Adhyaya 14

Verse 1

श्रीसूत उवाच । स्नात्वा त्वमृत वाप्यां वै सेवित्वैकांतराघवम् । जितेंद्रियो नरः स्नातुं ब्रह्मकुंडं ततो व्रजेत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—அம்ருத-வாபியில் நீராடி, ஏகாந்தர-ராகவனைச் சேவித்து வழிபட்ட பின், இந்திரியங்களை அடக்கிய மனிதன் அடுத்ததாக நீராடுவதற்காக பிரஹ்ம-குண்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

सेतुमध्ये महातीर्थं गंधमादनपर्वते । ब्रह्मकुडमिति ख्यातं सर्व दारिद्र्यभेषजम्

சேதுவின் நடுவில் கந்தமாதன மலைமேல் ஒரு மகாதீர்த்தம் உள்ளது; அது ‘பிரம்மகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லா வறுமைத் துன்பங்களுக்கும் மருந்தாகும்।

Verse 3

विद्यते ब्रह्महत्यानामयुतायुतनाशनम् । दर्शनं ब्रह्मकुंडस्य सर्वपापौघनाशनम्

பிரம்மகுண்டத்தை ஒருமுறை தரிசிப்பதாலேயே பாபப் பெருக்குகள் அனைத்தும் அழியும்; பிரம்மஹத்த்யா போன்ற எண்ணற்ற பாவங்களையும் அது நாசம் செய்கிறது எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 4

किं तस्य बहुभिस्तीर्थैः किं तपोभिः किमध्वरैः । महादानैश्च किं तस्य ब्रह्मकुंडविलोकिनः

பிரம்மகுண்டத்தை தரிசித்தவனுக்கு பல தீர்த்தங்கள் எதற்கு? தவங்கள் எதற்கு? யாகங்கள் எதற்கு? பெருந்தானங்களும் அவனுக்கு எதற்கு?

Verse 5

ब्रह्मकुंडे सकृत्स्नानं वैकुंठप्राप्तिकारणम् । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतं भस्म येन धृतं द्विजाः

பிரம்மகுண்டத்தில் ஒருமுறை நீராடுதல் வைகுண்டப் பெறுதற்குக் காரணம்; ஓ த்விஜர்களே, அங்கிருந்து உண்டாகும் விபூதியை அணிபவன் பாக்கியவான்।

Verse 6

तस्यानुगास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतभस्मना यस्त्रिपुंड्रकम्

அதற்கு அணிவகுப்பாக மூன்று தேவர்கள்—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர்—உள்ளனர்; பிரம்மகுண்டத்தில் உண்டான விபூதியால் திரிபுண்ட்ரம் அணிபவன்…

Verse 7

करोति तस्य कैवल्यं करस्थं नात्र संशयः । तद्भस्मपरमाणुर्वा यो ललाटे धृतो भवेत्

அவனுக்கு கைवल்ய மோக்ஷம் கைப்பிடியில் இருப்பதுபோல் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை. அந்தப் புனித விபூதியின் ஒரு அணுவேனும் நெற்றியில் தரித்தால் அதே பலனை அளிக்கும்.

Verse 8

तावदेवास्य मुक्तिः स्यान्नात्र कार्या विचारणा । तत्कुंडभस्मना मर्त्यः कुर्यादुद्धूलनं तु यः

அவ்வளவிலேயே அவனுக்கு விடுதலை உண்டாகும்—இங்கே ஆராய்ச்சி தேவையில்லை. அந்தப் புனித குண்டத்தின் விபூதியால் உடலில் உத்தூளனம் (பூசுதல்) செய்கிற எந்த மனிதனும் அதே பலனை அடைவான்.

Verse 9

तस्य पुण्यफलं वक्तुं शंकरो वेत्ति वा न वा । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतं भस्म यो नैव धारयेत्

அந்தப் புண்ணியத்தின் பலனைச் சொல்ல சங்கரருக்கே இயலுமோ இல்லையோ—அது அளவிட முடியாதது. ஆனால் பிரம்மகுண்டத்தில் தோன்றிய விபூதியை எவ்விதமும் தரிக்காதவன் அந்தப் புனித உதவியை விலக்குகிறான்.

Verse 10

रौरवे नरके सोऽयं पतेदाचंद्रतारकम् । उद्धूलनं त्रिपुंड्रं वा ब्रह्मकुंडस्थभस्मना

பிரம்மகுண்டத்தில் உள்ள விபூதியால் உடலில் உத்தூளனம் செய்யவோ, திரிபுண்டிரம் தரிக்கவோ செய்யாதவன், சந்திரன் நட்சத்திரங்கள் இருக்கும் காலம்வரை ரௌரவ நரகத்தில் வீழ்வான்.

Verse 11

नराधमो न कुर्याद्यः सुखं नास्य कदाचन । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतभस्मनिंदारतस्तु यः

இந்த அனுஷ்டானத்தைச் செய்யாத அந்த நராதமனுக்கு எப்போதும் இன்பம் இல்லை. பிரம்மகுண்டத்தில் தோன்றிய விபூதியை இகழ்வதில் மகிழ்பவன் நிச்சயமாகத் துர்கதியை அடைவான்.

Verse 12

उत्पत्तौ तस्य सांकर्यमनुमेयं विपश्चिता । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतं भस्मैतल्लोकपावनम्

அறிவுடையோர் அவனிடத்தில் பிறப்பின் கலக்கம் (சாங்கர்யம்) உண்டு என ஊகிக்க வேண்டும். பிரம்மகுண்டத்தில் தோன்றிய இந்த பஸ்மம் உலகங்களைப் புனிதப்படுத்தும்.

Verse 13

अन्यभस्मसमं यस्तु न्यूनं वा वक्ति मानवः । उत्पत्तौ तस्य सांकर्य मनुमेयं विपश्चिता

இந்த பஸ்மத்தை மற்ற பஸ்மத்துக்கு சமம் அல்லது அதைவிடத் தாழ்வு என்று கூறும் மனிதனிடத்தில், அறிவுடையோர் பிறப்பின் மாசு (சாங்கர்யம்) உண்டு என ஊகிக்க வேண்டும்.

Verse 14

ब्रह्मकुंडसमुद्भूतेऽप्यस्मिन्भस्मनि जाग्रति । भस्मांतरेण मनुजो धारयेद्यस्त्रिपुंड्रकम्

பிரம்மகுண்டத்தில் தோன்றிய இந்த பஸ்மம் இருக்கும்போதும், வேறு பஸ்மத்தால் திரிபுண்ட்ரம் அணியும் மனிதன் விதியின் புனிதத்துக்கு எதிராக நடக்கிறான்.

Verse 15

उत्पत्तौ तस्य सांक र्यमनुमेयं विपश्चिता । कदाचिदपि यो मर्त्यो भस्मैतत्तु न धारयेत्

அறிவுடையோர் அவனிடத்தில் பிறப்பின் மாசு (சாங்கர்யம்) உண்டு என ஊகிக்க வேண்டும். எந்நேரமும் இந்த பஸ்மத்தை அணியாத மானவன், மாபெரும் புனித சாதனத்தைத் துறக்கிறான்.

Verse 16

उत्पत्तौ तस्य सांकर्यमनुमेयं विपश्चिता । ब्रह्मकुंडसमुद्भूतं भस्म दद्याद्द्विजाय यः

அறிவுடையோர் அவனிடத்தில் பிறப்பின் மாசு (சாங்கர்யம்) உண்டு என ஊகிக்க வேண்டும். ஆனால் பிரம்மகுண்டத்தில் தோன்றிய பஸ்மத்தை த்விஜருக்கு தானமாக அளிப்பவன் புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 17

चतुरर्णवपर्यंता तेन दत्ता वसुन्धरा । संदेहो नात्र कर्तव्यस्त्रिर्वा शपथयाम्यहम्

நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட இந்த வஸுந்தரையை அவன் தானமாக அளித்தான். இதில் ஐயம்கொள்ள வேண்டாம்—மும்முறை சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 18

सत्यंसत्यं पुनः सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते । ब्रह्मकुंडोद्भवं भस्म धारयध्वं द्विजोत्तमाः

“சத்தியம், சத்தியம், மீண்டும் சத்தியம்!” என்று கூறி கை உயர்த்தி அறிவித்தான்: “ஓ த்விஜோத்தமர்களே, பிரஹ்மகுண்டத்தில் தோன்றிய புனித விபூதியை அணியுங்கள்।”

Verse 19

एतद्धि पावनं भस्म ब्रह्मयज्ञसमुद्भवम् । पुरा हि भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः

இந்த விபூதி நிச்சயமாக மிகப் புனிதமானது; பிரஹ்மயஜ்ஞத்திலிருந்து தோன்றியது. ஏனெனில் பழங்காலத்தில் எல்லா உலகங்களின் பிதாமஹனான பகவான் பிரஹ்மா (இவ்வாறு செய்தார்)।

Verse 20

सन्निधौ सर्वदेवानां पर्वते गंधमादने । ईशशापनिवृत्त्यर्थं क्रतून्सर्वान्समातनोत्

அனைத்து தேவர்களின் முன்னிலையில், கந்தமாதன மலைமேல், ஈசன் (சிவன்) சாபம் நீங்குவதற்காக அவன் எல்லா கிரதுக்களையும் ஏற்பாடு செய்து நடத்தினான்।

Verse 21

विधाय विधिवत्सर्वानध्वरान्बहुदक्षिणान् । मुमुचे सहसा ब्रह्मा शंभुशापाद्द्विजोत्तमाः

முறையாக, மிகுந்த தக்ஷிணைகளுடன் கூடிய எல்லா யாகங்களையும் செய்து முடித்தபின், பிரஹ்மா திடீரென சம்புவின் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே।

Verse 22

तदेतत्तीर्थमासाद्य स्नानं कुर्वंति ये नराः । ते महादेवसायुज्यं प्राप्नुवंति न संशयः

இந்தத் தீர்த்தத்தை அடைந்து அங்கே நீராடும் மனிதர்கள், ஐயமின்றி மகாதேவருடன் சாயுஜ்யம் (ஏகத்துவம்) பெறுவர்.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य महाप्राज्ञ पुराणार्थविशारद । चतुर्दशानां लोकानां स्रष्टारं चतुराननम्

ரிஷிகள் கூறினர்—வ்யாசரின் சீடனே, மஹாப்ராஜ்ஞனே, புராணார்த்த விசாரதனே! பதினான்கு உலகங்களின் ஸ்ருஷ்டிகரனான நான்முகப் பிரம்மனைப் பற்றி எமக்கு உரைப்பாயாக.

Verse 24

शंभुः केनापराधेन शप्तवान्भारतीपतिम् । शापश्च कीदृशस्तस्य पुरा दत्तो हरेण वै । एतत्सर्वं मुने ब्रूहि तत्त्वतोऽस्माकमादरात्

சம்பு எந்த அபராதத்தால் பாரதீபதி (பிரம்மா) மீது சாபம் இட்டார்? மேலும் முன்பு ஹரியால் அளிக்கப்பட்ட அந்தச் சாபத்தின் தன்மை என்ன? முனிவரே, எங்கள் பக்தி-மரியாதைக்காக இதனைத் தத்துவமாக விரிவாக உரைப்பீராக.

Verse 25

श्रीसूत उवाच । पुरा बभूव कलहो ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—பண்டைக் காலத்தில் பிரம்மாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் இடையில் பரஸ்பரக் கலகம் எழுந்தது.

Verse 26

कंचिद्धेतुं समुद्दिश्य स्पर्धया श्लाघमानयोः । अहं कर्त्ता न मत्तोऽन्यः कर्त्तास्ति जगतीतले

ஏதோ ஒரு காரணத்தை முன்னிட்டு, போட்டியில் அகப்பட்ட அந்த இருவரும் பெருமை பேசத் தொடங்கினர்—“நானே கர்த்தா; உலகத் தளத்தில் என்னைத் தவிர வேறு கர்த்தா இல்லை.”

Verse 27

एवमाह हरिं ब्रह्मा ब्रह्माणं च हरिस्तथा । एवं विवादः सुमहान्प्रावर्त्तत पुरा तयोः

இவ்வாறு பிரம்மா ஹரியை (விஷ்ணுவை) நோக்கி உரைத்தார்; ஹரியும் அதேபோல் பிரம்மாவை நோக்கி பதிலுரைத்தார். இவ்விதமாகப் பழங்காலத்தில் அவரிருவரிடையே மிகப் பெரிய விவாதம் எழுந்தது.

Verse 28

एतस्मिन्नंतरे विप्राः कुर्वतोः कलहं मिथः । तयोर्गर्वविनाशाय प्रबोधार्थं च देवयोः

ஓ விப்ரர்களே! அவர்கள் இருவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த வேளையில், அந்த இரு தேவர்களின் அகந்தை அழியவும் அவர்களுக்கு விழிப்புணர்வு உண்டாகவும் (ஒரு தெய்வீக ஏற்பாடு) நிகழ்ந்தது.

Verse 29

मध्ये प्रादुरभूल्लिंगं स्वयंज्योतिरनामयम् । तौ दृष्ट्वा विस्मितौ लिंगं ब्रह्मविष्णु परस्परम्

அவர்களுக்கிடையில் தானே ஒளிரும், குறையற்ற லிங்கம் தோன்றியது. அந்த லிங்கத்தைப் பார்த்த பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் வியப்புற்று ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்.

Verse 30

समयं चक्रतुर्विप्रा देवानां सन्निधौ पुरा । अनाद्यंतं महालिंगं यदेतद्दृश्यते पुरः

ஓ விப்ரர்களே! தேவர்களின் முன்னிலையில், பழங்காலத்தில் அவர்கள் இருவரும், இப்போது முன் தோன்றும் ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லா மகாலிங்கம் குறித்து ஒரு உடன்பாடு செய்தனர்.

Verse 31

अनंतादित्यसंका शमनंताग्निसमप्रभम् । आवयोरस्य लिंगस्य योंऽतमादिं च द्रक्ष्यति

எண்ணற்ற சூரியரைப் போல ஒளிர்வதும், முடிவற்ற அக்னியைப் போல பிரகாசிப்பதும் ஆகிய இந்த லிங்கத்தின் முடிவையும் தொடக்கத்தையும் நம்மிருவரில் யார் காண்கிறாரோ,

Verse 32

स भवेदधिको लोके लोककर्ता च स प्रभुः । अहमूर्ध्वं गमिष्यामि लिंगस्यातं गवेषयन्

அவன் உலகில் மேன்மையுடையவன், உலகங்களைப் படைக்கும் கர்த்தா, ஆண்டவன் எனக் கருதப்படுவான். (பிரம்மா கூறினார்) “நான் மேலே சென்று லிங்கத்தின் முடிவைத் தேடுவேன்.”

Verse 33

गवेषणाय मूलस्य त्वमधस्ताद्धरे व्रज । इति तस्य वचः श्रुत्वा तथे त्याह रमापतिः

“மேலும், ஹரியே! மூலத்தை (அடித்தளத்தை)த் தேட கீழே செல்.” அவன் சொல் கேட்ட ரமாபதி (விஷ்ணு) “அப்படியே” என்று பதிலளித்தார்.

Verse 34

एवं तौ समयं कृत्वा मार्गणाय विनिर्गतौ । विष्णुर्वराहरूपेण गतोऽधस्ताद्गवेषितुम्

இவ்வாறு இருவரும் ஒப்பந்தம் செய்து தேடப் புறப்பட்டனர். விஷ்ணு வராக ரூபம் கொண்டு கீழே (அடித்தளத்தை)த் தேடச் சென்றார்.

Verse 35

हंसतां भारतीजानिः स्वीकृत्योपरि निर्ययौ । अधो लोकान्विचित्याथो विष्णुर्वर्षगणान्बहून् । यथास्थानं समागत्य वभाषे देवसन्निधौ

பாரதியின் கணவர் (பிரம்மா) அன்னப் பறவை (ஹம்ச) ரூபம் கொண்டு மேலே எழுந்தார். விஷ்ணு கீழுலகங்களைப் பல ஆண்டுகள் தேடி, தம் இடத்திற்குத் திரும்பி தேவர்களின் முன்னிலையில் உரைத்தார்.

Verse 36

विष्णुरुवाच । अहं लिंगस्य नाद्राक्षमादिमस्येति सत्यवाक्

விஷ்ணு கூறினார்—“நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்; இந்த லிங்கத்தின் ஆதியை (தொடக்கத்தை) நான் காணவில்லை.”

Verse 37

ऊर्ध्वं गवेषयित्वाथ ब्रह्माप्यागच्छदत्र सः । आगत्य च वचः प्राह छद्मना चतुराननः

மேல்நோக்கி தேடி முடித்த பின் பிரம்மாவும் அங்கே மீண்டும் வந்தார். வந்து நான்முகன் வஞ்சத்தால் உண்மையை மறைத்து வார்த்தைகள் கூறினான்.

Verse 38

ब्रह्मोवाच । अहमद्राक्षमस्यांतं लिंगस्येति मृषा पुनः । तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा व्रह्मविष्ण्वोर्महेश्वरः । मिथ्यावादिनमाहेदं प्रहस्य चतुराननम्

பிரம்மா கூறினார்—“இந்த லிங்கத்தின் முடிவை நான் கண்டேன்” என்று மீண்டும் பொய் சொன்னார். பிரம்மா, விஷ்ணு ஆகியோரின் சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரன் புன்னகையுடன் நான்முகனை ‘பொய்யுரைப்பவன்’ என்று அழைத்தார்.

Verse 39

ईश्वर उवाच । असत्यं यदवोचस्त्वं चतुरानन मत्पुरः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—“நான்முகனே, என் முன்னிலையில் நீ சொன்னது பொய்யே.”

Verse 40

तस्मात्पूजा न ते भूयाल्लोके सर्वत्र सर्वदा । अथ विष्णुं पुनः प्राह भगवान्परमेश्वरः

“ஆகையால் உலகமெங்கும் எப்போதும் உனக்கு பூஜை நிகழாது.” பின்னர் பகவான் பரமேஸ்வரன் மீண்டும் விஷ்ணுவிடம் கூறினார்.

Verse 41

यस्मात्सत्यमवोचस्त्वं कमलायाः पते हरे । तस्मात्ते मत्समा पूजा भविष्यति न संशयः

“கமலையின் (லக்ஷ்மியின்) கணவரான ஹரியே, நீ உண்மை சொன்னதால், உன் பூஜை என் பூஜைக்கு சமமாகும்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 42

ततो ब्रह्मा विषण्णः सञ्छंकरं प्रत्यभाषत । स्वामिन्ममापराधं त्वं क्षमस्व करुणानिधे

அப்போது மனம் தளர்ந்த பிரம்மா சங்கரனை நோக்கி கூறினார்— “ஸ்வாமி! கருணாநிதியே, என் அபராதத்தை மன்னித்தருள்வாயாக।”

Verse 43

एकोपराधः क्षंतव्यः स्वामि भिर्जगदीश्वरैः । ततो महेश्वरोऽवादीद्ब्रह्माणं परिसांत्वयन्

“உலகின் ஈசுவரர்களான ஸ்வாமிகள் ஒரு குற்றத்தை மன்னிக்கத் தக்கவர்கள்.” பின்னர் மகேஸ்வரன் பிரம்மாவை ஆறுதல் கூறி உரைத்தான்।

Verse 44

ईश्वर उवाच । न मिथ्यावचनं मे स्याद्ब्रह्मन्वक्ष्यामि ते शृणु । गच्छ त्वं सहसा वत्स गन्धमादनपर्वतम्

ஈசுவரன் கூறினான்— “பிரம்மனே, என் வாக்கில் பொய் இல்லை. நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்— கேள். வத்ஸா, உடனே கந்தமாதன மலைக்குச் செல்।”

Verse 45

तत्र क्रतून्कुरुष्व त्वं मिथ्यादोषप्रशांतये । ततो विधूतपापस्त्वं भविष्यसि न संशयः

“அங்கே பொய்த் தோஷம் தணிய யாகக் கிரதுக்களைச் செய். அப்பொழுது உன் பாவம் நீங்கும்— ஐயமில்லை।”

Verse 46

तेन श्रौतेषु ते ब्रह्मन्स्मार्तेष्वपि च कर्मसु । पूजा भविष्यति सदा न पूजा प्रतिमासु ते

“இதனால், பிரம்மனே, ச்ரௌதமும் ஸ்மார்த்தமும் ஆகிய கர்மங்களில் உனக்கு எப்போதும் பூஜை-மரியாதை உண்டாகும்; ஆனால் உன் பிரதிமைகளுக்கு பூஜை இல்லை।”

Verse 47

इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवांतरधीयत । ततो ब्रह्मा ययौ विप्रा गंधमादनपर्वतम्

இவ்வாறு கூறி பகவான் ஈச்வரன் அங்கேயே அந்தர்தானமானான். பின்னர், ஓ இருபிறப்புச் சிறந்தவர்களே, பிரம்மா கந்தமாதன மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 48

ईजे च क्रतुकर्तारं क्रतुभिः पार्वतीपतिम् । अष्टाशीतिसहस्राणि वर्षाणि मुनिपुंगवाः

அவன் யாகங்களால் யாகங்களின் கர்த்தாவும் பார்வதீபதியுமான இறைவனை வழிபட்டான். ஓ முனிவர்சிறந்தவர்களே, அது எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீடித்தது.

Verse 49

पौंडरीकादिभिः सर्वैरध्वरैर्भूरिदक्षिणैः । इन्द्रादिसर्वदेवानां सन्निधावयजच्छिवम् । तेन तुष्टोभवच्छंभुर्वरमस्मै प्रदत्तवान्

பௌண்டரீகம் முதலிய எல்லா மகா யாகங்களாலும், மிகுந்த தக்ஷிணையுடன், இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களின் சன்னிதியில் அவன் சிவனை யஜித்தான். அதனால் திருப்தியடைந்த சம்பு அவனுக்கு வரம் அளித்தான்.

Verse 50

ईश्वर उवाच । मिथ्योक्तिदोषस्ते नष्टः कृतैरेतैर्मखैरिह

ஈச்வரன் கூறினான்—இங்கே நிகழ்த்திய இவ்வியாகங்களால் உனது பொய்வாக்கின் தோஷம் அழிந்தது.

Verse 51

चतुरानन ते पूजा श्रौतस्मार्तेषु कर्मसु । भविष्यत्यमला ब्रह्मन्न पूजा प्रतिमासु ते

ஓ சதுரானனனே! ச்ரௌத-ஸ்மார்த்த கர்மங்களில் உன் பூஜை மாசற்றதாகும், ஓ பிரம்மனே; மேலும் பிரதிமைகளிலும் உன் பூஜை தூயதாக இருக்கும்.

Verse 52

यागस्थलमिदं तेऽद्य ब्रह्मकुण्डमिति प्रथाम् । गमिष्यति त्रिलोकेस्मिन्पुण्यं पापविनाशनम्

தேவா! உமது இந்த யாகஸ்தலம் இன்று ‘பிரம்மகுண்டம்’ என மூவுலகிலும் புகழ் பெறும்; அது புண்ணியம் அளித்து பாவங்களை அழிக்கும் தீர்த்தமாகும்.

Verse 53

ब्रह्मकुण्डाभिधे तीर्थे सकृद्यः स्नानमा चरेत् । मुक्तिद्वारार्गलं तस्य भिद्यते तत्क्षणाद्विधे

‘பிரம்மகுண்டம்’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் யார் ஒருமுறை கூட நீராடுகிறாரோ, விதாதா (பிரம்மா)! அவனுடைய முக்தி வாசலின் தாழ்ப்பாள் அந்தக் கணமே உடைந்து விடும்.

Verse 54

ब्रह्मकुण्डसमुद्भूतं ललाटे भस्म धारयन् । मायाकपाटं निर्भिद्य मुक्तिद्वारं प्रया स्यति

பிரம்மகுண்டத்தில் இருந்து தோன்றிய திருநீற்றை நெற்றியில் அணிபவன், மாயையின் கதவை உடைத்து முக்தி வாசலினை நோக்கிச் செல்கிறான்.

Verse 55

ब्रह्मकुण्डोत्थितं भस्म ललाटे यो न धारयेत् । स्वपितुर्बीजसंभूतो न मातरि सुतस्तु सः

பிரம்மகுண்டத்தில் எழுந்த திருநீற்றை நெற்றியில் அணியாதவன், தந்தையின் விதையால் மட்டும் பிறந்தவன்; தாயின் உண்மைப் புதல்வன் அல்லன்.

Verse 56

ब्रह्मकुण्डसमुद्भूतभस्मधारणतो विधे । ब्रह्महत्यायुतं नश्येत्सुरापानायुतं तथा

விதாதா (பிரம்மா)! பிரம்மகுண்டத்தில் இருந்து தோன்றிய திருநீற்றை அணிவதால், பிரம்மஹத்தி எனும் பத்தாயிரம் பாவங்களும், மதுபானத்தின் பத்தாயிரம் பாவங்களும் அழிகின்றன.

Verse 57

गुरुतल्पायुतं नश्येत्स्वर्णस्तेयायुतं तथा । तत्संसर्गायुतं नश्येत्सत्यमुक्तं मया विधे

குருவின் படுக்கையை மீறிய பாவங்கள் கோடியாக இருந்தாலும் அழியும்; அதுபோல பொன் திருட்டின் கோடிப் பாவங்களும் அழியும். அவ்வினைகளின் தொடர்பால் உண்டான கோடிப் பாவங்களும் அழியும்—ஓ விதி (பிரம்மா), இதுவே நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 58

ब्रह्मकुण्डसमुद्भूतभस्मधारणवैभवात् । भूतप्रेतपिशाचाद्या नश्यंति क्षणमात्रतः

பிரம்மகுண்டத்திலிருந்து தோன்றிய விபூதியை அணியும் அதிசய மகிமையால் பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலியவை கணநேரத்தில் அழிகின்றன.

Verse 59

इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवांतरधीयत । यज्ञेष्वथ समाप्तेषु मुनयश्च जितेंद्रियाः

இவ்வாறு கூறி பகவான் ஈசன் அங்கேயே மறைந்தான். பின்னர் யாகங்கள் நிறைவுற்றபோது, இந்திரியங்களை வென்ற முனிவர்கள் அந்தப் புனித நிலத்தில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 60

इन्द्रादिदेवताश्चैव सिद्धचारणकिन्नराः । अन्ये च देवनिवहा गंधमादनपर्वते

இந்திரன் முதலான தேவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கின்னரர்கள் மற்றும் பல தேவர்கூட்டங்கள் கந்தமாதன மலைமேல் கூடினர்.

Verse 61

तां यज्ञभूमिमाश्रित्य स्वयं रुद्रेण सेविताम् । निरंतरमवर्तंत विदित्वा तस्य वैभवम्

ருத்ரன் தானே சேவித்த அந்த யாகநிலத்தைச் சரணடைந்து, அதன் வைபவத்தை அறிந்து அவர்கள் இடையறாது மீண்டும் மீண்டும் அங்கே வந்தனர்.

Verse 62

यथाविधि ततो यज्ञान्समाप्य बहुदक्षिणान् । सत्यलोकमगाद्ब्रह्मा शिवाल्लब्धमनोरथः

பின்னர் பிரம்மா விதிப்படி மிகுந்த தக்ஷிணைகளுடன் யாகங்களை நிறைவு செய்து, சிவனின் அருளால் மனோரதம் நிறைவேறப் பெற்று சத்தியலோகத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 63

तदाप्रभृति देवाश्च मुनयश्च द्विजोत्तमाः । ब्रह्मकुण्डं समासाद्य चक्रुर्यागान्विधानतः

அந்நாள்முதல் தேவர்கள், முனிவர்கள்—உத்தம த்விஜர்கள்—பிரம்மகுண்டத்தை அணைந்து விதிப்படி யாகங்களைச் செய்தனர்।

Verse 64

तस्मादियक्षवो मर्त्याः कुर्युर्यज्ञानिहैव हि

ஆகையால், ஹே தகுதியுள்ள மனிதர்களே, இங்கேயே நிச்சயமாக யாகங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 65

मनुजदेवमुनीश्वरवंदितं सकलसंसृतिनाशकरं द्विजाः । जलजसंभवकुण्डमिदं शुभं सकल पापहरं सकलार्थदम्

ஹே த்விஜர்களே, மனிதர், தேவர், முனீஸ்வரர் வணங்கும் இந்தப் புனித ‘ஜலஜஸம்பவ’ (பிரம்மா) குண்டம் முழு சம்சாரப் பந்தத்தையும் அழிக்கிறது; எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி எல்லா வேண்டுதல்களையும் அருள்கிறது।