Adhyaya 40
அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் சூதர் முனிவர்களிடம், காயத்ரீ‑சரஸ்வதீ மரபுகளின் ஸ்ரவணம்‑கீர்த்தனம் முக்தி அளிப்பதும் பாபங்களை அழிப்பதும் என அறிவிக்கிறார். மகிழ்ச்சியுடன் காயத்ரீ‑சரஸ்வதீ தீர்த்தங்களில் நீராடுபவன் கர்ப்பவாசத் துயரை மீண்டும் அடையாமல், நிச்சயமாக மோட்சத்தைப் பெறுவான். முனிவர்கள், கந்தமாதன பர்வதத்தில் காயத்ரீ‑சரஸ்வதீ சன்னிதி ஏன்? என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் காரணக் கதையைச் சொல்கிறார்—பிரஜாபதி பிரம்மா தன் மகள் வாக் மீது மோகமடைந்து, அவள் மான் வடிவம் கொண்டு தப்பியோட, அவளைத் தொடர்ந்து செல்கிறார். தேவர்கள் இந்த நிஷித்தச் செயலைக் கண்டித்து, சிவன் வேடன் வடிவில் பிரம்மாவை அம்பால் குத்துகிறார்; அந்த உடலிலிருந்து மகாஜ்யோதி எழுந்து மிருகசீர்ஷ நக்ஷத்திரமாகிறது, சிவனின் தொடர்ச்சி விண்ணியல் குறியீடாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. பிரம்மாவின் வீழ்ச்சியால் துயருற்ற காயத்ரீ‑சரஸ்வதீ தங்கள் கணவரின் மீட்பிற்காக கந்தமாதனத்தில் கடும் தவம் செய்கிறார்கள்—உபவாசம், இంద్రிய நிக்ரகம், சிவத்யானம், பஞ்சாக்ஷர மந்திர ஜபம். நீராடுவதற்காக தங்கள் பெயர்களில் இரண்டு குண்டங்கள்/தீர்த்தங்களை உருவாக்கி, திரிசவன ஸ்நானம் செய்கிறார்கள். திருப்தியடைந்த சிவன் பார்வதியுடன் தேவர்களோடு தோன்றி வரம் அளித்து, பிரம்மாவின் தலைகளை இணைத்து அவரை மீண்டும் சதுர்முக ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவாக நிறுவுகிறார். பிரம்மா தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டு மீண்டும் நிஷித்தக் கர்மம் நிகழாதபடி காப்பு வேண்ட, சிவன் அலட்சியத்தைத் தவிர்க்க அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் சிவன் அந்த இரு குண்டங்களின் நித்திய தாரக மகிமையை அறிவிக்கிறார்—அங்கே ஸ்நானம் செய்தால் சுத்தி, மகாபாதக நாசம், சாந்தி, இஷ்டசித்தி கிடைக்கும்; வேதாத்யயனம் அல்லது நித்யகர்மம் இல்லாதவர்களுக்கும் சமமான பலன் உண்டு. இறுதியில் பலஸ்ருதி—பக்தியுடன் இந்த அத்தியாயத்தை கேட்டாலோ பாராயணம் செய்தாலோ, இரு தீர்த்த ஸ்நானப் பலன் கிடைக்கும்.
Shlokas
Verse 1
।श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि मुनयो लोकपावनम् । गायत्र्या च सरस्वत्या माहात्म्यं मुक्तिदं नृणाम्
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—முனிவர்களே! இப்போது உலகங்களைப் புனிதப்படுத்தும், மனிதர்க்கு முக்தி அளிக்கும் காயத்ரீயும் சரஸ்வதியும் ஆகியோரின் மஹாத்மியத்தை உரைப்பேன்.
Verse 2
शृण्वतां पठतां चैव महापातकनाशनम् । महापुण्यप्रदं पुंसा नरकक्लेशनाशनम्
இதைச் செவிமடுப்பவர்களுக்கும் இதைப் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கும் இது மகாபாதகங்களை அழிக்கும்; மனிதர்க்கு மகாபுண்ணியம் அளித்து நரகக் கிளேசங்களை நீக்கும்.
Verse 3
गायत्र्यां च सरस्वत्यां ये स्नांति मनुजा मुदा । न तेषां गर्भवासः स्यात्किं तु मुक्तिर्भवेद्ध्रुवम्
காயத்ரீ, சரஸ்வதீ (தீர்த்த)ங்களில் மகிழ்ச்சியுடன் நீராடும் மனிதர்க்கு மீண்டும் கர்ப்பவாசம் இல்லை; அவர்க்கு உறுதியாக முக்தி உண்டாகும்.
Verse 4
सरस्वत्याश्च गायत्र्या गन्धमादनपर्वते । ब्रह्मपत्न्योः सन्निधानात्तन्नाम्ना कथिते इमे
கந்தமாதனப் பர்வதத்தில் சரஸ்வதீ, காயத்ரீ—பிரம்மபத்னிகள்—அவர்களின் சன்னிதானத்தினால் இவை (தீர்த்த/இடங்கள்) அவர்களது பெயர்களாலேயே கூறப்படுகின்றன.
Verse 5
ऋषय ऊचुः । गायत्र्याश्च सरस्वत्या गन्धमादनपर्वते । किमर्थं संनिधानं वै सूताभूत्तद्वदस्व नः
ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதா! கந்தமாதனப் பர்வதத்தில் காயத்ரீ மற்றும் சரஸ்வதீ சன்னிதானம் எதற்காக ஏற்பட்டது? அதை எங்களுக்குச் சொல்லும்.
Verse 6
सूत उवाच । प्रजापतिः पुरा विप्राः स्वां वै दुहितरं मुदा । वाङ्नाम्नीं कामुको भूत्वा स्पृहयामास मोहनः
சூதர் கூறினார்—ஹே விப்ரர்களே! முற்காலத்தில் பிரஜாபதி மோகத்தால் காமவசப்பட்டு ‘வாக்’ எனப்படும் தன் மகளையே விரும்பினான்.
Verse 7
अथ प्रजापतेः पुत्री स्वस्मिन्वै तस्य कामिताम् । विलोक्य लज्जिता भूत्वा रोहिद्रूप दधार सा
அப்போது பிரஜாபதியின் மகள், தன்னிடமே அவன் ஆசை செல்கின்றதைப் பார்த்து வெட்கமுற்று, ரோஹிணி மானின் வடிவத்தை ஏற்றாள்।
Verse 8
ब्रह्मापि हरिणो भूत्वा तया रन्तुमनास्तदा । गच्छतीमनुयातिस्म हरिणीरूपधारिणीम्
அப்போது பிரம்மாவும் ஆண் மானாக மாறி, அவளுடன் விளையாட விரும்பி, மானின் வடிவம் கொண்ட அவள் செல்லச் செல்ல அவளைத் தொடர்ந்து சென்றான்।
Verse 9
तं दृष्ट्वा देवताः सर्वाः पुत्रीगमनसादरम् । करोत्यकार्यं ब्रह्मायं पुत्रीगमनलक्षणम्
அவனைத் தன் மகளின் பின்னே மிகுந்த ஆவலுடன் செல்லக் கண்ட எல்லாத் தேவர்களும்—‘இந்தப் பிரம்மா செய்யக் கூடாததைச் செய்கிறான்; இது தன் மகளையே பின்தொடர்வதற்கான அடையாளம்’ என்று கூறினர்।
Verse 10
इति निन्दंति तं विप्राः स्रष्टारं जगतां पतिम् । निषिद्धकृत्यनिरतं तं दृष्ट्वा परमेष्ठिनम्
இவ்வாறு, ஓ விப்ரர்களே, உலகங்களின் படைப்பாளியும் அதிபதியும் ஆன பரமேஷ்டி தடைசெய்யப்பட்ட செயலில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் அவனை நிந்தித்தனர்।
Verse 11
हरः पिनाकमादाय व्याधरूपधरः प्रभुः । आकर्णपूर्ण कृष्टेन पिनाकधनुषा शरम्
பிரபு ஹரன் பினாகத்தை எடுத்துக் கொண்டு வேடன் வடிவம் தாங்கி, பினாக வில்லைக் காதுவரை முழுமையாக இழுத்து அம்பை ஏற்றினான்।
Verse 12
संयोज्य वेधसं तेन विव्याध निशितेन सः । त्रिपुरांतक बाणेन विद्धोऽसौ न्यपतद्भुवि
அவன் வேதஸ் (பிரம்மா) என்பவரை குறிவைத்து கூரிய அம்பால் துளைத்தான். திரிபுராந்தக சிவனின் அம்பால் குத்தப்பட்ட அவன் பூமியில் விழுந்தான்.
Verse 13
तस्य देहादथोत्थाय महज्ज्योतिर्महाप्रभम् । आकाशे मृगशीर्षाख्यं नक्षत्रमभवत्तदा
அப்போது அவன் உடலிலிருந்து எழுந்த மிகப் பெரிய, பேரொளி கொண்ட ஜோதி வானில் ‘மிருகசீர்ஷ’ எனும் நட்சத்திரமாக ஆனது.
Verse 14
आर्द्रानक्षत्ररूपी सन्हरोऽप्यनुजगाम तम् । पीडयन्मृगशीर्षाख्यं नक्षत्रं ब्रह्मरूपिणम्
ஹரன் (சிவன்) கூட ஆர்த்ரா நட்சத்திர வடிவம் கொண்டு அவனைத் தொடர்ந்து சென்றான்; பிரம்ம ரூபமுடைய ‘மிருகசீர்ஷ’ நட்சத்திரத்தைத் துன்புறுத்தினான்.
Verse 15
अधुनापि मृगव्याधरूपेण त्रिपुरांतकः । अंबरे दृश्यते स्पष्टं मृगशीर्षांतिके द्विजाः
ஓ இருபிறப்பினரே! இன்றும் திரிபுராந்தகன் வேட்டைக்காரன் (மிருகவ்யாத) வடிவில் வானில் மிருகசீர்ஷத்திற்கு அருகில் தெளிவாகத் தோன்றுகிறான்.
Verse 16
एवं विनिहते तस्मिञ्च्छंभुना परमेष्ठिनि । अनंतरं तु गायत्रीसरस्वत्यौ शुचार्पिते
சம்பு (சிவன்) இவ்வாறு பரமேஷ்டி (பிரம்மா)யை வீழ்த்தியதும், உடனே காயத்ரியும் சரஸ்வதியும் துயரால் கலங்கினார்கள்.
Verse 17
भर्तृहीने मुनिश्रेष्ठा भर्तृजीवनकांक्षया । किं करिष्यावहे ह्यावामित्यन्योयं विचार्य तु
முனிவரே! கணவரை இழந்து, அவரின் உயிர் மீள வேண்டுமென ஏங்கிய அந்த இருவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்து— “இப்போது நாம் என்ன செய்வோம்?” என்றனர்.
Verse 18
स्वपतिप्राणसिद्ध्यर्थं गायत्री च सरस्वती । सर्वोत्कृष्टं शिवस्थानं गन्धमादनपर्वतम्
தம் கணவரின் உயிர் மீளச் செய்யும் சித்திக்காக காயத்ரியும் சரஸ்வதியும் சிவனின் மிகச் சிறந்த தாமமான கந்தமாதன மலைக்குச் செல்லத் தீர்மானித்தனர்.
Verse 19
सर्वाभीष्टप्रदं पुंसां तपः कर्तुं समुद्यते । जग्मतुर्नियमोपेतं तपः कर्तुं शिवं प्रति
மக்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் தவத்தைச் செய்ய அவர்கள் முனைந்தனர்; நியமக் கட்டுப்பாடுகளுடன் சிவனை நோக்கித் தவம் செய்ய இருவரும் புறப்பட்டனர்.
Verse 20
स्नानार्थमात्मनो विप्रा गायत्री च सरस्वती । तीर्थद्वयं स्वनाम्ना वै चक्रतुः पापनाशनम्
பிராமணர்களே! தங்களின் நீராடலுக்காக காயத்ரியும் சரஸ்வதியும் தம் பெயர்களால் இரண்டு தீர்த்தங்களை நிறுவினர்; அவை பாபநாசினிகள்.
Verse 21
तत्र त्रिषवणस्नानं प्रत्यहं चक्रतुर्मुदा । बहुकालमनाहारे कामक्रोधादिवर्जिते
அங்கே அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தினமும் திரிஷவண நீராடலைச் செய்தனர்; மேலும் நீண்ட காலம் உண்ணாவிரதமாக இருந்து, காமம்-கோபம் முதலியவற்றை விட்டு இருந்தனர்.
Verse 22
अत्युग्रनियमो पेते शिवध्यानपरायणे । पंचाक्षरमहामन्त्रजपैकनियते शुभे
அவள் மிகக் கடுமையான நியமத்தை ஏற்று, சிவத்யானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டாள். திருநாமப் பஞ்சாட்சர மகாமந்திர ஜபமே ஒரே சுபவிரதமாகக் கொண்டாள்।
Verse 23
स्वपतेर्जीवनार्थं वै गायत्री च सरस्वती । महादेवं समुद्दिश्य तप एवं प्रचक्रतुः
தம் ஆண்டவரின் உயிர்க்காக காயத்ரியும் சரஸ்வதியும் மகாதேவனை நோக்கி இவ்விதமாகத் தவம் செய்தனர்।
Verse 24
तयोरथ तपस्तुष्टो महादेवो महेश्वरः । सन्निधत्ते महामूर्तिस्तपसां फलदित्सया
அவர்களின் தவத்தால் மகிழ்ந்த மகாதேவ மகேஸ்வரன், தவத்தின் பலனை அருள விரும்பி தன் மகாமூர்த்தியுடன் முன்னிலையில் தோன்றினார்।
Verse 25
ततः सन्निहितं शंभुं पार्वतीरमणं शिवम् । गणेशकार्त्तिकेयाभ्यां पार्श्वयोः परिसेवितम
பின்னர் அவர்கள் முன்னிலையில் நின்ற சம்புவை—பார்வதியின் பிரியமான சிவனை—கண்டனர்; அவரின் இருபுறமும் கணேசனும் கார்த்திகேயனும் பணிவிடை செய்தனர்।
Verse 26
दृष्ट्वा संतुष्टचित्ते ते गायत्री च सरस्वती । स्तोत्रैस्तुष्टुवतुः स्तुत्यं महादेवं घृणा निधिम्
அவரைக் கண்டதும் காயத்ரியும் சரஸ்வதியும் மனம் மகிழ்ந்து நிறைந்தனர்; அவர்கள் ஸ்தோத்திரங்களால் ஸ்துதிக்குரிய, கருணைநிதியான மகாதேவனைப் போற்றினர்।
Verse 27
गायत्रीसरस्वत्यावूचतुः । नमो दुर्वारसंसारध्वांतध्वंसैकहेतवे । ज्वलज्ज्वालावलीभीमकालकूटविषादिने
காயத்ரியும் சரஸ்வதியும் கூறினார்கள்— துளைக்க முடியாத சம்சார இருளை அழிக்கும் ஒரே காரணமான உமக்கு நமஸ்காரம்; எரியும் ஜ்வாலைகளால் அச்சமூட்டும் காலகூட விஷத்தையும் அருந்துபவனே, உமக்கு வணக்கம்।
Verse 28
जगन्मोहन पंचास्त्रदेहनाथैकहेतवे । जगदंतकरक्रूर यमांतक नमोऽस्तु ते
உலகை மயக்கும் பஞ்சாஸ்திரம் தாங்கிய தேஹநாதனுக்கே ஒரே காரணமான உமக்கு வணக்கம்; ஹே யமாந்தகா, உலக முடிவைத் தரும் கொடிய யமனுக்கும் முடிவை அளிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 29
गंगातरंगसंपृक्तजटामण्डलधारिणे । नमस्तेस्तु विरूपाक्ष बाल शीतांशुधारिणे
கங்கை அலைகளோடு கலந்த ஜடாமண்டலத்தைத் தாங்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே விரூபாக்ஷா, இளநிலாவை அணிபவனே, உமக்கு வணக்கம்।
Verse 30
पिनाकभीमटंकारत्रासितत्रिपुरौकसे । नमस्ते विविधाकारजगत्स्रष्टृशिरश्छिदे
பினாகத்தின் அச்சமூட்டும் நாதத்தால் திரிபுர வாசிகளை நடுங்கச் செய்தவனே, உமக்கு வணக்கம்; பல வடிவங்களுடையவனே, உலகப் படைப்பாளனின் தலையைச் சிதைத்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 31
शांतामलकृपादृष्टिसंरक्षितमृ कण्डुज । नमस्ते गिरिजानाथ रक्षावां शरणागते
மிருகண்டு முனிவரின் புதல்வனை— அமைதியும் மாசற்ற கருணை நோக்காலும் காத்தருளிய ரட்சகனே— உமக்கு வணக்கம்; ஹே கிரிஜாநாதா, சரணடைந்த என்னை காத்தருள்வாயாக।
Verse 32
महादेव जगन्नाथ त्रिपुरांतक शंकर । वामदेव महादेव रक्षावां शरणागते
ஓ மகாதேவா, ஜகந்நாதா, திரிபுராந்தகா, சங்கரா, வாமதேவா! சரணடைந்த எங்களை, ஓ மகேஸ்வரா, காத்தருள்வாயாக.
Verse 33
इति ताभ्यां स्तुतः शम्भुर्देवदेवो महेश्वरः । अब्रवीत्प्रीतिसंयुक्तो गायत्रीं च सरस्वतीम्
அவ்விருவரின் ஸ்துதியால் மகிழ்ந்த தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் சம்பு, பேரானந்தத்துடன் காயத்ரீயையும் சரஸ்வதியையும் நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 34
महादेव उवाच । भोः सरस्वति गायत्रि प्रीतोऽस्मि युवयोरहम् । वरं वरयतं मत्तो यद्वा मनसि वर्तते
மகாதேவன் கூறினான்—ஓ சரஸ்வதீ, ஓ காயத்ரீ! உங்களிருவரிடமும் நான் மகிழ்ந்தேன். என்னிடமிருந்து வரம் வேண்டுங்கள்—உங்கள் மனத்தில் இருப்பதெதுவாயினும்.
Verse 35
इत्युक्ते ते तु गायत्रीसरस्वत्यौ हरेण वै । अब्रूतां पार्वतीकांतं महादेवं घृणानिधिम्
அவ்வாறு அவர் கூறியதும், காயத்ரீயும் சரஸ்வதியும் ஹரனிடம்—பார்வதீகாந்தனும் கருணாநிதியுமான மகாதேவனிடம்—இவ்வாறு விண்ணப்பித்தனர்.
Verse 36
गायत्रीसरस्वत्यावूचतुः । भगन्नावयोर्देव भर्त्तारं चतुराननम् । सप्राणं कुरु सर्वेश कृपया करुणाकर
காயத்ரீ, சரஸ்வதீ கூறினார்கள்—ஹே பகவான், ஹே தேவா! எங்கள் கணவர் நான்முகன் பிரம்மாவை மீண்டும் உயிருடன் ஆக்குவாயாக. ஹே சர்வேசா, அருள் செய், ஹே கருணாகரா!
Verse 37
त्वमावयोः पिता देव तवाप्यावां सुते उभे । रक्षावां पतिदानेन तस्मात्त्वं त्रिपुरांतक
ஓ தேவா! நீயே எங்கள் தந்தை; நாங்கள் இருவரும் உன் மகள்களே. ஆகவே ஓ திரிபுராந்தகா, எங்கள் கணவரை மீண்டும் அளித்து எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக.
Verse 38
स एवं प्रार्थितः शम्भुस्ताभ्यां ब्राह्मणपुंगवाः । एवमस्त्विति संप्रोच्य गायत्रीं च सरस्वतीम्
அவ்விருவரின் வேண்டுதலால் வேண்டப்பட்ட ஶம்பு—பிராமண விதிகளால் போற்றப்படும் சிறந்தவர்—காயத்ரி, சரஸ்வதியிடம்: “எவமஸ்து—அப்படியே ஆகுக” என்றார்.
Verse 39
तदेव वेधसः कायं शिरसा योक्तुमुत्सुकः । तत्रैव वेधसः कायं शिरोभिः सहसुव्रताः
வேதஸ் (பிரம்மா) அவரின் அதே உடலைத் தலை உடன் இணைக்க ஆவலுற்று, ஓ நல்விரதமுடையோரே, அங்கேயே வேதஸின் உடலைப் பல தலைகளுடன் சேர்த்தருளினார்.
Verse 40
भूतैरानाययामास नंदिभृंगिमुखैस्तदा । शिरांसि तान्यनेकानि कायेन सह शंकरः
அப்போது சங்கரன் நந்தி, ப்ருங்கி முதலிய தன் பூதர்களால், உடலுடன் சேர்த்து அந்தப் பல தலைகளையும் கொண்டு வரச் செய்தார்.
Verse 41
क्षणात्संधारयामास वाणीगायत्रिसंनिधौ । संधितोऽथ हरेणासौ चतुर्वक्त्रो जगत्पतिः
ஒரு கணத்தில், வாணி (சரஸ்வதி) மற்றும் காயத்ரியின் முன்னிலையில் அவர் அவற்றைச் சேர்த்தார். பின்னர் ஹரனால் இணைக்கப்பட்ட அந்த நான்முக உலகாதிபதி (பிரம்மா) மீண்டும் நிலைபெற்றார்.
Verse 42
उत्तस्थौ तत्क्षणादेव सुप्तोत्थित इव द्विजाः । ततः प्रजापतिर्दृष्ट्वा शंकरं शशिभूषणम् । तुष्टाव वाग्भिरग्र्याभिर्भार्याभ्यां च समन्वितः
அந்தக் கணமே உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தவனைப் போல இருபிறப்பாளனான பிரம்மா எழுந்தார். பின்னர் சந்திரபூஷணனான சங்கரனைப் பார்த்துப் பிரஜாபதி, தன் இரு துணைவியருடன், உயர்ந்த சொற்களால் அவரைத் துதித்தார்.
Verse 43
ब्रह्मोवाच । नमस्ते देवदेवेश करुणाकर शंकर
பிரம்மா கூறினார்— தேவர்களின் தேவேசனே, கருணாகர சங்கரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 44
पाहि मां करुणासिंधो निषिद्धाचरणात्प्रभो । मम त्वत्कृपया शंभो निषिद्धाचरणे क्वचित्
கருணாசிந்துவான प्रभுவே! தடைசெய்யப்பட்ட நடத்தையிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றும். சம்போ! உமது அருளால் நான் எந்நேரமும் நிஷித்தக் கர்மத்தில் விழாதிருப்பேனாக.
Verse 45
मा प्रवृत्तिर्भवेद्भूयो रक्ष मां त्वं तथा सदा । तथैवास्त्विति संप्राह ब्रह्माणं गिरिजापतिः
“இத்தகைய போக்கு மீண்டும் எழாதிருக்கட்டும்; அதுபோல நீர் எப்போதும் என்னைக் காக்க வேண்டும்” என்று பிரம்மா கூறினார். கிரிஜாபதி பதிலளித்தார்— “ததாஸ்து.”
Verse 46
इतः परं प्रमादं त्वं मा कुरुष्व विधे पुनः । उत्पथं प्रतिपन्नानां पुंसां शास्तास्मि सर्वदा
“இனிமேல், விதாதாவே, மீண்டும் அலட்சியம் செய்யாதே. தவறான பாதையில் சென்ற மனிதர்களுக்கு நான் எப்போதும் தண்டிப்பவனும் வழிகாட்டியும் ஆவேன்.”
Verse 47
एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रं महादेवो द्विजोत्तमाः । सरस्वतीं च गायत्रीं प्रोवाच प्रीणयन्गिरा
இவ்வாறு நான்முகப் பிரம்மனை உரைத்த பின், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, மகாதேவன் இனிய சொற்களால் மகிழ்வித்து சரஸ்வதியையும் காயத்ரியையும் நோக்கி உரைத்தான்।
Verse 48
महादेव उवाच । युवयोर्मत्प्रसादेन हे गायत्रि सरस्वति । अयं भर्ता समायातः सप्राणश्चतुराननः
மகாதேவன் கூறினான்—ஓ காயத்ரி, ஓ சரஸ்வதி! என் அருளால் உங்கள் கணவர் அந்த நான்முகன் உயிருடன் இங்கு மீண்டு வந்தான்।
Verse 49
सहानेन ब्रह्मलोकं यातं मा भूद्विलंबता । युवयोः संनिधानेन सदा कुंडद्वयेऽत्र वै
இவனுடன் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்லுங்கள்—தாமதம் வேண்டாம். மேலும் உங்கள் சன்னிதியால் இங்கு உள்ள இந்த இரு குண்டங்களிலும் எப்போதும் தங்கியிருங்கள்।
Verse 50
भविष्यति नृणां मुक्तिः स्नानात्सायुज्यरूपिणी । युष्मन्नाम्ना च गायत्रीसर स्वत्याविति द्वयम्
இங்கு நீராடுவதால் மனிதருக்கு சாயுஜ்ய-சொரூபமான முக்தி உண்டாகும். மேலும் இந்த இரண்டும் உங்கள் பெயர்களால் ‘காயத்ரி’ ‘சரஸ்வதி’ என அழைக்கப்படும்।
Verse 51
इदं तीर्थं सर्वलोके ख्यातिं यास्यति शाश्वतीम् । सर्वेषामपि तीर्थानामिदं तीर्थद्वयं सदा
இந்த தீர்த்தம் எல்லா உலகங்களிலும் நிலையான புகழை அடையும். மேலும் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் இந்த இரு தீர்த்தங்களும் எப்போதும் மேன்மையாக நிலைக்கும்।
Verse 52
शुद्धिप्रदं तथा भूयान्महापातकनाशनम् । महाशांतिकरं पुंसां सर्वाभीष्टप्रदायकम्
இந்தத் தீர்த்தம் முழுமையான தூய்மையை அருளி, மகாபாதகங்களை அழிக்கிறது. மனிதர்க்கு மஹாசாந்தியைத் தந்து, எல்லா அபீஷ்டங்களையும் நிறைவேற்றுகிறது॥
Verse 53
मम प्रसादजननं विष्णुप्रीतिकरं तथा । एतत्तीर्थद्वयसमं न भूतं न भविष्यति
இது என் அருளை உண்டாக்கி, விஷ்ணுவையும் மகிழ்விக்கிறது. இத்தீர்த்த இரட்டைக்கு ஒப்பானது முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது॥
Verse 54
अत्र स्नानाद्धि सर्वेषां सर्वाभीष्टं भविष्यति । इदं कुंडद्वयं लोके भवतीभ्यां कृतं महत्
உண்மையாகவே இங்கு நீராடினால் அனைவருக்கும் எல்லா அபீஷ்டங்களும் கிடைக்கும். உலகில் உள்ள இந்த மஹத்தான குண்ட இரட்டையை நீங்கள் இரு தேவியரும் நிறுவினீர்॥
Verse 55
युष्मन्नाम्ना प्रसिद्धं च भविष्यति विमुक्तिदम् । गायत्र्युपास्तिरहिता वेदाभ्यासविवर्जिताः
இது உங்கள் நாமங்களால் புகழ்பெற்று, முக்தியை அருள்வதாகும். காயத்ரீ உபாசனை இல்லாதவரும், வேதப் பயிற்சி அற்றவரும்—
Verse 56
औपासनविहीनाश्च पंचयज्ञविवर्जिताः । युष्मत्कुंडद्वये स्नानात्तत्त त्फलमवाप्नुयुः
ஔபாசன (இல்லற அக்னி நித்தியகர்மம்) இன்றியும், பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களை விட்டு விட்டவரும்—உங்கள் குண்ட இரட்டையில் நீராடுவதால் அந்தந்த கர்மங்களின் பலனை அடைவர்॥
Verse 57
अन्ये च ये पातकिनो नित्यानुष्ठानवर्जिताः । स्नात्वा कुंडद्वये तत्र शुद्धाः स्युर्द्विजसत्तमाः
நித்திய அனுஷ்டானங்களை விட்டு விட்ட பிற பாவிகளும் அங்கே அந்த இரு குண்டங்களில் நீராடினால், ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, தூய்மையடைவார்கள்.
Verse 58
सरस्वतीं च गाय त्रीमेवमुक्त्वा महेश्वरः । क्षणादंतरधात्तत्र सर्वेषामेव पश्यताम्
இவ்வாறு சரஸ்வதியையும் காயத்ரியையும் உரைத்த பின், மகேஸ்வரன் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, கணநேரத்தில் அங்கே மறைந்தார்.
Verse 59
पतिं लब्ध्वाऽथ गायत्रीसरस्वत्यौ मुदान्विते । तेन साकं ब्रह्मलोकं जग्म तुर्द्विजसत्तमाः
பதியைப் பெற்ற மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த காயத்ரியும் சரஸ்வதியும், அவருடன் சேர்ந்து, ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர்.
Verse 60
श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितं विप्रा गंधमादनपर्वते । संनिधानं सरस्वत्या गायत्र्याश्च सहेतुकम्
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! கந்தமாதன பர்வதத்தில் சரஸ்வதியும் காயத்ரியும் தங்கியிருக்கும் திருச்சன்னிதியின் காரணத்துடன் கூடிய வரலாற்றை இவ்வாறு உங்களுக்குச் சொன்னேன்.
Verse 61
यः शृणोतीममध्यायं पठते वा सभक्तिकम् । एतत्तीर्थद्वयस्नानफलमाप्नोत्यसंशयः
இந்த அதிகாரத்தை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பக்தியுடன் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் ஐயமின்றி இந்த இரு தீர்த்தங்களில் நீராடிய புண்ணியத்தை அடைவார்.