Adhyaya 20

Verse 1

श्रीसूत उवाच । लक्ष्मणस्य महातीर्थे ब्रह्महत्याविनाशने । स्नात्वा स्वचित्तशुद्ध्यर्थं जटातीर्थं ततो व्रजेत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—பிரம்மஹத்தி பாவத்தை அழிக்கும் லக்ஷ்மண மகாதீர்த்தத்தில் நீராடி, தன் சித்த சுத்திக்காக பின்னர் ஜடாதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

जन्ममृत्युजराक्रांतसंसारातुरचेतसाम् । अज्ञाननाशकं नास्ति जटातीर्थादृते द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை ஆகியவற்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஸம்ஸாரத்தில் துன்புறும் மனங்களுக்கு ஜடாதீர்த்தத்தைத் தவிர அறியாமையை அழிப்பது வேறில்லை।

Verse 3

लोके मुमुक्षवः केचिच्चित्तशुद्धिमभीप्सवः । वाचा पठंति वेदांतांस्तूष्णीन्नानुभवंति ते

உலகில் சில முக்தி நாடுவோர் சித்தசுத்தியை விரும்பி வேதாந்தத்தை வாக்கால் மட்டும் ஓதுகின்றனர்; ஆனால் மௌனத்தில் அதனை உள்ளுணர்வாக அனுபவிப்பதில்லை।

Verse 4

पूर्वपक्षमहाग्राहे सिद्धांतझषसंकुले । वेदांताब्धाविहाज्ञानं मुह्यंति पतिता द्विजाः

வேதாந்தம் என்னும் இக்கடலில்—பூர்வபக்ஷம் எனும் பெருங்கடற்கோழி, சித்தாந்தம் எனும் மீன்கள் நிறைந்த இடத்தில்—அறியாமையால் வீழ்ந்த த்விஜர்கள் மயங்கி குழம்புகின்றனர்।

Verse 5

प्रथमं चित्तशुद्ध्यर्थं वेदांतान्संपठंति ये । विवदंते पठित्वा ते कलहं च वितन्वते

முதலில் சித்தசுத்திக்காக வேதாந்தத்தைப் படிப்போர், படித்த பின்பும் வாதத்தில் இறங்கி சண்டையைப் பரப்புகின்றனர்।

Verse 6

चित्तशुद्धिर्न वेदांताद्बहुव्यामोहकारणात् । ततो वयं न वेदांतान्मुनींद्रा बहु मन्महे

வேதாந்தம் மட்டும் படிப்பதால் மனத் தூய்மை உண்டாகாது; அது பலவித மயக்கத்திற்குக் காரணமாகிறது. ஆகவே, முனிவர்தலைவர்களே, வேதாந்தத்தையே மிகையாக நம்புவதில்லை.

Verse 7

चित्तशुद्धिं यदीच्छध्वं लघूपायेन तापसाः । उद्घोषयामि सर्वेषां जटातीर्थं निषेवत

தபஸ்விகளே, எளிய வழியால் மனத் தூய்மை வேண்டுமெனில், அனைவருக்கும் நான் அறிவிக்கிறேன்—ஜடாதீர்த்தத்தை நாடி அதனைச் சேவியுங்கள்.

Verse 8

पुरा सर्वोपकारार्थं तीर्थमज्ञाननाशनम् । एतद्विनिर्मितं साक्षाच्छम्भुना गन्धमादने

முன்னொரு காலத்தில், அனைவரின் நலனுக்காக, அறியாமையை அழிக்கும் இந்தத் தீர்த்தம் கந்தமாதன மலையில் சாட்சாத் சம்புவால் உருவாக்கப்பட்டது.

Verse 9

निहते रावणे विप्रा जटां रामस्तु धार्मिकः । क्षालयामास यत्तोये तज्जटातीर्थमुच्यते

விப்ரர்களே, ராவணன் வதம் செய்யப்பட்ட பின், தர்மமிகு ராமன் எந்த நீரில் தன் ஜடைகளைத் துவைத்தானோ, அதுவே ‘ஜடாதீர்த்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 10

वर्षाणां षष्टिसाहस्रं जाह्नवीजलमज्जनम् । गोदावर्यां सकृत्स्नानं सिंहस्थे च बृहस्पतौ

ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீரில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் மூழ்கியதற்குரிய பலன், சிம்ஹஸ்த காலத்தில் குரு (பிரகஸ்பதி) இருக்கும் போது கோதாவரியில் ஒருமுறை நீராடுவதால் சமமாகும்.

Verse 11

तावत्सहस्रस्नानानि सिंहं देवगुरौ गते । गोमत्यां लभ्यते वर्षैस्तज्जटातीर्थदर्शनात्

தேவகுரு வியாழன் சிம்ம ராசியில் இருக்கும் போது, கோமதி நதியில் ஆயிரம் நீராடல்களின் புண்ணியம் ஆண்டுகள் கழித்து கிடைக்கும்; அதே புண்ணியம் ஜடாதீர்த்தத்தை தரிசிப்பதாலேயே பெறப்படும்.

Verse 12

जटातीर्थे मनुष्याणां स्नातानां द्विजपुंगवाः । अन्तःकरणशुद्धिः स्यात्ततोऽज्ञानं विनश्यति

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! ஜடாதீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதர்களுக்கு உள்ளத்தூய்மை உண்டாகும்; அதனால் அறியாமை அழியும்.

Verse 13

अज्ञाननाशे ज्ञानं स्यात्ततो मुक्तिमवाप्स्यसि । अखण्डसच्चिदानंदसंपूर्णः स्यात्ततः परम्

அறியாமை அழிந்தால் ஞானம் உதிக்கும்; அப்போது நீ முக்தியை அடைவாய். அதன் பின் நீ அఖண்ட பரம்பொருள்—சச்சிதானந்த—சொரூபத்தில் நிறைவு பெறுவாய்.

Verse 14

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पितुः पुत्रस्य संवादं व्यासस्य च शुकस्य च

இங்கேயும் அவர்கள் ஒரு பழமையான இதிஹாசத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர்—தந்தை-மகன் உரையாடல், அதாவது வியாசர் மற்றும் சுகர் உரையாடல்.

Verse 15

पुरा मुनिवरं कृष्णं भावि तात्मानमच्युतम् । पारंपर्यविशेषज्ञं सर्वशास्त्रार्थकोविदम् । प्रणम्य शिरसा व्यासं शुकः पप्रच्छ वै द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! முற்காலத்தில் சுகர் தலைவணங்கி வியாசரை வணங்கினார்—முனிவரர் கிருஷ்ணத்வைபாயனர், எதிர்காலத்தில் அச்யுதரின் அவதாரம், பரம்பரையின் நுண்ணறிவாளர், எல்லா சாஸ்திரார்த்தங்களிலும் தேர்ந்தவர்—என்று, அவரிடம் வினவினார்.

Verse 16

श्रीशुक उवाच । भगवंस्तात सर्वज्ञ ब्रूहि गुह्यमनुत्तमम्

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்— ஓ பகவனே, அன்புத் தந்தையே, அனைத்தும் அறிந்தவனே! அந்த ஒப்பற்ற மறை இரகசியத்தை எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 17

अन्तःकरणशुद्धिः स्यात्तथाज्ञानविनाशनम् । ज्ञानोदयश्च येन स्यादंते मुक्तिश्च शाश्वती

எந்த வழியால் உள்ளத்தூய்மை உண்டாகும், அறியாமை அழியும், ஞானோதயம் பிறக்கும், இறுதியில் நிலையான மோக்ஷம் கிடைக்கும்?

Verse 18

तमुपायं वदस्वाद्य स्नेहान्मम महामुने । वेदांताश्चेतिहासाश्च पुराणादीनि कृत्स्नशः

மகாமுனியே! என்மேல் அன்புகொண்டு இன்றே அந்த வழியைச் சொல்லும். வேதாந்தம், இதிகாசம், புராணம் முதலிய அனைத்தையும் நான் கற்றுள்ளேன்.

Verse 19

अधीतानि मया त्वत्तः शोधयंति न मानसम् । अतो मे चित्तशुद्धिः स्याद्यथा तात तथा वद

உம்மிடமிருந்து கற்றவையெல்லாம் என் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தவில்லை. ஆகவே, தந்தையே, எனக்குச் சித்தத் தூய்மை உண்டாகுமாறு சொல்லும்.

Verse 20

इति पृष्टस्तदा व्यासः शुकेन मुनिसत्तमाः । रहस्यं कथयामास येनाविद्या विन श्यति

இவ்வாறு சுகன் கேட்டபோது, முனிவர்களில் சிறந்த வியாசர் அப்போது அறியாமை அழியும் அந்த இரகசியத்தை விளக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 21

व्यास उवाच । शुक वक्ष्यामि ते गुह्यमविद्याग्रन्थिभेदनम् । बुद्धिशुद्धिप्रदं पुंसां जन्मादिभयनाशनम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ சுகா! அறியாமையின் முடிச்சை அறுக்கும் ஒரு இரகசிய உபதேசத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்; அது மக்களுக்கு புத்தி-சுத்தியை அளித்து, பிறப்பு முதலான அச்சங்களை அழிக்கும்.

Verse 22

रामसेतौ महापुण्यं गन्धमादनपर्वते । विद्यते पापसंहारि जटातीर्थमिति श्रुतम्

ராமசேதுவில், மிகப் புண்ணியமான கந்தமாதன மலைப்பகுதியில் ‘ஜடாதீர்த்தம்’ எனப்படும் பாபநாசக தீர்த்தம் உள்ளது என்று கேள்விப்படப்படுகிறது.

Verse 23

जटां स्वां शोधयामास यत्र रामो हरिः स्वयम् । रामो दाशरथिः श्रीमांस्तीर्थाय च वरं ददौ

அங்கே ஹரியே ஆன ராமன் தன் ஜடைகளைத் தானே சுத்தம் செய்தான்; அந்தப் புகழ்மிக்க தசரதன் மகன் ராமன் அந்தத் தீர்த்தத்திற்குப் ஒரு வரம் அருளினான்.

Verse 24

स्नाति येऽत्र समागत्य जटातीर्थेऽतिपावने । अन्तःकरणशुद्धिश्च तेषां भूयादिति स्म सः

அவர் அறிவித்தார்—இங்கே வந்து மிகப் புனிதமான ஜடாதீர்த்தத்தில் நீராடுவோருக்கு உள்ளத்தூய்மை உண்டாகட்டும்.

Verse 25

विना यज्ञं विना ज्ञानं विना जाप्यमुपोषणम् । स्नानमात्राज्जटातीर्थे बुद्धिशुद्धिर्भवेन्नृणाम्

யாகமின்றி, ஞானமின்றி, ஜபமும் நோன்பும் இன்றியே—ஜடாதீர்த்தத்தில் நீராடுதல் மட்டுமே மனிதர்க்கு புத்திச் சுத்தியை அளிக்கும்.

Verse 26

सर्वदानसमं पुण्यं स्नानादत्र भविष्यति । दुर्गाण्यनेन तरति पुण्यलोकान्समश्नुते

இங்கு நீராடுவதால் எல்லா தானங்களுக்கும் ஒப்பான புண்ணியம் உண்டாகும். இதனால் துன்பத் தடைகளைத் தாண்டி புண்ணியலோகங்களை அடைவான்.

Verse 27

महत्त्वमश्नुते स्नानाज्जटातीर्थे शुभोदके । जटातीर्थं विना नान्यदंतःकरण शुद्धये

சுபநீருடைய ஜடாதீர்த்தத்தில் நீராடினால் மகத்துவம் பெறுவான். உள்ளத் தூய்மைக்குச் ஜடாதீர்த்தத்தைப் போல வேறொன்றில்லை.

Verse 28

विद्यते नियमो वापि जपो वा नान्यदेवता । धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

இங்கு சிறப்பு நியமங்களும், ஜபமும், வேறு தெய்வ வழிபாடும் அவசியமில்லை. இத்தீர்த்தம் எல்லா லோகங்களிலும் பாக்கியமளிப்பது, புகழ்தருவது, ஆயுளை வளர்ப்பது எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 29

पवित्राणां पवित्रं च जटातीर्थं शुकाधुना । सर्वपापप्रशमनं मंगलानां च मंगलम्

ஓ சுகா! கேள்—ஜடாதீர்த்தம் தூயவற்றில் மிகத் தூயது. அது எல்லாப் பாவங்களையும் அடக்கி, மங்களங்களில் மிக மங்களமானது.

Verse 30

भृगुर्वै वारुणिः पूर्वं वरुणं पितरं शुक । बुद्धिशुद्धिप्रदोपायमपृच्छत्पावनं शुभम् । प्रोवाच वरुणस्तस्मै बुद्धिशुद्धिप्रदं शुभम्

ஓ சுகா! முற்காலத்தில் ப்ருகுவின் புதல்வன் வாருணி, தன் தந்தை வருணனை அறிவுத் தூய்மையளிக்கும் புனிதமும் சுபமுமான வழியைப் பற்றி கேட்டான். அப்போது வருணன் அவனுக்கு அறிவுத் தூய்மையளிக்கும் அந்தச் சுப வழியை விளக்கினான்.

Verse 31

वरुण उवाच । रामसेतौ भृगो पुण्ये गन्धमादनपर्वते

வருணன் கூறினான்—ஓ ப்ருகுவே! புனித ராமசேதுவில், பாவன கந்தமாதன மலையில், இவ்வரலாற்றைக் கேள்।

Verse 32

स्नानमात्राज्जटा तीर्थे बुद्धिशुद्धिर्भवेद्ध्रुवम् । स पितुर्वचनात्सद्यो भृगुर्वै वरुणात्मजः

ஜடா-தீர்த்தத்தில் வெறும் நீராடுதலாலேயே புத்தி-சுத்தி நிச்சயமாக உண்டாகும். ஆகவே வருணனின் புதல்வன் ப்ருகு தந்தையின் சொல்லுக்கேட்டு உடனே சென்றான்।

Verse 33

गत्वा स्नात्वा जटातीर्थे बुद्धिशुद्धिमवाप्तवान् । विनष्टाज्ञानसंतानस्तया शुद्ध्या तदा भृगुः

ஜடா-தீர்த்தத்திற்குச் சென்று நீராடிய ப்ருகு புத்தி-சுத்தியை அடைந்தான். அந்தச் சுத்தியால் அவனுள் இருந்த அறியாமையின் தொடர்ச்சி அப்போது அழிந்தது।

Verse 34

उत्पन्नाद्वैतविज्ञानः स्वपितुर्वरुणादयम् । अखण्डसच्चिदानंदपूर्णाकारोऽभवच्छुक

தன் தந்தை வருணனின் உபதேசத்தால் அவனில் அத்வைத ஞானம் உதித்தது. ஓ சுகா! அவன் பிளவில்லா சத்-சித்-ஆனந்தப் பரிபூரண ஸ்வரூபனானான்।

Verse 35

शंकरांशोऽपि दुर्वासा जटातीर्थेऽभिषेकतः । मनःशुद्धिमवाप्याशु ब्रह्मानंदमयोऽभवत्

சங்கரனின் அம்சமான துர்வாசரும் ஜடா-தீர்த்தத்தில் அபிஷேகத்தால் விரைவில் மனச் சுத்தி பெற்று பிரம்மானந்தமயமானார்।

Verse 36

दत्तात्रेयोऽपि विष्ण्वंशस्तीर्थेऽस्मिन्नभिषेचनात् । शुद्धांतःकरणो भूत्वा ब्रह्माकारोऽभवच्छुक

விஷ்ணுவின் அம்சமான தத்தாத்ரேயரும் இத்தீர்த்தத்தில் நீராடியதால் அந்தக்கரணம் தூய்மையடைந்து, ஓ சுகா, பிரம்மஸ்வரூபத்தில் நிலைபெற்றார்.

Verse 37

इच्छेदज्ञाननाशं यः स स्नायात्तु जटाभिधे । तीर्थे शुद्धतमे पुण्ये सर्वपापविनाशने

அஞ்ஞான நாசத்தை விரும்புபவன் ‘ஜடா’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் நிச்சயமாக நீராட வேண்டும்; அது மிகத் தூயது, புண்ணியமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 38

जटातीर्थमतस्त्वं च शुक गच्छ महामते । मनःशुद्धिप्रदं तस्मिन्स्नानं च कुरु पुण्यदे

ஆகையால், ஓ மஹாமதி சுகா, ஜடா-தீர்த்தத்திற்குச் செல்; அங்கே நீராடு—அது மனத் தூய்மையையும் புண்ணியத்தையும் அளிக்கும்.

Verse 39

पित्रैवमुक्तो व्यासेन शुकः पुत्रस्तदा द्विजाः । रामसेतुं महापुण्यं गन्धमादनपर्वतम्

தந்தை வியாசர் இவ்வாறு கூறியபின், ஓ த்விஜர்களே, மகன் சுகர் மகாபுண்ணியமான ராமசேதுவிற்கும் கந்தமாதன பர்வதத்திற்கும் புறப்பட்டார்.

Verse 40

अगमत्स्नातुकामः सञ्जटातीर्थे विशुद्धिदे । स्नात्वा संकल्पपृर्वं च जटातीर्थे शुको मुनिः

நீராட விரும்பி அவர் முழுத் தூய்மையளிக்கும் ஜடா-தீர்த்தத்திற்குச் சென்றார்; முனிவர் சுகர் முதலில் சங்கல்பம் செய்து ஜடா-தீர்த்தத்தில் நீராடினார்.

Verse 41

मनःशुद्धिमनुप्राप्य तेन चाज्ञाननाशने । स्वस्वरूपं समापन्नः परमानंदरूपकम्

மனத் தூய்மையை அடைந்து, அதனால் அறியாமை அழிந்தபின், பரமானந்தச் சாரமுடைய தன் உண்மைச் சொரூபத்தில் நிலைபெறுகிறான்।

Verse 42

ये चाप्यन्ये मनःशुद्धिकामाः संति द्विजोत्तमाः । जटातीर्थे तु ते सर्वे स्नातुं भक्तिपुरःसरम

மேலும் மனத் தூய்மையை விரும்பும் பிற சிறந்த இருபிறப்பாளரும், பக்தியை முன்னிலைப்படுத்தி ஜடாதீர்த்தத்தில் நீராட வருகிறார்கள்।

Verse 43

अहो जना जटातीर्थे कामधेनुसमे शुभे । विद्यमानेऽपि किं तुच्छे रमंतेन्यत्र मोहिताः

அய்யோ! காமதேனுவுக்கு ஒப்பான புனித ஜடாதீர்த்தம் இருக்கும்போதும், மயங்கிய மக்கள் ஏன் அற்பமான பிற இடங்களில் இன்புறுகின்றனர்?

Verse 44

भुक्तिकामो लभेद्भुक्तिं मुक्तिकामस्तु तां लभेत् । स्नानमात्राज्जटातीर्थे सत्यमुक्तं मया द्विजाः

போகத்தை விரும்புவான் போகத்தைப் பெறுவான்; முக்தியை விரும்புவான் முக்தியையே பெறுவான்—ஜடாதீர்த்தத்தில் நீராடுதல் மட்டுமே போதும். ஓ இருபிறப்பாளரே, இதை நான் உண்மையென உரைக்கிறேன்।

Verse 45

वेदानुवच नात्पुण्याद्यज्ञाद्दानात्तपोव्रतात् । उपवासाज्जपाद्योगान्मनःशुद्धिर्नृणां भवेत्

மனிதர்க்கு மனத் தூய்மை வெறும் வேதப் பாராயணம், புண்ணியச் செயல், யாகம், தானம், தவவிரதம், உபவாசம், ஜபம் அல்லது யோகப் பயிற்சி மட்டும் செய்தால் உண்டாகாது।

Verse 46

विनाप्येतानि विप्रेंद्रा जटातीर्थेऽतिपावने । स्नानमात्रान्मनःशुद्धिर्ब्राह्मणानां ध्रुवं भवेत्

ஓ விப்ரேந்திரர்களே! மிகப் பரிசுத்தமான ஜடாதீர்த்தத்தில் அவை போன்ற பிற முறைகள் இல்லாவிட்டாலும், வெறும் ஸ்நானமட்டுமே பிராமணர்களுக்கு மனத் தூய்மையை உறுதியாக அளிக்கும்.

Verse 47

जटातीर्थस्य माहात्म्यं मया वक्तुं न शक्यते । शंकरो वेत्ति तत्तीर्थं हरिर्वेत्ति विधिस्तथा

ஜடாதீர்த்தத்தின் மகிமையை நான் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது. அந்தத் தீர்த்தத்தை சங்கரன் அறிவான்; ஹரியும் அறிவான்; விதி (பிரம்மா)யும் அறிவான்.

Verse 48

जटातीर्थसमंतीर्थं न भूतं न भविष्यति । जटातीर्थस्य तीरे यः क्षेत्रपिंडं समाचरेत्

ஜடாதீர்த்தத்துக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது. ஜடாதீர்த்தத்தின் கரையில் யார் க்ஷேத்ர-பிண்டச் சடங்கைச் செய்கிறாரோ…

Verse 49

गयाश्राद्धसमंपुण्यंतस्य स्यान्नात्र संशयः । जटातीर्थे नरः स्नात्वा न पापेन विलिप्यते । दारिद्र्यं न समाप्नोति नेयाच्च नरकार्णवम्

அவனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம் கயா-ஸ்ராத்தத்துக்கு ஒப்பானது—இதில் ஐயமில்லை. ஜடாதீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்த மனிதன் பாவத்தால் மாசுபடான்; வறுமை அடையான்; நரகக் கடலிலும் செல்லான்.

Verse 50

श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितं विप्रा जटातीर्थस्य वैभवम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு உங்களுக்குச் ஜடாதீர்த்தத்தின் வைபவம் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 51

यत्र व्याससुतो योगी स्नात्वा पापविमोचने । अवाप्तवान्मनःशुद्धिमद्वैतज्ञानसाधनाम्

அங்கே பாபவிமோசனத் தீர்த்தத்தில் வ்யாசபுத்திரனான யோகி நீராடி மனத் தூய்மையை அடைந்தான்; அதுவே அத்வைத ஞானத்தை அடையச் சாதனமாகும்.

Verse 52

यस्त्विमं पठतेऽध्यायं शृणुते वा समाहितः । स विधूयेह पापानि लभते वैष्णवं पदम्

ஒருமுக மனத்துடன் இவ்வத்யாயத்தைப் பாராயணம் செய்பவனோ அல்லது கேட்பவனோ, இங்கேயே பாவங்களை நீக்கி பரம வைஷ்ணவ பதத்தை அடைவான்.