Adhyaya 5

Verse 1

श्रीसूत उवाच । प्रस्तुत्य चक्रतीर्थं तु पुण्यं पापविनाशनम् । पुनरप्यद्भुतं किञ्चित्प्रब्रवीमि मुनीश्वराः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—மிகப் புனிதமும் பாபநாசகமும் ஆன சக்ரதீர்த்தத்தை எடுத்துரைத்த பின், முனீஸ்வரர்களே, நான் மீண்டும் ஒரு அதிசயமான செய்தியைச் சொல்கிறேன்.

Verse 2

विधूमनामा हि वसुर्देवस्त्री चाप्यलंबुषा । ब्रह्मशापान्महाघोरात्पुरा प्राप्तौ मनुष्यताम्

விதூமன் என்னும் வசு தேவனும், அவனுடைய தெய்வப் பத்னி அலம்புஷாவும்—பிரம்மாவின் மிகக் கொடிய சாபத்தால்—முன்னொரு காலத்தில் மனித நிலையடைந்தனர்.

Verse 3

चक्रतीर्थे महापुण्ये स्नात्वा शापाद्विमोचितौ । ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाप्राज्ञ पुराणार्थविशारद

மிகப் புண்ணியமான சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி அவர்கள் இருவரும் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டனர். ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்ரா, மஹாப்ராஜ்ஞா, புராணார்த்த விசாரதா!

Verse 4

प्राज्ञत्वाद्व्यासशिष्य त्वादज्ञातं ते न किंचन । ब्रह्मा केनापराधेन सहालंबुसया वसुम्

நீங்கள் ஞானமிக்கவர்; வியாசரின் சீடர்; ஆகவே உமக்கு எதுவும் அறியாததில்லை. எந்த அபராதத்தால் பிரம்மா அலம்புஷாவுடன் அந்த வசுவைச் சபித்தார்?

Verse 5

पुरा विधूमनामानं शप्तवांश्चतुराननः । ब्रह्मशापेन घोरेण कयोस्तौ पुत्रतां गतौ

முன்னொரு காலத்தில் நான்முகப் பிரம்மா விதூமன் என்னும் வசுவைச் சபித்தார். பிரம்மாவின் அந்தக் கொடிய சாபத்தால் அவர்கள் இருவரும் புத்ரநிலையை அடைந்தனர்.

Verse 6

शापस्यान्तः कथमभूद्ब्रह्मणा शप्तयोस्तयोः । एतन्नः श्रद्दधानानां विस्तराद्वक्तुमर्हसि

பிரம்மனால் சபிக்கப்பட்ட அந்த இருவரின் சாபம் எவ்வாறு முடிவுற்றது? நாங்கள் நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறோம்—இதனை விரிவாக அருளிச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 7

श्रीसूत उवाच । पुरा हि भगवान्ब्रह्मा स्वयम्भूश्चतुराननः । सावित्र्या च सरस्वत्या पार्श्वयोः प्रविराजितः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—பண்டைக் காலத்தில் சுயம்பூவாகிய நான்முகப் படைப்பாளன் பகவான் பிரம்மா, தம் இருபுறங்களிலும் விளங்கிய சாவித்ரி மற்றும் சரஸ்வதியுடன் பேரொளியாய் பிரகாசித்தார்।

Verse 8

सनातनेन मुनिना सनकेन च धीमता । सनत्कुमारनाम्ना च नारदेन महात्मना

அவரைச் சூழ்ந்து சனாதன முனி, ஞானமிகு சனகர், சனத்குமாரர் எனப் புகழ்பெற்றவர், மேலும் மகாத்மா நாரதர் ஆகியோர் பணிவுடன் இருந்தனர்।

Verse 9

सनन्दनादिभिश्चान्यैः सेव्यमानो मुनीश्वरैः । सुपर्ववृन्दजुष्टेन स्तूयमानो बिडौजसा

சனந்தனர் முதலிய பிற முனிவராதிபதிகளால் பணிவுடன் சேவிக்கப்பட்டு, உயர்ந்த தெய்வக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, அவர் வல்லமைமிக்க தேவர்களால் இடையறாது போற்றப்பட்டார்।

Verse 10

आदित्यादि ग्रहैश्चैव स्तूयमानपदांबुजः । सिद्धैः साध्यैर्मरुद्भिश्च किंनरैश्च समावृतः

ஆதித்யன் முதலிய கிரகத் தெய்வங்களாலும் போற்றப்பட்ட அவரது திருவடித் தாமரைகள்; சித்தர்கள், சாத்யர்கள், மருதர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டிருந்தன।

Verse 11

गणैः किंपुरुषाणां च वसुभिश्चाष्टभिर्वृतः । उर्वशीप्रमुखानां च स्वर्वेश्यानां मनोरमम्

அவர் கிம்புருஷர்களின் கூட்டங்களாலும் எட்டு வசுக்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தார்; மேலும் ஊர்வசி தலைமையிலான விண்ணுலக அப்சரஸ்களின் மனம்கவரும் இருப்பும் அந்தச் சபையை அலங்கரித்தது।

Verse 12

नृत्यं वादित्रसहितं वीक्ष्यमाणो मुहुर्मुहुः । गोष्ठीं चक्रे सभामध्ये सत्यलोके कदाचन

இசைக்கருவிகளுடன் கூடிய நடனத்தை அவர் மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினார்; ஒருமுறை சத்தியலோகத்தின் சபை நடுவில் உரையாடல்-கோஷ்டியை அமைத்தார்.

Verse 13

मेघगर्जितगम्भीरो जनानां नंदयन्मुहुः । वीणावेणुमृदंगानां ध्वनिस्तत्र व्यसर्पत

மேகமுழக்கம்போல் ஆழமாய், மக்களை மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்வித்தவாறு, வீணை, வேணு, மிருதங்கத்தின் ஒலி அங்கே எங்கும் பரவியது.

Verse 14

गंगातरंगमालानां शीकरस्पर्शशीतलः । पवमानः सुखस्पर्शो मन्दं मन्दं ववौ तदा

அப்போது கங்கையின் அலைமாலையின் தெளிவுச் சிதறலின் தொடுதலால் குளிர்ந்த, உடலுக்கு இன்பம் தரும் மெல்லிய தென்றல் மெதுவாக வீசியது.

Verse 15

पर्यायेण तदा सर्वा ननृतुर्देवयोषितः । नृत्यश्रमेण खिन्नासु वेश्यास्वन्यासु सादरम्

அப்போது எல்லா தேவமங்கையரும் மாறிமாறி நடனமாடினர்; நடனச் சோர்வால் சிலர் களைத்தபோது, மற்றவர்கள் வेश्यையரைப் போல் திறமையுடன் மரியாதையாய் முன்னே வந்தனர்.

Verse 16

अलंबुसा देवनारी रूपयौ वनशालिनी । मदयन्ती जनान्सर्वान्सभामध्ये ननर्त वै

அப்போது இளமை அழகால் ஒளிரும் தேவநங்கை அலம்புசா சபை நடுவில் உண்மையாய் நடனமாடி, அங்கிருந்த அனைவரையும் மயக்கி மகிழ்வித்தாள்.

Verse 17

तस्मिन्नवसरे तस्या नृत्यंत्याः संसदि द्विजाः । वस्त्रमाभ्यंतरं वायुर्लीलया समुदक्षिपत्

அந்த வேளையில், ஓ இருபிறப்பினரே, சபையில் நடனம் ஆடிக் கொண்டிருந்த அவளின் உள்ளாடையை காற்று விளையாட்டாகத் தூக்கி எறிந்தது।

Verse 19

तत्क्षिप्ते वसने स्पष्टमूरुमूलमदृश्यत । तथाभूतां तु तां दृष्ट्वा सर्वे ब्रह्मादयो ह्रिया

அவ்வாறு ஆடை அகன்றபோது அவளின் தொடைகளின் மூலப்பகுதி தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவளை அந்நிலையில் கண்ட பிரம்மா முதலியோர் அனைவரும் வெட்கத்தால் தாழ்ந்தனர்।

Verse 20

तामेव ब्रह्मभवने दृष्ट्वानिलहृतांशुकाम् । हर्षसंफुल्लनयनो हृष्टरोमा ततोऽभवत्

பிரம்மனின் மாளிகையில் காற்றால் ஆடை பறிக்கப்பட்ட அவளைக் கண்டதும் அவன் பேரானந்தத்தில் திளைத்தான்; கண்கள் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தன, உடலில் மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்தது।

Verse 21

अलंबुसायां तस्यां तु जातकामं विलोक्य तम् । वसुं विधूमनामानं शशाप चतुराननः

ஆனால் அந்த அலம்புசாவை நோக்கி அவனுள் காமம் எழுந்ததை கண்ட நான்முகப் பெருமான் ‘விதூம’ எனும் வசுவை சபித்தார்।

Verse 22

यस्मात्त्वमीदृशं कार्यं विधूम कृतवानसि । तस्माद्धि मर्त्यलोके त्वं मानुषत्वमवाप्स्यसि

‘விதூமா, நீ இத்தகைய ஒழுங்கற்ற செயலைச் செய்ததால், மর্ত்யலோகத்தில் நீ நிச்சயமாக மனிதப் பிறவியை அடைவாய்.’

Verse 23

इयं च देवयोषित्ते तत्र भार्या भविष्यति । एवं स ब्रह्मणा शप्तो विधूमः खिन्नमानसः

“மேலும் இந்த தெய்வமங்கை அங்கே உனது மனைவியாக இருப்பாள்.” இவ்வாறு பிரம்மாவின் சாபத்தால் விதூமன் உள்ளம் தளர்ந்து துயருற்றான்.

Verse 24

प्रसादयामास वसुर्ब्रह्माणं प्रणिपत्य तु । विधूम उवाच । अस्य शापस्य घोरस्य भगवन्भक्तवत्सल

வசு வணங்கி பிரம்மாவை அருளச் செய்தான். விதூமன் கூறினான்— “பகவனே, பக்தவத்ஸலனே! இந்தக் கொடிய சாபம் குறித்து…”

Verse 25

नाहमर्होऽस्मि देवेश रक्ष मां करुणानिधे । एवं प्रसादितस्तेन भारतीपतिरव्ययः

“நான் தகுதியற்றவன், தேவேசனே! கருணாநிதியே, என்னைக் காக்கும்.” அவன் வேண்டுதலால் அழிவற்ற பாரதீபதி (பிரம்மா) அருள்புரிந்தார்.

Verse 26

कृपया परया युक्तो विधूमं प्राह सांत्वयन् । ब्रह्मोवाच । त्वयि शापोऽप्ययं दत्तो न चासत्यं ब्रवीम्यहम्

உயர்ந்த கருணையுடன் பிரம்மா விதூமனை ஆறுதல் கூறி சொன்னார்— “உன்மேல் இச்சாபம் விதிக்கப்பட்டது; நான் பொய் உரைப்பதில்லை.”

Verse 27

ततोऽवधिं कल्पयामि शापस्यास्य तवाधुना । मर्त्यभावं समापन्नः सहालंबुसयाऽनया

“ஆகையால் இப்போது உன் இச்சாபத்திற்கு நான் எல்லை நிர்ணயிக்கிறேன்— இந்த அலம்புசையுடன் நீ மனிதநிலையை அடைந்து…”

Verse 28

तत्र भूत्वा महाराजः शासयित्वा चिरं महीम् । पुत्रमप्रतिमं त्वस्यां जनयित्वा महीपतिम्

அங்கே அவர் மகாராஜனாகி, நீண்ட காலம் பூமியை ஆட்சி செய்து, அவளிடத்தில் ஒப்பற்ற ஒரு புதல்வனைப் பெறுவார்—நாட்டின் அரசனாகத் தகுதியானவன்।

Verse 29

अभिषिच्य च राज्ये तं राज्यरक्षाविचक्षणम् । एतच्छापस्य शांत्यर्थं दक्षिणस्योदधेस्तटे । फुल्लग्रामसमीपस्थे चक्रतीर्थे महत्तरे

அரசைக் காக்கத் திறமைமிக்க அந்தப் புதல்வனை அரசில் அபிஷேகம் செய்து, இச் சாபத்தின் சாந்திக்காக தென் கடலின் கரையில், புல்லகிராமத்திற்கு அருகிலுள்ள மகத்தான சக்கரதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 30

अनया भार्यया सार्द्धं यदा स्नानं करिष्यसि । तदा त्वं मानुषं भावं जीर्णत्वचमिवोरगः

இந்த மனைவியுடன் சேர்ந்து நீ புனித நீராடல் செய்யும் போது, நீ மனித நிலையைக் பெறுவாய்—பாம்பு பழைய தோலை கழற்றுவது போல।

Verse 31

विसृज्य भार्यया सार्द्धं स्वं लोकं प्रतिपत्स्यसे । चक्रतीर्थे विना स्नानं न नश्येच्छाप ईदृशः

மனைவியுடன் (இவ்விதியை) நிறைவேற்றி நீ உன் சொந்த லோகத்தை மீண்டும் அடைவாய்; சக்கரதீர்த்தத்தில் நீராடாமல் இத்தகைய சாபம் அழியாது।

Verse 32

इति ब्रह्मवचः श्रुत्वा विधूमो नातिहृष्टवान् । स्ववेश्म प्राविशत्तूर्णमामंत्र्य चतुराननम्

பிரம்மாவின் இவ்வாக்கியங்களை கேட்ட விதூமன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடையவில்லை; நான்முகப் பெருமானிடம் விடைபெற்று, விரைவாகத் தன் இல்லத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 33

चिंतयामास तत्रासौ मर्त्यतां यास्यतो मम । को वा पिता भवेद्भूमौ का वा माता भविष्यति

அப்போது அவன் மனத்தில் சிந்தித்தான்— “நான் மானுட நிலையினுள் புகவிருக்கையில், பூமியில் எனக்குத் தந்தை யார்? தாய் யார் ஆவாள்?”

Verse 34

बहुधेत्थं समालोच्य विधूमो निश्चिकाय सः । कौशांबीनगरे राजा शतानीक इति श्रुतः

இவ்வாறு பலவிதமாக ஆலோசித்து விதூமன் தீர்மானித்தான்— கௌசாம்பி நகரில் ‘சதானீகன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் உள்ளான்।

Verse 35

अस्ति वीरो महाभागो भार्या चापि पतिव्रता । तस्य विष्णुमतीनाम विष्णोः श्रीरिव वल्लभा

அவன் வீரனும் பெரும்பாக்கியவானும்; அவன் மனைவியும் பதி-விரதையாள். அவள் பெயர் விஷ்ணுமதி— விஷ்ணுவுக்கு ஸ்ரீ எவ்வளவு பிரியமோ, அவனுக்கு அவள் அவ்வளவு பிரியமானவள்।

Verse 36

तमेव पितरं कृत्वा मातरं च विधाय ताम् । संभविष्यामि भूलोके स्वकर्मपरिपाकतः

அவனையே தந்தையாகக் கொண்டு, அவளையே தாயாக நியமித்து, என் கர்மத்தின் பரிபாகத்தால் நான் இப்பூலோகத்தில் பிறப்பேன்।

Verse 37

ततः स माल्यवन्तं च पुष्पदंतं बलोत्कटम् । त्रीनाहूयात्मनो भृत्यान्वृत्तमेतन्न्यवे दयत्

பின்னர் அவன் தன் மூன்று பணியாளர்களை அழைத்தான்— மால்யவான் மற்றும் வலிமையில் அச்சமூட்டும் புஷ்பதந்தன் உட்பட— நடந்ததனை முழுவதும் அவர்களுக்கு அறிவித்தான்।

Verse 38

भृत्याः शृणुत भद्रं वो ब्रह्मशापान्महाभयात् । जनिष्यामि शतानीकाद्विष्णुमत्यामहं सुतः

ஓ பணியாளர்களே, கேளுங்கள்—உங்களுக்கு நலம் உண்டாகுக. பிராமண சாபத்தின் பேரச்சத்தால் நான் அரசன் சதானீகனிடமிருந்து விஷ்ணுமதியின் கர்ப்பத்தில் மகனாகப் பிறப்பேன்.

Verse 39

इति श्रुत्वा वचो भृत्यास्तस्या प्राणा बहिश्चराः । वाष्पपूर्णमुखाः सर्वे विधूमं वाक्यमब्रुवन्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவளின் உயிரே வெளியே அலைந்ததுபோல், அனைவரும் கண்ணீரால் நிரம்பிய முகத்துடன் விதூமனை நோக்கி சொற்களை உரைத்தனர்.

Verse 40

भृत्या ऊचुः । त्वद्वियोगं वयं सर्वे त्रयोऽपि न सहामहे । तस्मान्मानुष भावत्वमस्माभिः सह यास्यसि

பணியாளர்கள் கூறினர்—நாங்கள் மூவரும் உம்மை விட்டு பிரிவதைத் தாங்கமாட்டோம்; ஆகவே எங்களுடன் நீரும் மனித உடலை அடைவீர்.

Verse 41

शतानीकस्य राजर्षेर्मंत्री योऽयं युगन्धरः । सेनानीर्विप्रतीकश्च योऽयं प्राग्रसरो रणे

அரசரிஷி சதானீகனின் அமைச்சராகிய இந்த யுகந்தரனும், போரில் முன்னணியில் செல்லும் சேனாதிபதியான இந்த விப்ரதீகனும்—

Verse 42

नर्मकर्मसु हृद्विप्रो वल्लभाख्यो महांश्च यः । तेषां पुत्रास्त्रयोऽप्येते भविष्यामो न संशयः

மேலும் இனிய நகைச்சுவை, நட்புக் கலைகளில் மனம்கவரும் வல்லபன் எனும் மகா பிராமணன்—அவர்களுக்கே நாங்கள் மூவரும் மகன்களாகப் பிறப்போம்; ஐயமில்லை.

Verse 43

शतानीकस्य राजर्षेः पुत्रभावं गतस्य ते । शुश्रूषां संविधास्यामस्तेषु तेषु च कर्मसु । तानेवंवादिनः सोऽयं विधूमो वाक्यमब्रवीत्

நீ அரசரிஷி சதானீகரின் புதல்வனாகும் நிலையைக் கொண்டடைந்தபோது, உன் ஒவ்வொரு கடமையிலும் நாம் பணிவிடை செய்வோம்—இவ்வாறு கூறிய அவர்களிடம் விதூமன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 44

विधूम उवाच । जानेऽहं भवतां स्नेहं तादृशं मय्य नुत्तमम्

விதூமன் கூறினான்—என்னிடத்தில் உங்களுக்குள்ள அன்பு எத்துணை ஒப்பற்றதும் உயர்ந்ததுமென்று நான் அறிவேன்।

Verse 45

तथापि कथयाम्यद्य तच्छृणुध्वं हितं वचः । ब्रह्मशापेन घोरेण स्वेन दुष्कर्मणा कृतम्

ஆயினும் இன்று நான் நன்மை தரும் சொற்களைச் சொல்கிறேன்—கேளுங்கள். இந்தக் கொடிய பிராமண சாபம் என் சொந்த தீவினையால் ஏற்பட்டதே.

Verse 46

कुत्सितं मानुषं भावमहमेकोऽनुवर्तये । विहितं न हि युष्माकमेतच्छापानुवर्तनम्

இந்த இழிவான மனித நிலையைக் நான் ஒருவனே ஏற்றுக்கொள்வேன்; உங்களுக்கு இந்தச் சாபத்தைப் பின்பற்றுதல் விதியாக இல்லை.

Verse 47

जुगुप्सितेऽतो मानुष्ये मा कुरुध्वं मनोऽधुना । अतः शापावधिर्यावन्मद्वियोगो विषह्यताम्

ஆகையால் இவ்வெறுக்கத்தக்க மனித நிலையிலே இப்போது மனம் வைக்காதீர்கள். சாபத்தின் காலம் முடியும் வரை என்னிடமிருந்து பிரிவைத் தாங்குங்கள்।

Verse 48

इत्युक्तवन्तं ते सर्वे माल्यवत्प्रमुखास्तदा । ऊचुः प्रणम्य शिरसा प्रार्थयंतः पुनःपुनः

அவர் இவ்வாறு கூறியதும், மால்யவத் முதலிய அனைவரும் பக்தியுடன் தலை வணங்கி நமஸ்கரித்து, மீண்டும் மீண்டும் வேண்டி அவரிடம் உரைத்தனர்.

Verse 49

रक्षित्वा कृपया ह्यस्मान्मा कुरुष्व च साहसम् । परित्यजसि नः सर्वान्भक्तानद्य निरागसः

கருணையால் எங்களை காத்த நீங்கள், இப்போது அவசரமான துணிச்சல் செயலைச் செய்யாதீர். குற்றமற்ற உங்கள் பக்தர்களான எங்களை இன்று கைவிடாதீர்.

Verse 50

त्वद्वियोगान्महाघोरान्मानुष्यमपि कुत्सितम् । बहु मन्यामहे देव तस्मान्नस्त्राहि सांप्रतम्

உம்மை விட்டு பிரிவதால் மனித வாழ்வும் எங்களுக்கு மிகக் கொடியதும் இழிவானதுமாகத் தோன்றுகிறது. ஆகவே, தேவே, இப்பொழுதே எங்களை காத்தருள்வீர்.

Verse 51

एवं स याचमानांस्त्रीनन्वमन्यत भृत्यकान् । तैस्त्रिभिः सहितः सोऽयं कौशांबीं गन्तुमैच्छत

இவ்வாறு வேண்டிய அந்த மூன்று பணியாளர்களின் வேண்டுகோளை அவர் ஏற்றுக் கொண்டார். அந்த மூவருடன் சேர்ந்து அவர் கௌசாம்பிக்குச் செல்ல விரும்பினார்.

Verse 52

एतस्मिन्नेव काले तु सोमवंशविवर्द्धनः । अर्जुनाभिजने जातो जनमेजयसंभवः

அதே நேரத்தில், சோமவம்சத்தை வளர்க்கவல்லவன், அர்ஜுனன் குலத்தில் பிறந்தவன், ஜனமேஜயனின் புதல்வன் ஒருவன் பிறந்தான்.

Verse 53

शतानीको महीपालः पृथिवीमन्वपालयत् । बुद्धिमान्नीतिमान्वाग्मी प्रजापालनतत्परः

மகிபாலன் சதானீகன் பூமியை நன்றாக ஆட்சி செய்தான். அவன் புத்திமான், நீதிமான், வாக்மி, குடிமக்கள் காப்பில் எப்போதும் உறுதியானவன்.

Verse 54

चतुरंगबलोपेतो विक्रमैकधनो युवा । स कौशांबीं महाराजो नगरीमध्युवास वै

அவன் நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் கூடியவன்; இளையவன்; வீரமே அவனுடைய ஒரே செல்வம். அந்த மகாராஜன் கௌசாம்பி நகரில் உறைந்தான்.

Verse 55

तस्य मन्त्ररहस्यज्ञो मन्त्री जातो युगंधरः । सेनानीर्विप्रतीकश्च तस्य प्राग्रसरो रणे

அவனுடைய அமைச்சர் யுகந்தரன்; ஆலோசனையின் மறைபொருளை அறிந்தவன். அவனுடைய சேனாதிபதி விப்ரதீகன்; போரில் அவனுக்காக முன்னணியில் நிற்பவன்.

Verse 56

नर्मकर्मसु तस्यासीद्वल्लभाख्यः सखा द्विजः । तस्य विष्णुमती नाम विष्णोः श्रीरिव वल्लभा

விளையாட்டும் நெருக்கமும் நிறைந்த செயல்களில் அவனுக்கு வல்லபன் என்னும் பிராமண நண்பன் இருந்தான். அவனுடைய காதலி விஷ்ணுமதி; விஷ்ணுவுக்கு ஸ்ரீ எவ்வளவு பிரியமோ, அவனுக்கும் அவள் அத்தனை பிரியமானாள்.

Verse 57

स सर्वगुणसंपन्नः शतानीको महामतिः । पुत्रमात्मसमं तस्यां भार्यायां नान्वविंदत

அனைத்து நற்குணங்களும் நிறைந்த மகாமதி சதானீகன், அந்த மனைவியிடமிருந்து தன்னை ஒத்த மகனைப் பெறவில்லை.

Verse 58

आत्मानमसुतं ज्ञात्वा स भृशं पर्यतप्यत । स युगंधरमाहूय मंत्रिणं मन्त्रवित्तमम्

தான் புத்திரமற்றவன் என்பதை உணர்ந்து அரசன் மிகுந்த துயருற்றான். பின்னர் ஆலோசனையில் மிகுந்த திறமை கொண்ட தன் அமைச்சர் யுகந்தரனை அழைத்தான்.

Verse 59

पुत्रलाभः कथं मे स्यादिति कार्यममन्त्रयत् । युगन्धरो मही पालं पुत्रालाभेन पीडितम् । हर्षयन्वचसा स्वेन वाक्यमेतदभाषत

அவன் “எனக்கு புத்திரலாபம் எவ்வாறு உண்டாகும்?” என்று ஆலோசித்தான். புத்திரமின்மையால் துன்புறும் பூபதியைப் பார்த்த யுகந்தரன், தன் சொற்களால் அவனைத் தேற்றித் மகிழ்வித்து இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 60

युगन्धर उवाच । अस्ति शांडिल्यनामा तु महर्षिः सत्यवाक्छुचिः

யுகந்தரன் கூறினான்—“சாண்டில்யர் என்னும் மகரிஷி ஒருவர் உள்ளார்; அவர் சத்தியவாக்கும் தூய்மையும் உடையவர்.”

Verse 61

शत्रुमित्रसमो दांतस्तपःस्वाध्यायतत्परः । तमेव मुनिमासाद्य ज्वलंतमिव पावकम्

அவர் பகைவர்–நண்பர் என சமமாகக் காண்பவர், தமம் உடையவர், தவமும் சுவாத்யாயமும் பற்றியவர். தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் அந்த முனிவரை அணுகி—

Verse 62

पुत्रमात्मसमं राजन्प्रार्थयेथा विनीतवत् । कृपावान्स महर्षिस्तु पुत्रं ते दास्यति ध्रुवम्

ஓ அரசே, பணிவுடன் அவரிடம் உன்னைப் போன்ற ஒரு புத்திரனை வேண்டிக்கொள். கருணைமிகு அந்த மகரிஷி நிச்சயமாக உனக்கு புத்திரனை அருள்வார்.

Verse 63

इति तद्वचनं श्रुत्वा हर्षसंफुल्ललोचनः । मंत्रिणा तेन संयुक्तस्तस्यागादाश्रमं मुनेः

அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்து மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன் அரசன், அந்த அமைச்சருடன் சேர்ந்து, முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 64

तमाश्रमे समासीनं प्रणनाम महीपतिः । शांडिल्यस्तु महातेजा राजानं प्राप्तमाश्रमम्

ஆசிரமத்தில் அமர்ந்திருந்த முனிவருக்கு மன்னன் வணங்கினான். மேலும் பேரொளி கொண்ட சாண்டில்யர் அரசன் ஆசிரமத்துக்கு வந்ததை கண்டார்.

Verse 65

दृष्ट्वा पाद्यादिभिः पूज्य स्वागतं व्याजहार सः । शांडिल्य उवाच । शतानीक किमर्थं त्वमाश्रमं प्राप्तवान्मम

அவரைக் கண்டு முனிவர் பாத்யம் முதலிய உபசாரங்களால் பூஜித்து வரவேற்றார். சாண்டில்யர் கூறினார்— ‘சதானீகா, எதற்காக என் ஆசிரமத்துக்கு வந்தாய்?’

Verse 66

यत्कर्तव्यमिदानीं ते तद्वदस्व करोम्यहम् । मुनिमेवं वदंतं तं प्रत्यवादीद्युगंधरः

‘இப்போது உனக்காக செய்ய வேண்டியது எது எனச் சொல்; அதை நான் செய்வேன்.’ என்று முனிவர் கூற, யுகந்தரன் பதிலளித்தான்.

Verse 67

भगवन्नेष वै राजा पुत्रालाभेन कर्षितः । भवंतं शरणं प्राप्तः सांप्रतं पुत्रकारणात्

‘பகவனே, இந்த அரசன் புதல்வன் பெறாததால் மிகவும் வாடுகின்றான். புதல்வப் பெறுதற்கான காரணத்திற்காக இப்போது உமது சரணடைந்தான்.’

Verse 68

अस्यापुत्रत्वजं दुःखं त्वमपाकर्तुमर्हसि । इति तस्य वचः श्रुत्वा शांडिल्यो मुनिसत्तमः

“இந்தப் பிள்ளையின்மையால் உண்டான துயரை நீங்களே நீக்க வேண்டும்.” என்று அவன் சொல் கேட்ட மునிவரர் சாண்டில்யர் பதிலுரைத்தார்.

Verse 69

पुत्रलाभवरं तस्मै प्रतिजज्ञे नृपाय वै । स राज्ञो वरदः श्रीमान्कौशांबीमेत्य सादरम्

அந்த அரசனுக்கு மகப்பேறு வரத்தை அவர் உறுதியாக வாக்குறுதி அளித்தார். பின்னர் அந்தப் புகழ்மிக்க வரதர் மரியாதையுடன் கௌசாம்பிக்குச் சென்றார்.

Verse 70

पुत्रेष्ट्या पुत्रकामस्य याजकोऽभून्महामुनिः । ततो मुनिप्रसादेन राजा दशरथोपमः

மகனை விரும்பிய அரசனுக்காக மகாமுனி புத்திரேஷ்டி யாகத்தில் யாஜகனானார். பின்னர் முனிவரின் அருளால் அரசன் தசரதனைப் போல (மகப்பேறு பெற்றவனாய்) ஆனான்.

Verse 71

यज्वा राममिव प्राप सहस्रानीकमात्मजम् । एवं विधूमः संजज्ञे शतानीकान्नृपोत्तमात्

யாகம் செய்து, ராமனைப் போல சஹஸ்ரானீகன் என்னும் மகனைப் பெற்றான். இவ்வாறு நற்பெரும் அரசன் சதானீகனிடமிருந்து விதூமன் பிறந்தான்.

Verse 72

अत्रांतरे मंत्रिवरस्सेनानीस्तु महीपतेः । द्विजो नर्मवयस्यश्च पुत्रान्प्रापुः कुलोचितान्

இதற்கிடையில் அரசனின் சிறந்த அமைச்சர் மற்றும் சேனாதிபதி, மேலும் ஒரு த்விஜனும் நகைச்சுவைமிகு நண்பனும், தம் குலத்திற்கேற்ற மக்களைப் பெற்றனர்.

Verse 73

पुत्रो युगंधरस्यासीन्माल्यवान्नाम भृत्यकः । यौगंधरायणो नाम्ना मन्त्रशास्त्रेषु कोविदः

யுகந்தரனுடைய மகன் மால்யவான் என்னும் பணியாளர்; அவன் ‘யௌகந்தராயணன்’ என்றும் புகழ்பெற்று, மந்திர-நீதி மற்றும் அரசியல் சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவன்।

Verse 74

विप्रतीकस्य तनयः पुष्पदन्तो बभूव ह । रुमण्वानिति विख्यातः परसैन्यविमर्दनः

விப்ரதீகனுடைய மகன் புஷ்பதந்தன்; அவன் ‘ருமண்வான்’ எனப் புகழ்பெற்று, பகைவர் படைகளை நசுக்கும் வீரன் ஆவான்।

Verse 75

वल्लभस्य तदा जज्ञे तनयो वै बलोत्कटः । वसंतक इति ख्यातो नर्मकर्मसु कोविदः

அப்போது வல்லபனுக்கு மிகுந்த வலிமையுடைய மகன் பிறந்தான்; அவன் ‘வசந்தகன்’ எனப் புகழ்பெற்று, நகைச்சுவை-வினோதக் கலைகளில் தேர்ந்தவன்।

Verse 76

अथ ते ववृधुः सर्वे राजपुत्रपुरोगमाः । पञ्चहायनतां तेषु यातेषु तदनंतरम्

பின்னர் அரசகுமாரன் முன்னணியில் அவர்கள் அனைவரும் மெதுவாக வளர்ந்தனர்; அவர்கள் ஐந்து வயதை அடைந்தபின் அடுத்த நிகழ்வுகள் நிகழ்ந்தன।

Verse 77

अलंबुसापि स्वर्वेश्या भूपतेः कृतवर्मणः । अयोध्यायां महापुर्यां कन्या जाता मृगावती

அலம்புசா என்னும் விண்ணுலக அப்சரை அரசன் க்ருதவர்மனிடம் வந்தாள்; மாபெரும் நகரமான அயோத்தியில் மிருகாவதி என்னும் மகள் பிறந்தாள்।

Verse 78

एवं विधूममुख्यास्ते जज्ञिरे क्षितिमण्डले । अत्रांतरे महासत्त्वो दुष्टसानुचरो बली

இவ்வாறு விதூமமுகன் முதலிய அந்தத் தலைவர்கள் பூமிமண்டலத்தில் பிறந்தனர். அதற்கிடையில் தீய अनुசரர்களுடன் கூடிய மகாபலன் மகாசத்த்வன் தோன்றினான்.

Verse 79

अहिदंष्ट्र इति ख्यातो महादैत्यो बलोत्कटः । युक्तः स्थूलशिरोनामा सहायेन दुरात्मना

அஹிதம்ஷ்ட்ரன் எனப் புகழ்பெற்ற அந்த மகாதைத்யன் பேராற்றல் கொண்டவன். ஸ்தூலசிரஸ் என்னும் தீய துணைவனுடன் அவன் இணைந்தான்.

Verse 80

रुरोध देवनगरं बबाध विबुधानपि । वर्तमाने दिवि महासमरे सुररक्षसाम्

அவன் தேவர்களின் நகரத்தை முற்றுகையிட்டு, தேவர்களையும் துன்புறுத்தினான். அக்காலத்தில் விண்ணுலகில் தேவர்-ராக்ஷசர் மகாபோர் நடந்துகொண்டிருந்தது.

Verse 81

आनिनाय शतानीकं सहायार्थं पुरंदरः । स यौवराज्ये तनयं विधाय विधिना नृपः

புரந்தரன் இந்திரன் உதவிக்காக சதானீகனை அழைத்து வந்தான். அந்த அரசன் முறையாகத் தன் மகனை யுவராஜனாக நிறுவினான்.

Verse 82

प्रतस्थे रथमास्थाय युद्धाय दितिजैः सह । नीतो मातलिनाभ्येत्य सादरं स धनुर्धरः

அந்த வில்லேந்திய வீரன் தேரில் ஏறி திதி-புத்ரர்களுடன் போரிடப் புறப்பட்டான். மாதலி அருகே வந்து மரியாதையுடன் அவனை முன்னே அழைத்துச் சென்றான்.

Verse 83

विधाय प्रेक्षकान्देवाञ्जघान दितिजान्रणे । अथ दैत्याधिपः सोऽपि निहतः समरे दिवि

தேவர்களைச் சாட்சிகளாக அமைத்து, அவன் போரில் திதி-புத்ர தானவர்களை வதைத்தான்; பின்னர் தைத்யாதிபதியும் விண்ணுலகப் போரில் வீழ்ந்தான்।

Verse 84

ततः शक्रस्य वचसा परेतं नृपपुंगवम् । रथमारोप्य सहसा कौशांबीं मातलिर्ययौ

பின்னர் சக்ரனின் ஆணையால், மறைந்த அரசருள் சிறந்தவனைத் தேரில் ஏற்றி, மாதலி விரைந்து கௌசாம்பிக்குச் சென்றான்।

Verse 85

नीत्वा महीतलमसौ तत्सुताय न्यवेदयत् । ततः सहस्रानीकोपि विलप्य वहुदुखितः

அவனைப் பூமிக்குக் கொண்டு வந்து, அவன் மகனுக்கு செய்தியை அறிவித்தான்; அப்போது சஹஸ்ரானீகனும் பெருந்துயரில் அழுது புலம்பினான்।

Verse 86

मंत्रिभिः सह संभूय प्रेतकार्यं न्यवर्तयत् । मृतं ज्ञात्वा पतिं राज्ञी सहैवानुममार च

அமைச்சர்களுடன் கூடி, அவன் முறையாக இறந்தோர்க்கான கிரியைகளை நிறைவேற்றினான்; கணவன் இறந்ததை அறிந்த ராணியும் அவனுடன் உயிர் நீத்தாள்।

Verse 87

महिष्या सह संप्राप्ते भूपाले कीर्तिशेषताम् । भेजे राज्यं शतानीकतनयो मंत्रिणां गिरा

அரசன் பிரதான மகிஷியுடன் புகழ்மட்டுமே எஞ்சிய நிலையை அடைந்தபோது, அமைச்சர்களின் ஆலோசனையால் சதானீகனின் மகன் அரசாட்சியை ஏற்றான்।

Verse 88

युगन्धरे विप्रतीके वल्लभे च मृते सति । यौगन्धरायणमुखास्तत्पुत्राः सर्व एव हि

யுகந்தரன், விப்ரதீகன், வல்லபன் ஆகியோர் மறைந்தபின், யௌகந்தராயணன் முதலிய அவன் புதல்வர்கள் அனைவரும் அரசதர்மப் பொறுப்பை ஏற்றுத் திகழ்ந்தனர்.

Verse 89

शतानीक सुतस्यास्य तत्तत्कार्यमकुर्वत । एवं स पालयामास महीं राजसुतो बली

சதானீகனின் இப்புதல்வனுக்காக அவர்கள் ஒவ்வொரு கடமையையும் முறையாக நிறைவேற்றினர்; இவ்வாறு அந்த வல்லமைமிக்க அரசகுமாரன் பூமியை ஆளியும் காத்தும் வந்தான்.

Verse 90

याते काले महेन्द्रेण सनन्दनमहोत्सवे । निमंत्रितस्तत्कथितां भाविनीमशृणोत्कथाम्

காலம் வந்தபோது மகேந்திரன் சனந்தன மகோৎসவத்தை நடத்தியான்; அங்கு அவர் அழைக்கப்பட்டு, அவனிடமிருந்து எதிர்காலத்தில் நிகழவிருப்பதைக் கூறும் கதையை கேட்டார்.

Verse 91

स्वर्योषिद्ब्रह्मणः शापादयोध्यायायामलंबुसा । जाता मृगावती कन्या भूपतेः कृतवर्मणः

பிரம்மாவின் சாபத்தின் விளைவால், விண்ணுலகப் பெண் அலம்புசா அயோத்தியில் க்ருதவர்மன் அரசனின் மகளாக ‘மிருகாவதி’ எனப் பிறந்தாள்.

Verse 92

विधूम नामा च वसुस्त्वं नाकललनां पुरा । तामेव ब्रह्मसदने दृष्ट्वानिलहृतांशुकाम्

முன்னொரு காலத்தில் நீ ‘விதூம’ எனும் வசுவாக இருந்தாய்; அவள் விண்ணுலகக் கன்னி. பிரம்மசபையில் காற்றால் ஆடை பறிக்கப்பட்ட அவளையே கண்டதும் உன் உள்ளம் அசைந்தது.

Verse 93

तदैव मादनाक्रांतः शापान्मर्त्यत्वमागतः । सैव ते दयिता राजन्भाविनी न चिरात्सखे

அதே நொடியில் காமமயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, சாபவசத்தால் நீ மானுடநிலையை அடைந்தாய். அரசே, அவளே விரைவில் உன் அன்புத் துணைவியாக ஆவாள், நண்பனே.

Verse 94

यदा त्वमात्मनः पुत्रं राज्ये संस्थाप्य भूपते । मृगावत्या स्त्रिया सार्द्धं दक्षिणस्योदधेस्तटे

அரசே, நீ உன் மகனை அரசில் அமர்த்தி, மிருகாவதி என்னும் பெண்ணுடன் தெற்குக் கடலின் கரையை அடையும் போது—

Verse 95

चक्रतीर्थे महापुण्ये फुल्लग्रामसमीपतः । स्नानं करिष्यसि तदा शापान्मुक्तो भविष्यसि

புல்லகிராமம் அருகிலுள்ள மிகப் புண்ணியமான சக்ரதீர்த்தத்தில் நீ நீராடும் போது, அச்சமயம் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவாய்.

Verse 96

इति प्रोवाच भगवन्सत्यलोके पितामहः । इतींद्रवचनं श्रुत्वा सहस्रानीकभूपतिः

சத்தியலோகத்தில் பிதாமகர் பிரம்மா இவ்வாறு உரைத்தார். இந்திரனின் இவ்வசனங்களை கேட்ட ராஜா சஹஸ்ரானீகன்—

Verse 97

तथोद्वाहकृतोत्साहः समामंत्र्य शचीपतिम् । कौशांबीं प्रस्थितो हृष्टः स तिलोत्तमया पथि

அதன்படி திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்ய ஆவலுற்று, சசீபதி இந்திரனிடம் விடைபெற்று, அவர் மகிழ்ச்சியுடன் கௌசாம்பிக்குப் புறப்பட்டார்; வழியில் திலோத்தமா உடனிருந்தாள்.

Verse 98

स्मरन्किमपि तां कांतां भाषमाणामनन्यधीः । ध्यायञ्छतक्रतुवचो नालुलोके महीपतिः

அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அரசன் மனம் அவள்மேலே ஒருமுகமாக இருந்தும், வேறொரு காதலியை நினைத்தான். சதக்ரது (இந்திரன்) சொற்களில் திளைத்த பூமிபதி அவளை நோக்கவும் இல்லை.

Verse 99

सा शशाप नृपं सुभ्रूरनादरतिर स्कृता । आहूयमानोपि मया सहस्रानीक भूपते

அலட்சியத்தால் அவமதிக்கப்பட்ட அந்த அழகிய புருவமுடையாள் அரசனைச் சபித்தாள்— “ஆயிரம் படைகளின் அதிபதியே, அரசனே! நான் அழைத்தும் நீ கவனிக்கவில்லை.”

Verse 100

मृगावतीं हृदा ध्यायन्किमर्थं मामुपेक्षसे । सौभाग्यमत्ता मानिन्यो न सहंतेऽवधीर णाम्

உள்ளத்தில் மிருகாவதியைத் தியானித்து என்னை ஏன் புறக்கணிக்கிறாய்? நல்வாழ்வால் மயங்கிய மானமுடைய பெண்கள் அவமதிப்பைத் தாங்கமாட்டார்கள்.

Verse 101

मामवज्ञाय यां राजन्हृदा ध्यायसि सांप्रतम् । तया चतुर्दशसमा वियुक्तस्त्वं भविष्यसि

அரசே! என்னை அவமதித்து இப்போது உள்ளத்தில் நீ தியானிக்கும் அவளிடமிருந்து பிரிந்து, நீ பதினான்கு ஆண்டுகள் வियोगத்தில் இருப்பாய்.

Verse 102

इति शप्तवतीं राजा तामु वाच तिलोत्तमाम् । तामेव यदि लभ्येयं तनुजां कृतवर्मणः

இவ்வாறு சபித்த திலோத்தமாவிடம் அரசன் கூறினான்— “கிருதவர்மனின் மகளான அவளையே நான் பெற முடியுமாயின்!”

Verse 103

चतुर्दशसमा दुःखं सहिष्ये तद्वियोगजम् । इत्युक्त्वा तद्गतमना नृपः प्राया न्निजां पुरीम्

“பதினான்கு ஆண்டுகள் பிரிவால் உண்டாகும் துயரை நான் தாங்குவேன்.” என்று கூறி, அவள்மேல் மனம் நிலைத்த அரசன் தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 104

ततः कालेन तनया भूपतेः कृतवर्मणः । तमाससाद दयिता सर्वस्वं पुष्पधन्वनः

பின்னர் காலம் வந்தபோது க்ருதவர்மன் அரசனின் மகள் அவனை அணைந்தாள்—அவள் புஷ்பதன்வன் (காமன்) இன் பிரியையும், அவனது அனைத்துமாகவும் இருந்தாள்।

Verse 105

मृगावती समासाद्य विला सतरुवल्लरीम् । विभ्रमांभोधिलहरीं ननंद मदनद्युतिः

மிருகாவதியை அடைந்து—விளையாட்டு மரத்தின் இன்பக் கொடிபோல, மயக்கக் கடலின் அலைய்போல—காதல் ஒளியுடன் அவன் மகிழ்ந்தான்।

Verse 106

सा तस्माद्गर्भमाधत्त भवानीवेंदुशेखरात् । पांडिम्ना शशिलेखेव पीपूषक्षालिता बभौ

அவனிடமிருந்து அவள் கருவுற்றாள்—சந்திரசேகரன் சிவனிடமிருந்து பவானி கருவுற்றதுபோல்; மென்மையான வெளிற்சியுடன் அவள் ஒளிர்ந்தாள்—சூரியக் கதிர்களால் கழுவப்பட்ட சந்திரக்கலையைப் போல।

Verse 107

सुन्दरी दौर्हृदव्यक्तेरथ पौरंदरीव दिक् । रराज राजमहिषी रजनीकरगर्भिणी

பின்னர் கர்ப்பக் கால ஆசைகள் வெளிப்படத் தொடங்க, அந்த அழகிய அரசமகிஷி ஒளிர்ந்தாள்—புரந்தரன் ஆளும் திசையைப் போல—உள்ளே ரஜனீகரன் (சந்திரன்) ஐத் தாங்கி।

Verse 108

सा दौर्हृदवशाद्राज्ञी यंयं काममकाम यत् । सुदुर्लभमपिप्रेम्णा तत्तत्सर्वं समाहरत्

தௌர்ஹ்ருதத்தின் வசத்தால் அரசிக்கு எத்தகைய ஆசை எழுந்ததோ, அது மிக அரிதானதாயினும், அன்பினால் அரசன் ஒவ்வொன்றாக அனைத்தையும் திரட்டி அளித்தான்.

Verse 109

पत्यौ समीहितकरे सा कदाचिन्मृगावती । स्वेच्छया वै मतिं चक्रे रक्तवापीनिमज्जने

கணவன் அவள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவனாயிருந்தும், மிருகாவதி ஒருநாள் தன் விருப்பத்தால் சிவந்த ஏரியில் மூழ்கி நீராடத் தீர்மானித்தாள்.

Verse 110

अभिलाषं सविज्ञाय मृगावत्या महीपतिः । कौसुम्भसलिलैः पूर्णां क्षणाद्वापीमकारयत्

மிருகாவதியின் ஆசையை அறிந்த மன்னன், குசும்பு நிறமூட்டிய நீரால் நிரம்பிய ஒரு குளத்தை கணநேரத்தில் அமைத்தான்.

Verse 111

तस्मिन्रक्तजले राज्ञी स्नानं सादरमातनोत् । ततस्तां रक्ततोयार्द्रां फुल्लकिंशुकसन्निभाम्

அந்த சிவந்த நீரில் அரசி பக்தியுடன் நீராடினாள்; பின்னர் அவள் சிவந்த நீரால் நனைந்து, முழுமலர்ந்த கிஞ்சுக மரம்போல் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 112

राजस्त्रीमामिषधिया सुपर्णकुलसंभवः । जहार विकटः पक्षी मुग्धां दग्धविधेर्वशात्

அரசப் பெண்ணை மாமிசமென எண்ணி, சுபர்ண குலத்தில் பிறந்த ஒரு பெரும் கொடிய பறவை, எரிந்த விதியின் வலியால் அந்த மடந்தையைப் பறித்துச் சென்றது.

Verse 113

नीत्वा विहायसा दूरं स तामचलसन्निभः । तत्याजमोहविवशामुदयाचलकंदरे

வான்வழியாக அவளை வெகுதூரம் எடுத்துச் சென்று, மலைபோன்ற அந்தப் பறவை மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு உதயாசலக் குகையில் அவளை விட்டுச் சென்றது।

Verse 114

लब्धसंज्ञा शनैः कंपविलोलतनुवल्लरी । दृग्भ्यामुत्पलतुल्याभ्यां मुहुरश्रूण्यवर्तयत्

மெல்ல மெல்ல உணர்வு பெற்ற அவளது மெலிந்த உடல் கொடிபோல் நடுங்கி அசைந்தது; தாமரை போன்ற கண்களால் அவள் மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீர் சிந்தினாள்।

Verse 115

हा नाथ मंदभाग्याहं त्वद्वियोगेनपीडिता । का गतिः क्व नु गच्छामि द्रक्ष्यामि त्वन्मुखं कदा

“அய்யோ நாதா! நான் துர்பாக்கியவள்; உம்மை விட்டு பிரிந்த துயரால் வாடுகிறேன். எனக்கு அடைக்கலம் எது—எங்கே போவேன்? உமது முகத்தை மீண்டும் எப்போது காண்பேன்?”

Verse 116

इत्युक्त्वा गजसिंहानां पुरोभूद्वधकांक्षिणी । सा सर्वकेसरिगजैस्त्यक्ता न निधनं गता

இவ்வாறு சொல்லி, மரணத்தை விரும்பி அவள் யானைகளும் சிங்கங்களும் முன் சென்றாள்; ஆனால் அந்தச் சிங்கங்களும் யானைகளும் அவளை விட்டு விலகினாலும் அவளுக்கு மரணம் நேரவில்லை।

Verse 117

आपत्काले नृणां नूनं मरणं नैव लभ्यते । अतिदीनं समाकर्ण्य तस्याः क्रंदितमुन्मुखाः

ஆபத்துக் காலத்தில் மனிதர்க்கு நிச்சயமாக மரணம்கூட எளிதில் கிடைப்பதில்லை. அவளது மிகக் கருணைமிகு அழுகுரலைக் கேட்டு அவர்கள் முகம் உயர்த்தி அவளை நோக்கினர்।

Verse 118

मृगा निष्पंदगतयो न तृणान्यप्यभक्षयन् । ततस्तां करुणासिंधुर्मुनिपुत्रस्तथास्थिताम्

மான் கூட்டம் அசைவின்றி நின்று புல்லின் துளியையும் மேயவில்லை. அப்போது கருணைக் கடலான முனிவரின் மகன், அந்த நிலையிலே நின்ற அரசியைக் கண்டான்.

Verse 119

रुदतीं कृपया राज्ञीं समानीय स्वमाश्रमम् । न्यवेदयच्च तां राज्ञीं गुरवे जमदग्नये । जमदग्निस्तु धर्मात्मा तामाश्वासयदंतिके

கருணையால் அழுதுகொண்டிருந்த அரசியைக் கொண்டு தன் ஆசிரமத்திற்குக் கூட்டிவந்து, குரு ஜமதக்னியிடம் அறிவித்தான். தர்மாத்மா ஜமதக்னி அருகிலேயே அமர வைத்து அவளை ஆறுதல் கூறினார்.

Verse 120

जमदग्निरुवाच । तथा जानीहि मां भद्रे कृतवर्मा यथा तव

ஜமதக்னி கூறினார்—அம்மையே, என்னை அப்படியே அறிந்துகொள்; உனக்கு க்ருதவர்மா எப்படியோ, அப்படியே நான் உனக்காக இருக்கிறேன்.

Verse 121

एवमाश्वासिता तत्र कृपया जमदग्निना । चक्रे तत्रैव सा वासमाश्रमे मुनिसंकुले

ஜமதக்னியின் கருணையால் அங்கே ஆறுதல் பெற்ற அவள், முனிவர்கள் நிறைந்த அந்த ஆசிரமத்திலேயே தங்கினாள்.

Verse 122

ततस्स्वल्पेन कालेन विशाखमिव पार्वती । असूत तनयं बाला शौर्यधैर्यगुणान्वितम्

பின்னர் சிறிது காலத்திலேயே, பார்வதி விசாகனைப் பெற்றதுபோல், அந்த இளம்பெண் வீரமும் திடமுமுடைய மகனைப் பெற்றாள்.

Verse 123

सूतिकागृहकृत्यानि यानि कार्याणि बंधुभिः । चक्रिरे मातृवत्तानि मृगावत्या मुनिस्त्रियः

சூதிகாகிரகத்தில் உறவினர்கள் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் யாவையோ, அவை அனைத்தையும் முனிவர்களின் மனைவியர் மிருகாவதிக்குத் தாயெனக் கருதி அன்புடன் செய்தனர்।

Verse 124

तं सुजातं नृपसुतं कापि वागशरीरिणी । उदयाचलजातत्वाच्चकारोदयनाभिधम्

அந்த நற்குலத்தில் பிறந்த அரசகுமாரனுக்கு, உதயாசலத்தின் அருகே பிறந்ததனால், ஒரு அசரீரி வாக்கு ‘உதயன்’ என்று பெயரிட்டது।

Verse 125

आश्रमे स मुनीन्द्रेण कृतचूडादिकव्रतः । जग्राह सकला विद्या जमदग्नेर्महामुनेः

ஆசிரமத்தில் முனிவர்தலைவர் அவனுக்குச் சூடாகர்மம் முதலிய சடங்குகளைச் செய்து வைத்தார்; பின்னர் அவன் மகாமுனி ஜமதக்னியிடமிருந்து எல்லா வித்யைகளையும் கற்றான்।

Verse 126

युवा नृपसुतः सोऽयं कदाचिन्मृगयापरः । अपश्यदेकं भुजगं व्याधेन दृढसंयतम्

ஒருமுறை அந்த இளைய அரசகுமாரன் வேட்டையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, ஒரு வேடன் இறுக்கமாகக் கட்டிப் பிடித்திருந்த ஒரு பாம்பைக் கண்டான்।

Verse 127

उवाच स कृपायुक्तो व्याध मुंच भुजंगमम् । किं करिष्यस्यनेन त्वं नैनं हिंसितुर्महसि

அவன் கருணையுடன் கூறினான்— “வேடனே, இந்தப் பாம்பை விடு. இதனால் நீ என்ன செய்வாய்? இதைத் துன்புறுத்த உனக்கு உரிமையில்லை.”

Verse 128

तमुवाच ततो व्याधः सर्पेणानेन पूरुष । धनधान्यादिकं लप्स्ये ग्रामेषु नगरेषु च

அப்போது அந்த வேடன் அந்த மனிதனிடம் கூறினான்— “இந்தப் பாம்பின் மூலம் நான் கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும் தன், தானியம் முதலிய செல்வங்களைப் பெறுவேன்।”

Verse 129

अतोहं जीविकामेनं नैव मोक्ष्ये कथंचन । इत्युक्त्वा पेटिकायां तं वबंध शबराधमः

“ஆகையால் என் வாழ்வாதாரத்திற்காக இதனை எவ்விதத்திலும் விடமாட்டேன்।” என்று சொல்லி அந்த இழிந்த சபரன் அவனை ஒரு சிறு பெட்டியில் கட்டிப் போட்டான்।

Verse 130

बद्धमालोक्य भुजगं शबराय धनार्थिने । अमोचयत्स्वजननीदत्तं दत्त्वा स कंकणम्

கட்டப்பட்ட பாம்பைக் கண்ட அவன், பணத்திற்காக அலைந்த சபரனுக்கு தன் தாய் தந்த வளையலை அளித்து, அந்தப் பாம்பை விடுவித்தான்।

Verse 131

मोचितस्तेन सर्पोऽसौ नरो भूत्वा कृतांजलिः । सख्यं कृत्वा च सहसा तं पातालं निनाय वै

அவனால் விடுவிக்கப்பட்ட அந்தப் பாம்பு மனிதனாக மாறி, கைகூப்பி வணங்கினான். உடனே நட்பு செய்து அவனைப் பாதாளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 132

किन्नराख्येन नागेन धृतराष्ट्रसुतेन सः । पातालं प्राविशत्तत्र न्यवसत्पूजितस्सुखम्

த்ருதராஷ்டிரனின் மகனான ‘கின்னர’ என்னும் நாகனுடன் அவன் பாதாளத்தில் நுழைந்தான். அங்கே வழிபாடால் கௌரவிக்கப்பட்டு இன்பமாக வாழ்ந்தான்।

Verse 133

धृतराष्ट्रस्य तनयां भगिनीं किन्नरस्य च । ललिताख्यां गुणोपेतां प्रियां भेजे नृपात्मजः

அரசகுமாரன், த்ருதராஷ்டிரனின் மகளும் கின்னரனின் சகோதரியும் ஆகிய, குணநிறைந்த லலிதையைத் தன் பிரியையாக ஏற்றான்।

Verse 134

सा तस्माज्जनयामास पुत्रमप्रतिमौजसम् । ततः सा ललिता प्राह त्वरितोदयनं प्रति

அவனிடமிருந்து அவள் ஒப்பற்ற வீரத்துடன் கூடிய மகனைப் பெற்றாள். பின்னர் லலிதா த்வரிதோதயனிடம் கூறினாள்।

Verse 135

ललितोवाच । अहं विद्या धरी पूर्वं सुकर्णी नाम नामतः । शापात्सर्पत्वमाप्तास्मि शापांतो गर्भ एष मे

லலிதா கூறினாள்—முன்பு நான் ‘சுகர்ணீ’ எனப் பெயர்பெற்ற வித்யாதரி. சாபத்தால் பாம்புநிலையை அடைந்தேன்; இந்த கர்ப்பமே என் சாபத்தின் முடிவு।

Verse 136

ततोऽमुं प्रतिगृह्णीष्व पुत्रमप्रतिमौजसम् । तांबूलीं स्रजमम्लानां वीणां घोषवतीमपि

ஆகையால் இந்த ஒப்பற்ற வீரமுள்ள மகனை ஏற்றுக்கொள்; மேலும் தாம்பூலம், வாடாத மாலை, ஒலிமிக்க வீணையையும் பெற்றுக்கொள்।

Verse 137

तथेति प्रतिजग्राह तत्सर्वं नृपनंदनः । पश्यतां सर्वसर्पाणां साप्यगच्छद्विहायसम्

“அப்படியே” என்று அரசகுமாரன் அனைத்தையும் ஏற்றான். எல்லா பாம்புகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவளும் ஆகாயத்திற்கு புறப்பட்டாள்।

Verse 138

ततः सोऽपि गृहीत्वा तु वीणां मालां च पुत्रकम् । दुःखितामात्मजननीं द्रषुकामस्त्वरान्वितः

அப்போது அவனும் வீணை, மாலை, தன் சிறு மகனை எடுத்துக்கொண்டு, துயரால் வாடிய தன் தாயை காண ஆவலுடன் விரைந்து சென்றான்।

Verse 139

श्वशुरादीननुज्ञाप्य सहसा स्वाश्रमं ययौ । जननीं शोकसंतप्तामाश्वस्तां जमदग्निना

மாமனார் முதலியோரின் அனுமதி பெற்று, அவன் உடனே தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே சோகத்தால் சுட்டெரிந்த தாயை ஜமதக்னி ஆறுதல் கூறி தேற்றியிருந்தார்।

Verse 140

समेत्य तोषयामास वृत्तं चास्यै न्यवेदयत् । तदा प्रहृष्टहृदया सा बभूव मृगावती

அவளைச் சந்தித்து அவன் ஆறுதல் அளித்து, நடந்த அனைத்தையும் அவளிடம் தெரிவித்தான்; அப்போது மிருகாவதியின் உள்ளம் பேரானந்தத்தால் நிறைந்தது।

Verse 141

अत्रांतरे स शबरः कौशांब्यां वणिजं ययौ । सहस्रानीकनामांकं विक्रेतुं मणिकंकणम्

இதற்கிடையில் அந்த சபரன், சஹஸ்ரானீகன் பெயர்-முத்திரை பொறித்த மணிக்கங்கணத்தை விற்க கௌசாம்பியில் ஒரு வணிகரிடம் சென்றான்।

Verse 142

राजमुद्रां समालोक्य कंकणे स वणिग्वरः । शबरेण समं गत्वा सर्वं राज्ञे न्यवेदयत्

கங்கணத்தில் அரச முத்திரையை கண்ட அந்த சிறந்த வணிகன், சபரனுடன் சேர்ந்து சென்று, அனைத்தையும் அரசனிடம் அறிவித்தான்।

Verse 143

ततः सहस्रानीकोऽयं तत्प्राप्य मणिकंकणम् । मृगावतीविप्रयोगविषाग्निपरिपीडितः

அப்போது சஹஸ்ரானீகன் அந்த மணிமயக் கங்கணத்தைப் பெற்றவுடன், மிருகாவதியின் பிரிவெனும் விஷஅக்னியால் மிகுந்த வேதனையுற்றான்।

Verse 144

तद्बाहुसंगपीयूष शीकरासारशीतलम् । कंकणं हृदये न्यस्य विललाप सुदुःखितः

அவளது அணைப்பின் அமுதத் துளிகளைப் போல் குளிர்ந்த அந்தக் கங்கணத்தை இதயத்தில் வைத்து, அவன் பேர்துயரால் புலம்பினான்।

Verse 145

उवाच च कथं लब्धं कंकणं शबर त्वया । स चैवमुक्तस्तत्प्राप्ति क्रमं तस्मै न्यवेदयत्

அவன் கேட்டான்—“ஓ சபரா, இந்தக் கங்கணம் உனக்கு எவ்வாறு கிடைத்தது?” என; அப்போது சபரன் அதன் பெறுபேற்றின் முழுக் கதையையும் விளக்கினான்।

Verse 146

शबरस्य वचः श्रुत्वा सहस्रानीकभूपतिः । प्रतस्थे मंत्रिभिः सार्द्धं प्रियालोकनकौतुकी

சபரனின் சொற்களை கேட்ட சஹஸ்ரானீக மன்னன், அமைச்சர்களுடன் புறப்பட்டான்; பிரியதரிசன நம்பிக்கையால் ஆவலுற்றான்।

Verse 147

यत्रेंदुभास्क रमुखा लभंते सहसोदयम् । तमेव गिरिमुद्दिश्य सहसा सोऽभ्यगच्छत

நிலவும் சூரியனும் ஒரே நேரத்தில் உதயமாகும் எனக் கூறப்படும் அந்த மலைக்கே நோக்கி, அவன் உடனே விரைந்து சென்றடைந்தான்।

Verse 148

किंचिन्मार्गं समुल्लंघ्य तस्थौ विश्रांतसैनिकः । तस्मिन्विनिद्रे दयितासंगमध्यानतत्परे

சிறிதளவு வழியைத் தாண்டி, படைகள் ஓய்வெடுக்க அவன் அங்கே நின்றான். அங்கு துயில் மயக்கம் வந்தபோது, அவன் மனம் காதலியின் சங்கமத் தியானத்தில் லயித்தது.

Verse 149

वसंतको विचित्रास्तु कथयामास वै कथाः । तत्कथाश्रवणेनैव तां रात्रिं स निनाय वै

அப்போது வசந்தகன் பல வியப்பூட்டும் கதைகளைச் சொன்னான்; அவற்றைக் கேட்பதாலேயே அவன் அந்த முழு இரவையும் கழித்தான்.

Verse 150

ततः कालेन ककुभं प्राप्य जंभारिपालिताम् । जमदग्न्याश्रमं गत्वा निर्वैरहरिकुंजरम्

பின்னர் காலப்போக்கில் ஜம்பாரி (இந்திரன்) காக்கும் ககுபாவை அடைந்து, அவன் ஜமதக்னி முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்—அங்கு சிங்கமும் யானையும் பகையின்றி வாழும்.

Verse 151

तपस्यंतं मुनिं दृष्ट्वा शिरसा प्रणनाम सः । आशीर्वादेन स मुनिः प्रतिजग्राह तं नृपम्

தவத்தில் ஈடுபட்ட முனிவரைப் பார்த்து அவன் தலைவணங்கி வணங்கினான். முனிவர் ஆசீர்வாதம் அளித்து அந்த அரசனை ஏற்றுக் கௌரவித்தார்.

Verse 152

विधिवत्पूजयामास पाद्यार्घ्याचमनीयकैः । उवाच च महीपालं धर्मार्थसहितं वचः

அவன் விதிப்படி பாத்யம், அர்க்யம், ஆச்சமனீய நீர் முதலியவற்றால் பூஜை செய்தான்; பின்னர் தர்மமும் அர்த்தமும் உடைய சொற்களை அரசனிடம் உரைத்தான்.

Verse 154

भविष्यति दिशां जेता सिंहसंहननो युवा । पौत्र एष महाभाग तथा द्युदयनात्मजः

ஓ மகாபாகனே! உமது இப்பேரன், த்யுதயனின் புதல்வன், சிங்கம்போல் உறுதியான உடலுடன் இளமையாய் திசைகளைக் கைப்பற்றும் வெற்றியாளனாவான்।

Verse 155

इयं मृगावती भार्या पाति व्रत्यपरायणा । तदेतांस्त्रीन्महाराज प्रतिगृह्णीष्व मा चिरम्

இவள் மிருகாவதி எனும் மனைவி; பத்தினித் தர்மத்தில் உறுதியாக இருப்பவள். ஆகையால், ஓ மகாராஜா, தாமதமின்றி இவளை ஏற்றுக்கொள்வீராக।

Verse 156

उक्त्वैवं मुनिना दत्तांस्तान्गृहीत्वा महीपतिः । प्रियासहायः स्वपुरीं प्रतस्थे मंत्रिभिर्वृतः

முனிவர் இவ்வாறு கூறி அளித்த தானங்களை மன்னன் ஏற்றுக்கொண்டு, பிரியையுடன் துணையாகவும் அமைச்சர்கள் சூழவும் தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 157

ततः प्रविश्य कौशांबीं नगरीं स नृपोत्तमः । स्मरञ्छक्रस्य वचनं मानुषं जन्म कुत्सयन्

பின்னர் அந்த சிறந்த அரசன் கௌசாம்பி நகரில் நுழைந்தான்; சக்ரன் (இந்திரன்) சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்து, மனிதப் பிறவியின் நிலையைக் இகழ்ந்தான்।

Verse 158

महीमुदयनायैव ददौ पुत्राय धीमते । तस्मिन्नुदयने पुत्र राज्यपालनदक्षिणे

அவன் ஞானமிக்க தன் மகன் உதயனனுக்கே நாட்டை ஒப்படைத்தான்; அந்த உதயனன் அரசாட்சியைப் பாதுகாப்பதில் திறமைமிக்கவன்.

Verse 159

राज्यभारं विनिक्षिप्य स शापविनिवृत्तये । वसंतकरुमण्वद्भ्यां मृगावत्या च भार्यया

அரசாட்சியின் பாரத்தை விட்டு, சாபநிவாரணத்தை நாடி, வசந்தகருமண்வனுடன் தன் மனைவி மிருகாவதியையும் உடன்கொண்டு அவர் புறப்பட்டார்।

Verse 160

यौगन्धरायणेनापि मंत्रिपुत्रेण संयुतः । चक्रतीर्थे महापुण्ये दक्षिणस्योदधेस्तटे

அமைச்சரின் மகன் யௌகந்தராயணனும் உடனிருந்தான்; அவர்கள் தென் கடற்கரையில் உள்ள மகாபுண்யமான சக்ரதீர்த்தத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 161

स्नानं कर्तुं ययौ तूर्णं सर्वतीर्थोत्त मोत्तमे । वाहनैर्वातरंहोभिरचिराल्लवणोदधिम्

திருநீராடுவதற்காக அவர் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் உத்தமமான அந்தத் தீர்த்தத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றார்; காற்றின் வேகமுள்ள வாகனங்களில் ஏறி விரைவில் உப்புக் கடலை அடைந்தார்।

Verse 162

संप्राप्य चक्रतीर्थं च स्नानं चक्रुर्यथाविधि । तेषु च स्नातमात्रेषु चक्रतीर्थे नृपादिषु

சக்ரதீர்த்தத்தை அடைந்து அவர்கள் விதிப்படி நீராடினர்; சக்ரதீர்த்தத்தில் அரசன் முதலியோர் நீராடிய உடனே…

Verse 163

विनष्टं तत्क्षणादेव मानुष्यमतिकुत्सितम् । ततो विधूतपापास्ते स्वं रूपं प्रतिपेदिरे

அந்தக் கணமே அவர்களின் மிக இழிவான மனிதநிலை அழிந்தது; பின்னர் பாவங்கள் நீங்கித் தம் சொந்த ஸ்வரூபத்தை அவர்கள் மீண்டும் அடைந்தனர்।

Verse 164

दिव्यांबरधराः सर्वे दिव्यमाल्यानुलेपनाः । विमानानि महार्हाणि समारुह्य विभूषिताः

அவர்கள் அனைவரும் தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து, தெய்வீக மாலைகளும் நறுமண அநுலேபனங்களும் பூண்டு, மிக மதிப்புமிக்க ஒளிவீசும் விமானங்களில் ஏறி அலங்கரித்து விளங்கினர்।

Verse 165

तत्तीर्थं बहु मन्वानाः स्वशापच्छेदकारणम् । पश्यतां सर्वलोकानां स्वर्गलोकं ययुस्तदा

தங்கள் சாபம் நீங்குவதற்குக் காரணம் என அந்தத் தீர்த்தத்தை மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றி, எல்லா உலகங்களும் பார்த்திருக்க, அவர்கள் அப்போது ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 166

तदाप्रभृति ते सर्वे ज्ञात्वा तत्तीर्थवैभवम् । पावने चक्रतीर्थेऽस्मिन्स्नानं कुर्वंति सर्वदा

அந்நாளிலிருந்து அவர்கள் அனைவரும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் பெருமையை அறிந்து, இந்தப் புனிதச் சக்கரதீர்த்தத்தில் எப்போதும் நீராடுகின்றனர்।

Verse 167

एवं प्रभावं तत्तीर्थं ये समागत्य मानवाः । स्नानं सकृच्च कुर्वंति ते सर्वे स्वर्गवासिनः

அத்தீர்த்தத்தின் சக்தி இவ்வளவு: அங்கு வந்து ஒருமுறையாவது நீராடும் மனிதர்கள் அனைவரும் ஸ்வர்கவாசிகளாக ஆகின்றனர்।

Verse 168

एवं वः कथितं विप्रा विधूमचरितं महत् । यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । यं यं कामयते कामं तं सर्वं शीघ्रमाप्नुयात्

ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு விதூமனின் இந்த மகத்தான சரிதம் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது. ஒருமனத்துடன் இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்தாலும் அல்லது கேட்டாலும், அவன் விரும்பும் விருப்பமெல்லாம் விரைவில் முழுமையாக அடைவான்।

Verse 193

नरनाथ मृगावत्यां जातोऽयं तनयस्तव । यशोनिधिर्महातेजा रामचंद्र इवापरः

ஓ நரநாதா! மிருகாவதியிலிருந்து உமது இப்புத்திரன் பிறந்தான்—புகழின் கடல், மஹாதேஜஸ்வி, இன்னொரு ராமசந்திரனைப் போலவே।