Adhyaya 30

Verse 1

श्रीसूत उवाच । विहिताभिषवो मर्त्यः सर्वतीर्थेऽतिपावने । ब्रह्महत्यादिपापघ्नीं धनुष्कोटिं ततो व्रजेत्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—மிகப் புனிதமான சர்வதீர்த்தத்தில் விதிப்படி நீராடிய பின், மனிதன் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்களை அழிக்கும் தனுஷ்கோடிக்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

यस्याः स्मरणमात्रेण मुक्तः स्यान्मानवो भुवि । धनुष्कोटिं प्रपश्यंति स्नांति वा कथयंति ये

அவளை நினைத்தாலே பூமியில் மனிதன் விடுதலை பெறலாம்; தனுஷ்கோடியை தரிசிப்போர், அங்கு நீராடுவோர், அல்லது அவளின் மகிமையைப் பேசுவோர் அனைவரும் அதே பயனை அடைவர்।

Verse 3

अष्टाविंशतिभेदांस्ते नरकान्नोपभुंजते । तामिस्रमंधतामिस्रं महारौरवरौरवौ

அவர்கள் இருபத்தெட்டு வகை நரகங்களை அனுபவிக்கார்—தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், மகாரௌரவம், ரௌரவம் போன்றவை।

Verse 4

कुम्भीपाकं कालसूत्रमसिपत्रवनं तथा । कृमिभक्षोंऽधकूपश्च संदंशं शाल्मली तथा

அவர்கள் கும்பீபாகம், காலசூத்திரம், அசிபத்ரவனம்; மேலும் கிருமிபக்ஷம், அந்தகூபம், சந்தம்ஷம், சால்மலி—இவற்றையும் அனுபவிக்கார்।

Verse 5

सूर्मिर्वैतरणी प्राणरोधो विशसनं तथा । लालाभक्षोऽप्यवीचिश्च सारमेयादनं तथा

அவர்கள் சூர்மி, வைதரணி, பிராணரோధம், விசசனம்; மேலும் லாலாபக்ஷம், அவீசி, சாரமேயாதனம்—இவற்றையும் அனுபவிக்கார்।

Verse 6

तथैव वज्रकणकं क्षारकर्दमपातनम् । रक्षोगणाशनं चापि शूलप्रोतं वितोदनम्

அதேபோல் வஜ்ரகணகம், க்ஷாரகர்தமபாதனம், ரக்ஷோகணாஶனம், மேலும் சூலப்ரோதம் மற்றும் விதோதனம்—இவையும் நரகங்களே.

Verse 7

दंदशूकाशनं चापि पर्यावर्तनसंज्ञितम् । तिरोधानाभिधं विप्रास्तथा सूचीमुखाभिधम्

மேலும் தந்தசூகாஶனம், பர்யாவர்த்தனம் எனப்படும் ஒன்று; ஓ விப்ரர்களே, திரோதானம் எனப்படும் நரகம், மேலும் சூசீமுகம் எனப்படும் நரகமும் உள்ளது.

Verse 8

पूयशोणितभक्षं च विषाग्निपरिपीडनम् । अष्टाविंशतिसंख्याकमेवं नरकसंचयम्

மேலும் பூயசோணிதபக்ஷம், விஷாக்னிபரிபீடனம். இவ்வாறு நரகங்களின் தொகை இருபத்தெட்டு எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 9

न याति मनुजो विप्रा धनुष्कोटौ निमज्जनात् । वित्तापत्यकलत्राणां योऽन्येषामपहारकः

ஓ விப்ரர்களே, பிறருடைய செல்வம், பிள்ளைகள் அல்லது மனைவியை அபகரிப்பவன், தனுஷ்கோடியில் மூழ்கினாலும் (பாவவிளைவிலிருந்து) விடுபடான்.

Verse 10

स कालपाशनिर्बद्धो यमदूतैर्भयानकैः । तामिस्रनरके घोरे पात्यते बहुवत्सरम्

அவன் காலபாசத்தால் கட்டப்பட்டு, யமனின் பயங்கர தூதர்களால் பிடிக்கப்பட்டு, கொடிய தாமிஸ்ர நரகத்தில் பல ஆண்டுகள் தள்ளப்படுகிறான்.

Verse 11

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । यो निहत्य तु भर्तारं भुंक्ते तस्य धनादिकान्

தனுஷ்கோட்டியில் நீராடினாலும் அவள் விடுபடாள்; கணவனை கொன்று அவன் செல்வம் முதலியவற்றை அனுபவிப்பவள் அதே நரகத்தில் வீழ்த்தப்படுவாள்.

Verse 12

पात्यते सोंऽधतामिस्रे महादुःखसमाकुले । स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

அவன் பேர்துயரால் நிறைந்த அந்ததாமிஸ்ர நரகத்தில் வீழ்த்தப்படுவான்; தனுஷ்கோட்டியில் நீராடினாலும் அவள் அதே நரகத்திலேயே தள்ளப்படுவாள்.

Verse 13

भूतद्रोहेण यो मर्त्यः पुष्णाति स्वकुटुंबकम् । स तानिह विहायाशु रौरवे पात्यते ध्रुवम्

உயிர்களுக்கு துரோகம் செய்து தன் குடும்பத்தைப் போஷிப்பவன், மரணத்தில் அவர்களை இங்கே விட்டுவிட்டு, விரைவில் நிச்சயமாக ரௌரவ நரகத்தில் வீழ்வான்.

Verse 14

विषोल्बणमहासर्पसंकुले यमपूरुषैः । स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

விஷத்தால் கொடிய பெரும் பாம்புகளும் யமதூதர்களும் நிறைந்த அந்த இடத்தில்—தனுஷ்கோட்டியில் நீராடினாலும்—அவள் அங்கேயே வீழ்த்தப்படுவாள்.

Verse 15

यः स्वदेहंभरो मर्त्यो भार्यापुत्रादिकं विना । स महारौरवे घोरे पात्यते निजमांसभुक्

மனைவி, பிள்ளைகள் முதலியோரைக் கவனிக்காமல் தன் உடலையே மட்டும் போஷிப்பவன், கொடிய மகாரௌரவ நரகத்தில் வீழ்வான்; அங்கே அவன் தன் மாம்சத்தையே உண்ணச் செய்யப்படுவான்.

Verse 16

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मि न्नासौ निपात्यते । यः पशून्पक्षिणो वापि सप्राणान्निरुणद्धि वै

சேதுவில் வில்லின் முனை அளவுக்கேனும் நீராடினாலும், அங்கே வீழ்வதிலிருந்து அவன் தப்பமாட்டான்—உயிரோடு உள்ள விலங்குகளையோ பறவைகளையோ கொடுமையுடன் கட்டி அடைப்பவன்.

Verse 17

कृपालेशविहीनं तं क्रव्यादैरपि निंदितम् । कुंभीपाके तप्ततैले पात यंति यमानुगाः

கருணையின் சிறுதுளியும் இல்லாதவனை, மாமிசம் உண்ணும் உயிர்களும் நிந்திப்பவனை—யமனின் தூதர்கள் கும்பீபாக நரகத்தில் கொதிக்கும் காய்ந்த எண்ணெயில் வீழ்த்துவர்.

Verse 18

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । मातरं पितरं विप्रान्यो द्वेष्टि पुरुषाधमः

சேதுவில் வில்லின் முனை அளவுக்கேனும் நீராடினாலும், அங்கே வீழ்வதிலிருந்து அவன் தப்பமாட்டான்—தாய், தந்தை, பிராமணர்களை வெறுப்பவன் மிகத் தாழ்ந்த மனிதன்.

Verse 19

स कालसूत्र नरके विस्तृतायुतयोजने । अधस्तादग्निसंतप्त उपर्यर्कमरीचिभिः

அவன் ‘காலசூத்திர’ எனப்படும் நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுவான்; அது பத்தாயிரம் யோஜனை விரிந்தது—கீழே தீயின் வெப்பம், மேலே சூரியக் கதிர்களின் சுடர்தீயால் சுடப்படுவான்.

Verse 20

खले ताम्रमये विप्राः पात्यते क्षुधयार्दितः । स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

ஓ பிராமணர்களே, அவன் செம்புத் தட்டின் (செம்புத் தாவா) மீது வீசப்பட்டு பசியால் வதைக்கப்படுவான்; சேதுவில் வில்லின் முனை அளவுக்கேனும் நீராடினாலும் அங்கே வீழ்வதிலிருந்து தப்பமாட்டான்.

Verse 21

यो वेदमार्गमुल्लंघ्य वर्तते कुपथे नरः । सोऽसिपत्रवने घोरे पात्यते यमकिंकरैः

வேதமார்க்கத்தை மீறி குபாதையில் நடக்கும் மனிதனை யமனின் கிங்கரர்கள் அச்சமூட்டும் அசிபத்ரவனத்தில் தள்ளிவிடுவர்.

Verse 22

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । यो राजा राजभृत्यो वा ह्यदंड्ये दंडमाचरेत्

வில் நுனியளவு நேரமாவது சேதுவில் நீராடினாலும் அவன் தப்பமாட்டான்—தண்டிக்கத் தகாதவரை அரசனோ அரச ஊழியனோ தண்டித்தால்.

Verse 23

शरीरदंडं विप्रे वा स शूकरमुखे द्विजाः । पात्यते नरके घोरे इक्षुवद्यंत्रपीडितः

இருமுறை பிறந்தவர்களே! பிராமணனுக்கு உடல் தண்டனை அளிப்பவன் ‘சூகரமுக’ எனும் கொடிய நரகத்தில் வீழ்த்தப்பட்டு, கரும்பு ஆட்டும் இயந்திரத்தில் போல நசுக்கப்படுவான்.

Verse 24

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । ईश्वराधीनवृत्तीनां हिंसां यः प्राणिनां चरेत्

வில் நுனியளவு நேரமாவது சேதுவில் நீராடினாலும் அவன் வீழ்வான்—தம் வாழ்வு ஆண்டவரைச் சார்ந்த உயிர்களை வன்முறையால் துன்புறுத்துபவன்.

Verse 25

तैरेव पीड्यमानोऽयं जंतुभिः स्वेन पीडितैः । अंधकूपे महाभीमे पात्यते यमकिंकरैः

தான் துன்புறுத்திய அதே உயிர்களாலேயே துன்புறுத்தப்பட்டு, அவன் யமனின் கிங்கரர்களால் மிகப் பயங்கரமான ‘அந்தகூப’ நரகத்தில் வீழ்த்தப்படுவான்.

Verse 26

तत्रांधकारबहुले विनिद्रो निर्वृतश्चरेत् । चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

அங்கே அடர்ந்த இருளால் நிறைந்த இடத்தில் அவன் உறக்கமின்றி, அமைதியின்றி அலைகிறான்; ஆனால் ‘தனுஷ்கோடி’ எனப்படும் அந்தப் புண்ணியத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால், அந்தத் துன்பநிலைக்குத் தள்ளப்படமாட்டான்.

Verse 27

योऽश्नाति पंक्तिभेदेन सस्यसूपादिकं नरः । अकृत्वा पंचयज्ञं वा भुंक्ते मोहेन स द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே! பந்தி-ஒழுங்கை மீறி தானியம், சூப் முதலியவற்றை உண்பவன், அல்லது பஞ்சயஜ்ஞம் செய்யாமல் மயக்கத்தால் உண்பவன்—பாவத்தின் பங்காளி ஆவான்.

Verse 28

प्रपात्यते यमभटैर्नरके कृमिभोजने । भक्ष्यमाणः कृमिशतैर्भक्षयन्कृमिसंच यान्

அவன் யமதூதர்களால் ‘கிருமிபோஜன’ எனப்படும் நரகத்தில் தள்ளப்படுகிறான்; அங்கே நூற்றுக்கணக்கான புழுக்களால் தின்னப்படும்போது, அவனும் புழுக்களின் கூட்டங்களைத் தின்னுகிறான்.

Verse 29

स्वयं च कृमिभूतः संस्तिष्ठेद्यावदघक्षयम् । स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

அவன் தானே புழுவாகி, பாவம் தீரும் வரை அந்த நிலையிலேயே தங்குகிறான்; ஆனால் தனுஷ்கோடியில் நீராடினால், அந்த நிலையிலே தள்ளப்படமாட்டான்.

Verse 30

यो हरेद्विप्रवित्तानि स्तेयेन बलतोऽपि वा । अन्येषामपि वित्तानि राजा तत्पुरुषोऽपि वा

பிராமணர்களின் செல்வத்தைத் திருடியோ வலுக்கட்டாயமாகவோ பறிப்பவன், மேலும் பிறரின் செல்வத்தையும்—அவன் அரசனாக இருந்தாலும் அரசனின் ஆளாக இருந்தாலும்—மகாபாவத்தின் பங்காளி ஆவான்.

Verse 31

अयस्मयाग्निकुंडेषु संदंशैः सोऽतिपीडितः । संदंशे नरके घोरे पात्यते यमपूरुषैः

இரும்புக் கத்தரிகளால் எரியும் அக்னிகுண்டங்களில் அவன் கடுமையாக வதைக்கப்படுகிறான்; யமதூதர்கள் அவனை ‘சந்தம்ஶ’ எனும் பயங்கர நரகத்தில் தள்ளுகின்றனர்.

Verse 32

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । अगम्यां योभिगच्छेत स्त्रियं वै पुरुषाधमः

அவன் தனுஷ்கோடியில் நீராடினால் அங்கே (அந்நரகத்தில்) தள்ளப்படமாட்டான்; ஆனால் அணுகக் கூடாத பெண்ணை காமத்தால் அணையும் நராதமன் பெரும் பாவத்திற்குரியவன்.

Verse 33

अगम्यं पुरुषं योषिदभिगच्छेत वा द्विजाः । तावयस्मयनारीं च पुरुषं चाप्ययस्मयम्

ஓ இருபிறப்பினரே! ஒரு பெண் அணுகக் கூடாத ஆணை அணைந்தால், இருவரும்—இரும்புப் பெண்ணும் இரும்பு ஆணும்—(தண்டனைக்காக) அவ்வாறே ஆக்கப்படுவர்.

Verse 34

तप्तावालिंग्य तिष्ठंतौ यावच्चंद्रदिवाकरौ । सूर्म्याख्ये नरके घोरे पात्येते बहुकंटके

எரிந்தபடியே ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக் கொண்டு, நிலவும் சூரியனும் நிலைக்கும் காலம்வரை அவர்கள் அப்படியே நிற்பர்; பின்னர் பல முள்ளுகள் நிறைந்த ‘சூர்ம்யா’ எனும் கொடிய நரகத்தில் தள்ளப்படுவர்.

Verse 35

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । बाधते सर्वजंतून्यो नानो पायैरुपद्रवैः

அவன் தனுஷ்கோடியில் நீராடினால் அங்கே (அந்நரகத்தில்) தள்ளப்படமாட்டான்; ஆனால் பல கொடுமையான வழிகளால் எல்லா உயிர்களையும் துன்புறுத்துபவன் கடும் பலனை அனுபவிப்பான்.

Verse 36

शाल्मलीनरके घोरे पात्यते बहुकंटके । स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

அவன் பல முள்ளுகள் நிறைந்த கொடிய ஷால்மலீ நரகத்தில் வீழ்த்தப்படுவான். சேதுவின் ‘தனுஷ்கோடி’ தீர்த்தத்தில் நீராடினாலும் அவன் அங்கேயே வீழ்வான்.

Verse 37

राजा वा राजभृत्यो वा यः पाषंडमनुव्रतः । भेदको धर्मसेतूनां वैतरण्यां निपात्यते

அரசனாக இருந்தாலும் அரசப் பணியாளனாக இருந்தாலும்—பாஷண்ட வழியைப் பின்பற்றி தர்மத்தின் சேதுக்களை உடைப்பவன் வைதரணியில் வீழ்த்தப்படுவான்.

Verse 38

स्नानि चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । वृषलीसंगदुष्टो यः शौचाद्याचारवर्जितः

சேதுவின் தனுஷ்கோடியில் நீராடினாலும் அவன் அங்கேயே வீழ்வான்—தீய (அதர்ம) சங்கத்தால் கெட்டுப்போய், சௌசம் முதலான நல்வழக்கங்களை விட்டவன்.

Verse 39

त्यक्तलज्जस्त्यक्तवेदः पशुचर्यारत स्तथा । स पूयविष्ठामूत्रासृक्छ्लेष्मपित्तादिपूरिते

வெட்கத்தை விட்டுத், வேதத்தைத் துறந்து, மிருகச் செயல்களில் இன்புறுபவன்—புழு, மலம், மூத்திரம், இரத்தம், சளி, பித்தம் முதலியவை நிரம்பிய இடத்தில் வைக்கப்படுவான்.

Verse 40

अतिबीभत्सनरके पात्यते यमकिंकरैः । स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

யமனின் தூதர்கள் அவனை மிகக் கொடூரமான அருவருப்பான நரகத்தில் எறிவார்கள். சேதுவின் தனுஷ்கோடியில் நீராடினாலும் அவன் அதே இடத்திலேயே வீழ்வான்.

Verse 41

अश्मभिर्मृगयुर्हन्याद्बाणै र्वा बाधते मृगान् । स विध्यमानो बाणौघैः परत्र यमकिंकरैः

கற்களால் மிருகங்களை கொல்லும் வேட்டைக்காரனோ, அம்புகளால் அவற்றைத் துன்புறுத்துவனோ—அவன் மறுலோகத்தில் யமனின் கிங்கரர்கள் எய்யும் அம்புவெள்ளத்தால் குத்தப்பட்டு வேதனை அடைவான்।

Verse 42

प्राणरोधाख्यनरके पात्यते यमकिंकरैः । स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

யமனின் கிங்கரர்கள் அவனை ‘பிராணரோధ’ எனப்படும் நரகத்தில் தள்ளுவர். சேதுவின் தனுஷ்கோடியில் நீராடினாலும் அவன் அதே இடத்திலேயே வீழ்த்தப்படுவான்।

Verse 43

दांभिको यः पशून्यज्ञे विध्यनुष्ठानवर्जितः । हंत्यसौ परलोकेषु वैशसे नरके द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! விதி-அனுஷ்டானத்தை விட்டு யாகத்தில் விலங்குகளை வெட்டும் வஞ்சகன், மறுலோகத்தில் ‘வைசச’ நரகத்தில் தண்டிக்கப்பட்டு வீழ்வான்।

Verse 44

कृन्त्यमानो यमभटैः पात्यते दुःखसंकुले । स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते

யமனின் காவலர்கள் அவனைத் துண்டுத்துண்டாக வெட்டி, துயரமிகு உலகில் தள்ளுவர். சேதுவின் தனுஷ்கோடியில் நீராடினாலும் அவன் அதே இடத்திலேயே வீழ்த்தப்படுவான்।

Verse 45

आत्मभार्यां सवर्णां यो रेतः पाययते तु सः । परत्र रेतःपायी सन्रेतःकुंडे निपात्यते

தன் சவர்ண மனைவியைக் ரேதஸை அருந்தச் செய்வவன், மறுலோகத்தில் ‘ரேதఃபாயீ’ எனப்பட்டு ‘ரேதఃகுண்ட’ எனும் குழியில் தள்ளப்படுவான்।

Verse 46

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । यो दस्युमार्ग माश्रित्य गरदो ग्रामदाहकः

தனுஷ்கோடியில் ஒருவர் நீராடினால், அவன் அந்த வீழ்ச்சியில் வீழ்வதில்லை. கொள்ளையர் வழியைப் பற்றிய விஷமிடுபவன், கிராமங்களை எரிப்பவனும் அந்த ஸ்நானப் புண்ணியத்தால் அதோகதியை அடையான்.

Verse 47

वणिग्द्रव्यापहारी च स परत्र द्विजोत्तमाः । वज्रदंष्ट्राहिकाभिख्ये नरके पात्यते चिरम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! வணிகரின் பொருளை அபகரிப்பவன், மறுமையில் ‘வஜ்ரதம்ஷ்ட்ராஹிகா’ எனப்படும் நரகத்தில் நீண்ட காலம் தள்ளப்படுவான்.

Verse 48

स्नाति चेद्धनुषः कोटौ तस्मिन्नासौ निपात्यते । विद्यंते यानि चान्यानि नरकाणि परत्र वै

தனுஷ்கோடியில் ஒருவர் நீராடினால், அவன் அங்கே (அந்த வீழ்ச்சியில்) வீழ்வதில்லை; மேலும் மறுமையில் உள்ள பிற நரகங்கள் எவை எவையோ—

Verse 49

तानि नाप्नोति मनुजो धनुष्कोटिनिमज्जनात् । धनुष्कोटौ सकृत्स्ना नादश्वमेधफलं लभेत्

தனுஷ்கோடியில் மூழ்கி நீராடுவதால் மனிதன் அந்த (நரகங்களை) அடையான். தனுஷ்கோடியில் ஒருமுறை ஸ்நானம் செய்தாலே அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 50

आत्मविद्या भवेत्साक्षान्मुक्तिश्चापि चतुर्विधा । न पापे रमते बुद्धिर्न भवेद्दुःखमेव वा

உடனே ஆத்மவித்யை நேரடியாக உதயமாகும்; நான்கு வகையான முக்தியும் பெறப்படும். புத்தி பாவத்தில் இன்புறாது; துயரும் முன்புபோல் நிலைத்திருக்காது.

Verse 51

बुद्धेः प्रीति र्भवेत्सम्यग्धनुष्कोटौ निमज्जनात् । तुलापुरुषदानेन यत्फलं लभ्यते नरैः

தனுஷ்கோட்டியில் நீராடி முழுகினால் புத்திக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சி உண்டாகும். துலாபுருஷ தானத்தால் மனிதர் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் அங்கே கிடைக்கும்.

Verse 52

तत्फलं लभ्यते पुंभिर्धनुष्कोटौ निमज्जनात् । गोसहस्र प्रदानेन यत्पुण्यं हि भवेन्नृणाम्

அதே பலன் தனுஷ்கோட்டியில் முழுகுவதால் மக்களுக்கு கிடைக்கும். மேலும் ஆயிரம் பசுக்களை தானம் செய்தால் மனிதருக்கு உண்டாகும் புண்ணியமும் அங்கேயே பெறப்படும்.

Verse 53

तत्पुण्यं लभते मर्त्यो धनष्कोटौ निमज्जनात् । धर्मार्थकाममोक्षेषु यंयमिच्छति पूरुषः

தனுஷ்கோட்டியில் முழுகுவதால் மனிதன் அந்தப் புண்ணியத்தை அடைகிறான். தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம்—இவற்றில் ஒருவர் எதை எதை விரும்புகிறாரோ,

Verse 54

तंतं सद्यः समाप्नोति धनुष्कोटौ निमज्जनात् । महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः

தனுஷ்கோட்டியில் முழுகினால் அவர் விரும்பிய அதே அதே பயன் உடனே கிடைக்கும்—மகாபாதகங்களால் மாசுபட்டவராயினும், எல்லாப் பாவங்களாலும் சுமந்தவராயினும்.

Verse 55

सद्यः पूतो भवेद्विप्रा धनुष्कोटौ निमज्जनात् । प्रज्ञालक्ष्मीर्यशः संपज्ज्ञानं धर्मो विरक्तता

ஓ பிராமணர்களே! தனுஷ்கோட்டியில் முழுகினால் உடனே தூய்மை பெறுவான். பிரஞ்ஞை, லக்ஷ்மி, புகழ், செல்வம், ஞானம், தர்மம், வைராக்யம்—இவை அனைத்தும் உண்டாகும்.

Verse 56

मनःशुद्धिर्भवेन्नॄणां धनुष्कोटिनिमज्जनात् । ब्रह्महत्यायुतं चापि सुरापानायुतं तथा

தனுஷ்கோடியில் நீர்மூழ்கி ஸ்நானம் செய்தால் மனிதர்க்கு மனத் தூய்மை உண்டாகும்; பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பத்தாயிரம் பாவங்களும், சுராபானத்தை ஒத்த பத்தாயிரம் பாவங்களும் கூட அழிந்து விடும்।

Verse 57

अयुतं गुरुदाराणां गमनं पापकारणम् । स्तेयायुतं सुवर्णानां तत्संसर्गश्च कोटिशः

குருவின் மனைவியிடம் செல்வது மகாபாவத்தின் காரணம்; அத்தகைய பத்தாயிரம் அணுகல்கள், பத்தாயிரம் பொன்-திருட்டுகள், மேலும் அத்தகைய செயல்களோடு கோடிக்கணக்கான தொடர்பும் மகாபாதகமாகக் கணிக்கப்படும்।

Verse 58

शीघ्रं विलयमाप्नोति धनुष्कोटौ निमज्जनात् । ब्रह्महत्यासमानानि सुरापानसमानि च

தனுஷ்கோடியில் மூழ்கினால் பாவம் விரைவில் லயமடையும்; பிரம்மஹத்தியை ஒத்ததும் சுராபானத்தை ஒத்ததும் ஆகிய செயல்களும் அங்கே சீக்கிரம் அழியும்।

Verse 59

गुरुस्त्रीगमनेनापि यानि तुल्यानि चास्तिकाः । सुवर्णस्तेयतुल्यानि तत्संसर्गसमानि च

ஆஸ்திகர்களே, குருபத்னியிடம் அணுகுதலுக்கு ஒப்பான பாவங்களும், பொன்-திருட்டுக்கு ஒப்பான பாவங்களும், அத்தகைய செயல்களோடு தொடர்புக்கு ஒப்பான பாவங்களும்—அவை அனைத்தும் அங்கே அழியும்।

Verse 60

तानि सर्वाणि नश्यंति धनुष्को टि निमज्जनात् । उक्तेष्वेतेषु संदेहो न कर्तव्यः कदाचन

அவை அனைத்தும் தனுஷ்கோடியில் மூழ்குவதால் அழியும்; இங்கு உரைக்கப்பட்ட பலன்களில் எப்போதும் ஐயம் கொள்ளக் கூடாது।

Verse 61

जिह्वाग्रे परशुं तप्तं धारयामि न संशयः । अर्थवादमिमं सर्वं ब्रुवन्वै नारकी भवेत्

என் நாவின் முனையில் காய்ந்த பரசுவைத் தாங்குவேன்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வனைத்துப் புகழ்ச்சியையும் வெறும் ‘அர்த்தவாதம்’ (அதிசயோक्ति) எனச் சொல்வோர் நரகத்திற்குரியவர் ஆவர்.

Verse 62

संकरः स हि विज्ञेयः सर्वकर्मबहिष्कृतः । अहो मौर्ख्यमहो मौर्ख्यमहो मौर्ख्यं द्विजोत्तमाः

அத்தகையவன் ‘சங்கரன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அவன் எல்லா கர்மங்களிலிருந்தும் விலக்கப்படுவான். அய்யோ—எத்தனை மூடத்தனம், எத்தனை மூடத்தனம், எத்தனை மூடத்தனம், ஓ த்விஜோத்தமர்களே!

Verse 63

धनुष्कोट्यभिधे तीर्थे सर्वपातकनाशने । अद्वैतज्ञानदे पुंसां भुक्तिमुक्तिप्रदायिनि

தனுஷ்கோடி எனப்படும் தீர்த்தத்தில்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது—மக்களுக்கு அத்வைத ஞானம் அளித்து, போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் வழங்குவது—

Verse 64

इष्टकाम्यप्रदे नित्यं तथैवाज्ञाननाशने । स्थितेऽपि तद्विहायायं रमतेऽन्यत्र वै जनः

அது எப்போதும் விரும்பிய வரங்களை அளிப்பதும், அறியாமையை அழிப்பதும் ஆக இருக்க—அது அருகிலேயே இருந்தும் அதை விட்டுவிட்டு மக்கள் வேறிடத்தில் இன்பம் தேடுகின்றனர்.

Verse 65

अहो मोहस्य माहात्म्यं मया वक्तुं न शक्यते । स्नातस्य धनुषः कोटौ नांतकाद्भयमस्ति वै

அய்யோ, மோகத்தின் மகிமையை நான் சொல்ல இயலாது. தனுஷ்கோடியில் நீராடியவனுக்கு அந்தகன் (மரணம்) பற்றிய பயமும் இல்லை.

Verse 66

धनुष्कोटिं प्रपश्यंति तत्र स्नांति च ये नराः । स्तुवंति च प्रशंसंति स्पृशंति च नमंति च । न पिबंति हि ते स्तन्यं मातॄणां द्विजपुंगवाः

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! தனுஷ்கோடியை தரிசித்து, அங்கே நீராடி, அதனைப் பாடி புகழ்ந்து, பக்தியுடன் தொட்ந்து வணங்குவோர்—மீண்டும் தாய்மாரின் பாலை அருந்தார்; அதாவது அவர்களுக்கு மறுபிறவி இல்லை.

Verse 67

ऋषय ऊचुः । धनुष्कोट्याभिधा तस्य कथं सूत समागता

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! அந்தத் தலத்திற்கு ‘தனுஷ்கோடி’ என்ற பெயர் எவ்வாறு வந்தது?

Verse 68

तत्सर्वं ब्रूहि तत्त्वेन विस्तरान्मुनिपुंगव । इति पृष्टो नैमिषीयैराह सूतः पुनश्च तान्

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அவையனைத்தையும் உண்மையுடன் விரிவாகக் கூறுங்கள். நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் கேட்டபோது சூதர் மீண்டும் அவர்களிடம் உரைத்தார்.

Verse 69

श्रीसूत उवाच । रामेण निहते युद्धे रावणे लोककण्टके । बिभीषणे च लंकायां राजनि स्थापिते ततः

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—போரில் உலகிற்குக் களங்கமான ராவணனை ராமர் வதைத்த பின், லங்கையில் விபீஷணனை அரசனாக நிறுவியபோது…

Verse 70

वैदेहीलक्ष्मणयुतो रामो दशरथा त्मजः । सुग्रीवप्रमुखैर्वीरैर्वानरैरपि संवृतः

தசரதனின் புதல்வன் ராமர், வைதேஹி (சீதா) மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன், சுக்ரீவன் முதலான வீர வானரர்களால் சூழப்பட்டு…

Verse 71

सिद्धचारणगन्धर्वदेवविद्याधरर्षिभिः । अप्सरोभिश्च सततं स्तूयमाननिजाद्भुतः

அவர் இயல்பிலேயே அதிசயமானவர்; சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், வித்யாதரர்கள், ரிஷிகள் மற்றும் அப்சரஸ்களும் எப்போதும் அவரைத் துதித்து வந்தனர்।

Verse 72

लीलाविधृतकोदण्डस्त्रिपुरघ्नो यथा शिवः । सर्वैः परिवृतो रामो गंधमादनमन्वगात्

விளையாட்டென வில்லைத் தாங்கி—திரிபுரத்தை அழித்த சிவனைப் போல—அனைவராலும் சூழப்பட்ட ராமன் கந்தமாதன மலைக்குச் சென்றான்।

Verse 73

तत्र स्थितं महात्मानं राघवं रावणांतकम् । प्रांजलिः प्रार्थयामास धर्मज्ञोऽथ विभीषणः

அங்கே இருந்த மகாத்மா ராகவனை—ராவணனை அழித்தவனை—தர்மஞானி விபீஷணன் கைகூப்பி பணிவுடன் வேண்டினான்।

Verse 74

सेतुनानेन ते राम राजानः सर्व एव हि । बलोद्रिक्ताः समभ्येत्य पीडयेयुः पुरीं मम

ஓ ராமா! இந்த சேதுவினால் எல்லா அரசர்களும்—வலிமை மயக்கமுற்றவர்கள்—இங்கே வந்து என் நகரைத் துன்புறுத்தக்கூடும்।

Verse 76

बिभेद धनुषः कोट्या स्वसेतुं रघुनं दनः । अतो द्विजास्ततस्तीर्थं धनुष्कोटिरितिश्रुतम्

ரகுநந்தனன் (ராமன்) தன் வில்லின் முனையால் தன் சேதுவையே உடைத்தான்; ஆகவே, ஓ இருபிறப்பினரே, அந்தத் தீர்த்தம் ‘தனுஷ்கோடி’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 77

श्रीरामधनुषः कोट्या यो रेखां पश्यते कृताम् । अनेकक्लेशसंयुक्तं गर्भवासं न पश्यति

ஸ்ரீ ராமனின் வில்லின் முனையால் இழைக்கப்பட்ட கோட்டை யார் தரிசிக்கிறாரோ, அவர் பல துன்பங்கள் நிறைந்த கர்ப்பவாசத்தை மீண்டும் காணார்।

Verse 78

धनुष्कोट्यां कृता रेखा रामेण लवणांबुधौ । तद्दर्शनाद्भवेन्मुक्तिर्न जाने स्नानजं फलम्

தனுஷ்கோடியில் உப்புக் கடலில் ராமன் இழைத்த கோடு—அதன் தரிசனமட்டுமே முக்தியை அளிக்கும்; அப்படியிருக்க, நீராடுதலால் வரும் பலனை என்ன சொல்லுவது?

Verse 79

अतः सेतुमिमं भिंधि धनुष्कोट्या रघूद्वह । इति संप्रार्थितस्तेन पौलस्त्येन स राघवः

‘ஆகையால், ரகுவம்சச் சிறந்தவனே, வில்லின் முனையால் இந்த சேதுவை உடைத்தருள்வாயாக.’ என்று பௌலஸ்த்யன் அந்த ராகவனை உருக்கமுடன் வேண்டினான்।

Verse 80

दानं द्विजाः कुरुक्षेत्रे ब्रह्महत्यादिशोधकम् । तपश्च मरणं दानं धनुष्कोटौ कृतं नरैः

ஓ இருபிறப்பினரே, குருக்ஷேத்திரத்தில் செய்யும் தானம் பிரம்மஹத்த்யை முதலிய பாவங்களையும் சுத்திகரிக்கும்; அதுபோல தனுஷ்கோடியில் மனிதர் செய்யும் தவம், உடல் துறத்தல் (மரணம்), தானம் மிகச் சுத்திகரமானவை।

Verse 81

महापातकनाशाय मुक्त्यै चाभीष्टसिद्धये । भवेत्समर्थं विप्रेंद्रा नात्र कार्या विचारणा

மகாபாதக நாசத்திற்கும், முக்திக்கும், விரும்பிய பயன்-சித்திக்கும் இது முழுமையாக வல்லது, ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே; இதில் ஐயம் கொள்ள வேண்டாம்।

Verse 82

तावत्संपीड्यते जंतुः पातकैश्चोपपा तकैः । यावन्नालोक्यते राम धनुष्कोटिर्विमुक्तिदा

ராமனின் விடுதலை அளிக்கும் தனுஷ்கோடியை தரிசிக்கும் வரை, உயிர் பாவங்களாலும் துணைப் பாவங்களாலும் நெருக்கப்பட்டு துன்புறுகிறது.

Verse 83

भिद्यते हृदयग्रंथिश्छिद्यंते सर्वसंशयाः । क्षीयंते पापकर्माणि धनुष्कोट्यवलो किनः

தனுஷ்கோடியை தரிசிப்பவனின் இதயக் கட்டு கிழிக்கப்படுகிறது; எல்லா ஐயங்களும் அறுக்கப்படுகின்றன; பாவச் செயல்கள் சிதைந்து அழிகின்றன.

Verse 84

दक्षिणांभोनिधौ सेतौ रामचन्द्रेण निर्मिता । या रेखा धनुषः कोट्या विभीषणहिताय वै

தென் கடலின் சேதுவில், ராமச்சந்திரன் வில்லின் முனையால் இட்ட அந்த கோடு, உண்மையிலேயே விபீஷணனின் நலனுக்காகவே ஆகும்.

Verse 85

सैव कैलासपदवीं वैकुण्ठब्र ह्मलोकयोः । मार्गः स्वर्गस्य लोकस्य नात्र कार्या विचारणा

அதே (கோடு) கைலாசப் பாதை; வைகுண்டம், பிரம்மலோகம் ஆகியவற்றிற்கும் வழி; அது ஸ்வர்க லோகங்களின் பெருவழி—இதில் ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 86

तुल्यं यज्ञफलैः पुण्यैर्धनुष्कोट्यवगाहनम् । सर्वमंत्राधिकं पुण्यं सर्वदा नफलप्रदम्

தனுஷ்கோடியில் நீராடுதல் யாகங்களின் புண்ணியப் பயனுக்கு ஒப்பானது; அது எல்லா மந்திரங்களையும் விட உயர்ந்த புண்ணியம், என்றும் பலனின்றி போகாது.

Verse 87

कायकलेशकरैः पुंसां किं तपोभिः किमध्वरैः । किं वेदैः किमु वा शास्त्रैर्धनुष्कोट्यवलोकिनः

தனுஷ்கோடியை தரிசித்தவர்க்கு உடலை வருத்தும் தவங்கள், யாகங்கள், வேதங்கள் அல்லது சாஸ்திரங்கள்—இவற்றால் என்ன பயன்?

Verse 88

रामचंद्रधनुष्कोटौ स्नानं चेल्लभ्यते नृणाम् । सितासितसरित्पुण्यवारिभिः किं प्रयोजनम्

மக்களுக்கு ராமச்சந்திரனின் தனுஷ்கோடியில் ஸ்நானம் கிடைத்தால், சீதா–அசிதா நதிகளின் புனித நீர்களால் இனி என்ன பயன்?

Verse 89

रामचंद्रधनुष्कोटिदर्शनं लभ्यते यदि । काश्यां तु मरणान्मुक्तिः प्रार्थ्यते किं वृथा नरैः

ராமச்சந்திரனின் தனுஷ்கோடியை தரிசிக்கக் கிடைத்தால், காசியில் இறந்து முக்தி வேண்டி மனிதர் ஏன் வீணாகப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்?

Verse 90

अनिमज्ज्य धनुष्कोटावनुपोष्य दिनत्रयम् । अदत्त्वा कांचनं गां च दरिद्रः स्यान्न संशयः

தனுஷ்கோடியில் நீராடாமல், மூன்று நாள் உபவாசம் செய்யாமல், பொன்னும் பசுவும் தானம் செய்யாமல் இருந்தால்—அவன் வறியவன் ஆவான்; ஐயமில்லை.

Verse 91

धनुष्कोट्य वगाहेन यत्फलं लभते नरः । अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैरिष्ट्वापि बहुदक्षिणैः

தனுஷ்கோடியில் அவகாஹனம் (முழுகி ஸ்நானம்) செய்வதால் மனிதன் பெறும் பலன், மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகங்கள் செய்தாலும் கிடைக்காது.

Verse 92

न तत्फलमवाप्नोति सत्यंसत्यं वदाम्यहम् । धनुष्कोट्यभिधं तीर्थं सर्वतीर्थाधिकं विदुः

அவன் அதே பலனை அடையான்—உண்மை, உண்மை என நான் உரைக்கிறேன். ‘தனுஷ்கோடி’ எனப்படும் தீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் மேலானது என்று அறியப்படுகிறது.

Verse 93

दशकोटिसहस्राणि संति तीर्थानि भूतले । तेषां सान्निध्यमस्त्यत्र धनुष्कोटौ द्विजोत्तमाः

பூமியில் பத்துக் கோடி ஆயிரக் கணக்கான தீர்த்தங்கள் உள்ளன; ஆனால், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, அவற்றின் அனைத்தின் சான்னித்யமும் இங்கு தனுஷ்கோடியிலே உள்ளது.

Verse 94

अष्टौ वसव आदित्या रुद्राश्च मरुतस्तथा । साध्याश्च सह गन्धर्वाः सिद्धविद्याधरास्तथा

எட்டு வசுக்கள், ஆதித்யர்கள், ருத்ரர்கள், அதுபோல மருதர்கள்; சாத்யர்கள் கந்தர்வர்களுடன், மேலும் சித்தர்கள் மற்றும் வித்யாதரர்களும்—

Verse 95

एते चान्ये च ये देवाः सान्निध्यं कुर्वते सदा । तीर्थेऽत्र धनुषः कोटौ नित्यमेव पितामहः

இவர்களும் மற்ற தேவர்களும் எப்போதும் இங்கு சான்னித்யம் செய்கின்றனர். இந்த தனுஷ்கோடி தீர்த்தத்தில் பிதாமஹன் பிரம்மாவும் நித்தியமாக இருப்பார்.

Verse 96

सन्निधत्ते शिवो विष्णुरुमा मा च सरस्वती । धनुष्कोटौ तपस्तप्त्वा देवाश्च ऋषयस्तथा

இங்கு சிவனும் விஷ்ணுவும் சான்னித்யமாக உள்ளனர்; உமாவும் சரஸ்வதியும் கூட. தனுஷ்கோடியில் தவம் செய்து தேவர்களும் ரிஷிகளும் இங்கே நிலைத்திருப்பர்.

Verse 97

विपुलां सिद्धिमगमंस्तत्फलेन मुनीश्वराः । स्नायात्तत्र नरो यस्तु पितृदेवांश्च तर्पयेत्

அந்தப் புனிதச் செயலின் பலனால் முனிவர்தலைவர்கள் பெருஞ்சித்தியை அடைந்தனர். அங்கே நீராடி பித்ரர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவன் அந்தப் புண்ணியத்தின் பங்காளி ஆவான்.

Verse 98

सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते । अत्रैकं भोजयेद्विप्रं यो नरो भक्तिसंयुतः

எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான். இங்கே பக்தியுடன் ஒரே ஒரு பிராமணனுக்காவது அன்னம் அளிப்பவன் இந்த உயர்ந்த புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 99

इह लोके परत्रापि सोनंतसुखमश्नुते । शाकमूलफले वृत्तिं यो न वर्तयते नरः

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவன் முடிவில்லா இன்பத்தை அனுபவிப்பான்—கீரை, வேர், பழம் மட்டும் என்ற அளவுக்கு வாழ்வைச் சுருக்கிக் கொள்ளாமல் (தர்மச் செயல்களுக்கு மாற்றாக மிகுந்த தவமே போதுமென எண்ணாமல்) இருப்பவன்.

Verse 100

स नरो धनुषःकोटौ स्नायात्त त्फलसिद्धये । अश्वमेधक्रतुं कर्तुं शक्तिर्यस्य न विद्यते

அஸ்வமேத யாகம் செய்யும் ஆற்றல் இல்லாதவன், அந்தப் பலன் நிறைவேறத் தணுஷ்கோடியில் நீராட வேண்டும்.

Verse 110

स्नात्वांते शिवरात्रौ च निराहारो जितेंद्रियः । कृत्वा जागरणं रात्रौ प्रतियामं विशेषतः

நீராடி, சிவராத்திரி இரவில் உண்ணாவிரதமாகவும் இந்திரியங்களை அடக்கியும் இருந்து, இரவு முழுவதும் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்—குறிப்பாக ஒவ்வொரு யாமத்தையும் விசேஷ கவனத்துடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 120

तत्र स्नानं द्विजाः पुंसामर्द्धोदयमहोदये । मन्वाद्युक्तं विना सत्यं प्रायश्चित्तं हि पापिनाम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே! அர்த்தோதய, மஹோதய போன்ற புண்ணியச் சந்திகளில் அங்கே நீராடுதல், மன்வாதி முதலிய கூடுதல் விதிகள் இன்றியும், பாவிகளுக்கு நிச்சயமாகப் பிராயச்சித்தமாகும்.

Verse 130

सेतुमूलं धनुष्कोटिं गंधमादनमेव च । ऋणमोक्ष इति ख्यातं त्रिस्थानं देवनिर्मितम्

சேதுமூலம், தனுஷ்கோடி, கந்தமாதனம்—இவை மூன்றும் தேவரால் அமைக்கப்பட்ட ‘ருணமோக்ஷ’ எனப் புகழ்பெற்ற திருத்தலத் திரயம்; கடன்/பற்று பாரங்களிலிருந்து விடுதலை அளிப்பவை.

Verse 133

एवं वः कथितं विप्रा धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणां सर्वपापनिबर्हणम्

ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு தனுஷ்கோடியின் மகிமையை உங்களுக்குக் கூறினேன்—அது மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் அளித்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது.