Adhyaya 24

Verse 1

श्रीसूत उवाच । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा शिवतीर्थं ततो व्रजेत् । यत्र हि स्नानमात्रेण महापातककोटयः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி, பின்னர் சிவதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு நீராடுதல் மட்டுமே மகாபாதகங்களின் கோடிகளை அழிக்கிறது।

Verse 2

तत्संसर्गाश्च नश्यंति तत्क्षणादेव तापसाः । अत्र स्नात्वा ब्रह्महत्यां मुमुचे कालभैरवः

தபஸ்விகளே, அந்தப் பாவங்களின் தொடர்புக் குறையும் அதே கணத்தில் அழிகிறது. இங்கு நீராடி காலபைரவர் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுபட்டார்।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कालभैरवरुद्रस्य ब्रह्महत्या महामुने । किमर्थमभवत्सूत तन्नो वक्तुमिहार्हसि

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாமுனியே, காலபைரவருத்ரருக்கு பிரம்மஹத்த்யா ஏன் ஏற்பட்டது? சூதரே, அதை எங்களுக்குச் சொல்லத் தகுதியானவர் நீரே।

Verse 4

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि मुनयः सर्वे पुरावृत्तं विमुक्तिदम् । यस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—முனிவர்களே, விடுதலை அளிக்கும் பழம்பெரும் வரலாற்றை நான் உரைப்பேன்; அதைச் செவிமடுத்தல் மட்டுமே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது।

Verse 5

प्रजापतेश्च विष्णोश्च बभूव कलहः पुरा । किंचित्कारणमुद्दिश्य समस्तजनसन्निधौ

பண்டைக் காலத்தில் பிரஜாபதியும் விஷ்ணுவும், ஏதோ ஒரு காரணத்தை முன்னிட்டு, எல்லா உயிர்களும் கூடிய சந்நிதியில் சச்சரவு ஏற்பட்டது।

Verse 6

अहमेव जगत्कर्ता नान्यः कर्तास्ति कश्चन । अहं सर्वप्रपंचानां निग्रहानुग्रहप्रदः

‘நானே உலகின் படைப்பாளர்; என்னைத் தவிர வேறு எந்தக் கர்த்தாவும் இல்லை. எல்லாப் பிரபஞ்சங்களுக்கும் கட்டுப்பாடும் அருளும் அளிப்பவன் நானே.’

Verse 7

मत्तो नास्त्यधिकः कश्चिन्मत्समो वा सुरेष्वपि । एवं स मनुते ब्रह्मा देवानां सन्निधौ पुरा

‘என்னை விட உயர்ந்தவர் யாரும் இல்லை; தேவர்களிடையிலும் எனக்கு இணையானவர் இல்லை.’ என்று பிரம்மா பண்டைக் காலத்தில் தேவர்களின் சந்நிதியில் எண்ணினார்।

Verse 8

तदा नारायणः प्राह प्रहसन्द्विजपुंगवाः । किमर्थमेवं ब्रूषे त्वमहंकारेण सांप्रतम्

அப்போது நாராயணன் புன்னகையுடன், ‘ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, இப்போது அகந்தையால் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாய்?’ என்று கூறினார்।

Verse 9

वाक्यमेवंविधं भूयो वक्तुं नार्हसि वै विधे । अहमेव जगत्कर्ता यज्ञो नारायणो विभुः

‘ஓ விதி (பிரம்மா), இப்படிப் பட்ட சொற்களை மீண்டும் சொல்லாதே. நானே உலகின் படைப்பாளர்—யஜ்ஞமாகிய, எங்கும் நிறைந்த நாராயணன்.’

Verse 10

मां विनास्य प्रपञ्चस्य जीवनं दुर्लभं भवेत् । मत्प्रसादाज्जगत्सृष्टं त्वया स्थावरजंगमम्

என்னை இன்றியே இப்பிரபஞ்சத்தின் வாழ்வு நிலைபெறுதல் அரிது. என் அருளால் உன்னால் அசையும்‑அசையாத அனைத்தும் கொண்ட இவ்வுலகம் படைக்கப்பட்டது.

Verse 11

विवादं कुर्वतोरेवं ब्रह्मविष्ण्वोर्जयैषिणोः । देवानां पुरतस्तत्र वेदाश्चत्वार आगताः । प्रोचुर्वाक्यमिदं तथ्यं परमार्थप्रकाशकम्

இவ்வாறு வெற்றியை நாடி பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் வாதித்தபோது, தேவர்களின் முன்னிலையில் நான்கு வேதங்கள் அங்கு வந்து, பரமார்த்தத்தை வெளிப்படுத்தும் உண்மையான வாக்கை உரைத்தன.

Verse 12

वेदा ऊचुः । त्वं विष्णो न जगत्कर्ता न त्वं ब्रह्मन्प्रजापते

வேதங்கள் கூறின— ஓ விஷ்ணுவே, நீ உலகின் படைப்பாளன் அல்ல; ஓ பிரஜாபதி பிரம்மனே, நீயும் படைப்பாளன் அல்ல.

Verse 13

किं त्वीश्वरो जगत्कर्ता परात्परतरो विभुः । तन्मायाशक्तिसंक्लृप्तमिदं स्थावरजंगमम्

ஆனால் பரம்பொருளான அனைத்திலும் நிறைந்த ஈசனே உலகின் படைப்பாளன். அவன் மாயாசக்தியால் அசையும்‑அசையாத இவ்வுலகம் அமைக்கப்பட்டது.

Verse 14

सर्वदेवाभिवंद्यो हि सांबः सत्यादिलक्षणः । स्रष्टा च पालको हर्ता स एव जगतां प्रभुः

உண்மையிலே எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவனும், சத்தியம் முதலான இலக்கணங்களால் விளங்குபவனுமான சாம்பன் (சிவன்) தானே படைப்பவன், காப்பவன், ஒழிப்பவன்; அவனே உலகங்களின் ஆண்டவன்.

Verse 15

एवं समीरितं वेदैः श्रुत्वा वाक्यं शुभाक्षरम् । ब्रह्मा विष्णुस्तदा तत्र प्रोचतुर्द्विजपुंगवाः

வேதங்கள் உரைத்த நல்வரிகளால் அமைந்த வாக்கியத்தைச் செவிமடுத்து, அங்கே பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும்—இருபிறப்போரில் முதன்மையோர்—அப்போது உரைத்தனர்.

Verse 16

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः । पार्वत्यालिंगितः शंभुर्मूर्तिमान्प्रमथाधिपः । कथं भवेत्परं ब्रह्म सर्वसंगविवर्जितम्

பிரம்மா-விஷ்ணு கூறினர்—“சம்பு பார்வதியால் அணைக்கப்படுகிறார்; அவர் உருவமுடையவர், பிரமதர்களின் தலைவன். அப்படியிருக்க, அனைத்தாசக்தியிலிருந்தும் விடுபட்ட பரம்பிரம்மம் அவர் எவ்வாறு?”

Verse 17

ताभ्यामितीरिते तत्र प्रणवः प्राह तौ तदा । अरूपो रूपमादाय महता ध्वनिना द्विजाः

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, அங்கே பிரணவம் அவர்களை அப்போது உரைத்தது—ஓ இருபிறப்போரே—உருவமற்றதாய் இருந்து உருவம் ஏற்று, பேரொலியுடன்.

Verse 18

प्रणव उवाच । असौ शंभुर्महादेवः पार्वत्या स्वातिरिक्तया । संक्रीडते कदाचिन्नो किं तु स्वात्मस्वरूपया

பிரணவம் கூறியது—“அந்த சம்பு மகாதேவன், பார்வதியைத் தன்னிலிருந்து வேறானவளெனக் கொண்டு ஒருபோதும் விளையாடுவதில்லை; தன் ஆத்மஸ்வரூபமாகவே அவளுடன் விளையாடுகிறான்.”

Verse 19

असौ शंभुरनीशानः स्वप्रकाशो निरंजनः । विश्वाधिको महादेवो विश्वाधिक इति श्रुतः

அந்த சம்பு எவருக்கும் மேலாளன் இல்லாதவர்; தன்னொளியால் ஒளிர்வோர், மாசற்றவர். மகாதேவன் உலகத்தைத் தாண்டியவன்; வேதவாக்கில் ‘விச்வாதிகன்’—உலகாதீதன்—என்று புகழப்படுகிறான்.

Verse 20

सर्वात्मा सर्वकर्तासौ स्वतन्त्रः सर्वभावनः । ब्रह्मन्नयं सृष्टिकाले त्वां नियुंक्ते रजोगुणैः

அவரே அனைத்தின் ஆத்மா, அனைத்தின் செய்பவர், சுதந்திரன், எல்லாப் பாவங்களையும் உண்டாக்கும் மூலன். ஓ பிரம்மா, படைப்புக் காலத்தில் ரஜோகுணத்தின் வலிமையால் அவரே உன்னைப் பணியில் நியமிக்கிறார்.

Verse 21

सत्त्वेन रक्षणे शंभुस्त्वां प्रेषयति केशव । तमसा कालरुद्राख्यं संप्रेरयति संहृतौ

காப்பிற்காக, ஓ கேசவா, சம்பு சத்த்வகுணத்தின் மூலம் உன்னை அனுப்புகிறார்; அழிவுக் காலத்தில் தமோகுணத்தால் ‘காலருத்ர’ எனப்படுவோனைத் தூண்டுகிறார்.

Verse 22

अतः स्वतन्त्रता विष्णो युवयोर्न कदाचन । नापि प्रजापतेरस्ति किं तु शंभोः स्वतन्त्रता

ஆகையால், ஓ விஷ்ணுவே, உங்களிருவருக்கும் எக்காலத்திலும் சுதந்திரம் இல்லை; பிரஜாபதிக்கும் இல்லை. சுதந்திரம் சம்புவுக்கே உரியது.

Verse 23

ब्रह्मन्विष्णो युवाभ्यां तु किमर्थं न महेश्वरः । ज्ञायते सर्वलोकानां कर्ता विश्वाधिकस्तथा

ஓ பிரம்மா, ஓ விஷ்ணுவே, அப்படியிருக்க நீங்கள் இருவரும் மகேஸ்வரனை ஏன் அறியவில்லை—அவரே எல்லா உலகங்களின் கர்த்தா, மேலும் முழு பிரபஞ்சத்தையும் மீறியவன் என்று?

Verse 24

सापि शक्तिरुमा देवी न पृथक्छंकरात्सदा । शंभोरानंदभूता सा देवी नागंतुकी स्मृता

அதே சக்தியே உமாதேவி; அவள் எப்போதும் சங்கரனிடமிருந்து பிரிந்ததல்ல. சம்புவின் ஆனந்த-ஸ்வரூபமாகிய அந்த தேவி ‘நாகந்துகி’—அதாவது வெளிப்புறமாக வந்ததல்ல—என்று நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 25

अतो विश्वाधिको रुद्रः स्वतंत्रो निर्विकल्पकः । सर्वदेवैरयं वन्द्यो युवाभ्यामपि शंकरः

ஆகையால் ருத்ரன் உலகத்தைத் தாண்டியவன்; சுயாதீனன், நிர்விகல்பன். அந்த சங்கரன் எல்லாத் தேவராலும் வணங்கத்தக்கவன்; நீங்களிருவராலும் கூட வணங்கப்படவேண்டியவன்.

Verse 26

कर्ता नास्यास्ति रुद्रस्य नाधिकोऽस्माच्च विद्यते । न तत्समोऽपि लोकेषु विद्यते शतशस्तथा

ருத்ரனுக்கு படைத்தவன் யாருமில்லை; அவரைவிட உயர்ந்தவரும் இல்லை. எல்லா உலகங்களிலும் அவருக்கு இணையானவரும் இல்லை—நூறுகளிலும் இல்லை.

Verse 27

अतो मोहं न कुरुतं ब्रह्मविष्णो युवां वृथा । इत्युक्तं प्रणवेनाथ श्रुत्वा ब्रह्मा च केशवः

ஆகவே, பிரம்மா விஷ்ணுவே, வீணாக மயக்கத்தில் விழாதீர்கள். பிரணவம் கூறிய இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட பிரம்மாவும் கேசவனும் வியந்தனர்.

Verse 28

मायया मोहितौ शंभोर्नैवाज्ञानममुंचताम् । एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा प्रददर्श महाद्भुतम्

சம்புவின் மாயையால் மயங்கிய அவர்கள் இருவரும் உடனே அறியாமையை விடவில்லை. அந்த இடைவெளியிலே பிரம்மா ஒரு மாபெரும் அதிசயத்தை கண்டார்.

Verse 29

व्याप्नुवद्गगनं सर्वमनंतादित्य सन्निभम् । तेजोमण्डलमाकाशमध्यगं विश्वतोमुखम्

அது முழு வானத்தையும் நிறைத்து, முடிவில்லா சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தது. ஆகாய நடுவில் நிலைத்த அந்த தேஜோமண்டலம் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கியது.

Verse 30

तन्निरूपयितुं ब्रह्मा ससर्जोर्ध्वगतं मुखम् । तपोबलविसृष्टेन पंचमेन मुखेन सः

அந்த மறைபொருளை அறிய பிரம்மா, தவவலத்தால் வெளிப்பட்ட தன் ஐந்தாம் முகமாகிய மேல்நோக்கும் முகத்தை உருவாக்கினார்।

Verse 31

निरूपयामास विभुस्तत्तेजोमण्डलं मुहुः । तत्प्रजज्वाल कोपेन मुखं तेजोविलोकनात्

வல்லவன் அந்தத் தேஜோமண்டலத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்தான்; அந்த எரிதேஜத்தை நோக்கியதனால் முகம் கோபத்தால் தீப்பற்றியது।

Verse 32

अनंतादित्यसंकाशं ज्वलत्तत्पंचमं शिरः । दिधक्षुः प्रलये लोकान्वडवाग्निरिवाबभौ

அந்த எரியும் ஐந்தாம் தலை எண்ணற்ற சூரியரைப் போல ஒளிர்ந்தது; பிரளயத்தில் உலகங்களைச் சுட விரும்பும் வடவாக்னிபோல் தோன்றியது।

Verse 33

व्यदृश्यत च तत्तेजः पुरुषो नीललोहितः । दृष्ट्वा स्रष्टा तदा ब्रह्मा बभाषे परमेश्वरम्

அப்போது அந்தத் தேஜஸ் மனிதரூபமாக நீலலோஹிதனாய் வெளிப்பட்டது; அவரைக் கண்ட படைப்பாளர் பிரம்மா பரமேஸ்வரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 34

वेदाहं त्वां महादेव ललाटान्मे पुरा भवान् । विनिर्गतोऽसि शंभो त्वं रुद्रनामा ममात्मजः

மகாதேவா, உம்மை நான் அறிவேன்; முன்பு நீர் என் நெற்றியிலிருந்து வெளிப்பட்டீர். சம்போ, நீர் என் புதல்வன்—ருத்ரன் எனப் பெயருடையவன்.

Verse 35

इति गर्वेण संयुक्तं वचः श्रुत्वा महेश्वरः । कालभैरवनामानं पुरुषं प्राहिणोत्तदा

அகந்தையால் கலந்த அந்தச் சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரர், அப்போது ‘காலபைரவ’ என்னும் புருஷனை அனுப்பினார்.

Verse 36

अयुद्ध्यत चिरं कालं ब्रह्मणा कालभैरवः । महादेवांशसंभूतः शूलटंकगदाधरः

நீண்ட காலம் காலபைரவர் பிரம்மாவுடன் போரிட்டார்—மகாதேவரின் அಂசத்திலிருந்து தோன்றியவர்; சூலம், டங்கம், கதையைத் தாங்கியவர்.

Verse 37

युद्ध्वा तु सुचिरं कालं ब्रह्मणा कालभैरवः । वदनं ब्रह्मणः शुभ्रं व्यलोकयत पंचमम्

மிக நீண்ட காலம் பிரம்மாவுடன் போரிட்ட பின், காலபைரவர் பிரம்மாவின் ஒளிமிக்க ஐந்தாம் முகத்தை நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தினார்.

Verse 38

विलोक्योर्ध्वगतं वक्त्रं पञ्चमं भारतीपतेः । गर्वेण महता युक्तं प्रजज्वालातिकोपितः

பாரதீபதியின் மேல்நோக்கிய, பேரகந்தையால் நிறைந்த ஐந்தாம் வாயைக் கண்டதும், அவர் கடும் கோபத்தால் தீப்பற்றியதுபோல் எழுந்தார்.

Verse 39

ततस्तत्पंचमं वक्त्रं भैरवः प्राच्छिनद्रुषा । ततो ममार ब्रह्माऽसौ कालभैरवहिंसितः

அப்போது பைரவர் தமது வாளின் धारையால் அந்த ஐந்தாம் முகத்தை வெட்டி நீக்கினார்; காலபைரவரின் தாக்குதலால் பிரம்மா அங்கேயே வீழ்ந்து உயிர்நீத்தார்.

Verse 40

ईश्वरस्य प्रसादेन प्रपेदे जीवितं पुनः । ततो विलोकयामास शंकरं शशिभूषणम्

ஈசுவரின் அருளால் அவன் மீண்டும் உயிர் பெற்றான். பின்னர் சந்திரசூடனான சங்கரனை தரிசித்தான்.

Verse 41

वासुक्याद्यष्टभोगींद्रविभूषणविभूषितम् । दृष्ट्वा वेधा महादेवं पार्वत्या सह शंकरम्

வாசுகி முதலிய அஷ்டபோகீந்திரர்களின் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பார்வதியுடன் கூடிய மகாதேவ சங்கரனை விதாதா (பிரம்மா) தரிசித்தார்.

Verse 42

लेभे माहेश्वरं ज्ञानं महादेवप्रसादतः । ततस्तुष्टाव गिरिशं वरेण्यं वरदं शिवम्

மகாதேவனின் அருளால் அவன் மாஹேஸ்வர ஞானத்தை அடைந்தான். பின்னர் வரேண்யனும் வரதனுமான சிவ கிரீசனைப் போற்றினான்.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । मह्यं प्रसीद गिरिश शशांककृतशेखर । यन्मयापकृतं शंभो तत्क्षमस्व दयानिधे

பிரம்மா கூறினார்—ஹே கிரீசா, சந்திரசேகரா, என்மேல் அருள் புரிவாயாக. ஹே சம்போ, நான் செய்த குற்றமெல்லாம் மன்னிப்பாயாக, கருணைநிதியே.

Verse 44

क्षमस्व मम गर्वं त्वं शंकरेति पुनःपुनः । नमश्चकार सोमं तं सोमार्धकृतशेखरम्

அவன் மீண்டும் மீண்டும்—“ஹே சங்கரா, என் அகந்தையை மன்னிப்பாயாக” என்று கூறி, அரைச்சந்திரச் சூடனான அந்த இறைவனை வணங்கினான்.

Verse 45

अथ देवः प्रसन्नोऽस्मै ब्रह्मणे स्वांशजाय तु । मा भैरित्यब्रवीच्छंभुर्भैरवं चाभ्यभाषत

அப்போது தம் அंशத்தால் பிறந்த பிரம்மாவின்மேல் தேவன் மகிழ்ந்து—“அஞ்சாதே” என்று கூறினார்; மேலும் சங்கரன் பைரவனையும் உரைத்தார்.

Verse 46

ईश्वर उवाच । एष सर्वस्य जगतः पूज्यो ब्रह्मा सनातनः । हतस्यास्य विरिंचस्य धारय त्वं शिरोऽधुना

ஈசுவரன் கூறினார்—“இந்த சனாதன பிரம்மா உலகமெங்கும் வணங்கத்தக்கவன்; ஆகவே கொல்லப்பட்ட இந்த விரிஞ்சியின் தலையை இப்போது நீ தாங்கு.”

Verse 47

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहकाम्यया । भिक्षामट कपालेन भैरव त्वं ममाज्ञया

“பிரம்மஹத்தி பாவம் நீங்கவும், உலக நலன் காக்கவும், ஓ பைரவா! என் ஆணையின்படி கபாலப் பாத்திரம் ஏந்தி பிச்சை யாசித்து அலை.”

Verse 48

उक्त्वैवं शंकरो विप्रास्तत्रैवांतरधीयत । नीलकण्ठो महादेवो गिरिजार्द्धतनुस्ततः

இவ்வாறு கூறி, ஓ பிராமணர்களே! சங்கரன் அங்கேயே மறைந்தார்; பின்னர் கிரிஜா-அர்த்ததனுவான நீலகண்ட மகாதேவரும் காணாமற்போனார்.

Verse 49

भैरवं ग्राहयामास वदनं वेधसो द्विजाः । चरस्व पापशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहणाय वै

ஓ இருபிறப்பினரே! பைரவன் வேதஸ் (பிரம்மா) அவரின் முகம்/தலையை எடுத்துக் கொண்டான்; “பாவம் நீங்கவும், உலக நலன் காக்கவும் நீ அலை” என விதிக்கப்பட்டது.

Verse 50

कपालधारी हस्तेन भिक्षां गृह्णातु भैरवः । इतीरयित्वा गिरिशः कन्यां कांचिद्भयंकरीम्

"கபாலம் ஏந்திய பைரவர் கையில் பிச்சை ஏற்கட்டும்" என்று கூறி, சிவபெருமான் ஒரு பயங்கரமான கன்னியை அழைத்தார்.

Verse 51

ब्रह्महत्याभिधां क्रूरां वडवानलसन्निभाम् । तां प्रेरयित्वा गिरिशो भैरवं पुनरब्रवीत्

வடவாக்கினி போன்ற கொடிய 'பிரம்மஹத்தி' என்ற அவளை ஏவிவிட்டு, சிவபெருமான் மீண்டும் பைரவரிடம் கூறினார்.

Verse 52

ईश्वर उवाच । भैरवैतद्व्रतं त्वब्दं ब्रह्महत्याविशुद्धये । चर त्वं सर्वतीर्थेषु स्नाहि शुद्ध्यर्थमात्मनः

ஈஸ்வரன் கூறினார்: "பைரவரே, பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீங்க ஓராண்டு காலம் இந்த விரதத்தைக் கடைப்பிடிப்பீராக. ஆன்ம தூய்மைக்காக அனைத்து புனிதத் தலங்களுக்கும் சென்று நீராடுவீராக."

Verse 53

ततो वाराणसीं गच्छ ब्रह्महत्याप्रशांतये । वाराणसीप्रवेशेन ब्रह्महत्या तवाधमा

"அதன்பின் பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீங்க வாரணாசிக்குச் செல்வீராக. வாரணாசியில் நுழைந்தவுடனேயே உமது அந்த கொடிய பிரம்மஹத்தி..."

Verse 54

पादशेषा विनष्टा स्याच्चतुर्थांशो न नश्यति । तस्य नाशं प्रवक्ष्यामि तव भैरव तच्छुणु

"...மூன்று பங்கு அழிந்துவிடும், ஆனால் நான்காவது பங்கு அழியாது. பைரவரே, அந்த மீதமுள்ள பங்கை அழிக்கும் வழியைச் சொல்கிறேன், கேட்பீராக."

Verse 55

दक्षिणांभोनिधेस्तीरे गन्धमादनपर्वते । सर्वप्राण्युपकाराय कृतं तीर्थं मया शुभम्

தெற்கு சமுத்திரக் கரையில், கந்தமாதனப் பர்வதத்தில், எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை உண்டாக நான் ஒரு மங்கள தீர்த்தத்தை நிறுவினேன்.

Verse 56

शिवसंज्ञं महापुण्यं तत्र याहि त्वमादरात् । तत्प्रवेशनमात्रेण ब्रह्महत्या तवाशुभा

அது ‘சிவ’ எனப் பெயர்பெற்ற மிகப் புண்ணியமானது—நீ பக்தியுடன் அங்கே செல். அதில் நுழைவு மட்டும் செய்தாலே உன் அசுபமான பிரம்மஹத்த்யா (பாவம்) நீங்கும்.

Verse 57

शिवतीर्थस्य माहात्म्यान्निःशेषं नश्यति ध्रुवम् । उक्त्वैवं भैरवं रुद्रः कैलासं प्रययौ क्षणात्

சிவத் தீர்த்தத்தின் மஹிமையால் அது எஞ்சாமல் நிச்சயமாக அழியும். இவ்வாறு பைரவனுக்கு உபதேசித்து ருத்ரன் உடனே கைலாசத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 58

ततः कपालपाणिस्तु भैरवः शिवचोदितः । देवदानवयक्षादिलोकेषु विचचार सः

பின்னர், கபாலத்தைத் தாங்கிய பைரவன், சிவன் தூண்டுதலால், தேவர்-தானவர்-யட்சர் முதலிய உலகங்களில் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 59

तं यांतमनुयाति स्म ब्रह्महत्यातिभीषणा । भैरवः सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

அவன் எங்கு சென்றாலும் மிகக் கொடிய பிரம்மஹத்த்யா அவனைத் தொடர்ந்து வந்தது. பைரவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் புண்ணியத் தலங்களையும் நாடிச் சென்றான்.

Verse 60

चरित्वा लीलया देवस्ततो वाराणसीं ययौ । वाराणसीं प्रविष्टे तु भैरवे शंकरांशजे

லீலையாகத் தன் இச்சையால் உலாவிய தேவன் பைரவன் பின்னர் வாராணசிக்குச் சென்றான். சங்கரனின் அंशமாகப் பிறந்த பைரவன் வாராணசியில் நுழைந்தபோது அடுத்த நிகழ்வுகள் வெளிப்பட்டன.

Verse 61

चतुर्थांशं विना नष्टा ब्रह्महत्यातिकुत्सिता । चतुर्थांशेन दुद्राव भैरवं शंकरांशजम्

மிகவும் நிந்தைக்குரிய அச்சமூட்டும் பிரம்மஹத்தியா பாவம் நான்கில் மூன்று பங்காக அழிந்தது; நான்கில் ஒரு பங்கு மட்டும் மீந்தது. அந்த மீதிப் பங்குடன் அது சங்கராஂசஜ பைரவனைத் தொடர்ந்து துரத்தியது.

Verse 62

ततः स भैरवो देवः शूलपाणिः कपालधृक् । शिवाज्ञया ययौ पश्चाद्गंधमादनपर्वतम्

அப்போது திரிசூலத்தை ஏந்தி, கபாலத்தைத் தாங்கிய தேவன் பைரவன், சிவனின் ஆணையால் பின்னர் கந்தமாதன மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 63

शिवतीर्थं ततो गत्वा भैरवः स्नातवान्द्विजाः । स्नानमात्रेण तत्रास्य शिवतीर्थे महत्तरे

ஓ த்விஜர்களே, அப்போது பைரவன் சிவதீர்த்தத்திற்குச் சென்று நீராடினான். அந்த மிகச் சிறந்த சிவதீர்த்தத்தில் வெறும் நீராடுதலாலேயே (அதன் மகிமை வெளிப்பட்டது).

Verse 64

निःशेषं विलयं याता ब्रह्महत्यातिभीषणा । अस्मिन्नवसरे शंभुः प्रादुरासीत्तदग्रतः । प्रादुर्भूतो महादेवो भैरवं वाक्यमब्रवीत्

மிகவும் பயங்கரமான பிரம்மஹத்தியா முற்றிலும் நிச்ஶேஷமாகக் கரைந்தது. அதே வேளையில் சம்பு அவன் முன்னே தோன்றினார்; தோன்றிய மகாதேவன் பைரவனிடம் வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 65

ईश्वर उवाच । निःशेषं ब्रह्महत्या ते शिवतीर्थे निमज्जनात्

ஈசுவரன் கூறினார்—சிவதீர்த்தத்தில் மூழ்கி நீராடியதால் உன் பிரம்மஹத்த்யா பாவம் முற்றிலும் அழிந்தது.

Verse 66

नष्टा भैरव नास्त्यत्र संदेहस्तव सुव्रत । इदं कपालं काश्यां त्वं स्थापयस्व क्वचित्स्थले

பைரவா, அது அழிந்தது—இதில் உனக்கு ஐயமில்லை, நல்விரதனே. இந்தக் கபாலத்தை காசியில் ஏதோ தகுந்த இடத்தில் நிறுவு.

Verse 67

इत्युक्त्वा भगवाञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत । भैरवोऽपि तदा विप्रा ब्रह्महत्याविमोचितः

இவ்வாறு சொல்லி பகவான் சம்பு அங்கேயே மறைந்தார். ஓ பிராமணர்களே, பைரவனும் அப்போது பிரம்மஹத்த்யாவிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 68

शिवतीर्थस्य माहात्म्याद्ययौ वाराणसीं पुरीम् । कपालं स्थापयामास प्रदेशे कुत्रचिद्द्विजाः । कपालतीर्थमित्याख्यामलभत्तत्स्थलं तदा

சிவதீர்த்தத்தின் மஹிமையால் அவன் வாராணசி நகரம் சென்றான். ஓ இருபிறப்பினரே, ஒரு பகுதியில் கபாலத்தை நிறுவினான்; அத்தலம் அப்போது ‘கபாலதீர்த்தம்’ எனப் பெயர் பெற்றது.

Verse 69

श्रीसूत उवाच । एवं प्रभावं तत्पुण्यं शिवतीर्थं विमुक्तिदम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—இவ்வாறே அந்தப் புண்ணிய சிவதீர்த்தத்தின் பெருமை; அது முக்தியை அருள்வதாகும்.

Verse 70

महादुःखप्रशमनं महापातकनाशनम् । नरकक्लेशशमनं स्वर्गदं मोक्षदं तथा

இது பேர்துயரைத் தணிக்கிறது, மகாபாதகங்களை அழிக்கிறது, நரகக் கிளேசங்களை அமைதிப்படுத்துகிறது; சுவர்க்கத்தை அளித்து, மோக்ஷத்தையும் வழங்குகிறது।

Verse 71

शिवतीर्थस्य माहात्म्यं मया प्रोक्तं विमुक्तिदम् । इदं पठन्सदा मर्त्यो दुःखग्रामाद्विमुच्यते

சிவதீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை நான் உரைத்தேன்; அது விமோட்சம் அளிப்பது. இதை எப்போதும் பாராயணம் செய்பவன் ‘துக்கக் கிராமம்’ எனும் துயர்நிலையிலிருந்து விடுபடுவான்।