Adhyaya 44

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सर्ववेदार्थतत्त्वज्ञ पुराणार्णवपारग । व्यासपादांबुजद्वंद्वनमस्कारहृताशुभ

ரிஷிகள் கூறினர்— எல்லா வேதார்த்தத் தத்துவத்தையும் அறிந்தவரே! புராணக் கடலைக் கடந்தவரே! வியாசரின் இரட்டைத் தாமரைத் திருவடிகளுக்கு வணங்கியதால் தீமை நீங்கியவரே!

Verse 2

पुराणार्थोपदेशेन सर्वप्राण्युपका रक । त्वया ह्यनुगृहीताः स्म पुराणकथनाद्वयम्

புராணத்தின் பொருளை உபதேசிப்பதால் நீங்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் உபகாரி. உண்மையாகப் புராணக் கதனத்தின் மூலம் எங்களுக்கு அருள் செய்தீர்கள்.

Verse 3

अधुना सेतुमाहात्म्यकथनात्सुतरां मुने । वयं कृतार्थाः संजाता व्यासशिष्य महामते

முனிவரே! சேதுமகாத்மியத்தை நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகக் கூறியதால் நாங்கள் மிகுந்த கృతார்த்தராயினோம். வியாசரின் சீடரே, மகாமதியே! நாங்கள் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தோம்.

Verse 4

यथा प्रातिष्ठिपल्लिंगं रामो दशरथात्मजः । तच्छ्रोतुं वयमिच्छामस्त्वमिदानीं वदस्व नः

தசரதனின் புதல்வன் ஸ்ரீராமன் எவ்வாறு லிங்கத்தை நிறுவினான் என்பதை நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம். இப்போது எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

श्रीसूत उवाच । यदर्थं स्थापितं लिंगं गन्धमादनपर्वते । रामचन्द्रेण विप्रेंद्र तदिदानीं ब्रवीमि वः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! கந்தமாதன மலையில் ராமசந்திரன் எந்த நோக்கத்திற்காக லிங்கத்தை நிறுவினானோ, அதை இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 6

हृतभार्यो वनाद्रामो रावणेन बलीयसा । कपिसेनायुतो धीरः ससौमि त्रिर्महाबलः

வலிமைமிக்க ராவணன் காட்டிலிருந்து மனைவியை அபகரித்ததால், திடமுடைய வீரன் ராமன் வானர சேனையுடன், சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) உடன், மகாபலனாய் புறப்பட்டான்.

Verse 7

महेंद्रं गिरिमासाद्य व्यलोकयत वारिधिम् । तस्मिन्नपारे जलधौ कृत्वा सेतुं रघूद्वहः

மகேந்திர மலையை அடைந்து ரகுகுலத் தலைவன் கடலை நோக்கினான்; அந்த எல்லையற்ற கடலின் மீது சேதுவை அமைத்தான்.

Verse 8

तेन गत्वा पुरीं लंकां रावणेनाभिरक्षि ताम् । अस्तंगते सहस्रांशौ पौर्णमास्यां निशामुखे

அந்த சேதுவினால் சென்று, ராவணன் காத்த லங்காபுரியை அடைந்தான். ஆயிரக் கதிரோன் சூரியன் அஸ்தமித்தபோது, பௌர்ணமி இரவில் இருள் தொடங்கும் வேளையில்—

Verse 9

रामः ससैनिको विप्राः सुवेलगिरिमारुहत् । ततः सौधस्थितं रात्रौ दृष्ट्वा लंकेश्वरं बली

ஓ விப்ரர்களே! ராமன் படையுடன் சுவேலமலையை ஏறினான். பின்னர் இரவில் அரண்மனையில் நிலைத்திருந்த வலிமைமிகு லங்கேஸ்வரனை கண்டு—

Verse 10

सूर्यपुत्रोऽस्य मुकुटं पातयास भूतले । राक्षसो भग्नमुकुटः प्रविवेश गृहोदरम्

சூரியபுத்திரன் (சுக்ரீவன்) அவனுடைய முடியை நிலத்தில் வீழ்த்தினான். முடி சிதைந்த அந்த ராக்ஷசன் தன் இல்லத்தின் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 11

गृहं प्रविष्टे लंकेशे रामः सुग्रीवसंयुतः । सानुजः सेनया सार्द्धमवरुह्य गिरेस्तटात्

லங்கேஸ்வரன் இல்லத்துள் நுழைந்ததும், சுக்ரீவனுடன் ராமன்—தம்பியுடனும் படையுடனும்—மலையோரச் சரிவிலிருந்து இறங்கினான்.

Verse 12

सेनां न्यवेशयद्वीरो रामो लंकासमीपतः । ततो निवेशमानांस्तान्वानरान्रावणानुगाः

வீர ராமன் லங்கைக்கு அருகில் படையை முகாமிடச் செய்தான். பின்னர் அந்த வானரர்கள் தங்கத் தொடங்கியபோது ராவணனின் பின்தொடர்வோர்—

Verse 13

अभिजग्मुर्महाकायाः सायुधाः सहसैनिकाः । पर्वणः पूतनो जृंभः खरः क्रोधवशो हरिः

அப்போது ஆயுதம் தாங்கி, படையுடன் கூடிய பெருந்தோளுடைய வீரர்கள் முன்னே வந்தனர்—பர்வணன், பூதனன், ஜ்ரிம்பன், கரன், கோபவசமான ஹரி।

Verse 14

प्रारुजश्चारुजश्चैव प्रहस्तश्चेतरे तथा । ततोऽभिपततां तेषामदृश्यानां दुरात्मनाम्

ப்ராருஜன், சாருஜன், ப்ரஹஸ்தன் முதலியோர்; பின்னர் அந்தத் தீயவர்கள் கண்காணாதவர்களாய் தாக்குதலுக்குப் பாய்ந்தனர்।

Verse 15

अन्तर्धानवधं तत्र चकार स्म विभीषणः । ते दृश्यमाना बलिभिर्हरिभिर्दूरपातिभिः

அங்கே விபீஷணன் அவர்களின் மறைவு-வஞ்சத்தை முறியடித்தான்; வெளிப்பட்டவுடன் தூரத்திலிருந்து எறியும் வல்லமை கொண்ட வலிமைமிகு வானரர்கள் அவர்களை வீழ்த்தினர்।

Verse 16

निहताः सर्वतश्चैते न्यपतन्वै गतासवः । अमृष्यमाणः सबलो रावणो निर्ययावथ

அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் கொல்லப்பட்டு உயிர் நீங்கி விழுந்தனர்; அதைத் தாங்க இயலாத ராவணன் அப்போது படையுடன் வெளியே வந்தான்।

Verse 17

व्यूह्य तान्वानरान्सर्वान्न्यवारयत सायकैः । राघवस्त्वथ निर्याय व्यूढानीको दशाननम्

அவன் எல்லா வானரப் படைகளையும் அணிவகுத்து அம்புகளால் தடுத்தான்; அப்போது ராகவனும் அணிவகுத்த படையுடன் வெளியே வந்து தசானனனை எதிர்கொண்டான்।

Verse 18

प्रत्ययुध्यत वेगेन द्वंद्वयुद्धमभूत्तदा । युयुधे लक्ष्मणेनाथ इंद्रजिद्रावणात्मजः

வேகமாக எதிர்த்துப் போரிட்டனர்; அப்போது இரட்டைப் போர் எழுந்தது. ராவணன் புதல்வன் இந்திரஜித், இலக்குமணனுடன் போரிட்டான்.

Verse 19

विरूपाक्षेण सुग्रीवस्तारेयेणापि खर्वटः । पौंड्रेण च नलस्तत्र पुटेशः पनसेन च

சுக்ரீவன் விரூபாக்ஷனுடன், கர்வடன் தாரேயனுடன் போரிட்டான். அங்கே நலன் பௌண்ட்ரனுடன், புடேசன் பணசனுடன் மோதினான்.

Verse 20

अन्येपि कपयो वीरा राक्षसैर्द्वंद्वमेत्य तु । चक्रुर्युद्धं सुतुमुलं भीरूणां भयवर्द्धनम्

மற்ற வீர வானரரும் ராட்சசர்களுடன் இரட்டைப் போரில் மோதினர். அவர்கள் மிகக் கடுமையான, ஆரவாரமிக்க போரை நடத்தினர்; அது கோழைகளின் அச்சத்தை வளர்த்தது.

Verse 21

अथ रक्षांसि भिन्नानि वानरैर्भीमविक्रमैः । प्रदुद्रुवू रणादाशु लंकां रावणपालिताम्

அப்போது அச்சமூட்டும் வலிமை கொண்ட வானரர்களால் சிதறடிக்கப்பட்ட ராட்சசர்கள் போர்க்களத்திலிருந்து விரைந்து ஓடி, ராவணன் காக்கும் லங்கைக்குள் புகுந்தனர்.

Verse 22

भग्नेषु सर्वसैन्येषु रावणप्रेरितेन वै । पुत्रेणेंद्रजिता युद्धे नागास्त्रैरतिदारुणैः

அனைத்துப் படைகளும் சிதறி குழம்பியபோது, ராவணன் தூண்டுதலால் அவன் மகன் இந்திரஜித் போரில் மிகக் கொடிய நாகாஸ்திரங்களை ஏவினான்.

Verse 23

विद्धौ दाशरथी विप्रा उभौ तौ रामलक्ष्मणौ । मोचितौ वैनतेयेन गरुडेन महात्मना

ஓ விப்ரர்களே! தசரதன் குலத்தார் ராமன், லக்ஷ்மணன் இருவரும் காயமடைந்திருந்தாலும், விநதையின் புதல்வன் மகாத்மா கருடன் அவர்களை விடுவித்தான்.

Verse 24

तत्र प्रहस्तस्तरसा समभ्येत्य विभीषणम् । गदया ताडयामास विनद्य रणकर्कशः

அங்கே பிரஹஸ்தன் பெருவேகத்துடன் விபீஷணனை அணுகி, போரில் கடுமையாக முழங்கிக் கொண்டு, கதையால் தாக்கினான்.

Verse 25

स तयाभिहतो धीमान्गदया भामिवेगया । नाकंपत महाबाहुर्हिमवानिव सुस्थितः

மின்னலைப் போன்ற வேகமுள்ள அந்தக் கதையால் தாக்கப்பட்டும், ஞானமிகு பெருந்தோளன் விபீஷணன் இமயமலை போல உறுதியாக நின்றான்; அசையவில்லை.

Verse 26

ततः प्रगृह्य विपुलामष्टघंटां विभीषणः । अभिमंत्र्य महाशक्तिं चिक्षे पास्य शिरः प्रति

பின்னர் விபீஷணன் பெரிதான அஷ்டகண்டா (எட்டு மணி) ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த மகாசக்தியை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, எதிரியின் தலை நோக்கி எறிந்தான்.

Verse 27

पतंत्या स तया वेगाद्राक्षसोऽशनिना यथा । हृतोत्तमांगो ददृशे वातरुग्ण इव द्रुमः

வேகமாக விழுந்த அந்தச் சக்தியால் தாக்கப்பட்ட ராக்ஷசன், இடியால் வீழ்த்தப்பட்டவன் போலத் தோன்றினான்; தலை துண்டிக்கப்பட்டு, காற்றால் முறிந்த மரம்போல் கிடந்தான்.

Verse 28

तं दृष्ट्वा निहतं संख्ये प्रहस्तं क्षणदाचरम् । अभिदुद्राव धूम्राक्षो वेगेन महता कपीन्

போர்க்களத்தில் இரவுலாவும் பிரஹஸ்தன் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, தூம்ராக்ஷன் பேர்வேகத்துடன் வானரர்களை நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 29

कपिसैन्यं समालोक्य विद्रुतं पवनात्मजः । धूम्राक्षमाजघानाशु शरेण रणमूर्धनि

வானரப் படை சிதறியதைக் கண்டு, பவனபுத்திரன் ஹனுமான் போரின் உச்சத்தில் தூம்ராக்ஷனை விரைவாக அம்பால் தாக்கினான்।

Verse 30

धूम्राक्षं निहतं दृष्ट्वा हतशेषा निशाचराः । सर्वं राज्ञे यथावृत्तं रावणाय न्यवेदयन्

தூம்ராக்ஷன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, உயிர்தப்பிய இரவுலாவோர் நடந்ததனை எல்லாம் தங்கள் அரசன் ராவணனுக்கு அறிவித்தனர்।

Verse 31

ततः शयानं लंकेशः कुम्भकर्णमबोधयत् । प्रबुद्धं प्रेषयामास युद्धाय स च रावणः

பின்னர் இலங்கைநாதன் உறங்கிக் கிடந்த கும்பகர்ணனை எழுப்பினான்; விழித்தவுடன் ராவணன் அவனைப் போருக்கு அனுப்பினான்।

Verse 32

आगतं कुम्भकर्णं तं ब्रह्मास्त्रेण तु लक्ष्मणः । जघान समरे क्रुद्धो गतासुर्न्यपतच्च सः

கும்பகர்ணன் முன்னே வந்தபோது, போரில் சினந்த லக்ஷ்மணன் பிரம்மாஸ்திரத்தால் அவனைத் தாக்கினான்; உயிர் நீங்கி அவன் விழுந்தான்।

Verse 33

दूषणस्यानुजौ तत्र वत्रवेगप्रमाथिनौ । हनुमन्नीलनिहतौ रावणप्रतिमौ रणे

அங்கே தூஷணனின் இரு இளைய சகோதரர்கள், பகைவரின் வேகத்தையும் உந்துதலையும் நசுக்கும் வீரர்கள், போரில் ராவணனை ஒத்த வலிமையுடன், ஹனுமான் மற்றும் நீலனால் கொல்லப்பட்டனர்।

Verse 34

वज्रदंष्ट्रं समवधीद्विश्वकर्मसुतो नलः । अकंपनं च न्यहनत्कुमुदो वानरर्षभः

விஸ்வகர்மாவின் புதல்வன் நலன் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனை வதைத்தான்; வானரர்களில் சிறந்த குமுதன் அகம்பனனையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 35

षष्ठ्यां पराजितो राजा प्राविशच्च पुरीं ततः । अतिकायो लक्ष्मणेन हतश्च त्रिशिरास्तथा

ஆறாம் நாளில் அரசன் தோல்வியுற்று பின்னர் நகருக்குள் நுழைந்தான். லக்ஷ்மணன் அதிகாயனை வதைத்தான்; திரிசிரனும் அதுபோலவே கொல்லப்பட்டான்।

Verse 36

सुग्रीवेण हतौ युद्धे देवांत कनरांतकौ । हनूमता हतौ युद्धे कुम्भकर्णसुतावुभौ

போரில் சுக்ரீவன் தேவாந்தகன் மற்றும் கனராந்தகனை கொன்றான்; போரில் ஹனுமான் கும்பகர்ணனின் இரு புதல்வர்களையும் வதைத்தான்।

Verse 37

विभीषणेन निहतो मकराक्षः खरात्मजः । तत इन्द्रजितं पुत्रं चोदयामास रावणः

கரனின் புதல்வன் மகராக்ஷன் விபீஷணனால் கொல்லப்பட்டான். அதன் பின் ராவணன் தன் மகன் இந்திரஜித்தை போருக்கு செல்லுமாறு தூண்டினான்।

Verse 38

इन्द्रजिन्मोहयित्वा तौ भ्रातरौ रामलक्षमणौ । घोरैः शरैरंगदेन हतवाहो दिवि स्थितः

இந்திரஜித் ராமன்–லக்ஷ்மணன் என்ற இரு சகோதரர்களையும் மயக்கி ஆகாயத்தில் நின்றான்; ஆனால் அங்கதன் கொடிய அம்புகளால் அவன் சாரதியை வீழ்த்தினான்।

Verse 39

कुमुदांगदसुग्रीवनलजांबवदादिभिः । सहिता वानराः सर्वे न्यपतंस्तेन घातिताः

குமுதன், அங்கதன், சுக்ரீவன், நலன், ஜாம்பவான் முதலியோருடன் கூடிய எல்லா வானரரும் அவனால் தாக்கப்பட்டு தரையில் விழுந்தனர்।

Verse 40

एवं निहत्य समरे ससैन्यौ रामलक्ष्मणौ । अंतर्दधे तदा व्योम्नि मेघनादो महाबलः

இவ்வாறு போரில் படையுடன் கூடிய ராமன்–லக்ஷ்மணனை வீழ்த்திய பின், மகாபலன் மேகநாதன் (இந்திரஜித்) ஆகாயத்தில் மறைந்தான்।

Verse 41

ततो विभीषणो राममिक्ष्वाकुकुलभूषणम् । उवाच प्रांजलिर्वाक्यं प्रणम्य च पुनःपुनः

அப்போது விபீஷணன் கைகூப்பி, இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அலங்காரமான ராமனை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 42

अयमंभो गृहीत्वा तु राजराजस्य शासनात् । गुह्यकोऽभ्यागतो राम त्वत्सकाशमरिंदम

அரசர்களின் அரசன் ஆணையினால் இந்த நீரை எடுத்துக்கொண்டு இந்த குஹ்யகன் (யக்ஷன்) வந்துள்ளான்; ஓ ராமா, பகைவரை அடக்கும் வீரனே, உன் அருகில் வந்தான்।

Verse 43

इदमंभः कुबेरस्ते महाराज प्रयच्छति । अंतर्हितानां भूतानां दर्शनार्थं परं तप

மகாராஜா! இந்தப் புனித நீரை குபேரன் உமக்கு அருள்கிறான். இதனால் மறைந்துள்ள பூதப் பிராணிகள் தென்படுவர்; இது தவத்தால் பிறந்த உத்தம சாதனம்.

Verse 44

अनेन स्पृष्टनयनो भूतान्यंतर्हितान्यपि । भवान्द्रक्ष्यति यस्मै वा भवानेतत्प्रदास्यति

இந்த நீரால் தொடப்பட்ட கண்களுடன் நீர் மறைந்துள்ள பூதங்களையும் காண்பீர். மேலும் நீர் யாருக்கு இதை அளிப்பீரோ, அவரும் அதே தரிசனத்தைப் பெறுவார்.

Verse 45

सोऽपि द्रक्ष्यति भूतानि वियत्त्यंतर्हितानि वै । तथेति रामस्तद्वारि प्रतिगृह्याथ सत्कृतम्

அவனும் ஆகாயத்தில் மறைந்துள்ள பூதங்களை நிச்சயமாகக் காண்பான். ‘அப்படியே’ என்று ராமன் கூறி, அந்தப் புனித நீரை மரியாதையுடன் ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 46

चकार नेत्रयोः शौचं लक्ष्मणश्च महाबलः । सुग्रीवजांबवन्तौ च हनुमानंगदस्तथा

அந்த நீரால் மகாபலன் லக்ஷ்மணன் தன் கண்களைத் தூய்மைப்படுத்தினான். சுக்ரீவன், ஜாம்பவான், அதுபோல ஹனுமான் மற்றும் அங்கதனும் செய்தனர்.

Verse 47

मैंदद्विविदनीलाश्च ये चान्ये वानरास्तथा । ते सर्वे रामदत्तेन वारिणा शुद्धचक्षुषः

மைந்தன், த்விவிதன், நீலன் மற்றும் பிற வானரர்களும்—அனைவரும் ராமன் அளித்த நீரால் தூய பார்வையுடையவர்களாயினர்.

Verse 48

आकाशेंतर्हितं वीरमपश्यन्रावणा त्मजम् । ततस्तमभिदुद्राव सौमित्रिर्दृष्टिगोचरम्

வானில் மறைந்திருந்த ராவணன் புதல்வனான அந்த வீரனை அவர்கள் கண்டனர். அப்போது சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) அவனை பார்வைக்குள் கொண்டு வந்து அவன் மீது பாய்ந்தான்.

Verse 49

ततो जघान संकुद्धो लक्ष्मणः कृतलक्षणः । कुवेरप्रेषितजलैः पवित्रीकृतलोचनः

அப்போது கோபம் கொண்ட, குறிக்கோளில் உறுதியான லக்ஷ்மணன் அவனைத் தாக்கினான்—குபேரன் அனுப்பிய நீரால் புனிதமடைந்த கண்களுடன்.

Verse 50

ततः समभवद्युद्धं लक्ष्मणेंद्रजितोर्महत् । अतीव चित्रमाश्चर्यं शक्रप्रह्लादयोरिव

அப்போது லக்ஷ்மணன் மற்றும் இந்திரஜித் இடையே மாபெரும் போர் எழுந்தது—மிகவும் வியப்பூட்டும், சக்ரன்-பிரஹ்லாதன் மோதலைப் போல.

Verse 51

ततस्तृतीयदिवसे यत्नेन महता द्विजाः । इंद्रजिन्निहतो युद्धे लक्ष्मणेन बलीयसा

பின்னர் மூன்றாம் நாளில், ஓ இருபிறப்பினரே, பெரும் முயற்சிக்குப் பின் போரில் வல்லமைமிகு லக்ஷ்மணன் இந்திரஜித்தை வதைத்தான்.

Verse 52

ततो मूलबलं सर्वं हतं रामेण धीमता । अथ क्रुद्धो दशग्रीवः प्रियपुत्रे निपातिते

அப்போது ஞானமிகு ராமன் முழு முதன்மைப் படையையும் அழித்தான். பின்னர் அன்புப் புதல்வன் வீழ்ந்ததைக் கண்டு தசக்ரீவன் (ராவணன்) கோபத்தால் எரிந்தான்.

Verse 53

निर्ययौ रथमास्थाय नगराद्बहुसैनिकः । रावणो जानकीं हन्तुमुद्युक्तो विंध्यवारितः

ராவணன் பெருஞ்சேனையுடன் ரதமேறி நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டான்; ஜானகியை கொல்லத் துணிந்தான்; ஆனால் விந்திய மலைப்போல் தடையுற்று கட்டுப்படுத்தப்பட்டான்।

Verse 54

ततो हर्यश्वयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा । उपतस्थे रणे रामं मातलिः शक्रसारथिः

அப்போது இந்திரனின் சாரதி மாதலி, செம்மஞ்சள் குதிரைகள் பூட்டிய சூரியஒளி பொலியும் ரதத்தில் போர்க்களத்தில் ராமனை அணுகி நின்றான்।

Verse 55

ऐन्द्रं रथं समारुह्य रामो धर्मभृतां वरः । शिरांसि राक्षसेन्द्रस्य ब्रह्मास्त्रेणावधीद्रणे

இந்திரனின் தெய்வ ரதத்தில் ஏறி, தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் தலைசிறந்த ராமன் போரில் பிரம்மாஸ்திரத்தால் ராக்ஷசேந்திரனின் தலைகளை வெட்டினான்।

Verse 56

ततो हतदशग्रीवं रामं दशरथात्मजम् । आशीर्भिर्जययुक्ताभिर्देवाः सर्षिपुरोगमाः

அப்போது தசக்ரீவனை வதைத்த தசரதன் புதல்வன் ராமனை, முன்நின்ற ரிஷிகளுடன் தேவர்கள் வெற்றியால் நிறைந்த ஆசீர்வாதங்களால் போற்றினர்।

Verse 57

तुष्टुवुः परिसंतुष्टाः सिद्धविद्याधरास्तथा । रामं कमलपत्राक्षं पुष्प वर्षेरवाकिरन्

மிக மகிழ்ந்த சித்தரும் வித்யாதரரும் தாமரை-இலைக் கண்களையுடைய ராமனைப் புகழ்ந்து, மலர்மழையால் அவரை மூடினர்।

Verse 58

रामस्तैः सुरसंघातैः सहितः सैनिकैर्वृतः । सीतासौमित्रिसहितः समारुह्य च पुष्पकम्

ராமன் தேவர்களின் கூட்டத்துடன் இணைந்து, தன் படையால் சூழப்பட்டவனாய், சீதையுடனும் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) உடனும் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறினான்।

Verse 59

तथाभिषिच्य राजानं लंकायां च विभीषणम् । कपिसेनावृतो रामो गन्धमादनमन्वगात्

இவ்வாறு லங்கையில் விபீஷணனை அரசனாக அபிஷேகம் செய்து, கபிசேனையால் சூழப்பட்ட ராமன் கந்தமாதனத்தை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 60

परिशोध्य च वैदेहीं गंधमादनपर्वते । रामं कमलपत्राक्षं स्थितवानर संवृतम्

கந்தமாதன மலையில் வைதேஹி (சீதா) தூய்மை நிரூபிக்கப்பட்ட பின், தாமரை-இலைக் கண்களையுடைய ராமன் கூடிய வானரர்களால் சூழ்ந்து அங்கே நின்றான்।

Verse 61

हतलंकेश्वरं वीरं सानुजं सविभीषणम् । सभार्यं देववृंदैश्च सेवितं मुनिपुंगवैः

லங்கையின் அரசனை வதைத்த அந்த வீர ராமன், தம்பியுடனும் விபீஷணனுடனும் மனைவியுடனும் இருந்து, தேவர்கூட்டங்களால் சேவிக்கப்பட்டும் முனிவர்தலைவர்களால் வழிபடப்பட்டும் விளங்கினான்।

Verse 62

मुनयोऽभ्यागता द्रष्टुं दंडकारण्य वासिनः । अगस्त्यं ते पुरस्कृत्य तुष्टुवुर्मैथिलीपतिम्

தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்த முனிவர்கள் அவரைத் தரிசிக்க வந்தனர்; அகஸ்தியரை முன்னிறுத்தி அவர்கள் மைதிலீபதி (ராமன்) யைத் துதித்தனர்।

Verse 63

मुनय ऊचुः । नमस्ते रामचंद्राय लोकानुग्रहकारिणे । अरावणं जगत्कर्तुमवतीर्णाय भूतले

முனிவர்கள் கூறினர்—உலகங்களுக்கு அருள்புரியும் ராமச்சந்திரா! உமக்கு நமஸ்காரம். ராவணமற்ற உலகை நிறுவ பூமியில் அவதரித்த உமக்கு வணக்கம்.

Verse 64

ताटिकादेहसंहर्त्रे गाधिजाध्वररक्षिणे । नमस्ते जितमारीच सुवाहुप्राणहारिणे

தாடகையின் உடலை அழித்தவனே, காதியின் வம்சத்தார் (விசுவாமித்திரர்) யாகத்தை காத்தவனே! மாரீசனை அடக்கி, சுபாஹுவின் உயிரை எடுத்தவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 65

अहल्यामुक्तिसंदायिपादपंकजरेणवे । नमस्ते हरकोदण्डलीलाभञ्जनकारिणे

அஹல்யைக்கு விடுதலை அளித்த உமது தாமரைத் திருவடிகளின் தூளுக்கு நமஸ்காரம். ஹரன் (சிவன்) வில்லைக் களியாட்டமாய் முறித்த உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 66

नमस्ते मैथिलीपाणिग्रहणोत्सवशालिने । नमस्ते रेणुकापुत्रपराजयविधायिने

மைதிலியின் கைப்பிடி திருமண விழாவில் ஒளிவீசியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ரேணுகையின் புதல்வன் (பரசுராமன்) தோல்வியுறச் செய்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 67

सहलक्ष्मणसीताभ्यां कैकेय्यास्तु वरद्वयात् । सत्यं पितृवचः कर्तुं नमो वनमुपे युषे

லக்ஷ்மணன், சீதையுடன், கைகேயியின் இரு வரங்களால், தந்தையின் சொல்லை மெய்ப்பிக்க வனத்திற்குச் சென்ற உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 68

भरतप्रार्थनादत्तपादुकायुगुलाय ते । नमस्ते शरभंगस्य स्वर्गप्राप्त्यैकहेतवे

பரதனின் வேண்டுதலால் அளிக்கப்பட்ட பாதுகை-இரட்டையைக் கொண்ட உமக்கு வணக்கம். சரபங்கருக்கு ஸ்வர்கப் பெறுதலின் ஒரே காரணமான உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 69

नमो विराधसंहर्त्रे गृधराजस खाय ते । मायामृगमहाक्रूरमारीचांगविदारिणे

விராதனை வதைத்த உமக்கு வணக்கம். கழுகரசன் (ஜடாயு) நண்பனான உமக்கு प्रणாமம். மாயாமான் வடிவில் வந்த மிகக் கொடிய மாரீசனின் அங்கங்களைப் பிளந்த உமக்கு நமோ நமः.

Verse 70

सीतापहारिलोकेशयुद्धत्यक्तकलेवरम् । जटायुषं तु संदह्य तत्कैवल्यप्रदायिने

சீதையை அபகரித்த லோகேசனுடன் போரில் உடல் துறந்த ஜடாயுவைத் தகனம் செய்து அவனுக்கு கைवल்யம் அருளிய உமக்கு நமோ நமः.

Verse 71

नमः कबंधसंहर्त्रे शवरीपूजितांघ्रये । प्राप्तसुग्रीवसख्याय कृतवालिवधाय ते

கபந்தனை வதைத்த உமக்கு வணக்கம். சபரியால் பூஜிக்கப்பட்ட திருவடிகளையுடைய உமக்கு प्रणாமம். சுக்ரீவனுடன் நட்பு பெற்று வாலியை வதைத்த உமக்கு நமோ நமः.

Verse 72

नमः कृतवते सेतुं समुद्रे वरुणालये । सर्वराक्षससंहर्त्रे रावणप्राणहारिणे

வருணனின் ஆலயமான கடலில் சேதுவை அமைத்த உமக்கு வணக்கம். எல்லா ராக்ஷஸர்களையும் அழித்து ராவணனின் உயிரை எடுத்த உமக்கு நமோ நமः.

Verse 73

संसारांबुधिसंतारपोतपादांबुजाय ते । नमो भक्तार्तिसंहर्त्रे सच्चिदानंदरूपिणे

பிரபுவே! உமது தாமரைத் திருவடிகள் உலகவாழ்வு எனும் கடலைக் கடத்தும் தோணியாகும்; பக்தர்துயர் நீக்கும் சச்சிதானந்த ஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 74

नमस्ते राम भद्राय जगतामृद्धिहेतवे । रामादिपुण्यनामानि जपतां पापहारिणे

மங்கள ராமனே! உலகின் செழிப்பிற்குக் காரணமான உமக்கு நமஸ்காரம்; ‘ராம’ முதலிய புண்ணிய நாமங்களை ஜபிப்போரின் பாவம் போக்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 76

ससीताय नमस्तुभ्यं विभीषणसुखप्रद । लंकेश्वरवधाद्राम पालितं हि जगत्त्वया

சீதையுடன் உமக்கு நமஸ்காரம், விபீஷணனுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவனே! ராமா, லங்கையின் அரசனை வதைத்து நீயே உலகை உண்மையாய் காத்தாய்।

Verse 77

रक्षरक्ष जगन्नाथ पाह्य स्माञ्जानकीपते । स्तुत्वैवं मुनयः सर्वे तूष्णीं तस्थुर्द्विजोत्तमाः

“காக்க, காக்க, ஜகந்நாதனே! எங்களை அருளால் காப்பாயாக, ஜானகீபதியே!” இவ்வாறு துதித்து, எல்லா முனிவரும்—உத்தம த்விஜரும்—மௌனமாய் நின்றனர்।

Verse 78

श्रीसूत उवाच । य इदं रामचन्द्रस्य स्तोत्रं मुनिभिरीरितम् । त्रिसंध्यं पठते भक्त्या भुक्तिं मुक्तिं च विंदति

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—முனிவர்கள் உரைத்த இந்த ராமசந்திர ஸ்தோத்திரத்தை யார் பக்தியுடன் திரிசந்த்யைகளில் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அடைவார்।

Verse 79

प्रयाणकाले पठतो न् भीतिरुपजायते । एतत्स्तोत्रस्य पठनाद्भूतवेतालकादयः

பிரயாணக் காலத்தில் (மரண வேளையில்) இஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவனுக்கு அச்சம் எழாது. இஸ்தோத்திரப் பாராயணத்தால் பூதம், வேதாளம் முதலிய தொல்லைகள் அடங்கி அகலும்.

Verse 80

नश्यंति रोगा नश्यंति नश्यते पापसंचयः । पुत्रकामो लभेत्पुत्रं कन्या विंदति सत्पतिम्

நோய்கள் அழிகின்றன; பாவச் சேர்க்கை நாசமாகிறது. புத்திரம் வேண்டுபவன் புத்திரனைப் பெறுவான்; கன்னி சற்பதி (தகுதியான கணவர்) பெறுவாள்.

Verse 81

मोक्षकामो लभेन्मोक्षं धनकामो धनं लभेत् । सर्वान्कामानवाप्नोति पठन्भक्त्या त्विमं स्तवम्

மோட்சம் வேண்டுபவன் மோட்சம் பெறுவான்; செல்வம் வேண்டுபவன் செல்வம் பெறுவான். பக்தியுடன் இஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 82

ततो रामो मुनीन्प्राह प्रणम्य च कृतांजलिः । अहं विशुद्धये प्राप्यः सकलैरपि मानवैः

அப்போது ராமன் முனிவர்களை வணங்கி, கைகூப்பி கூறினான்— “பரிசுத்திக்காக எல்லா மனிதரும் என்னை அணுகி அடைய வேண்டும் (என் சரணை நாட வேண்டும்).”

Verse 83

मद्दृष्टिगोचरो जन्तुर्नित्यमोक्षस्य भाजनम् । तथापि मुनयो नित्यं भक्तियुक्तेन चेतसा

என் பார்வை எல்லைக்குள் வரும் உயிர் எப்போதும் மோட்சத்திற்குத் தகுதியான பாத்திரமே. ஆயினும், முனிவர்களே, நீங்கள் நித்தமும் பக்தியுடன் கூடிய மனத்தால் (நிலைத்திருங்கள்/நடந்து கொள்ளுங்கள்).

Verse 84

स्वात्मलाभेन संतुष्टान्साधून्भूतसुहृत्तमान् । निरहंकारिणः शांतान्नमस्याम्यूर्ध्वरेतसः

ஆத்மலாபத்தில் திருப்தியுற்று, எல்லா உயிர்களுக்கும் உத்தம நண்பர்களாய்—அகங்காரமற்றவராய், அமைதியுற்றவராய், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தவராய் உள்ள சாதுக்களை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 85

यस्माद्ब्रह्मण्यदेवोऽहमतो विप्रान्भजे सदा । युष्मान्पृच्छाम्यहं किंचित्तद्वदध्वं विचार्य तु

நான் பிரம்மநிஷ்டனாக இருப்பதால், பிராமணர்களை எப்போதும் போற்றி வணங்குகிறேன். இப்போது உங்களிடம் சிறிது கேட்கிறேன்—சிந்தித்து பதிலளியுங்கள்.

Verse 86

रावणस्य वधाद्विप्रा यत्पापं मम वर्तते । तस्य मे निष्कृतिं ब्रूत पौलस्त्यवधजस्य हि । यत्कृत्वा तेन पापे न मुच्येऽहं मुनिपुंगवाः

ஓ விப்ரர்களே! புலஸ்த்ய வம்சத்தில் பிறந்த ராவணனை வதைத்ததால் எனக்கு ஒட்டிய பாவத்தின் பரிகாரத்தைச் சொல்லுங்கள். ஓ முனிவரேந்தர்களே! எந்தக் கருமத்தால் நான் அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவேன்?

Verse 87

मुनय ऊचुः । सत्यव्रत जगन्नाथ जगद्रक्षाधुरंधर

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ சத்தியவிரதனே, ஜகந்நாதனே! உலகைக் காக்கும் பாரத்தைத் தாங்கும் வல்லவனே!

Verse 88

सर्वलोकोपकारार्थं कुरु राम शिवार्चनम् । गन्धमादनशृंगेऽस्मिन्महापुण्ये विमुक्तिदे

எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக, ஓ ராமா, இந்த கந்தமாதனச் சிகரத்தில்—மிகப் புண்ணியமிக்க, முக்தி அளிப்பதான இடத்தில்—சிவனை அர்ச்சனை செய்.

Verse 89

शिवलिंगप्रतिष्ठां त्वं लोकसंग्रहकाम्यया । कुरु राम दशग्रीववधदोषापनुत्तये

ஓ ராமா! உலக நலனும் உலக ஒற்றுமையும் வேண்டி சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்; தசக்ரீவனை வதைத்ததால் ஏற்பட்ட தோஷம் நீங்கட்டும்.

Verse 91

यत्त्वया स्थाप्यते लिगं गन्धमादनपर्वते । अस्य संदर्शनं पुंसां काशीलिंगावलोकनात्

கந்தமாதனப் பர்வதத்தில் நீ நிறுவும் லிங்கத்தை ஒருமுறை தரிசித்தாலே, மக்களுக்கு காசி லிங்கங்களைப் பார்ப்பதைக் காட்டிலும் மேலான பலன் உண்டாகும்.

Verse 92

अधिकं कोटिगुणितं फलवत्स्यान्न संशयः । तव नाम्ना त्विदं लिंगं लोके ख्यातिं समश्नुताम्

இதன் பலன் ஐயமின்றி கோடிமடங்கு அதிகமாகும்; மேலும் இந்த லிங்கம் உன் நாமத்தாலே உலகில் புகழ் பெறட்டும்.

Verse 93

नाशकं पुण्यपापाख्यकाष्ठानां दहनोपमम् । इदं रामेश्वरं लिंगं ख्यातं लोके भविष्यति

இந்த ராமேஸ்வர லிங்கம், எரிபொருளை எரிக்கும் தீ போல, புண்ணியமும் பாபமும் எனும் இரு ‘கட்டைகளையும்’ அழித்திடும்; உலகில் புகழ்பெறும்.

Verse 94

मा विलंबं कुरुष्वातो लिंगस्थापनकर्मणि । रामचंद्र महाभाग करुणापूर्णविग्रह

ஆகையால் லிங்க நிறுவும் கிரியையில் தாமதம் செய்யாதே, ஓ ராமச்சந்திரா! பெரும் பாக்கியவானே, கருணை நிறைந்த திருமேனியனே.

Verse 95

श्रीसूत उवाच । इति श्रुत्वा वचो रामो मुनीनां तं मुनीश्वराः । पुण्यकालं विचार्याथ द्विमुहूर्तं जगत्पतिः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—முனிவர்களின் சொற்களை கேட்ட உலகநாதன் ஸ்ரீராமன், புண்ணியமான காலத்தை ஆராய்ந்து இரண்டு முஹூர்த்தப் புனித நேரத்தை நிர்ணயித்தான்.

Verse 96

कैलासं प्रेषयामास हनुमन्तं शिवालयम् । शिवलिंगं समानेतुं स्थापनार्थं रघूद्वहः

ரகுவம்சத் தலைவன் ஸ்ரீராமன், நிறுவுதற்காக சிவாலயமான கைலாசத்திற்கு ஹனுமானை அனுப்பி, சிவலிங்கத்தை கொண்டு வரச் செய்தான்.

Verse 97

राम उवाच । हनूमन्नंजनीसूनो वायुपुत्र महाबल । कैलासं त्वरितो गत्वा लिंगमानय मा चिरम्

ராமன் கூறினான்—ஹே ஹனுமானே! அஞ்சனையின் புதல்வா, வாயுபுத்திரா, மகாபலவானே! விரைந்து கைலாசம் சென்று லிங்கத்தை கொண்டு வா; தாமதிக்காதே.

Verse 98

इत्याज्ञप्तस्स रामेण भुजावास्फाल्य वीर्यवान् । मुहूर्तद्वितयं ज्ञात्वा पुण्यकालं कपीश्वरः

ராமனின் ஆணை பெற்ற வீரமிகு கபீஸ்வரன் தன் புயங்களைத் தட்டிக் கொண்டு, இரண்டு முஹூர்த்தமே புண்ணிய காலம் என அறிந்து உடனே செயலுக்கு எழுந்தான்.

Verse 99

पश्यतां सर्वदेवानामृषीणां च महात्मनाम् । उत्पपात महावेगश्चालयन्गंधमादनम्

அனைத்து தேவர்களும் மகாத்மா முனிவர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவன் பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்து எழுந்து கந்தமாதன மலைக்கூட அசையுமாறு செய்தான்.

Verse 100

लंघयन्स वियन्मार्गं कैलासं पर्वतं ययौ । न ददर्श महादेवं लिंगरूपधरं कपिः

வான்வழியைத் தாண்டி அவன் கைலாசப் பர்வதத்தை அடைந்தான்; ஆனால் லிங்கரூபம் தாங்கி அங்கு நிலைத்திருந்த மகாதேவரை அந்தக் கபிவீரன் காணவில்லை।

Verse 110

रामो वै स्थापयामास शिवलिंगमनुत्तमम् । लिंगस्थं पूजयामास राघवः सांबमीश्वरम्

ஸ்ரீராமன் நிச்சயமாக ஒப்பற்ற சிவலிங்கத்தை நிறுவினான்; மேலும் ராகவன் லிங்கத்தில் உறையும் சாம்பமீஸ்வரனை வழிபட்டான்।

Verse 120

स्थापितं शिवलिंगं वै भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । इमां लिंगप्रतिष्ठां यः शृणोति पठतेऽथवा

நிறுவப்பட்ட இந்த சிவலிங்கம் நிச்சயமாக போகமும் மோக்ஷமும் அளிப்பதாகும். இந்த லிங்கப் பிரதிஷ்டை வரலாற்றை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பாராயணம் செய்கிறாரோ—

Verse 121

स रामेश्वरलिंगस्य सेवाफलमवाप्नुयात् । सायुज्यं च समाप्नोति रामनाथस्य वैभवात्

அவன் ராமேஸ்வர லிங்கத்தின் சேவையின் முழுப் பலனை அடைகிறான்; மேலும் ராமநாதரின் வைபவத்தால் சாயுஜ்யம்—தெய்வ ஒன்றுபாடு—பெறுகிறான்।

Verse 785

नमस्ते सर्वलोकानां सृष्टिस्थित्यंतकारिणे । नमस्ते करुणामूर्ते भक्तरक्षणदीक्षित

எல்லா உலகங்களின் படைப்பு, நிலை, அழிவு செய்பவரே, உமக்கு நமஸ்காரம். கருணாமூர்த்தியே, பக்தரைக் காக்கத் திடம்கொண்டவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.