Adhyaya 49

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि रामनाथस्य शूलिनः । स्तोत्राध्यायं महापुण्यं शृणुत श्रद्धया द्विजाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இப்போது திரிசூலதாரியான ராமநாதரின் ஸ்தோத்திரங்களைக் கொண்ட மகாபுண்ய அத்தியாயத்தை விளக்குகிறேன். இருமுறை பிறந்தவர்களே, நம்பிக்கையுடன் கேளுங்கள்.

Verse 2

रामः प्रतिष्ठिते लिंगे तुष्टाव परमेश्वरम् । लक्ष्मणो जानकी सीता सुग्रीवाद्याः कपीश्वराः

லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட பின் ராமர் பரமேஸ்வரரைப் போற்றினார். அங்கே லக்ஷ்மணன், ஜானகி சீதை, சுக்ரீவன் முதலிய கபீஸ்வரர்கள் இருந்தனர்.

Verse 3

ब्रह्मप्रभृतयो देवाः कुम्भजाद्या महर्षयः । अस्तुवन्भक्तिसंयुक्ताः प्रत्येकं राघवेश्वरम्

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், கும்பஜர் (அகஸ்தியர்) முதலான மகரிஷிகள் பக்தியுடன் முறையே ஒவ்வொருவராக ராகவேஸ்வரரைப் புகழ்ந்து ஸ்துதித்தனர்।

Verse 4

तद्वक्ष्याम्यानुपूर्व्येण शृणुतादरपूर्वकम् । एतच्छ्रवणमात्रेण मुक्तः स्या न्मानवो द्विजाः

அதை நான் முறையாக எடுத்துரைக்கிறேன்; நீங்கள் மரியாதையுடன் கேளுங்கள். ஓ த்விஜர்களே, இதைச் செவிமடுத்தல் மட்டுமே மனிதனுக்கு முக்தியை அளிக்க வல்லது।

Verse 5

श्रीराम उवाच । नमो महात्मने तुभ्यं महामायाय शूलिने । स्वपदांबुजभक्तार्तिहारिणे सर्प हारिणे

ஸ்ரீ ராமர் கூறினார்—மகாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; மகாமாயையின் அதிபதியே, திரிசூலதாரியே, உமக்கு நமஸ்காரம். தம் திருவடித் தாமரையின் பக்தர்களின் துயரை நீக்குபவரே, பாம்பை மாலையாக அணிபவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 6

नमो देवाधिदेवाय रामनाथाय साक्षिणे । नमो वेदांतवेद्याय योगिनां तत्त्वदायिने

தேவர்களுக்கும் மேலான தேவனே, ராமநாதனே, உள்ளார்ந்த சாட்சியே, உமக்கு நமஸ்காரம். வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவரே, யோகிகளுக்கு தத்துவத்தை அருள்பவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 7

सर्वदानंदपूर्णाय विश्वनाथाय शंभवे । नमो भक्तभयच्छेदहेतुपादाब्जरेणवे

எப்போதும் ஆனந்தம் நிறைந்த விஸ்வநாதன் சம்புவுக்கு நமஸ்காரம். பக்தர்களின் பயத்தை அறுக்கும் காரணமான அவரது திருவடித் தாமரையின் தூளுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 8

नमस्तेऽखिलनाथाय नमः साक्षात्परात्मने । नमस्तेऽद्भुतवीर्याय महापातकनाशिने

அகிலநாதனே! உமக்கு வணக்கம்; சாக்ஷாத் பரமாத்மனே உமக்கு வணக்கம். அதிசய வீரியமுடையவனே, மகாபாதகங்களை அழிப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 9

कालकालाय कालाय कालातीताय ते नमः । नमोऽविद्यानिहंत्रे ते नमः पापहराय च

மரணத்திற்கும் மரணமானவனே, காலமே ஆனவனே, காலத்தைத் தாண்டியவனே உமக்கு வணக்கம். அவித்தியையை அழிப்பவனே வணக்கம்; பாவம் போக்குபவனே வணக்கம்.

Verse 10

नमः संसारतप्तानां तापनाशैकहेतवे । नमो मद्ब्रह्महत्याविनाशिने च विषाशिने

சம்சாரத் தாபத்தில் எரிந்தோரின் எரிச்சலை நீக்கும் ஒரே காரணமே உமக்கு வணக்கம். என் பிரம்மஹத்தியாகிய பாவத்தையும் அழிப்பவனே, விஷம் அருந்தியவனே உமக்கு வணக்கம்.

Verse 11

नमस्ते पार्वतीनाथ कैलासनिलयाव्यय । गंगाधर विरूपाक्ष मां रक्ष सकलापदः

பார்வதிநாதனே, கைலாச வாசியான அழிவிலியனே உமக்கு வணக்கம். கங்காதரனே, விரூபாக்ஷனே—என்னை எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் காத்தருள்வாயாக.

Verse 12

तुभ्यं पिनाकहस्ताय नमो मदनहारिणे । भूयोभूयो नमस्तुभ्यं सर्वावस्थासु सर्वदा

பினாகத்தை கையில் ஏந்தியவனே உமக்கு வணக்கம்; மதனனை அழித்தவனே உமக்கு வணக்கம். மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணக்கம்—எப்போதும், எல்லா நிலையிலும்.

Verse 13

लक्ष्मण उवाच । नमस्ते रामनाथाय त्रिपुरघ्नाय शंभवे । पार्वतीजीवितेशाय गणेशस्कन्दसूनवे

லக்ஷ்மணன் கூறினான்— ஹே ராமநாதா, திரிபுரத்தை அழித்த ஶம்புவே, உமக்கு நமஸ்காரம். பார்வதியின் உயிரானவரே, கணேசன்-ஸ்கந்தனின் தந்தையே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 14

नमस्ते सूर्यचद्राग्निलोचनाय कपर्दिने । नमः शिवाय सोमाय मार्कंडेय भयच्छिदे

சூரியன்-சந்திரன்-அக்னி எனும் கண்களையுடைய ஜடாதரப் பெருமானே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே சிவா, ஹே சோமா, மார்க்கண்டேயரின் பயத்தை அறுத்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 15

नमः सर्वप्रपंचस्य सृष्टिस्थित्यंतहेतवे । नम उग्राय भीमाय महादेवाय साक्षिणे

முழு பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவிற்குக் காரணமானவரே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே உக்ரா, ஹே பீமா, சாட்சி-சொரூப மகாதேவா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 16

सर्वज्ञाय वरेण्याय वरदाय वराय ते । श्रीकण्ठाय नमस्तुभ्यं पंचपातकभेदिने

ஹே அனைத்தறிவோனே, வணங்கத்தக்கவனே, வரம் அருள்வோனே, பரம சிறந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே ஸ்ரீகண்டா, ஐந்து மகாபாதகங்களை அழிப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 17

नमस्तेऽस्तु परानंदसत्यविज्ञानरूपिणे । नमस्ते भवरोगघ्न स्नायूनां पतये नमः

பரமானந்தம், சத்தியம், விழிப்புணர்ந்த ஞானம் ஆகிய சொரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே பவ-ரோகம் அழிப்பவனே, ஸ்நாயுக்கள் (உயிர்-பந்தங்கள்) ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 18

पतये तस्कराणां ते वनानां पतये नमः । गणानां पतये तुभ्यं विश्वरूपायसाक्षिणे

கள்வர்களுக்கும் ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்; வனங்களின் ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம். கணங்களின் தலைவனே, உலகுருவ சாட்சியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 19

कर्मणा प्रेरितः शम्भो जनिष्ये यत्रयत्र तु । तत्रतत्र पदद्वंद्वे भवतो भक्तिरस्तु मे

ஓ ஷம்போ, கர்மத்தின் தூண்டுதலால் நான் எங்கே எங்கே பிறந்தாலும், அங்கங்கே உமது திருவடித் துவயத்தில் என் பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 20

असन्मार्गे रतिर्मा भूद्भवतः कृपया मम । वैदिकाचारमार्गे च रतिः स्याद्भवते नमः

உமது கருணையால் என் மனம் தவறான வழியில் இன்புறாதிருக்கட்டும். வேதநெறி ஆச்சாரப் பாதையிலே என் விருப்பம் நிலைக்கட்டும்—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 21

सीतोवाच । परमकारण शंकर धूर्जटे गिरिसुतास्तनकुंकुमशोभित । मम पतौ परिदेहि मतिं सदा न विषमां परपूरुषगोचराम्

சீதா கூறினாள்—பரமகாரணனே சங்கரா, தூর্জடீ, மலைமகளின் மார்புக் குங்குமச் சாயலால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனே! என் மனத்தை எப்போதும் என் கணவரிடமே நிலைபெறச் செய்; அது வழுவி பிற ஆணை நோக்காதிருக்கட்டும்.

Verse 22

गंगाधर विरूपाक्ष नीललोहित शंकर । रामनाथ नमस्तुभ्यं रक्ष मा करुणाकर

கங்காதரனே, விரூபாக்ஷனே, நீலலோஹித சங்கரனே! ராமநாதனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; கருணாகரனே, என்னைக் காத்தருளும்.

Verse 23

नमस्ते देवदेवेश नमस्ते करुणालय । नमस्ते भवभीतानां भवभीतिविमर्दन

தேவர்களின் தேவனே! உமக்கு வணக்கம்; கருணையின் ஆலயமே! உமக்கு வணக்கம். சம்சாரப் பயத்தில் அஞ்சுவோரின் பயத்தை அழிப்பவனே! உமக்கு வணக்கம்.

Verse 24

नाथ त्वदीयचरणांबुजचिंतनेन निर्द्धूय भास्करसुताद्भयमाशु शम्भो । नित्यत्वमाशु गतवान्स मृकंडुपुत्रः किं वा न सिध्यति तवाश्रयणात्परेश

ஹே நாதா, ஹே ஶம்போ! உமது தாமரைத் திருவடிகளைத் தியானித்தால் சூரியபுத்திரன் யமனின் பயம் விரைவில் நீங்கும். ம்ருகண்டு புதல்வன் மார்கண்டேயனும் சீக்கிரம் அமரத்துவம் அடைந்தான்; பரேசா! உமது சரணடைதலால் எது தான் இயலாதது?

Verse 25

परेशपरमानंद शरणागतपालक । पातिव्रत्यं मम सदा देहि तुभ्यं नमोनमः

பரேசா, பரமானந்த ரூபனே, சரணடைந்தவரைக் காக்கும் இறைவனே! எனக்கு எப்போதும் பத்திவ்ரத்யம்—அசையாத கணவன்-நிஷ்டை—அருள்வாயாக. உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 26

हनूमानुवाच । देवदेव जगन्नाथ रामनाथ कृपानिधे । त्वत्पादांभोरुहगता निश्चला भक्तिरस्तु मे

ஹனுமான் கூறினார்: தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதா, ராமநாதா, கருணைநிதியே! என் பக்தி உமது தாமரைத் திருவடிகளில் நிலைத்து அசையாததாக இருக்கட்டும்.

Verse 27

यं विना न जगत्सत्ता तद्भानमपि नो भवेत् । नमः सद्भानरूपाय रामनाथाय शंभवे

யாரின்றி உலகின் இருப்பே இல்லை; அதன் ஒளியும் இல்லை—சத் மற்றும் பான ரூபனான ஶம்பு ராமநாதருக்கு வணக்கம்.

Verse 28

अंगद उवाच । यस्य भासा जगद्भानं यत्प्रकाशं विना जगत् । न भासते नमस्तस्मै रामनाथाय शंभवे

அங்கதன் கூறினான்— யாருடைய ஒளியால் உலகம் ஒளிர்கின்றதோ, அவருடைய பிரகாசமின்றி உலகம் ஒளிராது; அந்த ராமநாதன் ஶம்புவுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 29

जांबुवानुवाच । सर्वानंदो यदानंदो भासते परमार्थतः । नमो रामेश्वरायास्मै परमानंदरूपिणे

ஜாம்பவான் கூறினான்— எல்லோரின் ஆனந்தமான அந்த ஆனந்தம் பரமார்த்தமாக ஒளிர்கிறது; பரமானந்த வடிவான ராமேஸ்வரனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 30

नील उवाच । यद्देशकालदिग्भेदैरभिन्नं सर्वदा द्वयम् । तस्मै रामेश्वरायास्मै नमोऽभिन्नस्व रूपिणे

நீலன் கூறினான்— இடம், காலம், திசை என்ற வேறுபாடுகளால் எப்போதும் பிரியாத, என்றும் அத்வயமானவர்; அந்த அபின்னஸ்வரூப ராமேஸ்வரனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 31

नल उवाच । ब्रह्मविष्णुमहेशाना यदविद्याविजृंभिताः । नमोऽविद्याविहीनाय तस्मै रामेश्वराय ते

நலன் கூறினான்— யாரால் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசனும் அவித்யையின் விரிவால் தோன்றுகின்றார்களோ; அவித்யையற்ற ராமேஸ்வரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 32

कुमुद उवाच । यस्त्वरूपापरिज्ञानात्प्रधानं कारणत्वतः । कल्पितं कारणायास्मै रामनाथाय शंभवे

குமுதன் கூறினான்— உமது அரூபத் தத்துவம் அறியப்படாதபோது ‘பிரதானம்’ காரணமெனக் கற்பிக்கப்படுகிறது; அந்த உண்மைக் காரணமான ராமநாதன் ஶம்புவுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 33

पनस उवाच । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्त्यादियदविद्याविजृंभितम् । जाग्रदादिविहीनाय नमोऽस्मै ज्ञानरूपिणे

பனசன் கூறினான்—ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், ஸுஷுப்தி முதலிய நிலைகள் அனைத்தும் அவித்யையின் விரிவே. அவை அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட, தூய ஞானஸ்வரூபனாகிய அவருக்கு என் வணக்கம்.

Verse 34

गज उवाच । यत्स्वरूपापरिज्ञानात्कार्याणां परमा णवः । कल्पिताः कारणत्वेन तार्किकापसदैर्वृथा

கஜன் கூறினான்—உமது ஸ்வரூபத்தை உணராததால், விளைவுகளின் ‘அணுக்கள்’தான் காரணம் என வாதிகளுள் கீழ்மக்கள் வீணாகக் கற்பிக்கின்றனர்.

Verse 35

तमहं परमानंदं रामनाथं महेश्वरम् । आत्मरूपतया नित्यमुपासे सर्वसाक्षिणम्

நான் பரமானந்தஸ்வரூபனான மகேஸ்வரன் ராமநாதனை எப்போதும் வழிபடுகிறேன்; அவர் ஆத்மஸ்வரூபமாக நிலைத்து, அனைத்திற்கும் சாட்சி.

Verse 36

गवाक्ष उवाच । अज्ञानपाशबद्धानां पशूनां पाशमोचकम् । रामेश्वरं शिवं शांतमुपैमि शरणं सदा

கவாக்ஷன் கூறினான்—அஞ்ஞானப் பாசத்தால் கட்டுண்ட உயிர்களின் பந்தத்தை விடுவிப்பவர், அமைதியான சிவன் ராமேஸ்வரனை நான் எப்போதும் சரணடைகிறேன்.

Verse 37

गवय उवाच । साध्वस्तजगदाधारं चंद्रचूडमुमापतिम् । रामनाथं शिवं वन्दे संसारामयभेषजम्

கவயன் கூறினான்—நான் சிவன் ராமநாதனை வணங்குகிறேன்; அவர் உலகத்தின் ஆதாரம், சந்திரசூடன், உமாபதி, மேலும் சம்சார நோய்க்கு மருந்து.

Verse 38

शरभ उवाच । अंतःकरणमात्मेति यदज्ञानाद्विमोहितैः । भण्यते रमनाथं तमात्मानं प्रणमाम्यहम्

சரபன் கூறினான்—அறியாமையால் மயங்கிய சிலர் அந்தக்கரணமே ஆத்மா எனச் சொல்கின்றனர். நான் அந்த பரமார்த்த ஆத்மாவான ரமநாதனை வணங்குகிறேன்.

Verse 39

गन्धमादन उवाच । रामनाथमुमानाथं गणनाथं च त्र्यंबकम् । सर्वपातकशुद्ध्यर्थमुपासे जगदीश्वरम्

கந்தமாதனன் கூறினான்—ரமநாதன், உமாநாதன், கணநாதன், திரியம்பகன் ஆகிய ஜகதீஸ்வரனை நான் வழிபடுகிறேன்; எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கித் தூய்மை பெறுவதற்காக.

Verse 40

सुग्रीव उवाच । संसारांभोधि मध्ये मां जन्ममृत्युजले भये । पुत्रदारधनक्षेत्रवीचिमालासमाकुले

சுக்ரீவன் கூறினான்—சம்சாரக் கடலின் நடுவில் நான் பிறப்பு-இறப்பு என்னும் நீரில் அஞ்சுகிறேன்; மகன், மனைவி, செல்வம், நிலம் ஆகிய அலைமாலைகளால் கலங்குகிறேன்.

Verse 41

मज्जद्ब्रह्मांडखंडे च पतितं नाप्तपारकम् । क्रोशंतमवशं दीनं विषयव्या लकातरम्

இந்தப் பெரும் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு துண்டில் மூழ்கிக் கொண்டே நான் வீழ்ந்தேன்; கடக்க வழி எதுவும் கிடைக்கவில்லை. உதவியற்றவனாய், துன்புற்றவனாய் நான் அலறுகிறேன்—புலன்விஷயங்கள் என்னும் பாம்புகளால் அஞ்சித் துடிக்கிறேன்.

Verse 42

व्याधिनक्रसमुद्विग्नं तापत्रयझषार्तिदम् । मां रक्ष गिरिजानाथ रामनाथ नमोऽस्तु ते

நோயெனும் முதலைகளால் கலங்கியும், மூவகைத் தாபங்களெனும் மீன்களால் துன்புறவும் என்னை காப்பாற்று. கிரிஜாநாதா, ரமநாதா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 43

विभीषण उवाच । संसारवनमध्ये मां विनष्टनिजमार्गके । व्याधिचौरे क्रोधसिंहे जन्मव्याघ्रे लयोरगे

விபீஷணன் கூறினான்—சம்சாரமெனும் வனத்தில் நான் என் வழியை இழந்தேன். அங்கே நோய் என்னும் திருடன் என்னை கொள்ளையடிக்கிறது; கோபம் சிங்கம்போல் நிற்கிறது; பிறப்பு புலிபோல் அச்சுறுத்துகிறது; லயம் பாம்புபோல் சுருண்டு சுற்றி வளைத்துக் கொள்கிறது।

Verse 44

बाल्ययौवनवार्धक्यमहाभीमांधकूपके । क्रोधेर्ष्या लोभवह्नौ च विषयक्रूरपर्वते

பால்யம், யௌவனம், முதுமை எனும் மிகப் பயங்கரமான அந்தக் கிணற்றில்; கோபம், பொறாமை, பேராசை எனும் தீயில்; மேலும் புலன்விஷயங்களெனும் கொடிய மலைமேல்—நான் சிக்கிக் கிடக்கிறேன்।

Verse 45

त्रासभूकंटकाढ्ये च सीदंतमधुनांधकम् । शोभनां पदवीं शंभो नय रामेश्वराधुना

அச்சத்தின் முள்ளுகள் நிறைந்த இந்நிலத்தில் நான் இப்போது இருளில் மூழ்குகிறேன். ஓ ஷம்போ, உடனே என்னை நல்வழிக்குக் கொண்டு செல்—இப்போதே ராமேஸ்வரத்திற்குக் கொண்டு செல்।

Verse 46

सर्वे वानरा ऊचुः । निंद्यानिंद्येषु सर्वत्र जनित्वा योनिषु प्रभो । कुंभीपाकादिनरके पतित्वा च पुनस्तथा

அனைத்து வானரரும் கூறினர்—ஓ பிரபுவே, நிந்தைக்குரியதும் நிந்தையற்றதும் ஆகிய எல்லா யோனிகளிலும் எங்கெங்கும் பிறந்து, கும்பீபாகம் முதலான நரகங்களில் விழுந்து, இவ்வாறே மீண்டும் மீண்டும் அலைகிறோம்।

Verse 47

जनित्वा च पुनर्योनौ कर्मशेषेण कुत्सिते । संसारे पतितानस्मान्रामनाथ दयानिधे

கர்மத்தின் மீதமுள்ள விளைவால் இழிவான யோனியில் மீண்டும் பிறந்து, நாங்கள் சம்சாரத்தில் வீழ்ந்தோம். ஓ ராமநாதா, கருணைக் கடலே, எம்மேல் அருள் புரிவாயாக।

Verse 48

अनाथान्विवशान्दीनान्क्रोशतः पाहि शंकर । नमस्तेस्तु दयासिंधो रामनाथ महेश्वर

ஹே சங்கரா! நாங்கள் ஆதரவற்றோர், வலியற்றோர், துன்புற்றோர்; அழைத்து முறையிடுகிறோம்—எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக. ஹே கருணைக் கடலே, ஹே ராமநாதா, ஹே மகேஸ்வரா—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 49

ब्रह्मोवाच । नमस्ते लोकनाथाय रामनाथाय शंभवे । प्रसीद मम सर्वेश मदविद्यां विनाशय

பிரம்மா கூறினார்: ஹே உலகநாதா, ஹே ராமநாதா, ஹே சம்புவே—உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே சர்வேசா! அருள்புரிந்து என் அவித்தையை அழித்தருள்வாயாக.

Verse 50

इंद्र उवाच । यस्य शक्तिरुमा देवी जगन्माता त्रयीमयी । तमहं शंकरं वंदे रामनाथमुमापतिम्

இந்திரன் கூறினார்: யாருடைய சக்தி தேவியுமான உமா—உலகமாதா, வேதத் திரயமயி—அந்த சங்கரன், ராமநாதன், உமாபதியை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 51

यम उवाच । पुत्रौ गणेश्वरस्कंदौ वृषो यस्य च वाहनम् । तं वै रामेश्वरं सेवे सर्वाज्ञाननिवृत्तये

யமன் கூறினார்: யாருடைய புதல்வர்கள் கணேச்வரனும் ஸ்கந்தனும்; யாருடைய வாகனம் காளை—எல்லா அறியாமையும் நீங்க நான் அந்த ராமேஸ்வரனைச் சேவிக்கிறேன்.

Verse 52

वरुण उवाच । यस्य पूजाप्रभावेन जित मृत्युर्मृकंडुजः । मृत्युंजयमुपासेऽहं रामनाथं हृदा तु तम्

வருணன் கூறினார்: யாருடைய பூஜையின் பலனால் மிருகண்டு முனிவரின் மகன் மரணத்தை வென்றானோ—அந்த மிருத்யுஞ்ஜய ராமநாதனை நான் இதயமார வழிபடுகிறேன்.

Verse 53

कुबेर उवाच । ईश्वराय लसत्कर्णकुंडलाभरणाय ते । लाक्षारुणशरीराय नमो रामेश्वराय वै

குபேரன் கூறினான்—ஒளிவீசும் காதணிகளை அணிந்த ஈசனே, லாக்கைப் போல் செம்மை ஒளியுடன் விளங்கும் திருமேனியனே, ராமேஸ்வரரே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 54

आदित्य उवाच । नमस्तेऽस्तु महादेव रामनाथ त्रियंबक । दक्षाध्वरविनाशाय नमस्ते पाहि मां शिव

ஆதித்யன் கூறினான்—மகாதேவனே, ராமநாதனே, மும்முகக் கண்களுடைய திர்யம்பகனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தக்ஷ யாகத்தை அழித்தவனே, உமக்கு வணக்கம்; சிவனே, என்னைக் காத்தருளும்.

Verse 55

सोम उवाच । नमस्ते भस्मदिग्धाय शूलिने सर्पमालिने । रामनाथ दयांभोधे स्मशाननिलयाय ते

சோமன் கூறினான்—திருநீறு பூசப்பட்டவனே, சூலத்தைத் தாங்கியவனே, பாம்புமாலை அணிந்தவனே, உமக்கு வணக்கம். ராமநாதனே, கருணைக் கடலே, சுடுகாட்டில் உறைவோனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 56

अग्निरुवाच । इन्द्राद्यखिलदिक्पालसंसेवितपदांबुज । रामनाथाय शुद्धाय नमो दिग्वाससे सदा

அக்னி கூறினான்—இந்திரன் முதலிய எல்லாத் திசைக்காவலரும் சேவிக்கும் தாமரைத் திருவடிகளையுடைய தூய ராமநாதருக்கு வணக்கம்; திக்வாசனாகிய (ஆகாயமே ஆடையாய்) இறைவனுக்கு எப்போதும் நமஸ்காரம்.

Verse 57

वायुरुवाच । हराय हरिरूपाय व्याघ्रचर्मांबराय च । रामनाथ नमस्तुभ्यं ममाभीष्टप्रदो भव

வாயு கூறினான்—ஹரியின் ரூபம் கொண்ட ஹரனே, புலிச்சர்ம ஆடை அணிந்தவனே, உமக்கு வணக்கம். ராமநாதனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; என் விரும்பிய பயன்களை அருள்வோனாக இரும்.

Verse 58

बृहस्पतिरुवाच । अहंतासाक्षिणे नित्यं प्रत्यगद्वयवस्तुने । रामनाथ ममाज्ञानमाशु नाशय ते नमः

பிருகஸ்பதி கூறினார்—அஹங்காரத்தின் நித்திய சாட்சி, உள்ளே நோக்கும் அத்வைதத் தத்துவமே, உமக்கு வணக்கம். ஓ ராமநாதா, என் அறியாமையை விரைவில் அழித்தருள்வாயாக—நமஸ்காரம்.

Verse 59

शुक्र उवाच । वंचकानामलभ्याय महामंत्रार्थरूपिणे । नमो द्वैतविहीनाय रामनाथाय शंभवे

சுக்ரர் கூறினார்—வஞ்சகர்களால் அடைய இயலாதவனே, மகாமந்திரத்தின் பொருளுருவே, உமக்கு வணக்கம். துவைதமற்ற ராமநாதா, சம்புவே, நமஸ்காரம்.

Verse 60

अश्विनावूचतुः । आत्मरूपतया नित्यं योगिनां भासते हृदि । अनन्य भानवेद्याय नमस्ते राघवेश्वर

அச்வினர்கள் கூறினர்—நீர் நித்தியமாக ஆத்மஸ்வரூபமாய் யோகிகளின் இதயத்தில் ஒளிர்கிறீர். ஓ அசையா உள்ளொளியால் மட்டுமே அறியப்படுபவனான ராகவேஸ்வரா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 61

अगस्त्य उवाच । आदिदेव महादेव विश्वेश्वर शिवाव्यय । रामनाथांबिकानाथ प्रसीद वृष भध्वज

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஆதிதேவா, மகாதேவா, விஸ்வேஸ்வரா, அழிவிலா சிவனே! ராமநாதா, அம்பிகாநாதா, அருள்புரிவாயாக—விருஷபத்வஜனே.

Verse 62

अपराधसहस्रं मे क्षमस्व विधुशेखर । ममाहमिति पुत्रादावहंतां मम मोचय

விதுசேகரனே, என் ஆயிரம் குற்றங்களை மன்னிப்பாயாக. ‘என்’ ‘நான்’—மகன் முதலிய பற்றுகளிலிருந்து எழும்—அந்த அகந்தையிலிருந்து என்னை விடுவிப்பாயாக.

Verse 63

सुतीक्ष्ण उवाच । क्षेत्राणि रत्नानि धनानि दारा मित्राणि वस्त्राणि गवाश्वपुत्राः । नैवोपकाराय हि रामनाथ मह्यं प्रयच्छ त्वमतो विरक्तिम्

சுதீக்ஷ்ணர் கூறினார்—வயல்கள், ரத்தினங்கள், செல்வம், மனைவி, நண்பர்கள், ஆடைகள், பசுக்கள், குதிரைகள், புதல்வர்கள்—ஓ ராமநாதா! இவை எதுவும் எனக்கு உண்மையான உதவியல்ல. ஆகவே இவற்றின்மேல் வைராக்யத்தை எனக்கு அருள்வாயாக.

Verse 64

विश्वामित्र उवाच । श्रुतानि शास्त्राण्यपि निष्फलानि त्रय्यप्यधीता विफलैव नूनम् । त्वयीश्वरे चेन्न भवेद्धि भक्तिः श्रीरामनाथे शिव मानुषस्य

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—கேட்டறிந்த சாஸ்திரங்களும் பயனற்றவையாகின்றன; வேதத் திரயத்தைப் படித்தலும் நிச்சயமாக வீணே, ஓ சிவனே! மனிதனுக்கு உம்மேல், ஸ்ரீ ராமநாதனாகிய உம்மேல் பக்தி இல்லையெனில்.

Verse 65

गालव उवाच । दानानि यज्ञा नियमास्तपांसि गंगादितीर्थेषु निमज्जनानि । रामेश्वरं त्वां न नमंति ये तु व्यर्थानि तेषामिति निश्चयोऽत्र

காலவர் கூறினார்—தானம், யாகம், நியமங்கள், தவங்கள், கங்கை முதலிய தீர்த்தங்களில் மூழ்கி நீராடுதல்—உம்மை, ஓ ராமேஸ்வரா, வணங்காதவர்களுக்கு இவை அனைத்தும் வீணே; இதுவே இங்கு தீர்மானம்.

Verse 66

वसिष्ठ उवाच । कृत्वापि पापान्यखिलानि लोकस्त्वामेत्य रामेश्वर भक्तियुक्तः । नमेत चेत्तानि लयं व्रजेयुर्यथांधकारो रवितेजसाऽद्धा

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஒருவன் எல்லாப் பாவங்களையும் செய்திருந்தாலும், பக்தியுடன் உம்மிடம் வந்து, ஓ ராமேஸ்வரா, வணங்கினால், அவை அனைத்தும் கரைந்து போகும்—சூரிய ஒளியால் இருள் நிச்சயமாக அழிவதுபோல்.

Verse 67

अत्रिरुवाच । दृष्ट्वा तु रामेश्वरमेकदापि स्पृष्ट्वा नमस्कृत्य भवंतमीशम् । पुनर्न गर्भं स नरः प्रयायात्किं त्वद्वयं ते लभतं स्वरूपम्

அத்ரி கூறினார்—ஒருமுறையாவது ராமேஸ்வரனைத் தரிசித்து, (லிங்கம்/புனித சன்னிதியை) தொட்டு, உம்மை ஆண்டவனே வணங்குகிறவன் மீண்டும் கருவில் புகுவதில்லை. இதில் என்ன வியப்பு? அவன் உமது அத்வைத ஸ்வரூபத்தை அடைகிறான்.

Verse 68

अंगिरा उवाच । यो रामनाथं मनुजो भवंतमुपेत्य बंधून्प्रणमन्स्मरेत । संतारयेत्तानपि सर्वपापात्किम द्भुतं तस्य कृतार्थतायाम्

அங்கிரர் கூறினார்—ஹே ராமநாதா! உம்மை அணுகி வணங்கிக்கொண்டே தன் உறவினரை நினைப்பவன், அவர்களையும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து கரை சேர்த்துவிடுவான். அவன் கৃতார்த்தம் அடைவதில் அதிசயம் என்ன?

Verse 69

गौतम उवाच । श्रीरामनाथेश्वर गूढमेत्तद्रहस्यभूतं परमं विशोकम् । त्वत्पादमूलं भजतां नृणां ये सेवां प्रकुर्वंति हि तेऽपि धन्याः

கௌதமர் கூறினார்—ஹே ஸ்ரீ ராமநாதேஸ்வரா! இது மறைந்த, ரகசியமான, பரமமும் துக்கமற்றதுமான உபதேசம். உமது திருவடிமூலத்தை வழிபடுவோரும், அந்த வழிபடுவோருக்கு சேவை செய்வோரும், அவர்களும் பாக்கியவான்கள்.

Verse 70

शतानंद उवाच । वेदांतविज्ञानरहस्यविद्भिर्विज्ञेयमेतद्धि मुमुक्षुभिस्तु । शास्त्राणि सर्वाणि विहाय देव त्वत्सेवनं यद्रघुवीरनाथ

சதானந்தர் கூறினார்—வேதாந்த ஞானத்தின் ரகசியத்தை அறிந்தோர், குறிப்பாக முக்தியை நாடும் முமுக்ஷுக்கள், இதை உணர வேண்டும். ஹே தேவா! எல்லா (வெறும்) சாஸ்திர வாதங்களையும் விட்டு, ஹே ரகுவீரநாதா! உமது சேவையில் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 71

भृगुरुवाच । रामनाथ तव पादपंकजं द्वंद्वचिंतनविधूतकल्मषः । निर्भयं व्रजति सत्सुखा द्वयं सुप्रभं त्वथ अमोघचिद्धनम्

பிருகு கூறினார்—ஹே ராமநாதா! இருமைகளின் சிந்தனையால் மாசுகளை உதிர்த்து உமது தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைபவன், அச்சமின்றி உமது ஒளிமிக்க, தவறாத சித்-செல்வமான—இருமையற்ற சத்-சுகத்தை—அடைகிறான்.

Verse 72

कुत्स उवाच । रामनाथ तव पादसेवनं भोगमोक्षवरदं नृणां सदा । रौरवादिनरकप्रणाशनं कः पुमान्न भजते रसग्रहः

குத்ஸர் கூறினார்—ஹே ராமநாதா! உமது திருவடிசேவை மனிதர்க்கு எப்போதும் போகமும் மோட்சமும் அருள்கிறது; ரௌரவம் முதலான நரகங்களை அழிக்கிறது. இதன் இனிமையைச் சுவைத்தவன் யார் வழிபடாமல் இருப்பான்?

Verse 73

काश्यप उवाच । रामनाथ तव पादसेविनां किं व्रतैरुत तपोभिरध्वरैः । वेदशास्त्र जपचिन्तया च किं स्वर्गसिन्धुपयसापि किं फलम्

காச்யபர் கூறினார்—ஓ ராமநாதா! உன் திருவடிகளைச் சேவிப்போர்க்கு விரதம், தவம், யாகம் இவற்றால் என்ன பயன்? வேத-சாஸ்திரப் பயில், ஜபம், தியானச் சிந்தனை இவற்றால் என்ன தேவை? ஸ்வர்க சிந்து நீரும் கூட அவர்க்கு மேலும் என்ன பலன் அளிக்க முடியும்?

Verse 74

श्रीरामनाथ त्वमागत्य शीघ्रं ममोत्क्रांतिकाले भवान्या च साकम् । मां प्रापय स्वात्मपादारविन्दं विशोकं विमोहं सुखं चित्स्वरूपम्

ஓ ஸ்ரீ ராமநாதா! என் உயிர் பிரியும் வேளையில் விரைந்து வந்து, பவானியுடன் கூட வருவாயாக. என்னை உன் சொந்த திருவடித் தாமரைகளில் சேர்த்து அருள்வாயாக—அங்கு துயரும் மயக்கமும் இல்லை; ஆனந்தமே, தூய சித்-ஸ்வரூபமே.

Verse 75

गन्धर्वा ऊचुः । रामनाथ त्वमस्माकं भजतां भवसागरे । अपारे दुःखकल्लोले न त्वत्तोन्या गतिर्हि नः

கந்தர்வர்கள் கூறினர்—ஓ ராமநாதா! எல்லையற்ற பவசாகரத்தில், துயர அலைகள் பொங்கும் நிலையில், உன்னைப் பக்தியால் வழிபடும் எங்களுக்கு உன்னைத் தவிர வேறு சரணம் இல்லை.

Verse 76

किन्नरा ऊचुः । रामनाथ भवारण्ये व्याधिव्याघ्रभयानके । त्वामंतरेण नास्माकं पदवीदर्शको भवेत्

கின்னரர்கள் கூறினர்—ஓ ராமநாதா! நோய் என்னும் புலியின் அச்சம் நிறைந்த இந்த பவ-வனத்தில், உன்னைத் தவிர எங்களுக்கு வழி காட்டுபவர் யாரும் இல்லை.

Verse 77

यक्षा ऊचुः । रामनाथेंद्रियारातिबाधा नो दुःसहा सदा । तान्विजेतुं सहायस्त्वमस्माकं भव धूर्जटे

யட்சர்கள் கூறினர்—ஓ ராமநாதா! இந்திரியங்களின் பகைவர்களின் துன்புறுத்தல் எங்களுக்கு எப்போதும் தாங்க முடியாதது. அவர்களை வெல்ல எங்களுக்கு துணையாக இரு, ஓ தூర్జடீ!

Verse 78

नागा ऊचुः । अचिन्त्यमहिमानं त्वा रामनाथ वयं कथम् । स्तोतुमल्पधियः शक्ता भविष्यामोंऽबिकापते

நாகர்கள் கூறினர்—ஹே ராமநாதா! உமது மகிமை சிந்தனைக்கெட்டது. நாங்கள் அற்ப அறிவுடையோர்; ஹே அம்பிகாபதி, உம்மை எவ்வாறு ஸ்தோத்திரிக்க வல்லோம்?

Verse 79

किंपुरुषा ऊचुः । नानायोनौ च जननं मरणं चाप्यनेकशः । विनाशय तथाऽज्ञानं रामनाथ नमोऽस्तु ते

கிம்புருஷர்கள் கூறினர்—பல யோனிகளில் பிறப்பு, மீண்டும் மீண்டும் மரணம் நிகழ்கிறது. ஹே ராமநாதா! அந்த அறியாமையை அழித்தருள்வாய்; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 80

विद्याधरा ऊचुः । अंबिकापतये तुभ्यमसंगाय महात्मने । नमस्ते रामनाथाय प्रसीद वृषभध्वज

வித்யாதரர்கள் கூறினர்—ஹே அம்பிகாபதி! நீர் பற்றற்ற மகாத்மா. ஹே ராமநாதா! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே வृषபத்வஜா, அருள்புரிவீராக.

Verse 81

वसव ऊचुः । रामनाथगणेशाय गणवृंदार्चितांघ्रये । गंगाधराय गुह्याय नमस्ते पाहि नः सदा

வசுக்கள் கூறினர்—ஹே ராமநாத கணேசா! கணங்களின் கூட்டம் வணங்கும் திருவடிகளையுடையவனே; ஹே கங்காதரா, மறைபொருளே! உமக்கு நமஸ்காரம்; எங்களை எப்போதும் காத்தருள்வாய்.

Verse 82

विश्वेदेवा ऊचुः । ज्ञप्तिमात्रैकनिष्ठानां मुक्तिदाय सुयोगिनाम् । रामनाथाय सांबाय नमोऽस्मान्रक्ष शंकर

விச்வேதேவர்கள் கூறினர்—தூய அறிவுணர்வில் ஒருமுனை நிலைத்த சுயோகிகளுக்கு முக்தி அளிப்பவனான ராமநாத சாம்பருக்கு நமஸ்காரம். ஹே சங்கரா, எங்களை காத்தருள்வாய்.

Verse 83

मरुत ऊचुः । परतत्त्वाय तत्त्वानां तत्त्वभूताय वस्तुतः । नमस्ते रामनाथाय स्वयंभानाय शंभवे

மருத்துகள் கூறினர்— ஹே ராமநாதா! சுயம்பூ ஶம்புவே! தத்துவங்களெல்லாம் கடந்த பரத்தத்துவமாய், உண்மையில் எல்லாத் தத்துவங்களின் சாரமாய் இருப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 84

साध्या ऊचुः । स्वातिरिक्तविहीनाय जगत्सत्ताप्रदायिने । रामेश्वराय देवाय नमोऽविद्या विभेदिने

சாத்யர்கள் கூறினர்— தம் ஆத்மசொரூபத்தைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லாதவரும், உலகிற்கு இருப்பை அளிப்பவரும், அவித்தியையை வெட்டிப் பிரிப்பவருமான தேவ ராமேஸ்வரருக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 85

सर्वे देवा ऊचुः । सच्चिदानंदसंपूर्णं द्वैतवस्तुविवर्जितम् । ब्रह्मात्मानं स्वयंभानमादिमध्यांतवर्जितम्

அனைத்து தேவர்கள் கூறினர்— நீர் சத்-சித்-ஆனந்தம் நிறைந்தவர்; இருமை எனும் பொருள்மையிலிருந்து விடுபட்டவர்; பிரம்மத்தின் ஆத்மசொரூபம்; சுயம்பிரகாசம்; ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றவர்।

Verse 86

अविक्रियमसंगं च परिशुद्धं सनातनम् । आकाशादिप्रपंचानां साक्षिभूतं परामृतम्

நீர் மாற்றமற்றவர், பற்றற்றவர், பரிசுத்தர், சனாதனர்; ஆகாசம் முதலான வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சத்தின் சாட்சியாகவும், பரம அமிர்தமாகவும் இருப்பவர்।

Verse 87

प्रमातीतं प्रमाणानामपि बोधप्रदायिनम् । आविर्भावतिरोभाव संकोचरहितं सदा

நீர் பிரமாணங்களையும் கடந்தவர்; ஆயினும் ஞானத்தை அருள்பவர்; தோன்றுதல்-மறைதல் காரணமான சுருக்கம் எதுவும் இன்றி எப்போதும் இருப்பவர்।

Verse 88

स्वस्मिन्नध्यस्तरूपस्य प्रपंचस्यास्य साक्षिणम् । निर्लेपं परमानंदं निरस्तसकलक्रियम्

நீயே உன்னில் அத்யஸ்தமாகத் தோன்றும் இவ்வுலகப் பிரபஞ்சத்தின் சாட்சி—மாசற்றவன், பரமானந்தச் சொரூபன், எல்லாச் செயற்பாடுகளும் அடங்கியவன்।

Verse 89

भूमानंदं महात्मानं चिद्रूपं भोगवर्जितम् । रामनाथं वयं सर्वे स्वपातकविशुद्धये

நாங்கள் அனைவரும் எங்கள் பாவநிவாரணத்திற்காக ராமநாதனை நாடுகிறோம்—அவர் பேரானந்தம், மகாத்மா, சித்-சொரூபன், போகமற்றவன்।

Verse 91

रामनाथाय रुद्राय नमः संसारहारिणे । ब्रह्मविष्ण्वादिरूपेण विभिन्नाय स्वमायया

சம்சாரத்தை அகற்றும் ருத்ரனாகிய ராமநாதனுக்கு நமஸ்காரம்; தன் மாயையால் பிரம்மா-விஷ்ணு முதலான வடிவங்களில் வேறுபட்டவனாய் தோன்றுபவன்।

Verse 92

विभीषणसचिवा ऊचुः । वरदाय वरेण्याय त्रिनेत्राय त्रिशूलिने । योगिध्येयाय नित्याय रामनाथाय ते नमः

விபீஷணனின் அமைச்சர்கள் கூறினர்—வரம் அளிப்பவனே, வணங்கத்தக்கவனே, மும்முகக் கண்களுடையவனே, திரிசூலதாரியே, யோகிகள் தியானிக்கும் நித்திய ராமநாதா! உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 93

सूत उवाच । इति रामादिभिः सर्वैः स्तुतो रामेश्वरः शिवः । प्राह सर्वान्समाहूय रामादीन्द्विजसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு ராமன் முதலிய அனைவராலும் ஸ்துதிக்கப்பட்ட ராமேஸ்வர சிவன் அனைவரையும் அழைத்து, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, ராமன் முதலியோரிடம் உரைத்தான்।

Verse 94

रामराम महाभाग जानकीरमण प्रभो । सौमित्रे जानकि शुभे हे सुग्रीव मुखास्तथा

ராமா ராமா, மகாபாக்யமுள்ள பிரபுவே, ஜானகீரமணனே! சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணா)! மங்களமான ஜானகீ! மேலும் வாக்கில் முதன்மை சுக்ரீவா—கேள்।

Verse 95

अन्ये ब्रह्ममुखा यूयं शृणुध्वं सुसमास्थिताः । स्तोत्राध्यायमिमं पुण्यं युष्माभिः कृतमादरात्

மேலும் நீங்கள் மற்றவர்கள்—பிரம்மா முதலிய தேவர்களில் முதன்மையோர்—நன்றாக அமர்ந்து கவனமாகக் கேளுங்கள். இந்தப் புனித ஸ்தோத்திர அத்தியாயத்தை நீங்கள் பக்தியுடன் இயற்றினீர்।

Verse 96

ये पठंति च शृण्वंति श्रावयंति च मानवाः । मदर्चनफलं तेषां भविष्यति न संशयः

இதைப் பாராயணம் செய்பவர்கள், கேட்பவர்கள், பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவர்கள்—அவர்களுக்கு என் ஆராதனையின் பலன் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்; ஐயமில்லை।

Verse 97

रामचंद्रधनुष्कोटिस्नानपुण्यं च वै भवेत् । वर्षमेकं रामसेतौ वासपुण्यं भविष्यति

உண்மையாகவே ‘ராமசந்திரனின் வில்லின் முனை’ எனப்படும் இடத்தில் நீராடும் புண்ணியம் கிடைக்கும். மேலும் ராமசேதுவில் ஒரு ஆண்டு தங்கினால் வாசப் புண்ணியம் நிச்சயமாக உண்டாகும்।

Verse 98

गन्धमादनमध्यस्थसर्वर्तीर्थाभिमज्जनात् । यत्पुण्यं तद्भवेत्तेन नात्र संशयकारणम्

கந்தமாதனத்தின் நடுவில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதால் உண்டாகும் புண்ணியம் எதுவோ, அதே புண்ணியம் இங்கேயும் அவனுக்குக் கிடைக்கும்; ஐயத்திற்குக் காரணமில்லை।

Verse 99

उक्त्वैवं रामनाथोऽपि स्वात्मलिंगे तिरोदधे । स्तोत्राध्यायमिमं पुण्यं नित्यं संकीर्तयन्नरः

இவ்வாறு உரைத்த பின் ராமநாதரும் தமது சொந்த லிங்கத்தில் மறைந்தருளினார். எவன் இந்தப் புனித ஸ்தோத்திர அத்தியாயத்தை தினமும் சங்கீர்த்தனம் செய்கிறானோ…

Verse 100

जरामरणनिर्मुक्तो जन्मदुःखविवर्जितः । रामनाथस्य सायुज्यमुक्तिं प्राप्नोत्यसंशयः

அவன் மூப்பு மரணத்திலிருந்து விடுபட்டு, பிறவி பிறவியின் துயரமின்றி, ஐயமின்றி ராமநாதரின் சாயுஜ்ய முக்தியை அடைகிறான்.