Adhyaya 21

Verse 1

श्रीसूत उवाच । जटा तीर्थाभिधे तीर्थे सर्वपातकनाशने । स्नानं कृत्वा विशुद्धात्मा लक्ष्मीतीर्थं ततो व्रजेत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஜடாதீர்த்தம் எனப்படும், எல்லா மகாபாதகங்களையும் அழிக்கும் தீர்த்தத்தில் நீராடி ஆத்மா தூய்மையடைந்த பின், லக்ஷ்மீதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

यंयं कामं समुद्दिश्य लक्ष्मीतीर्थे द्विजोत्तमाः । स्नानं समाचरेन्मर्त्यस्तंतं कामं समश्नुते

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, லக்ஷ்மீதீர்த்தத்தில் மனிதன் எந்த எந்த விருப்பத்தை நோக்கி நீராடுகிறானோ, அந்த அந்த விருப்பத்தை அவன் பெறுவான்.

Verse 3

महादारिद्र्यशमनं महाधान्यसमृद्धिदम् । महादुःखप्रशमनं महासंपद्विवर्धनम्

இது பேர்தரித்திரத்தை நீக்கி, மிகுந்த தானியச் செழிப்பை அளித்து, பேர்துயரைத் தணித்து, பெருஞ்செல்வத்தை வளர்க்கும்.

Verse 4

अत्र स्नात्वा धर्मपुत्रो महदैश्वर्यमाप्तवान् । इन्द्रप्रस्थे वसन्पूर्वं श्रीकृष्णेन प्रचोदितः

இங்கே நீராடியதால் தர்மபுத்திரன் பேரரசாட்சியும் செல்வச் செழிப்பும் பெற்றான்; முன்பு இந்திரப்ரஸ்தத்தில் வாழ்ந்தபோது ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் தூண்டுதலால் செயல்பட்டான்।

Verse 5

ऋषय ऊचुः । यथैश्वर्यं धर्मपुत्रो लक्ष्मीतीर्थे निमज्जनात् । आप्तवान्कृष्णवचनात्तन्नो ब्रूहि महामुने

ரிஷிகள் கூறினர்—லக்ஷ்மீதீர்த்தத்தில் மூழ்கி, ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வாக்கினால் தூண்டப்பட்டு, தர்மபுத்திரன் எவ்வாறு அரசாட்சியையும் செல்வத்தையும் பெற்றான்? ஓ மகாமுனியே, எங்களுக்கு உரையுங்கள்।

Verse 6

श्रीसूत उवाच । इन्द्रप्रस्थे पुरा विप्रा धृतराष्ट्रेण चोदिताः । न्यवसन्पांडवाः पंच महाबलपराक्रमाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே, பழங்காலத்தில் துருதராஷ்டிரனின் கட்டளையால் உந்தப்பட்டு, மாபெரும் வலமும் வீரமும் கொண்ட ஐந்து பாண்டவர்கள் இந்திரப்ரஸ்தத்தில் வாழ்ந்தனர்।

Verse 7

इन्द्रप्रस्थं ययौ कृष्णः कदाचित्तान्निरीक्षितुम् । तमागतमेभिप्रेक्ष्य पांडवास्ते समुत्सुकाः

ஒருமுறை ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அவர்களைப் பார்க்க இந்திரப்ரஸ்தத்திற்குச் சென்றார். அவர் வந்ததைப் பார்த்ததும் அந்தப் பாண்டவர்கள் மிகுந்த ஆவலுடன் எழுந்தனர்।

Verse 8

स्वगृहं प्रापयामासुर्मुदा परमया युताः । कञ्चित्कालमसौ कृष्णस्तत्रावात्सीत्पुरोत्तमे

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் அவரைத் தங்கள் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர். அந்தச் சிறந்த நகரத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சில காலம் அங்கே தங்கினார்।

Verse 9

कदाचित्कृष्णमाहूय पूजयित्वा युधिष्ठिरः । पप्रच्छ पुंडरीकाक्षं वासुदेवं जगत्पतिम्

ஒருமுறை யுதிஷ்டிரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அழைத்து விதிப்படி பூஜை செய்து, தாமரைநயனனாகிய உலகநாதன் வாசுதேவனை வினவினான்।

Verse 10

युधिष्ठिर उवाच । कृष्णकृष्ण महाप्राज्ञ येन धर्मेण मानवाः । लभंते महदैश्वर्यं तन्नो ब्रूहि महामते । इत्युक्तो धर्मपुत्रेण कृष्णः प्राह युधिष्ठिरम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ கிருஷ்ணா, ஓ கிருஷ்ணா, மஹாப்ராஜ்ஞனே! எந்த தர்மத்தால் மனிதர் மாபெரும் ஐஸ்வர்யமும் செழிப்பும் பெறுவர்? ஓ மஹாமதியே, அதை எமக்கு உரைப்பாயாக. இவ்வாறு தர்மபுத்திரன் கூற, கிருஷ்ணன் யுதிஷ்டிரனிடம் பேசினார்।

Verse 11

श्रीकृष्ण उवाच । धर्मपुत्र महाभाग गन्धमादनपर्वते

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினான்—ஓ தர்மபுத்திரா, ஓ மஹாபாக்யவானே! கந்தமாதன பர்வதத்தில்…

Verse 12

लक्ष्मी तीर्थमिति ख्यातमस्त्यैश्वर्यैककारणम् । तत्र स्नानं कुरुष्व त्वमैश्वर्यं ते भविष्यति

‘லக்ஷ்மீதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது செல்வ ஐஸ்வர்யத்திற்கான ஒரே காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. நீ அங்கே நீராடுவாயாக; உனக்கு ஐஸ்வர்யம் நிச்சயம் உண்டாகும்।

Verse 13

तत्र स्नानेन वर्धंते धनधान्यसमृद्धयः । सर्वे सपत्ना नश्यंति क्षात्रमेषां विवर्द्धते

அங்கே நீராடுவதால் செல்வமும் தானியச் செழிப்பும் பெருகும். எல்லா பகைவரும் போட்டியாளரும் அழிவர்; அவர்களின் க்ஷாத்திர வலமும் அரசத் தேஜஸும் நாள்தோறும் வளர்வது।

Verse 14

तीर्थे सस्नुः पुरा देवा लक्ष्मीनामनि पुण्यदे । अलभन्त्सर्वमैश्वर्यं तेन पुण्येन धर्मज

புண்ணியத்தை அருள்பவனே! முற்காலத்தில் தேவர்கள் ‘லக்ஷ்மீ’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் நீராடினர்; அந்தப் புண்ணியத்தாலே, தர்மபுத்ரனே, அவர்கள் எல்லா ஐஸ்வரியங்களையும் பெற்றனர்.

Verse 15

असुरांश्च महावीर्यान्समरे जघ्नुरंजसा । मही लक्ष्मीश्च धर्मश्च तत्तीर्थस्नायिनां नृणाम्

அவர்கள் போரில் மாபெரும் வீரமுடைய அசுரர்களை எளிதாகவே வதைத்தனர். அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதர்க்கு பூமி-ராஜ்யம், லக்ஷ்மி, தர்மம் உறுதியாக நிலைபெறும்.

Verse 16

भविष्यत्यचिरादेव संशयं मा कृथा इह । तपोभिः क्रतुभिर्दानैराशीर्वादैश्च पांडव

இது மிக விரைவில் நிச்சயமாக நிகழும்—இங்கே ஐயம் கொள்ளாதே. தவம், யாகங்கள், தானம், ஆசீர்வாதங்கள் ஆகியவற்றால், பாண்டவனே…

Verse 17

ऐश्वर्यं प्राप्यते यद्वल्लक्ष्मीतीर्थनिमज्जनात् । सर्वपापानि नश्यंति विप्रा यांति लयं सदा

லக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்தில் மூழ்குவதால் எவ்வாறு ஐஸ்வரியம் கிடைக்கிறதோ, அதுபோல எல்லாப் பாவங்களும் அழிகின்றன; பிராமணர்கள் என்றும் (உலகப் பந்தத்திலிருந்து) லயத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 18

व्याधयश्च विनश्यंति लक्ष्मीतीर्थनिषेवणात् । श्रेयः सुविपुलं लोके लभ्यते नात्र संशयः

லக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்தை பக்தியுடன் நாடி சேவிப்பதால் நோய்களும் அழிகின்றன. இவ்வுலகில் மிகப் பெரிய நலனும் மங்கலச் செல்வமும் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 19

स्नानमात्रेण वै लक्ष्म्यास्तीर्थेऽस्मि न्धर्मनंदन । रंभामप्सरसां श्रेष्ठां लब्धवानवधो नृपः

ஏ தர்மநந்தன! இவ்வுலகில் இலக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்தில் ஒருமுறை மட்டும் நீராடியதாலேயே அவத நரேசன் அப்ஸரஸ்களில் சிறந்த ரம்பையைப் பெற்றான்—இதுவே தீர்த்தத்தின் வெளிப்பட்ட மகிமை.

Verse 21

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र लक्ष्मीतीर्थे शुभप्रदे । स्नात्वा वृकोदरमुखैरनुजैरपि संवृतः

ஆகையால், ஏ ராஜேந்திர! நல்வரமளிக்கும் இலக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்தில் நீயும் நீராடுவாயாக; வ்ருகோதரன் (பீமன்) முதலிய இளைய சகோதரர்களுடன் சூழப்பட்டிருப்பாயாக.

Verse 22

लप्स्यसे महतीं लक्ष्मीं जेष्यसे च रिपूनपि । संदेहो नात्र कर्तव्यः पैतृष्वसेय धर्मज

நீ மிகுந்த இலட்சுமி (பெருஞ்செல்வம்) பெறுவாய்; பகைவர்களையும் வெல்வாய். ஏ தர்மஜா, பித்ரு-குல உறவினனே! இதில் ஐயம் கொள்ள வேண்டாம்.

Verse 23

इत्युक्तो धर्मपुत्रोऽयं कृष्णेनाद्भुतदर्शनः । सानुजः प्रययौ शीघ्रं गन्धमादनपर्वतम्

கிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியதும், அதிசயத் தரிசனமுடைய தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் இளைய சகோதரர்களுடன் விரைந்து கந்தமாதன மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 24

लक्ष्मी तीर्थं ततो गत्वा महदैश्वर्यकारणम् । सस्नौ युधिष्ठिरस्तत्र सानुजो नियमान्वितः

பின்னர் யுதிஷ்டிரன் பெரும் அரசாட்சிக்கும் செல்வத்திற்கும் காரணமான இலக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, இளைய சகோதரர்களுடன் விரதநியமங்களைப் பின்பற்றி அங்கே நீராடினான்.

Verse 25

लक्ष्मतीर्थस्य तोये स सर्वपातकनाशने । सानुजो मासमेकं तु सस्नौ नियमपूर्वकम्

அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் லக்ஷ்மீ-தீர்த்தத்தின் நீரில், அவன் தன் இளையோருடன் சேர்ந்து நியமப்படி முழு ஒரு மாதம் நீராடினான்।

Verse 26

गोभूतिलहिरण्यादीन्ब्राह्मणेभ्यो ददौ बहून् । सानुजो धर्मपुत्रोऽसाविंद्रप्रस्थं ययौ ततः

அவன் பிராமணர்களுக்கு பசுக்கள், நிலம், எள், பொன் முதலிய பல தானங்களை அளித்தான்; பின்னர் அந்த தர்மபுத்திரன் இளையோருடன் இந்திரபிரஸ்தம் சென்றான்।

Verse 27

राजसूयक्रतुं कर्तुं तत एच्छद्युधिष्ठिरः । कृष्णं समाह्वयामास यियक्षुर्धर्मनंदनं

பின்னர் யுதிஷ்டிரன் ராஜசூய யாகம் செய்ய விரும்பினான்; யாகம் செய்யத் துணிந்த தர்மநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அழைத்தான்।

Verse 28

कृष्णो धर्मजदूतेन समाहूतः ससंभ्रमः । चतुर्भिरश्वैः संयुक्तं रथमा रुह्य वेगिनम्

தர்மராஜாவின் தூதன் அழைத்ததும், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆவலுடன் நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய வேகமான ரதத்தில் ஏறினான்।

Verse 29

सत्यभामासहचर इंद्रप्रस्थं समाययौ । तमागतं समालोक्य प्रमोदाद्धर्मनंदनः

சத்யபாமையுடன் அவர் இந்திரபிரஸ்தம் வந்தடைந்தார்; அவரின் வருகையைப் பார்த்த தர்மநந்தனன் (யுதிஷ்டிரன்) பேரானந்தம் கொண்டான்।

Verse 30

न्यवेदयत्स कृष्णाय राजसूयोद्यमं तदा । अन्वमन्यत कृष्णोपि तथैव क्रियतामिति

அப்போது அவன் ராஜசூய யாகத்தின் முயற்சியை ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் அறிவித்தான். ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் ஒப்புக் கொண்டு—“அவ்வாறே செய்யப்படுக” என்றார்.

Verse 31

वाक्यं च युक्तिसंयुक्तं धर्मपुत्रमभाषत । पैतृष्वस्रेय धर्मात्मञ्च्छृणु पथ्यं वचो मम

பின்னர் அவன் நியாயம் கலந்த சொற்களை தர்மபுத்திரனிடம் கூறினான்—“என் தந்தையின் சகோதரியின் மகனே, தர்மாத்மாவே! என் நலவாக்கை கேள்.”

Verse 32

दुष्करो राजसूयोऽयं सर्वैरपि महीश्वरैः । अनेकशतपादातरथकुंजरवाजिमान्

இந்த ராஜசூய யாகம் எல்லா மன்னர்களுக்கும் கூட அரிது; நூற்றுக்கணக்கான காலாட்கள், தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள் கொண்ட பெரும்படை தேவை.

Verse 33

महीपतिरिमं यज्ञं कर्तुमर्हति नेतरः । दिशो दश विजेतव्या प्रथमं वलिना त्वया

இந்த யாகத்தைச் செய்யத் தகுதியானவன் பூமியின் பேரரசன் மட்டுமே; வேறு யாரும் அல்ல. ஆகவே முதலில் நீ உன் வலிமையால் பத்து திசைகளையும் வெல்ல வேண்டும்.

Verse 34

पराजितेभ्यः शत्रुभ्यो गृहीत्वा करमुत्तमम् । तेन कांचनजातेन कर्तव्योऽयं क्रतूत्तमः

பகை அரசர்களை வென்று அவர்களிடமிருந்து சிறந்த வரி-காணிக்கையைப் பெறுக; அவ்வாறு கிடைத்த பொன்னால் இச்சிறந்த யாகம் நடத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 35

रोचये युक्तिविदहं न हि त्वां भीषयामि भोः । अतः क्रतुसमारंभात्पूर्वं दिग्विजयं कुरु

நான் யுக்தியை அறிந்தவன்; உம்மை மனம்வரச் சொல்லுகிறேன்; ஓ அரசே, உம்மை அச்சுறுத்தவில்லை. ஆகையால் யாகம் தொடங்குமுன் திக்-விஜயம் செய்க.

Verse 36

ततो धर्मात्मजः श्रुत्वा कृष्णस्य वचनं हितम् । प्रशंसन्देवकीपुत्रमाजुहाव निजानुजान्

அப்போது தர்மாத்மஜன் யுதிஷ்டிரன், கிருஷ்ணனின் நன்மை தரும் சொற்களை கேட்டுத் தேவகீபுத்திரனைப் புகழ்ந்து, தன் இளைய சகோதரர்களை அழைத்தான்.

Verse 37

आहूय चतुरो भ्रातॄन्धर्मजः प्राह हर्षयन् । अयि भीम महाबाहो बहुवीर्य धनंजय

நான்கு சகோதரர்களையும் அழைத்து, தர்மஜன் யுதிஷ்டிரன் அவர்களை மகிழ்வித்து கூறினான்—“ஓ மகாபாகு பீமா! ஓ மிகுந்த வீரமுடைய தனஞ்சயா!”

Verse 38

यमौ च सुकुमागंगौ शत्रुसंहारदीक्षितौ । चिकीर्षामि महायज्ञं राजसूयमनुत्तमम्

மேலும் நீங்கள் இரட்டையர்—மென்மையான அங்கங்களையுடையவர்களாயினும் பகைவரை அழிக்கத் தீட்சை பெற்றவர்கள்—நான் ஒப்பற்ற ராஜசூய மகாயாகத்தைச் செய்ய விரும்புகிறேன்.

Verse 39

स च सर्वान्रणे जित्वा कर्तव्यः पृथिवीपतीन् । अतो विजेतुं भूपालांश्चत्वरोऽपि ससैनिकाः

அந்தப் பணி போரில் பூமியின் எல்லா அரசர்களையும் வென்று நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். ஆகவே நீங்கள் நால்வரும் உங்கள் படைகளுடன் அரசர்களை அடக்கப் புறப்படுங்கள்.

Verse 40

दिशश्चतस्रो गच्छंतु भवंतो वीर्यवत्तराः । युष्माभिराहतैर्द्रव्यैः करिष्यामि महाक्रतुम्

மிகுந்த வீரத்தையுடைய வீரர்களே! நீங்கள் நான்கு திசைகளுக்கும் செல்லுங்கள். நீங்கள் கொண்டு வரும் செல்வத்தால் நான் மகாக்ரது (மகாயாகம்) செய்வேன்.

Verse 41

इत्युक्ताः सादरं सर्वे वृकोदरमुखास्तदा । प्रसन्नवदना भूत्वा धर्मपुत्रानुजाः पुरात्

இவ்வாறு மரியாதையுடன் கூறப்பட்டபோது, வ்ருகோதரன் (பீமன்) தலைமையில் தர்மபுத்திரனின் இளையோர் அனைவரும் மகிழ்ந்த முகத்துடன் நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 42

राज्ञां जयाय सर्वासु निर्ययुर्दिक्षु पांडवाः । ते सर्वे नृपतीञ्जित्वा चतुर्दिक्षु स्थितान्बहून्

அரசர்களை வெல்லும் பொருட்டு பாண்டவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் புறப்பட்டனர். நான்கு திசைகளிலும் இருந்த பல அரசர்களை அவர்கள் வென்றனர்.

Verse 43

स्ववशे स्थापयित्वा तान्नृपतीन्पांडुनंदनाः । तैर्दत्तं बहुधा द्रव्यमसंख्यातमनुत्तमम्

அந்த அரசர்களைத் தம் அதிகாரத்திற்குள் கொண்டு வந்த பாண்டுநந்தனர்கள், அவர்களால் அளிக்கப்பட்ட பலவகையான எண்ணற்ற சிறந்த செல்வத்தை வரியாகப் பெற்றனர்.

Verse 44

आदाय स्वपुरं तूर्णमाययुः कृष्णसंश्रयाः । भीमः समाययौ तत्र महाबलपराक्रमः

அச்செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு, கிருஷ்ணனின் சரணத்தைப் பற்றியவர்களாய், அவர்கள் விரைவில் தம் நகரத்திற்குத் திரும்பினர். அங்கே மிகுந்த பலமும் வீரமும் உடைய பீமனும் வந்தடைந்தான்.

Verse 45

शतभारसुवर्णानि समादाय पुरोत्तमम् । सहस्रं भारमादाय सुवर्णानां ततोऽर्जुनः

நூறு பாரம் பொன்னை எடுத்துக் கொண்டு அவர் சிறந்த நகரை அடைந்தார். பின்னர் அர்ஜுனனும் ஆயிரம் பாரம் பொன்னைச் சுமந்து அங்கே வந்தான்.

Verse 46

शक्रप्रस्थं समायातो महाबलपराक्रमः । शतभारं सुवर्णानां प्रगृह्य नकुलस्तथा

மிகுந்த வலமும் வீரமும் உடையவர் சக்ரப்ரஸ்தத்துக்கு வந்தார். அதுபோல நகுலனும் நூறு பாரம் பொன்னை எடுத்துக் கொண்டு வந்தான்.

Verse 47

समागतो महातेजाः शक्रप्रस्थं पुरोत्तमम् । दत्तान्विभीषणेनाथ स्वर्णतालांश्चतुर्दश

ஒளிமிகு அவர் சக்ரப்ரஸ்தம் எனும் சிறந்த நகரை அடைந்தார்; விபீஷணன் அளித்த பதினான்கு பொன் தாளங்கள் (த்வஜத் தூண்கள்) கொண்டு வந்தார்.

Verse 48

दाक्षिणात्यमहीपानां गृहीत्वा धनसंचयम् । सहदेवोपि सहसा समा यातो निजां पुरीम्

தென்னாட்டு அரசர்களின் சேர்த்த செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டு சகதேவனும் விரைந்து தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 49

लक्षकोटिसहस्राणि लक्षकोटिशतान्यपि । सुवर्णानि ददौ कृष्णो धर्मपुत्राय यादवः

யாதவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தர்மபுத்திரனுக்கு அளவற்ற பொன்னை அளித்தான்—லட்ச-கோடிகளின் ஆயிரங்களாகவும், லட்ச-கோடிகளின் நூறுகளாகவும் கூட.

Verse 50

स्वानुजैराहृतैरेवमसं ख्यातैर्महाधनैः । कृष्णदत्तैरसंख्यातैर्धनैरपि युधिष्ठिरः

இவ்வாறு யுதிஷ்டிரனும் தன் இளைய சகோதரர்கள் கொண்டு வந்த அளவற்ற மாபெரும் செல்வங்களாலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அருளிய எண்ணற்ற நிதிகளாலும் மிகச் செழித்தான்।

Verse 51

कृष्णाश्रयोऽयजद्विप्रा राजसूयेन पांडवः । तस्मिन्यागे ददौ द्रव्यं ब्राह्मणेभ्यो यथेष्टतः

ஓ பிராமணர்களே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சரணடைந்த பாண்டவன் ராஜசூய யாகத்தைச் செய்தான்; அந்த யாகத்தில் பிராமணர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பியபடி செல்வத்தைத் தானமாக அளித்தான்।

Verse 52

अन्नानि प्रददौ तत्र ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिरः । वस्त्राणि गाश्च भूमिं च भूषणानि ददौ तथा

அங்கே யுதிஷ்டிரன் பிராமணர்களுக்கு அன்னத்தைத் தானமாக அளித்தான்; மேலும் ஆடைகள், பசுக்கள், நிலம், அணிகலன்களையும் வழங்கினான்।

Verse 53

अर्थिनः परितुष्यंति यावता कांचनादिना । ततोपि द्विगुणं तेभ्यो दापयामास धर्मजः

தங்கம் முதலியவற்றால் யாசகர்கள் எவ்வளவு அளவில் திருப்தியடைவார்களோ, அதைவிட இருமடங்கு தானத்தை தர்மபுத்திரன் அவர்களுக்கு அளிக்கச் செய்தான்।

Verse 54

इयंति दत्तान्यर्थिभ्यो धनानि विविधान्यपि । इतीयत्तां परिच्छेत्तुं न शक्ता ब्रह्मकोटयः

யாசகர்களுக்கு இவ்வளவு அளவிலும் இத்தனை விதமான செல்வங்களும் தானமாக வழங்கப்பட்டன; அதன் முழு அளவை நிர்ணயிக்க கோடி பிரம்மாக்களாலும் இயலாது।

Verse 55

अर्थिभिर्दीयमानानि दृष्ट्वा तत्र धनानि वै । सर्वस्वमप्यहो राज्ञा दत्तमित्यब्रवीज्जनः

அங்கே வேண்டுவோர்க்கு செல்வம் வழங்கப்படுவதைக் கண்டு மக்கள் கூறினர்—“அஹோ! அரசன் தன் அனைத்தையும் கூட தானமாக அளித்தான்!”

Verse 57

स्वल्पं हि दत्तमर्थिभ्य इत्यवोचञ्जनास्तदा । इष्ट्वैवं राजसूयेन धर्मपुत्रः सहानुजः

அப்போது மக்கள் இதையும் கூறினர்—“வேண்டுவோர்க்கு கொடுத்தது மிகச் சிறிதே.” இவ்வாறு ராஜசூய யாகத்தை நிறைவேற்றி, தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் தன் இளையோருடன்…

Verse 58

बहुवित्तसमृद्धः सन्रेमे तत्र पुरोत्तमे । लक्ष्मीतीर्थस्य माहात्म्याद्धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

மிகுந்த செல்வச் செழிப்புடன் அவர் அந்தச் சிறந்த நகரில் மகிழ்ந்தார்—லட்சுமீதீர்த்தத்தின் மஹிமையால் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன்।

Verse 59

लेभे सर्वमिदं विप्रा अहो तीर्थस्य वैभवम् । इदं तीर्थं महापुण्यं महा दारिद्यनाशनम्

“ஓ விப்ரர்களே! அவர் இவை அனைத்தையும் பெற்றார்—அஹோ, இந்தத் தீர்த்தத்தின் வைபவம்! இது மகாபுண்யம் அளிப்பதும், பெரும் வறுமையை அழிப்பதும் ஆகும்.”

Verse 60

धनधान्यप्रदं पुंसां महापातकनाशनम् । महानरकसंहर्तृ महादुःखनिवर्तकम्

இது மனிதர்க்கு செல்வமும் தானியமும் அருள்வது; மகாபாதகங்களை அழிப்பது; பெரும் நரகங்களை ஒழிப்பது; பேர்துயரை நீக்குவது ஆகும்.

Verse 61

मोक्षदं स्वर्गदं नित्यं महाऋण विमोचनम् । सुकलत्रप्रदं पुंसां सुपुत्रप्रदमेव च

இது நித்தியமாக மோக்ஷத்தையும் ஸ்வர்கத்தையும் அருளும்; மகா கடன்களிலிருந்து விடுவிக்கும். ஆண்களுக்கு சற்குணமுள்ள மனைவியையும், நிச்சயமாக நல்ல புதல்வர்களையும் அளிக்கும்.

Verse 62

एतत्तीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । एतद्वः कथितं विप्रा लक्ष्मीतीर्थस्य वैभवम्

இந்த தீர்த்தத்துக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது. ஓ விப்ரர்களே, லக்ஷ்மீதீர்த்தத்தின் வைபவம் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது.

Verse 63

दुःस्वप्ननाशनं पुण्यं सर्वाभीष्टप्रसाधकम् । यः पठेदिममध्यायं शृणुते वा सभक्तिकम्

இந்த புண்ணியமான உரை தீய கனவுகளை அழித்து, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும். யார் இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அல்லது பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ—

Verse 64

धनधान्यसमृद्धः स्यात्स नरो नास्ति संशयः । भुक्त्वेह सकलान्भोगान्देहांते मुक्तिमाप्नुयात्

அந்த மனிதன் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவனாகிறான்—இதில் ஐயமில்லை. இங்கே எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்து, உடல் முடிவில் மோக்ஷத்தை அடைவான்.