यनेकप्रकारेण चाल यन्नपि वानरः । नैव चालयितुं शक्तो बभूव पवनात्मजः

இவ்வாறு பல விதமாக அசைக்க முயன்றும், பவனபுத்திரனான அந்த குரங்கு அதை சிறிதும் அசைக்க வல்லவனாகவில்லை।

Verse 80

तद्वेष्टयित्वा पुच्छेन पाणिभ्यां धरणीं स्पृशन् । उत्पपाताथ तरसा व्योम्नि वायुसुतः कपिः

அந்த லிங்கத்தை வாலால் சுற்றிக்கொண்டு, இரு கைகளாலும் தரையைத் தொட்டு, வாயுபுத்திரனான அந்த குரங்கு வேகமாக வானில் பாய்ந்தான்।

Verse 81

कंपयन्स धरां सर्वां सप्तद्वीपां सपर्वतम् । लिंगस्य क्रोशमात्रे तु मूर्च्छितो रुधिरं वमन्

ஏழு தீவுகளும் மலைகளும் உடைய முழு பூமியையும் நடுங்கச் செய்து, அந்த லிங்கத்தை ஒரு குரோச அளவிற்கே இழுக்க முடிந்தது; பின்னர் மயங்கி இரத்தம் வாந்தி எடுத்தான்।

Verse 82

पपात हनुमान्विप्राः कंपितांगो धरातले । पततो वायुपुत्रस्य वक्त्राच्च नयनद्वयात्

ஓ விப்ரர்களே! அனுமான் நடுங்கும் உடலுடன் தரையில் விழுந்தான். வாயுபுத்திரன் வீழ்ந்தபோது அவன் வாயிலிருந்தும் இரு கண்களிலிருந்தும் இரத்தம் வழிந்தது.

Verse 83

नासापुटाच्छ्रोत्ररंध्रादपानाच्च द्विजोत्तमाः । रुधिरौघः प्रसुस्राव रक्तकुण्ड मभूच्च तत्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! அவன் மூக்குத் துளைகளிலிருந்தும், செவித் துளைகளிலிருந்தும், கீழ்ப்புறத்திலிருந்தும் இரத்தப் பெருக்கம் பாய்ந்தது; அங்கே இரத்தக் குண்டம் உருவாயிற்று.

Verse 84

ततो हाहाकृतं सर्वं सदेवासुरमानुषम् । धावंतौ कपिभिः सार्द्धमुभौ तौ रामलक्ष्मणौ

அப்போது தேவர், அசுரர், மனிதர் அனைவரிடமும் எங்கும் ‘ஹாஹா’ எனும் அழுகுரல் எழுந்தது. வானரப் படையுடன் அந்த இருவரும்—ராமன், இலக்குவன்—ஓடினர்.

Verse 85

जानकीसहितौ विप्रा ह्यास्तां शोकाकुलौ तदा । सीतया सहितौ वीरौ वानरैश्च महाबलौ

ஓ விப்ரர்களே! அப்போது அந்த இரு வீரரும் ஜானகி (சீதா) உடன், மகாபல வானரர்கள் சூழ, துயரால் கலங்கித் தங்கினர்.

Verse 86

रुरुचाते तदा विप्रा गन्धमादनपर्वते । यथा तारागणयुतौ रजन्यां शशि भास्करौ

ஓ விப்ரர்களே! அப்போது கந்தமாதனப் பர்வதத்தில் அவர்கள் இருவரும் ஒளிவீசினர்; இரவில் நட்சத்திரக் கூட்டங்களுடன் சந்திரனும் சூரியனும் சேர்ந்து பிரகாசிப்பதுபோல்.

Verse 87

ददर्शतुर्हनूमंतं चूर्णीकृतकलेवरम् । मूर्च्छितं पतितं भूमौ वमन्तं रुधिरं मुखात्

அவர்கள் ஹனுமானை கண்டனர்—உடல் சிதைந்து நொறுங்கி, மயங்கி நிலத்தில் விழுந்து, வாயிலிருந்து இரத்தம் வாந்தி எடுப்பவனாய் இருந்தான்।

Verse 88

विलोक्य कपयः सर्वे हाहाकृत्वाऽपतन्भुवि । कराभ्यां सदयं सीता हनूमंतं मरुत्सुतम्

இதைக் கண்ட எல்லா வானரரும் ‘ஹா ஹா’ என்று அலறி நிலத்தில் விழுந்தனர். கருணையுடன் சீதை தன் கைகளால் மாருதிசுதன் ஹனுமானைத் தொட்டாள்।

Verse 89

ताततातेति पस्पर्श पतितं धरणीतले । रामोऽपि दृष्ट्वा पतितं हनूमंतं कपीश्वरम्

அவள் ‘தாதா! தாதா!’ என்று அழுதபடி தரணித்தலத்தில் விழுந்திருந்த அவனைத் தொட்டாள். ராமனும் கபீஸ்வரன் ஹனுமானை வீழ்ந்திருப்பதைக் கண்டு துயரால் கலங்கினான்।

Verse 90

आरोप्यांकं स्वपाणिभ्यामाममर्श कलेवरम् । विमुंचन्नेत्रजं वारि वायुजं चाव्रवीद्द्विजाः

தன் கைகளால் அவனை மடியில் ஏற்றி (ராமன்) அவன் உடலை அன்புடன் தடவினான். கண்களில் நீர் வழிய, வாயுபுத்திரன் ஹனுமானிடம் கூறினான்—ஓ த்விஜர்களே।