Adhyaya 17
இந்த அதிகாரத்தில் சேதுகண்டப் பரப்பில் உள்ள அகஸ்த்ய-தீர்த்தத்தில் கக்ஷீவானின் திருமண நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. சூதர் உரைக்கிறார்—குருவின் ஆணைப்படி திருமணத்திற்கான உகந்த வழியை நாடி கக்ஷீவான் அந்தத் தீர்த்தத்துக்கு வந்தான். நதிக்கரையில் மகனுடன் இருந்த தீர்கதமஸ் முனிவரை அறிந்து ஸ்வநய மன்னன் பக்தியுடன் வணங்கினான்; உடங்கரும் சீடர்களுடன் ராமசேது/தனுஷ்கோடியில் நீராட வந்து, வைதிகச் சடங்குகளின் அதிகாரியாகத் திகழ்ந்தார். அதிதி-சத்கார முறைகள்—வணக்கம், ஆசீர்வாதம், அர்க்யம்—முறையாக நடந்தன; சுபமுகூர்த்தம் நிர்ணயித்து திருமணம் தீர்மானிக்கப்பட்டது, அரண்மனையிலிருந்து மணப்பெண்ணை அழைத்து வர ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. பின்னர் மங்களச் சடங்குகளுடன் வரயாத்திரை, நீராஜனம், மாலையிடல், அக்னி நிறுவல், லாஜா-ஹோமம் முதலியவை, உடங்கரின் மேற்பார்வையில் பாணிக்ரஹணம் நிறைவேறின. அதன்பின் மன்னன் பிராமணர்களுக்கு பெருவிருந்து அளித்து தானங்கள் செய்தான்; மகளுக்கு மிகுந்த ஸ்த்ரீதனம் மற்றும் பரிசுகள் வழங்கினான். முனிவர்கள் வேதாரண்ய ஆசிரமத்துக்கு மீண்டனர்; மன்னன் தன் நகரத்துக்குத் திரும்பினான். இறுதியில் பலஸ்ருதி—இந்தப் பழமையான, வேதமூலக் கதையை கேட்பதும்/படிப்பதும் நலனை வளர்த்து துன்பம், வறுமை ஆகியவற்றைத் தணிக்கிறது என்று கூறுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीसूत उवाच । पुनरित्याह कक्षीवान्पितरं तं मुनीश्वराः । यथोदंकेन गुरुणा प्रेषितोऽहमिहा धुना
ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—அப்போது கக்ஷீவான் மீண்டும் தன் தந்தையிடம், “முனீஸ்வரரே, குரு உதங்கர் இப்போது என்னை இங்கே அனுப்பியதுபோல…” என்று சொன்னான்.
Verse 2
समागतोस्मि तीर्थेऽस्मिन्नागस्त्ये मुनिसत्तम । स्वनयस्य सुतोद्वाहसिद्ध्यर्थं गुरुचोदितः
முனிசத்தமரே, குருவின் ஆணையால் நான் இந்த அகஸ்த்ய தீர்த்தத்திற்கு வந்தேன்; ஸ்வநயனின் மகனின் திருமணச் சித்திக்கான வழிமுறையை நிறைவேற்றுவதற்காக.
Verse 3
उपायं तन्निगदितमत्र कुर्व न्न्यवर्तिषम् । वर्षत्रयावसाने मामुद्वाहोपायसंयुतम्
இங்கே கூறப்பட்ட அந்த வழிமுறையைச் செய்து நான் விலகவில்லை. மூன்று ஆண்டுகள் முடிவில் திருமணத்திற்கான உபாயம் எனக்குக் கிடைத்தது.
Verse 4
स्वनयोत्रैव तिष्ठन्तमाससाद यदृच्छया । स च मामेत्य कन्यां ते दास्यामीति वचोऽब्रवीत्
நான் இங்கேயே தங்கியிருந்தபோது ஸ்வநயன் தற்செயலாக என்னை அணுகினான். என்னருகே வந்து—“உனக்கு மணத்திற்காக ஒரு கன்னியை அளிப்பேன்” என்று கூறினான்.
Verse 5
ततोस्मदनुरोधेन त्वामाह्वयदयं नृपः । इतीरयित्वा पितरं कक्षीवान्विरराम सः
பின்னர் என் வேண்டுகோளின்படி இந்த அரசன் உன்னை அழைத்தான். இதைத் தந்தையிடம் சொல்லிவிட்டு கக்ஷீவான் அமைதியானான்.
Verse 6
सुदर्शनोऽथ विप्रेंद्रः पुरोधाः स्वन यस्य सः । प्रययौ राजसविधं स्वनयाय निवेदितुम्
அப்போது ஸ்வநயனின் அரசகுருவும் பிராமணர்களில் தலைசிறந்தவருமான சுதர்சனன், ஸ்வநயனுக்கு அறிவிக்க அரசரின் முன்னிலையில் சென்றான்.
Verse 7
राजानं तं समासाद्य स्वनयं स सुदर्शनः । प्राप्तं निवेदयामास तं दीर्घतमसं मुनिम्
சுதர்சனன் ஸ்வநய அரசனை அணுகி, தீர்கதமஸ் முனிவர் வந்தடைந்தார் என்று அறிவித்தான்.
Verse 9
अगस्त्यतीर्थतीरे तं सपुत्रमृषि सत्तमम् । ददर्श राजा स्वनयो ब्रह्माणमिव देवराट्
அகஸ்த்ய தீர்த்தத்தின் கரையில், அரசன் ஸ்வநயன் மகனுடன் கூடிய அந்த உத்தம ரிஷியை கண்டான்—தேவராஜன் இந்திரன் பிரம்மாவை காண்பதுபோல்.
Verse 10
ववंदे दीर्घतमसश्चरणौ लोकमंगलौ । उत्थाप्य नृपतिं विप्रास्तदा दीर्घतमा मुनिः
அப்போது அந்தணர்கள் அரசனை எழுப்பினர்; முனிவர் தீர்கதமா உலகமங்கலமான திருவடிகளில் வணங்கினார்।
Verse 11
आशिषं प्रयुयोजाथ स्वनयाय नृपाय सः । अत्रांतरे समायात उदंकोऽपि महानृषिः
பின்னர் அவர் தம் மகனான அரசனுக்கு ஆசீர்வாதம் அருளினார்; இதற்கிடையில் மகரிஷி உதங்கரும் அங்கு வந்தடைந்தார்।
Verse 12
रामसेतौ धनुष्कोटौ स्नातुं शिष्यगणैर्वृतः । लक्षसंख्यो मुनिगणस्तेन साकं मुनीश्वरः
ராமசேதுவின் தனுஷ்கோடியில் நீராடுவதற்காக சீடர்களால் சூழப்பட்ட முனீஸ்வரர் வந்தார்; அவருடன் இலட்சக்கணக்கான முனிவர்களும் வந்தனர்।
Verse 13
उदंकोऽगस्त्यतीर्थेस्मिन्स्नातुं संप्राप्तवान्मुनिः । उदंकमागतं दृष्ट्वा कक्षीवान्प्रणनाम तम्
முனிவர் உதங்கர் இந்த அகஸ்திய தீர்த்தத்தில் நீராட வந்தார்; அவர் வந்ததைப் பார்த்த கக்ஷீவான் அவருக்கு வணங்கினார்।
Verse 14
अकरोदाशिषं विप्रः शिष्यायाथ गुरुस्तदा । अथ दीर्घतमा विप्रस्तमुदंकं महामुनिम्
அப்போது குருவான அந்தணர் சீடனுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தார்; பின்னர் அந்தணர் தீர்கதமா மகாமுனி உதங்கரை நோக்கி உரைத்தார்।
Verse 15
कुशलं परिपप्रच्छ सोऽपि तं मुनि पुंगमम् । उभौ तौ मुनिशार्दूलौ सर्वलोकेषु विश्रुतौ
அவன் அந்த முனிப்புங்கவரின் நலமறிந்து விசாரித்தான்; அந்த இரு முனிசார்தூலரும் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவர்கள்.
Verse 16
कथयामासतुस्तत्र कथाः पापप्रणाशिनीः । अथ राजाप्युदंकं तं प्रणनाम मुनीश्व रम्
அங்கே அவர்கள் பாபநாசினி கதைகளை உரைத்தனர்; பின்னர் அரசனும் அந்த முனீஸ்வரன் உதங்கனை வணங்கினான்.
Verse 17
उदंकोप्याशिषं तस्मै प्रायुंक्त स्वनयाय वै । राजाथ स्वनयः प्रीतस्तत्र वाक्यमभाषत
உதங்கரும் அவனுக்கும் அவன் மகனுக்கும் ஆசீர்வாதம் அளித்தார்; அப்போது அரசனின் மகன் மகிழ்ந்து அங்கே சொன்னான்.
Verse 18
मुनिं तं दीर्घतमसं विवाहः क्रिय तामिति । तथास्त्वित्यवदत्सोऽपि तदा दीर्घतमा मुनिः
அவன்—“அந்த முனி தீர்கதமஸுடன் திருமணம் நடைபெறட்டும்” என்றான்; அப்போது முனி தீர்கதமாவும் “ததாஸ்து” என்றார்.
Verse 19
श्व एव क्रियतां राजन्सुमुहूर्ते महामते । अत्रैव पाणिग्रहणं क्रियतां गन्धमा दने
அவர் கூறினார்—“ஓ அரசே, ஓ பெருந்திறனாளே, நாளையே சிறந்த சுமுகூர்த்தத்தில் இது நடைபெறட்டும்; இங்கேயே கந்தமாதனத்தில் பாணிகிரஹணம் செய்யப்படட்டும்.”
Verse 20
तस्मादिहानय क्षिप्रं कन्यामंतःपुरं तथा । इत्युक्तः स्वनयो राजा गत्वा स्वपटमण्डपम्
ஆகையால் அந்த அந்தப்புரத்திலிருந்து அந்தக் கன்னியை விரைவாக இங்கே கொண்டு வா. இவ்வாறு ஆணையுற்ற ஸ்வநயன் அரசன் தன் அரசப் பந்தல்-மண்டபத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 21
आहूय शतसंख्याकान्वृद्धान्वर्ष वरांस्तदा । आनेतुं प्रेषयामास कन्यामंतःपुरं तथा
அப்போது நூறு எண்ணிக்கையிலான முதியோரும் சிறந்தோரும் ஆகிய பெரியோர்களை அழைத்து, கன்னியை அந்தப்புரத்திலிருந்து கொண்டு வர அவர்களை அனுப்பினான்.
Verse 22
ते वर्षवरमुख्यास्तु स्वनयेन प्रचोदिताः । मनोजवान्समारुह्य वाजिनो मधुरां ययुः
ஸ்வநயன் தூண்டுதலால் அந்த முதியோரில் முதன்மையோர், மனோவேகமுள்ள குதிரைகளில் ஏறி மதுராவை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.
Verse 23
गत्वा चांतःपुरं तूर्णं वृत्तं सर्वं निवेद्यच । कन्ययांतःपुरेणापि सहिताः पुनराययुः
அவர்கள் விரைவாக அந்தப்புரத்திற்குச் சென்று நடந்த அனைத்தையும் அறிவித்து, கன்னியையும் அந்தப்புரப் பெண்களையும் உடன் கொண்டு மீண்டும் திரும்பி வந்தனர்.
Verse 24
ततः परस्मिन्दिवसे शुभे दीर्घतमा ऋषिः । गोदानादीनि पुत्रस्य विधिवन्निरवर्तयत्
பின்வரும் நன்னாளில் தீர்கதமா முனிவர் தம் புதல்வனுக்காக கோதானம் முதலிய விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட கர்மங்களை முறையாக நிறைவேற்றினார்.
Verse 25
निर्वृत्तेष्वथ कक्षीवान्गोदानादिषु कर्मसु । उद्वोढुं राजतनयां पित्रा च गुरुणा सह
கோதானம் முதலிய கருமங்கள் நிறைவேறிய பின், கக்ஷீவான் தந்தையும் குருவும் உடன் அரசகுமாரியை மணமுடிக்கப் புறப்பட்டான்।
Verse 26
चतुर्दंतं महाकायं गजं सर्वांगपांडुरम् । आरुह्य हर्षसंयुक्तो द्वितीय इव देवराट्
நான்கு தந்தங்களுடைய மாபெரும் உடலுடன், அங்கமெல்லாம் வெண்மையான யானைமேல் ஏறி, மகிழ்ச்சியுடன் இரண்டாம் தேவராஜன் போலச் சென்றான்।
Verse 27
मनोरमायाः कन्यायाः पूरयंश्च मनोरथम् । ब्राह्मणैर्बहुसाहस्रैः सहितः स्वस्तिवाचकैः
அழகிய கன்னியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, மங்கள ஆசீர்வாதம் கூறும் பல ஆயிரம் பிராமணர்களுடன் அவன் முன்னே சென்றான்।
Verse 28
तोरणालंकृतद्वारं राजर्षे पटमण्डपम् । कृतमंगलकृत्योऽसौ कक्षीवान्मुदितो ययौ
மங்களச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி மகிழ்ந்த கக்ஷீவான், தோரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வாயிலுடைய அரசரிஷியின் பந்தல் மண்டபத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 29
ततः स्वनयकन्या सा कृतमंगलभूषणा । चतुर्दंतमहाकायश्वेतदंतावलस्थितम्
பின்பு ஸ்வநயனின் மகள் மங்கள ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளிரும் வெண்தந்தங்களுடைய நான்கு தந்த யானைமேல் அமர்த்தப்பட்டாள்।
Verse 30
कक्षीवंतं समायांतं दृष्ट्वा स्वोद्वाहनोत्सुकम् । प्रतिज्ञा मत्कृते दानीं निर्वृत्तेति मुदं ययौ
தன் திருமணத்தில் ஆவலுடன் வந்த கக்ஷீவானை கண்ட அரசன் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து, “எனக்காகச் செய்த வாக்குறுதி இப்போது நிறைவேறியது” என்று மனத்தில் ஆனந்துற்றான்.
Verse 31
कक्षीवान्दीर्घतमसा तथोदंकेन संयुतः । पटाकारबहिर्द्वारं क्रमाद्राज्ञः समाययौ
கக்ஷீவான், தீர்கதமஸ் முனிவரும் உதங்கரும் உடன், கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரசனின் வெளிவாயிலுக்கு மெல்ல மெல்ல வந்து சேர்ந்தான்.
Verse 32
स्वनयस्तु ततो दृष्ट्वा कक्षीवंतं समागतम् । प्रत्युज्जगाम सहितः सुदर्शनपुरोधसा
அப்போது ஸ்வநயன், கக்ஷீவான் வந்ததைப் பார்த்து, தன் அரசப் புரோகிதன் சுதர்ஷனுடன் சேர்ந்து வரவேற்க முன்னே சென்றான்.
Verse 33
कक्षीवतो वरस्याथ कन्यकापरिचारिकाः । राजतैः स्वर्णपात्रैश्च चक्रु र्नीराजनाविधिम्
பின்னர் மணப்பெண்ணின் இளம்பெண் பணியாளர்கள், மணமகன் கக்ஷீவானுக்கு வெள்ளி மற்றும் பொன் பாத்திரங்களால் மங்கள ஆரத்தி (நீராஜனம்) செய்தனர்.
Verse 34
स्वनयेन समाहूतो ब्राह्मणैः परिवारितः । प्रविवेशाथ लक्ष्मीवान्कक्षीवान्राजमंदिरम्
ஸ்வநயன் அழைத்ததனால், பிராமணர்களால் சூழப்பட்ட பாக்கியவான் கக்ஷீவான் அப்போது அரசமாளிகையில் நுழைந்தான்.
Verse 35
ततो वरेण सहितं तं दीर्घतमसं मुनिम् । सोदंकमनयद्राजा स्वगृहं विनयान्वितः
அதன்பின் பணிவுடன் நிறைந்த அரசன், வரனும் உதங்கனும் உடன், முனி தீர்கதமஸரைத் தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்।
Verse 36
उदंकदीर्घतमसोरर्घ्यं च प्रददौ नृपः । अलंकृते प्रपामध्ये वस्त्रचामरतोरणैः
ஆடைகள், சாமரங்கள், தோரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபத்தின் நடுவில் அரசன் உதங்கனுக்கும் தீர்கதமஸருக்கும் அர்க்யம் அர்ப்பணித்தான்।
Verse 37
वरो दीर्घतमाश्चान्ये सोदंका मुनयस्तदा । न्यषीदन्स्वनयश्चापि सामात्यः सपुरोहितः
அப்போது வரனும், தீர்கதமஸரும், மற்ற முனிவர்களும் உதங்கனுடன் அமர்ந்தனர்; ஸ்வநயனும் அமைச்சர்களும் புரோகிதரும் உடன் அமர்ந்தான்।
Verse 38
ततो दुहितरं कन्यां सुकेशीं तां मनो रमाम् । भूषणालंकृतां गात्रे दिव्यवस्त्रधरां शुभाम्
பின்பு அவன் தன் மகளை—அழகிய கூந்தலுடைய, மனம் கவரும், மங்களமானவளை—அங்கங்களில் ஆபரணங்கள் அணிவித்து, தெய்வீக ஆடைகள் உடுத்தி அழைத்து வந்தான்।
Verse 39
बिंबोष्ठीं चारुसर्वांगीं पीनोन्नतपयोधराम् । प्रपायामध्यमनयन्महाजनसमाकुलम्
பிம்பப் பழம்போன்ற இதழ்களும், அழகிய உடலமைப்பும், நிறைந்த உயர்ந்த மார்பும் கொண்ட அந்தக் கன்னியை, மக்கள் கூட்டம் நிறைந்த மண்டபத்தின் நடுவே அவன் அழைத்துச் சென்றான்।
Verse 40
ततो वरस्य कंठे सा मालां चंपकनिर्मिताम् । निवेशयामास शुभा जनमध्ये मनोरमा
அப்போது கூடியிருந்த மக்களின் நடுவில் அந்த மங்களமான அழகிய கன்னி, வரனின் கழுத்தில் சம்பக மலர்களால் செய்த மாலையை அணிவித்தாள்.
Verse 41
उदंकस्तत आगत्य प्रतिष्ठाप्यानलं स्थले । कृत्वाग्निमुखपर्यंतं लाजाहोमादिकं तथा
பின்னர் உதங்கர் அங்கு வந்து உரிய இடத்தில் புனித அக்னியை நிறுவி, அக்னிமுகம் வரை லாஜாஹோமம் முதலிய விதிப்படி சடங்குகளைச் செய்தார்.
Verse 42
पाणिमग्राहयत्तस्याः कन्यायाश्च वरेण तु । उदंकः सर्वकर्माणि कारयामास तत्र वै
அப்போது உதங்கர் வரனால் கன்னியின் பாணிகிரஹணத்தைச் செய்ய வைத்து, அங்கே மீதமிருந்த எல்லாச் சடங்குகளையும் முறையாக நடத்தினார்.
Verse 43
वरवध्वोस्तदा विप्राः प्रायुंजत तदाशिषः । ततः स राजा स्वनयो वरं दीर्घतमोमुनिम्
அப்போது பிராமணர்கள் வரன்-மணமகளுக்கு ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினர். பின்னர் அரசன் தன் மருமகனையும் தீர்கதமஸ் முனிவரையும் கூட மரியாதை செய்தான்.
Verse 44
उदंकं वरपक्षीयान्स्वपक्षीयांस्तथाद्विजाः । त्रिलक्षं ब्राह्मणानन्नैर्भोजयामास षड्रसैः
அவன் உதங்கரைப் போற்றி, வரன் பக்கத்தாரும் தன் பக்கத்தாரும் ஆகிய இருபிறப்பாளர்களுடன், ஆறு சுவைகளுடைய அன்னத்தால் மூன்று இலட்சம் பிராமணர்களுக்கு விருந்து அளித்தான்.
Verse 45
ततः संभावयामास तांबूलाद्यैरनेकधा । अथामंत्र्य मुनिश्रेष्ठमुदंकः स्वाश्रमं ययौ
அதன்பின் அவர் தாம்பூலம் முதலிய பலவகை உபசாரங்களால் அவர்களை முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தார். பின்னர் முநிசிரேஷ்டரிடம் விடைபெற்று உதங்கன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 46
अन्ये च ब्राह्मणाः सर्वे स्वदेशान्प्रययुस्तदा । एवं विवाहे निर्वृत्ते कक्षीवद्राजकन्ययोः
மற்ற எல்லா பிராமணர்களும் அப்போது தத்தம் தேசங்களுக்கு மீண்டும் சென்றனர். இவ்வாறு கக்ஷீவத் மற்றும் அரசகுமாரியின் திருமணம் முறையாக நிறைவேறியது।
Verse 47
प्रविश्यागस्त्यतीर्थं स तिरोधत्त गजोत्तमः । ततो दीर्घतमा विप्राः पुत्रेण स्नुषया सह
அந்த சிறந்த யானை அகஸ்த்ய தீர்த்தத்தில் நுழைந்து கண் முன்னே மறைந்தது. அப்போது தீர்கதமா முதலிய பிராமணர்கள் தம் மகனும் மருமகளும் உடன் (சென்றனர்)।
Verse 48
अगस्त्यस्य महातीर्थे स्नानं कृत्वेष्टदायिनि । श्लाघमानश्च तत्तीर्थं सर्वलोकेषु विश्रुतम्
விரும்பிய வரங்களை அளிக்கும் அகஸ்த்யரின் மகாதீர்த்தத்தில் நீராடி, எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற அந்தத் தீர்த்தத்தை அவர் போற்றிப் புகழ்ந்தார்।
Verse 49
प्रयातुं स्वा श्रमं पुण्यं वेदारण्यं मनो दधे । राजानं च तमागंतुमापृच्छन्मुनिसत्तमः
அவர் தம் புனித ஆசிரமமான வேதாரண்யத்திற்குச் செல்ல மனத்தில் தீர்மானித்தார். மேலும் முநிசத்தமர் அரசனையும் அங்கே வருமாறு வேண்டினார்।
Verse 50
स्वनयोऽपि तदा राजा स्वदुहित्रे मुदान्वितः । ददौ शतसहस्राणि स्वर्णानि स्त्रीधनं तदा
அப்போது அரசனும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தன் மகளுக்கு ஸ்த்ரீதனமாக ஒரு இலட்சம் பொன் நாணயங்களை அளித்தான்।
Verse 51
गवां सहस्रं प्रददौ दासीनां च सहस्रकम् । ग्रामं पंचशतं चापि ददौ दुहितृवत्सलः
மகள்மேல் பேரன்புடைய அரசன் ஆயிரம் பசுக்கள், ஆயிரம் பணிப்பெண்கள், மேலும் ஐந்நூறு கிராமங்களையும் அளித்தான்।
Verse 52
दिव्यवस्त्रा युतं चापि शतं भूषणपेटिकाः । हारमालासहस्रं च ददौ दुहितृसौहृदात्
மகளின் மீது உள்ள அன்பினால் அரசன் நூறு தெய்வீக ஆடைத் தொகுப்புகள், ஆபரணப் பெட்டிகள், மேலும் ஆயிரம் மாலைகளும் ஹாரங்களும் அளித்தான்।
Verse 53
एतत्सर्वं समादाय स पुत्रः सस्नुषो मुनिः । राज्ञा च समनुज्ञातः प्रययौ वेदकाननम्
இவ்வெல்லா தானங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த முனிவர் தம் மகனும் மருமகளும் உடன், அரசனின் அனுமதி பெற்று, வேதகானனம் எனும் வனத்திற்குப் புறப்பட்டார்।
Verse 54
वेदारण्यं समासाद्य तदा दीर्घतमा मुनिः । उवास ससुखं विप्राः पुत्रेण स्नुषया सह
ஓ பிராமணர்களே! அப்போது தீர்கதமஸ் முனிவர் வேதாரண்யத்தை அடைந்து, தம் மகனும் மருமகளும் உடன் மகிழ்வுடன் அங்கேயே வாசம் செய்தார்।
Verse 55
सेवन्वेदाटवीनाथं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । न्यवसत्तु चिरं कालं कक्षीवानपि भार्यया
வேத-அரண்யத்தின் நாதன், போகமும் மோட்சமும் அளிக்கும் பரமனைச் சேவித்துக் கக்ஷீவான் முனிவரும் தம் மனைவியுடன் அங்கே நீண்ட காலம் தங்கினார்।
Verse 56
स्वनयोपि स राजर्षिः स्नात्वा कुंभजनिर्मिते । तत्र तीर्थे महापुण्ये सहितः सर्वसैनिकैः
அந்த ராஜரிஷியும் கும்பஜர் (அகஸ்தியர்) நிறுவிய மிகப் புண்ணிய தீர்த்தத்தில் நீராடி, தம் படையனைத்தோடும் அங்கேயே தங்கினார்।
Verse 57
अतःपुरं समादाय मुदितः स्वपुरं ययौ । अगस्त्यतीर्थमाहात्म्यादेवं कक्षीवतो मुनेः । अनन्यसुलभो विप्रा विवाहः समजायत
பின்னர் அந்தப்புரத்தையும் (குடும்பத்தையும்) உடன் எடுத்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான். ஓ பிராமணர்களே! அகஸ்த்ய தீர்த்தத்தின் மகிமையால், எளிதில் கிடைக்காத கக்ஷீவான் முனிவரின் திருமணம் இவ்வாறு நிகழ்ந்தது।
Verse 58
श्रीसूत उवाच । इतिहासस्त्वयं पुण्यो वेदसिद्धो मुनीश्वराः
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ முனீஸ்வரர்களே! இவ்விதிஹாசம் புண்ணியமானது; வேதப் பிரமாணத்தால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது।
Verse 59
धन्यो यशस्य आयुष्यः कीर्तिसौभाग्य वर्द्धनः । श्रोतव्यः पठितव्योऽयं सर्वथा मानवैर्द्विजाः
இது பாக்கியமளிப்பது, புகழ் தருவது, ஆயுளை வளர்ப்பது, கீர்த்தியும் சௌபாக்கியமும் பெருகச் செய்வது. ஆகவே, ஓ த்விஜர்களே! மனிதர்கள் இதை எப்போதும் கேட்டு ஓத வேண்டும்।
Verse 60
पठतां शृण्वतां चेममितिहासं पुरातनम् । नेहामुत्रापि वा क्लेशो दारिद्यं चापि नो भवेत्
இந்தப் பழம்பெரும் புனித இதிகாசத்தைப் பாராயணம் செய்து கேட்போர்க்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துன்பம் இல்லை; வறுமையும் உண்டாகாது।