Adhyaya 28

Verse 1

श्रीसूत उवाच । कोटितीर्थं महापुण्यं सेवित्वा केवलं नरः । स्नातुं जितेंद्रियस्तीर्थं ततः साध्यामृतं व्रजेत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—மிகப் புண்ணியமான கோடிதீர்த்தத்தைச் சேவித்த மாத்திரத்தால், இन्द्रியங்களை அடக்கி, அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, பின்னர் சாத்யாம்ருதத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

साध्यामृतं महातीर्थ महापुण्यफलप्रदम् । महादुःखप्रशमनं गन्धमादनपर्वते

சாத்யாம்ருதம் ஒரு மகாதீர்த்தம்; அது மாபெரும் புண்ணியத்தின் பலனை அளிப்பது. அது பெருந்துயரைத் தணிப்பது; கந்தமாதனப் பர்வதத்தில் அமைந்துள்ளது.

Verse 3

अस्ति पापहरं पुंसां सर्वाभीष्टप्रदायकम् । यत्र स्नात्वा नरो भक्त्या सर्वान्कामानवाप्नुयात्

மனிதரின் பாவங்களை நீக்கி, எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் ஒரு புனித தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே பக்தியுடன் நீராடினால் மனிதன் தன் வேண்டிய அனைத்தையும் அடைவான்.

Verse 4

तपसा ब्रह्मचर्येण यज्ञैर्दानेन वा पुनः । गतिं तां न लभेन्मर्त्यो यां साध्यामृतमज्जनात्

தவம், பிரம்மச்சரியம், யாகம் அல்லது தானம் செய்தாலும், சாத்யாம்ருத நீரில் முழுகுவதால் கிடைக்கும் அந்த உயர்ந்த கதியை மானவன் பெறமாட்டான்.

Verse 5

स्पृष्टानि येषामंगानि साध्यामृतजलैः शुभैः । तेषां देहगतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

யாருடைய அங்கங்கள் புனிதமான சாத்யாம்ருத நீரால் தொடப்படுகின்றனவோ, அவர்களின் உடலில் உறைந்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது.

Verse 6

साध्यामृतजले यस्तु साघमर्षणकृन्नरः । स विधूयेह पापानि विष्णुलोके महीयते

சாத்யாம்ருத நீரில் அ஘மர்ஷண (பாவநிவாரண) கிரியையைச் செய்பவன், இங்கேயே பாவங்களை உதிர்த்து விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்.

Verse 7

पूर्वे वयसि पापानि कृत्वा कर्माणि यो नरः । पश्चात्साध्यामृतं सेवेत्पश्चात्तापसमन्वितः

இளமையில் பாவகர்மங்களைச் செய்த மனிதன், பின்னர் சாத்யாம்ருதத்தைச் சார்ந்து, அதன் பின் தவத்துடன் வாழ்ந்தால்—

Verse 8

अन्ते वयसि मुक्तः स्यात्स नरो नात्र संशयः । साध्यामृते नरः स्नात्वा देहबंधाद्विमुच्यते

வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தில் அந்த மனிதன் முக்தி அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை. சாத்யாமிருத தீர்த்தத்தில் நீராடி உடல்-பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 9

साध्यामृतजले स्नाता मनुष्याः पापक र्मिणः । अनेकक्लेशघोराणि नरकाणि न यांति हि

சாத்யாமிருத நீரில் நீராடினால், பாவச் செயல்கள் செய்தவர்களும் பல துன்பங்கள் நிறைந்த கொடிய நரகங்களுக்கு செல்லார்.

Verse 10

साध्यामृतजले स्नानात्पुंसां या स्याद्गतिर्द्विजाः । न सा गतिर्भवेद्यज्ञैर्न वेदैः पुण्यकर्मभिः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே! சாத்யாமிருத நீரில் நீராடுவதால் மனிதர் அடையும் உயர்ந்த கதியை, யாகங்களாலும், வேதங்களாலும் (வெறும் ஓதல்/கற்றலாலும்), பிற புண்ணியச் செயல்களாலும் எட்ட முடியாது.

Verse 11

यावदस्थि मनुष्याणां साध्यामृतजले स्थितम् । तावद्वर्षाणि तिष्ठंति शिवलोके सुपूजिताः

மனிதரின் எலும்புச் சிதிலங்கள் எத்தனை காலம் சாத்யாமிருத நீரில் நிலைத்திருக்கின்றனவோ, அத்தனை ஆண்டுகள் அவர்கள் சிவலோகத்தில் மிகுந்த மரியாதையுடன் தங்குவர்.

Verse 12

अपहत्य तमस्तीव्रं यथा भात्युदये रविः । तथा साध्यामृतस्नायी भित्त्वा पापानि राजते

உதயத்தில் சூரியன் அடர்ந்த இருளை அகற்றி ஒளிர்வதுபோல், சாத்யாமிருதத்தில் நீராடுபவன் பாவங்களை உடைத்து பிரகாசமாக விளங்குவான்.

Verse 13

वांछितांल्लभते कामानत्र स्नातो नरः सदा । यत्र स्नात्वा महापुण्ये पुरा राजा पुरूरवाः । विप्रयोगं सहोर्वश्या जहौ तुंबुरुशापजम्

இங்கே நீராடும் மனிதன் எப்போதும் தன் விரும்பிய ஆசைகளைப் பெறுவான். இந்த மகாபுண்யத் தலத்தில் முற்காலத்தில் அரசன் புரூரவா நீராடி, தும்புருவின் சாபத்தால் ஏற்பட்ட ஊர்வசியின் பிரிவை நீக்கினான்.

Verse 14

ऋषय ऊचुः । कथं सूत महाभाग सहोर्वश्यामरस्त्रिया

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே மகாபாக்ய சுதரே! அந்த அரசன் புரூரவா, அந்த விண்ணுலகப் பெண் ஊர்வசியுடன் எவ்வாறு சேர்ந்தான்?

Verse 15

प्रथमं लब्धवान्योगं मर्त्यो राजा पुरूरवाः । विप्रयोगं सहोर्वश्या जहौ तुंबुरुशापजम्

மர்த்தியனாக இருந்தாலும் அரசன் புரூரவா முதலில் ஊர்வசியுடன் யோகம்/சேர்க்கையை அடைந்தான்; தும்புருவின் சாபத்தால் ஏற்பட்ட ஊர்வசி பிரிவையும் நீக்கினான்.

Verse 16

हेतुना केन राजानं शशाप तुंबुरुर्मुनिः । एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरान्मुनिपुंगव

எந்த காரணத்தால் முனி தும்புரு அரசனைச் சபித்தார்? ஹே முனிவரருள் சிறந்தவரே, இதனை எல்லாம் எங்களுக்கு விரிவாக உரையுங்கள்.

Verse 17

सूत उवाच । आसीत्पुरूरवानाम शक्रतुल्यपराक्रमः । राजराजसमो राजा पुरा ह्यमरपूजितः

சூதர் கூறினார்—முற்காலத்தில் புரூரவா என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவனது வீரியம் இந்திரனுக்கு ஒப்பானது. அவன் அரசர்களில் அரசனெனத் திகழ்ந்து, தேவர்களாலும் போற்றப்பட்டான்.

Verse 18

धर्मतः पालयामास मेदिनीं स नृपोत्तमः । ईजे च बहुभिर्यज्ञैर्ददौ दानानि सर्वदा

அந்த சிறந்த அரசன் தர்மப்படி பூமியைப் பாதுகாத்தான். பல யாகங்களைச் செய்து, எப்போதும் தானங்களை வழங்கினான்.

Verse 19

प्रशासति महीं सर्वां राज्ञि तस्मिन्महामतौ । मित्रावरुणशापेन भुवं प्रापोर्वशी द्विजाः

அந்த மகாமதி அரசன் முழு பூமியையும் ஆளும் வேளையில், ஓ இருபிறப்பினரே, மித்ரன்-வருணன் சாபத்தால் ஊர்வசி பூலோகத்திற்கு வந்தாள்.

Verse 20

सा चचारोर्वशी तत्र राज्ञस्तस्य पुरांतिके । कोकिलालापमधुरवीणयोपवने जगौ

அங்கே ஊர்வசி அந்த அரசனின் நகரத்தருகே உலாவினாள். தோட்டத்தில் குயில் குரல்போல் இனிய வீணையுடன் பாடினாள்.

Verse 21

स राजोपवने रंतुं कदाचिद्धृतकौतुकः । आरूढतुरगः प्रायाल्ललनाशतसंवृतः

ஒருமுறை மகிழ்ச்சிக்காக அரசன் அரசுத் தோட்டத்தில் விளையாடச் சென்றான்—குதிரைமேல் ஏறி, நூற்றுக்கணக்கான பெண்களால் சூழப்பட்டவனாய்.

Verse 22

तादृशीमुर्वशीं तत्र करसम्मितमध्यमाम् । उवाच चैनां राजासौ भार्या मम भवेति वै

அங்கே கை அளவுபோல் மெலிந்த இடையுடைய ஊர்வசியைக் கண்ட அரசன் அவளிடம்—“உண்மையாக நீ என் மனைவியாகு” என்று கூறினான்.

Verse 23

सापि कामातुरा तत्र राजानं प्रत्यभाषत । भवत्वेवं नरश्रेष्ठ समयं यदि मे भवान्

அவளும் காமவேகத்தால் அங்கே அரசனை நோக்கி உரைத்தாள்— “அப்படியே ஆகுக, ஓ நரசிறந்தவனே! நீ என் நியமத்தையும் நிபந்தனையையும் ஏற்றுக்கொண்டால்.”

Verse 24

करिष्यति तवाभ्याशे वत्स्यामि धृतकौतुका । करिष्ये समयं सुभ्रु तवाहमिति सोऽब्रवीत्

“ஆவலுடன் உன் அருகில் வாழ்ந்து, நியமத்தைப் பேணுவேன்,” என்று அவள் கூறினாள். அரசன் சொன்னான்— “ஓ அழகிய புருவத்தாளே! உன் நிபந்தனையை நான் காப்பேன்; இதுவே என் உறுதி.”

Verse 25

अथोर्वशी बभाषे तं पुरूरवसमुत्सुका । पुत्रभूतं मम यदि रक्षस्युरणकद्वयम्

பின்பு ஆவலுற்ற ஊர்வசி புரூரவனை நோக்கி உரைத்தாள்— “எனக்கு மகன்கள்போல் உள்ள அந்த இரண்டு ஆட்டுக்கடாக்களை நீ காப்பாற்றினால்…”

Verse 26

न नग्नो दृश्यसे राजन्कदापि यदि वै तथा । नोच्छिष्टं मम दद्याश्चेत्तदा वत्स्ये तवांतिके

“ஓ அரசனே! நீ எப்போதும் நிர்வாணமாகக் காணப்படக் கூடாது; எனக்கு உச்சிஷ்டம் (எஞ்சிய ஜூட்டு) தரக்கூடாது—அப்பொழுது நான் உன் அருகில் வாழ்வேன்.”

Verse 27

घृतमात्राशना चाहं भविष्यामि नृपोत्तम । एवमस्त्विति राजोक्तां तां निनाय निजं गृहम्

“மேலும், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! நான் நெய் மட்டும் உண்பேன்.” அரசன் “எவமஸ்து” என்று கூறி அவளைத் தன் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

Verse 28

अलकायां स भूपालस्तथा चैत्ररथे वने । रेमे सरस्वतीतीरे पद्मखण्डमनोरमे

அந்த பூபாலன் அலகாவிலும், அதுபோல சைத்ரரத வனத்திலும் விளையாடினான். சரஸ்வதீ கரையில் மனம்கவரும் பத்மகண்டத் தோட்டத்தில் மகிழ்ந்து ரமித்தான்।

Verse 29

एकषष्टिं स वर्षाणि रममाणस्तयानयत् । तेनोर्वशी प्रतिदिनं वर्धमानानुरागिणी

அரசன் அவளுடன் இன்பமாக ரமித்து அறுபத்தொன்று ஆண்டுகள் கழித்தான். அதனால் ஊர்வசியின் அன்பு நாள்தோறும் வளர்ந்தது।

Verse 30

स्पृहां न देवलोकेऽपि चकार तनुमध्यमा । नाभवद्रमणीयोऽसौ देवलोकस्तया विना

மெலிந்த இடையுடைய அவள் தேவலோகத்திற்கும் ஆசை கொள்ளவில்லை. அவன் இல்லாமல் அவளுக்கு தேவலோகமும் இனிமையாய் தோன்றவில்லை।

Verse 31

अतस्तामानयिष्यामि देवलोकमिति द्विजाः । विश्वावसुर्विचार्यैवं भूर्लोकमगमत्क्षणात्

“ஆகையால் அவளை தேவலோகத்திற்குக் கொண்டு வருவேன்” என்று, ஓ இருபிறப்பினரே, விச்வாவசு இவ்வாறு சிந்தித்து உடனே பூலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 32

उर्वश्याः समयं राज्ञा विश्वावसुरयं सह । विदित्वा सह गन्धर्वैः समवेतो निशांतरे

ஊர்வசியின் அரசனுடனான உடன்பாட்டை அறிந்து, இந்த விச்வாவசு கந்தர்வர்களுடன் இரவின் இறுதிப் பொழுதில் கூடினான்।

Verse 33

उर्वश्याः शयनाभ्याशाज्जग्राहोरणकं जवात् । आकाशे नीयमानस्य तस्य श्रुत्वोर्वशी पतिम्

உர்வசியின் படுக்கை அருகிலிருந்து ஒரு கந்தர்வன் விரைவாக ஆட்டுக்குட்டியைப் பறித்துச் சென்றான். அது ஆகாய வழியாக எடுத்துச் செல்லப்படும்போது அதன் குரலைக் கேட்டு உர்வசி தன் கணவன் புரூரவனின் குரலையும் கேட்டாள்.

Verse 34

अब्रवीन्मत्सुतः केन गृह्यते त्यज्यतामयम् । अनाथा शरणं यामि कं नरं गतचेतना

அவள் கூறினாள்—“என் மகனை யார் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? அவனை விடுங்கள்! நான் ஆதரவற்றவள்; அறிவு கலங்கியவள்; அடைக்கலமாக எந்த மனிதனை நாடுவேன்?”

Verse 35

पुरूरवाः समाकर्ण्य वाक्यं तस्या निशांतरे । मां न नग्नं निरीक्षेत देवीति न ययौ तदा

இரவு நடுவில் அவளின் சொற்களை கேட்ட புரூரவன் உடனே செல்லவில்லை; “தேவி என்னை நிர்வாணமாகக் காணக்கூடாது” என்று எண்ணினான்.

Verse 36

अथान्यमप्युरणकं गन्धर्वाः प्रतिगृह्य ते । ययुस्तस्योरणस्यापि शब्दं शुश्राव चोर्वशी

பின்னர் அந்த கந்தர்வர்கள் இன்னொரு ஆட்டையும் பிடித்துக் கொண்டு சென்றனர்; அந்த ஆட்டின் அழுகுரலையும் உர்வசி கேட்டாள்.

Verse 37

अनाथाया मम सुतो गृह्यते तस्करैरिति । चुक्रोश देवी परुषं कं यामि शरणं नरम्

“நான் ஆதரவற்றவள்—திருடர்கள் என் மகனை எடுத்துச் செல்கிறார்கள்!” என்று தேவி கடுமையாக அலறினாள்—“அடைக்கலமாக எந்த மனிதனை நாடுவேன்?”

Verse 38

अमर्षवशमापन्नः श्रुत्वा तद्वचनं नृपः । तिमिरेणावृतं सर्वमिति मत्त्वा स खङ्गधृक्

அவள் சொற்களை கேட்ட அரசன் கோபவசப்பட்டான். “எல்லாம் இருளால் மூடப்பட்டது” என்று எண்ணி, வாளை ஏந்தியவனாய் (முன்னே பாய) ஆயத்தமானான்।

Verse 39

दुष्टदुष्ट कुतो यासीत्यभ्यधावद्वचो वदन् । तावत्सौदामिनी दीप्ता गन्ध र्वैर्जनिता भृशम्

“தீயவனே, தீயவனே—எங்கே செல்கிறாய்?” என்று கத்திக்கொண்டே அவன் ஓடினான். அப்பொழுதே கந்தர்வர்களால் மிகுந்த வலிமையுடன் உண்டான ஒளிவீசும் மின்னல் தோன்றியது।

Verse 40

तत्प्रभामंडलैर्देवी राजानं विगतांबरम् । दृष्ट्वा निवृत्तसमया तत्क्षणादेव निर्ययौ

அந்த ஒளிவட்டங்களால் தேவி அரசனை ஆடையற்றவனாகக் கண்டாள். நியமிக்கப்பட்ட நேரம் (நிலை) குலைந்ததால், அவள் அக்கணமே அங்கிருந்து புறப்பட்டாள்।

Verse 41

त्यक्त्वा ह्युरणकौ तत्र गंधर्वा अपि निर्ययुः । राजा मेषौ समादाय हृष्टः स्वशयनांतिकम्

அங்கே அந்த இரண்டு செம்மறியாடுகளை விட்டுவிட்டு கந்தர்வர்களும் சென்றனர். அரசன் அவை இரண்டையும் எடுத்துக்கொண்டு மகிழ்ந்து தன் படுக்கையருகே திரும்பினான்।

Verse 42

आगतो नोर्वशीं तत्र ददर्शायतलोचनाम् । तां चापश्यन्विवस्त्रश्च बभ्रामोन्मत्तवद्भुवि

திரும்பி வந்தபோது நீண்ட அகன்ற கண்களையுடைய ஊர்வசியை அவன் அங்கே காணவில்லை. அவளைக் காணாது, தானும் ஆடையற்றவனாய், பூமியில் பித்தனென அலைந்தான்।

Verse 43

कुरुक्षेत्रं गतो राजा तटाके पद्मसंकुले । चतुर्भिरप्सरस्त्रीभिः क्रीडमाना ददर्श ताम्

குருக்ஷேத்திரம் சென்ற அரசன், தாமரைகள் நிறைந்த குளத்தில் நான்கு அப்சரா பெண்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அவளைக் கண்டான்।

Verse 44

हे जाये तिष्ठ मनसा घोरेति व्याहरन्मुहुः । एवं बहुप्रकारं वै स सूक्तं प्रालपन्नृपः

அரசன் மீண்டும் மீண்டும்—“ஏ ஜாயே, மனத்தில் உறுதியாக நிலைபெறு; அய்யோ, எவ்வளவு பயங்கரம்!” என்று பலவிதமாகப் புலம்பிக் கூறினான்।

Verse 45

अब्रवीदुर्वशी तं च क्रीडती साप्सरोगणैः । महाराजालमेतेन चेष्टितेन तवानघ

அப்சரா கூட்டத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஊர்வசி அவனிடம்—“மகாராஜா, பாவமற்றவனே, உன் இச்செயல் போதும்” என்று கூறினாள்।

Verse 46

त्वत्तो गर्भिण्यहं पूर्वमब्दांते भवतात्र वै । आगंतव्यं कुमारस्ते भविष्यत्यतिधार्मिकः

“உன்னால் நான் முன்பே கருவுற்றேன். ஆண்டின் முடிவில் நீ நிச்சயமாக இங்கே வர வேண்டும்; உன் மகன் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடன் பிறப்பான்.”

Verse 47

एकां विभावरीं राजंस्त्वया वत्स्यामि वै तदा । इत्युक्तो नृपतिर्हृष्टः स्वपुरीं प्राविशद्द्विजाः

“அரசே, அப்போது நான் உன்னுடன் ஒரு இரவு தங்குவேன்.” என்று கூறியதை கேட்ட அரசன் மகிழ்ந்து, ஓ த்விஜர்களே, தன் நகரில் நுழைந்தான்।

Verse 48

तासामप्सरसां सा तु कथयामास तं नृपम् । अयं स पुरुषश्रेष्ठो येनाहं कामरूपिणा

அப்போது அவள் அந்த அப்ஸரஸ்களிடம் அந்த அரசனைப் பற்றி கூறினாள்—“இவனே அந்தப் புருஷச்ரேஷ்டன்; அவனுக்காக நான் காமரூபிணியாகி ஈடுபட்டேன்.”

Verse 49

एतावंतं महाकालमनुरागवशातुरा । उषितास्मि सहानेन सख्यो नृपतिना चिरम्

“சகிகளே! அன்பின் வலியால் கலங்கியவளாய், இத்தனை நீண்ட மகாகாலம் நான் இந்த நண்பன் அரசனுடன் நீண்ட நாள் தங்கியிருந்தேன்.”

Verse 50

एवमुक्तास्ततः सख्यस्तामूचुः साधुसाध्विति । अनेन साकमास्यामः सर्वकालं वयं सखि

இவ்வாறு கேட்ட சகிகள் அவளிடம்—“சாது, சாது!” என்று கூறி, மேலும்—“சகியே, நாமும் அவனுடன் எப்போதும் இருப்போம்” என்றனர்.

Verse 51

इत्यूचुरुर्वशीं तत्र सखीमप्सरसस्तदा । अब्देऽथ पूर्णे राजापि तटाकांति कमाययौ

இவ்வாறு அங்கே அப்ஸரஸ்கள் தங்கள் தோழி ஊர்வசியிடம் கூறினர். பின்னர் ஆண்டு நிறைவுற்றபோது, ஏரிக்கரையை அடைய விரும்பி அரசனும் அங்கே வந்தான்.

Verse 52

आगतं नृपतिं दृष्ट्वा पुरूरवसमुर्वशी । कुमारमायुषं तस्मै ददौ संप्रीतमानसा

புரூரவஸ் அரசன் வந்ததைப் பார்த்த ஊர்வசியின் உள்ளம் பேரானந்தம் கொண்டது; அவள் அவனிடம் தன் மகன்—குமாரன் ஆயுஷை—ஒப்படைத்தாள்.

Verse 53

तेन साकं निशामेकामुषिता सानु रागिणी । पंचपुत्रप्रदं गर्भं तस्मादापाशु सोर्वशी

அவனுடன் ஒரு இரவு தங்கி, அன்பால் நிறைந்த ஊர்வசி அவனிடமிருந்து விரைவில் ஐந்து புதல்வரை அருளும் கருவைத் தரித்தாள்।

Verse 54

उवाच चैनं राजानमुर्वशी परमांगना । वरं दास्यंति गन्धर्वा मत्प्रीत्या तव भूपते

அப்போது பெண்களில் சிறந்த ஊர்வசி அந்த அரசனை நோக்கி— “அரசே, என்மேல் உள்ள அன்பினால் கந்தர்வர்கள் உமக்கு வரம் அளிப்பார்கள்” என்றாள்।

Verse 55

भवतां प्रार्थ्यतां तेभ्यो वरो राजर्षिसत्तम । इत्युक्तः स तया राजा प्राह गन्धर्वसत्तमान्

அவள்— “அரசரிஷிகளில் சிறந்தவரே, அவர்களிடம் வரம் வேண்டுங்கள்” என்று கூறினாள். அதைக் கேட்ட அரசன் கந்தர்வர்களில் முதன்மையோரிடம் வரம் வேண்டி உரைத்தான்।

Verse 56

अहं संपूर्णकोशश्च विजिताराति मंडलः । सलोकतां विनोर्वश्याः प्राप्तव्यं नान्यदस्ति मे

“என் கருவூலம் நிறைந்தது; பகைவர்களின் வட்டங்களை நான் வென்றேன். எனக்கு வேறு எதுவும் வேண்டாம்— ஊர்வசியின் அதே உலகை அடைவதே வேண்டும்.”

Verse 57

अतस्तया सहोर्वश्या कालं नेतुमहं वृणे । एवमुक्ते नृपेणाथ गन्धर्वास्तुष्ट मानसाः । अग्निस्थालीं प्रदायास्मै प्रोचुश्चैनं नृपं तदा

“ஆகையால் ஊர்வசியுடன் சேர்ந்து காலத்தை கழிக்க நான் விரும்புகிறேன்.” அரசன் இவ்வாறு கூறியதும் கந்தர்வர்கள் மனமகிழ்ந்து, அவனுக்கு அக்னிஸ்தாலியை அளித்து பின்னர் அரசனை அறிவுறுத்தினர்।

Verse 58

गन्धर्वा ऊचुः । अग्निं वेदानुसारी त्वं त्रिधा कृत्वा नृपोत्तम

கந்தர்வர்கள் கூறினர்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! வேதமுறையைப் பின்பற்றி இப்புனித அக்னியை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரி.

Verse 59

इष्ट्वा यज्ञेन चोर्वश्याः सालोक्यं याहि भूपते । इतीरितस्तैरादाय स्थालीमग्नेर्ययौ नृपः

ஓ பூபதே! யாகத்தால் ஊர்வசியை வழிபட்டு அவளுடைய சாலோக்யத்தை அடை. இவ்வாறு அவர்கள் கூற, அரசன் அக்னி-ஸ்தாலியை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டான்.

Verse 60

अहो बतातिमूढोहमिति मध्ये वनं नृपः । उर्वशी न मया लब्धा वह्निस्थाल्या तु किं फलम्

காட்டின் நடுவே அரசன் புலம்பினான்—“அய்யோ! நான் எவ்வளவு பெருமூடன்! ஊர்வசி எனக்குக் கிடைக்கவில்லை; அப்படியெனில் இந்த அக்னி-ஸ்தாலியால் என்ன பயன்?”

Verse 61

निधायैव वने स्थालीं स्वपुरं प्रययौ नृपः । अर्धरात्रे व्यतीतेऽसौ विनिद्रोऽचिंतयत्स्वयम्

காட்டில் ஸ்தாலியை வைத்துவிட்டு அரசன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான். அரை இரவு கடந்தபின் அவன் உறங்காமல் தன்னுள்ளே சிந்தித்தான்.

Verse 62

उर्वशीलोकसिद्ध्यर्थं मम गन्धर्वपुंगवैः । अग्निस्थाली संप्रदत्ता सा च त्यक्ता मया वने

ஊர்வசி-லோகத்தை அடைய கந்தர்வர்களில் சிறந்தோர் எனக்கு அக்னி-ஸ்தாலியை அளித்தனர்; ஆனால் நான் அதை காட்டில் கைவிட்டேன்.

Verse 63

आहरिष्ये पुनः स्थालीमित्युत्थाय ययौ वनम् । नाग्निस्थालीं ददर्शासौ वने तत्र पुरूरवाः

“அக்னி-ஸ்தாலியை மீண்டும் கொண்டு வருவேன்” என்று எண்ணி புரூரவா எழுந்து காட்டிற்குச் சென்றான். ஆனால் அந்த வனத்தில் புனித அக்னியின் ஸ்தாலி அவனுக்குக் காணப்படவில்லை.

Verse 64

शमीगर्भमथाश्वत्थमग्निस्थाने विलोक्य सः । व्यचिंतयन्मया स्थाली निक्षिप्तात्र वने पुरा

பின்னர் அக்னி வைக்கப்பட்ட இடத்தில், சமீயின் கருவிலிருந்து முளைத்த அஸ்வத்த மரத்தைப் பார்த்து அவன் சிந்தித்தான்—“முன்பு நானே இந்த வனத்தில் இங்கே ஸ்தாலியை வைத்தேன்.”

Verse 65

सा चाश्वत्थः शमीगर्भः समभूदधुना त्विह । तस्मादेनं समादाय वह्निरूपमहं पुरम्

“இப்போது அதே (அக்னி) இங்கே சமீயின் உள்ளே அஸ்வத்தமாக ஆனது. ஆகவே இந்த மரத்தைக் கொண்டு அக்னி-ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி நான் நகரத்திற்குத் திரும்புவேன்.”

Verse 66

गत्वा कृत्वारणीं सम्यक्तदुत्पन्नाग्निमादरात् । उपास्यामीति निश्चित्य स्वपुरं गतवान्नृपः

அங்கே சென்று அவன் முறையாக அரணிகளை அமைத்து, அவற்றிலிருந்து எழுந்த அக்னியை பக்தியுடன் ஏற்றினான். “இதனால் நான் உபாசனை செய்வேன்” என்று உறுதி செய்து அரசன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 67

रमणीयारणीं चक्रे स्वांगुलैः प्रमिता मसौ । निर्माणसमये राजा गायत्रीमजपद्द्विजाः

அவன் தன் விரல்களால் அளந்து அழகிய அரணியைச் செய்தான். உருவாக்கும் வேளையில், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அரசன் காயத்ரீ மந்திரத்தை ஜபித்தான்.

Verse 68

गायत्र्याः पठ्यमानाया यानि संत्यक्षराणि हि । तावदंगुलिमर्यादामकरोदरणीं नृपः

காயத்ரி பாராயணம் நடைபெறும்போது அதில் உள்ள எழுத்துகள் எத்தனைவோ, அவ்வளவு விரல்-அளவினால் அரசன் அரணியின் அளவை நிர்ணயித்தான்।

Verse 69

तत्र निर्मथनादग्नित्रयमुत्पाद्य भूपतिः । उर्वशीलोकसंप्राप्तिफलमुद्दिश्य कांक्षितम्

அங்கே அரணிகளை மத்தி அரசன் மூன்று புனித அக்னிகளை உண்டாக்கி, உர்வசி-லோகப் பிராப்தி எனும் விரும்பிய பலனை நாடினான்।

Verse 70

वेदानुसारी नृपतिर्जुहावाग्नित्रयं मुदा । तेनैव चाग्निविधिना बहून्यज्ञानथातनोत्

வேதநெறியைப் பின்பற்றி அரசன் மகிழ்ச்சியுடன் மூன்று அக்னிகளிலும் ஆஹுதி செய்தான்; அதே அக்னிவிதியால் பின்னர் பல யாகங்களை நிகழ்த்தினான்।

Verse 71

तेन गन्धर्वलोकांश्च संप्राप्य जगतीपतिः । सहोर्वश्या चिरं रेमे देवलोके द्विजोत्तमाः

அந்த புண்ணியத்தால் பூமியின் அதிபதி கந்தர்வ லோகங்களை அடைந்து, உர்வசியுடன் தேவலோகத்தில் நீண்ட காலம் இன்புற்றான், ஓ த்விஜோத்தமா।

Verse 72

अथ सर्वामरोपेतः कदाचिद्बलवृत्रहा । नृत्यं सुरांगनानां वै व्यलोकयत संसदि

பின்னர் ஒருசமயம், எல்லா தேவர்களாலும் சூழப்பட்ட வலிமைமிகு வ்ருத்ரஹா இந்திரன், சபையில் அப்சரஸ்களின் நடனத்தை நோக்கினான்।

Verse 73

पुरूरवा नृपोप्यायात्तदा देवेंद्रसंसदम् । द्रष्टुं सुरांगनानृत्यं मनोहारि दिवौकसाम्

அப்போது அரசன் புரூரவனும் தேவேந்திரனின் சபைக்கு வந்தான்; விண்ணுலக வாசிகளை மயக்கும் அப்சரஸ்களின் மனோகர நடனத்தைப் பார்க்க விரும்பினான்.

Verse 74

एकैकशस्ताः शक्रस्य ननृतुः पुरतोंऽगनाः । अथोर्वशी समागत्य ननर्त पुरतो हरेः

சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் அந்த அப்சரஸ்கள் ஒவ்வொருவராக நடனமாடினார்கள். பின்னர் ஊர்வசி வந்து ஹரியின் முன்னிலையில் நடனமாடினாள்.

Verse 75

नृत्ताभिनयसामर्थ्यगर्वयुक्ता तदोर्वशी । तं पुरूरवसं दृष्ट्वा जहासातिमनोहरा

அப்போது நடனமும் அபிநயமும் பற்றிய திறமையில் பெருமை கொண்ட மிக மனோகரமான ஊர்வசி, புரூரவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

Verse 76

जहास तत्र राजापि तां विलोक्य तदोर्वशीम् । हाससंकुपितस्तत्र नाट्याचार्योऽथ तुंबुरुः । शशाप तावुभौ कोपादुर्वशीं च नृपोत्तमम्

அங்கே அரசனும் ஊர்வசியைக் கண்டு சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பால் சினமுற்ற நாட்யாசாரியர் தும்புரு, கோபத்தால் ஊர்வசியையும் அரசர்களில் சிறந்தவனையும் இருவரையும் சபித்தார்.

Verse 77

तुंबुरुरुवाच । अनेकदेवसंपूर्णसभायामत्र यत्कृतम्

தும்புரு கூறினார்—“பல தேவர்களால் நிறைந்த இந்தச் சபையில் இங்கே செய்யப்பட்ட செயல்…”

Verse 78

युवाभ्यां हसितं नृत्तमध्ये निष्कारणं वृथा । तस्माज्झटिति राजेंद्र वियोगो युवयोः क्षणात्

நடனத்தின் நடுவே நீங்கள் இருவரும் காரணமின்றி வீணாகச் சிரித்தீர்கள். ஆகையால், அரசே, ஒரு கணத்தில் உங்களிருவருக்கும் திடீர் பிரிவு ஏற்படும்.

Verse 79

भूयादिति शशापैनं सर्वदैवतसंनिधौ । अथ शप्तो नृपस्तत्र नाट्याचार्येण दुःखितः

“அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி, எல்லாத் தேவர்களின் சன்னிதியில் அவனைச் சபித்தான். பின்னர் நாட்யாசாரியரின் சாபத்தால் அந்த அரசன் அங்கே துயருற்றான்.

Verse 80

जगाम शरणं तत्र पाहिपाहीति वज्रिणम् । उवाच दीनया वाचा पुरुहूतं पुरूरवाः

அங்கே அவன் வஜ்ரதாரியின் சரணடைந்து “காப்பாற்று, காப்பாற்று” என்று அழுதான். பின்னர் புரூரவா தாழ்மையான குரலில் புருஹூதன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினான்.

Verse 81

उर्वश्या सह सालोक्यसिद्ध्यर्थमहमिष्टवान् । अतस्तस्मा वियोगो मेऽसह्यः स्यात्पाकशासन

உர்வசியுடன் சாலோக்ய சித்திக்காக நான் வழிபாடு செய்தேன். ஆகவே, பாகசாசனனே, அவளின் பிரிவு எனக்கு தாங்கமுடியாததாகும்.

Verse 82

इत्युक्तवंतं तं प्राह सहस्राक्षः शचीपतिः । शापमोक्षं प्रवक्ष्यामि मा भैषीस्त्वं नृपोत्तम

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, சசீபதி சகஸ்ராக்ஷன் அவனிடம் சொன்னான்—“சாபவிமோசனத்தை நான் விளக்குகிறேன்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, அஞ்சாதே.”

Verse 83

दक्षिणांभोनिधौ पुण्ये गंधमादनपर्वते । साध्यामृतमिति ख्यातं तीर्थमस्ति महत्तरम्

புனிதமான தென் கடலில் கந்தமாதன மலைமேல் ‘சாத்யாம்ருதம்’ எனப் புகழ்பெற்ற மிகப் பெரிய தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 84

सेवितं सर्वदेवैश्च सिद्धचारणकिन्नरैः । सनकादि महायोगिमुनिवृंदनिषेवितम्

அத்தீர்த்தம் எல்லாத் தேவர்களாலும், சித்தர்–சாரணர்–கின்னரர்களாலும் சேவிக்கப்படுகிறது; சனக முதலிய மகாயோகி முனிவர்களின் கூட்டத்தாலும் வழிபடப்படுகிறது.

Verse 85

भुक्तिमुक्तिप्रदं पुंसां सर्वशापविमोक्षदम् । अस्ति तीर्थं भवांस्तत्र गच्छस्व त्वरया नृप

அரசே! அங்கே மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் அளித்து, எல்லாச் சாபங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கும் தீர்த்தம் உள்ளது; நீ விரைந்து அங்கே செல்.

Verse 86

सर्वेषाममृतं स्नानादत्र साध्यं यतस्ततः । साध्यामृतमिति ख्यातं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

இங்கே நீராடுவதால் அனைவருக்கும் அமிர்தம் போன்ற பயன் நிறைவேறுவதால், இது ‘சாத்யாம்ருதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 87

तत्र स्नानात्तवोर्वश्याः पुनर्योगो भविष्यति । मम लोके निवासश्च भविष्यति न संशयः

அங்கே நீராடினால் உனக்கு ஊர்வசியுடன் மீண்டும் சேர்க்கை உண்டாகும்; மேலும் என் லோகத்தில் உன் வாசமும் உண்டாகும்—சந்தேகமில்லை.

Verse 88

इति प्रतिसमादिष्टो नृपः संप्रीतमानसः । साध्यामृतं महातीर्थं समुद्दिश्य ययौ क्षणात्

இவ்வாறு பதிலாக அறிவுறுத்தப்பட்ட மகிழ்ச்சிநெஞ்சுடைய அரசன், சாத்யாம்ருதம் எனும் மகாதீர்த்தத்தை நோக்கி உடனே புறப்பட்டான்।

Verse 89

सस्नौ साध्यामृते तत्र महापातकनाशने । तत्र स्नानान्नृपो विप्राः सद्यः शापेन मोचितः

அங்கே மகாபாதகநாசகமான சாத்யாம்ருதத்தில் அவன் நீராடினான். ஓ பிராமணர்களே, அந்த நீராடலால் அரசன் உடனே சாபத்திலிருந்து விடுபட்டான்।

Verse 90

स्नानानंतरमेवासावुर्वश्या सह संगतः । तया सह विमानस्थः प्रययावमरावतीम्

நீராடிய உடனே அவன் ஊர்வசியுடன் மீண்டும் சேர்ந்தான்; அவளுடன் விமானத்தில் அமர்ந்து அமராவதிக்குச் சென்றான்।

Verse 91

रेमे पुनस्तया सार्धं देववद्देवमंदिरे । एवंप्रभावं तत्तीर्थं साध्यामृतमनुत्तमम्

மீண்டும் அவன் தேவர்களின் ஆலயத்தில் தேவர்போல் அவளுடன் இன்புற்றான். இவ்வளவு வல்லமை உடையது அந்த ஒப்பற்ற சாத்யாம்ருத தீர்த்தம்।

Verse 92

पुरूरवा सहोर्वश्या यत्र स्नानेन संगतः । अतोऽत्र तीर्थे यः स्नायान्महापातकनाशने

புரூரவன் நீராடலால் ஊர்வசியுடன் மீண்டும் சேர்ந்த இடம் இதுவே; ஆகவே இந்த மகாபாதகநாசக தீர்த்தத்தில் யார் நீராடுகிறாரோ…

Verse 93

वांछितांल्लभते कामान्यास्यति स्वर्गमुत्तमम् । निष्कामः स्नाति चेद्वि प्रा मोक्षमाप्नोति मानवः

இங்கு நீராடுவோர் தாம் விரும்பிய ஆசைகளைப் பெறுவர்; மேலும் உயர்ந்த சொர்க்கத்தை அடைவர். ஆனால், ஓ பிராமணர்களே, ஆசையின்றி நீராடினால் அந்த மனிதன் மோட்சத்தை அடைவான்.

Verse 94

इमं पवित्रं पापघ्नमध्यायं पठते तु यः । शृणुयाद्वा मनुष्योऽसौ वैकुंठे लभते स्थितिम्

இந்தப் புனிதமும் பாபநாசகமும் ஆன அத்தியாயத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ—அல்லது கேட்கிறாரோ—அவர் வைகுண்டத்தில் வாசம் பெறுவார்.

Verse 95

एवं वः कथितं विप्रा वैभवं पापनाशनम् । साध्यामृतस्य तीर्थस्य विस्तराच्छ्रद्धया मया

இவ்வாறு, ஓ பிராமணர்களே, சாத்யாம்ருத தீர்த்தத்தின் பாபநாசக மகிமையை நான் பக்தியுடன் விரிவாக உங்களுக்குக் கூறினேன்.

Verse 96

यत्पुरा सनकादिभ्यः प्रोक्तवांश्चतुराननः

இதையே பண்டைக் காலத்தில் நான்முகப் பிரம்மன் சனக முதலிய முனிவர்களுக்கு உபதேசித்தான்.