Adhyaya 35

Verse 1

यज्ञदेव उवाच । दुर्वासर्षे महाप्राज्ञ परापरविचक्षण । दुर्विनीताभिधः कोऽयं योऽसौ गुर्वंगनामगात्

யஜ்ஞதேவர் கூறினார்—ஓ துர்வாச முனிவரே! மிகுந்த ஞானமும் பர-அபரத் தத்துவ வேறுபாட்டையும் அறிந்தவரே! குருவின் மனைவியிடம் சென்ற ‘துர்விநீத’ன் என்பவன் யார்?

Verse 2

कस्य पुत्रो धनुष्कोटौ स्नानेन स कथं द्विजः । तत्क्षणान्मुमुचे पापाद्गुरुस्त्रीगमसंभवात् । एतन्मे श्रद्धधानस्य विस्तराद्वक्तुमर्हसि

அந்த பிராமணன் யாருடைய மகன்? தனுஷ்கோடியில் நீராடி, குருவின் மனைவியிடம் சென்றதனால் உண்டான பாவத்திலிருந்து அவன் அதே கணத்தில் எவ்வாறு விடுபட்டான்? நான் பக்தியுடன் கேட்கிறேன்—இதனை விரிவாகச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 3

दुर्वासा उवाच । पांड्यदेशे पुरा कश्चिद्ब्राह्मणोभूद्बहुश्रुतः

துர்வாசர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பாண்டிய நாட்டில் மிகுந்த புலமை உடைய ஒரு பிராமணன் இருந்தான்.

Verse 4

इध्मवाहाभिधो नाम्ना तस्य भार्या रुचिंस्तथा । बभूव तस्य तनयो दुर्विनीताभिधो द्विजः

அவனுக்கு இध்மவாஹன் என்று பெயர்; அவன் மனைவி ருசிம்ʼஸ் எனப்பட்டாள். அவர்களுக்கு துர்வினீதன் எனும் பெயருடைய ஒரு த்விஜப் புதல்வன் பிறந்தான்.

Verse 5

दुर्विनीतः पितुस्तस्य स कृत्वा चौर्ध्वदैहिकम्

துர்வினீதன் தன் தந்தையின் ஔர்த்வதைஹிக (சிராத்தாதி) கிரியைகளை நிறைவேற்றினான்.

Verse 6

कंचित्कालं गृहेऽवात्सीन्मात्रा विधवया सह । ततो दुर्भिक्षमभवद्वादशाब्दमवर्षणात्

சில காலம் அவன் விதவையான தாயுடன் வீட்டில் தங்கினான். பின்னர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையில்லாததால் கடும் துர்பிக்ஷம் ஏற்பட்டது.

Verse 7

ततो देशांतरमगान्मात्रा साकं द्विजोत्तम । गोकर्णं स समासाद्य सुभिक्षं धान्यसंचयैः

அப்போது அந்த சிறந்த த்விஜன் தாயுடன் வேறு நாட்டிற்குச் சென்றான். கோகர்ணத்தை அடைந்து, தானியச் சேமிப்புகள் நிறைந்த சுபிக்ஷத்தை கண்டான்.

Verse 8

उवास सुचिरं कालं मात्रा विधवया सह । ततो बहुतिथे काले दुर्विनीतो गते सति

அவன் தன் விதவை தாயுடன் நீண்ட காலம் வசித்தான். பிறகு வெகு காலம் கடந்த பின், துர்விநீதன் வளர்ந்த போது...

Verse 9

पूर्वदुष्कर्मपाकेन मूढबुद्धिरहो बत । अनंगशरविद्धांगो रागाद्विकृतमानसः

முற்பிறவி தீவினைகளின் பயனால், அந்தோ! அவன் புத்தி மயங்கியது. மன்மதனின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, காமத்தினால் அவன் மனம் விகாரமடைந்தது.

Verse 10

मामेति वादिनीमंबां बलादाकृष्य पातकी । बुभुजे काममोहात्मा मैथुनेन द्विजोत्तम

'நான் தாய்' என்று கதறிய தாயை பலவந்தமாக இழுத்து, அந்த பாவி காம மோகத்தினால் அவளைப் புணர்ந்தான், ஓ அந்தணரே.

Verse 11

स खिन्नो दुर्विनीतोऽयं रेतःसेकादनंतरम् । मनसा चिंतयन्पापं रुरोदभृशदुःखितः

அந்த துர்விநீதன் விந்து வெளியேறிய உடனேயே மிகவும் வருத்தமடைந்தான். மனதில் தன் பாவத்தை நினைத்து, மிகுந்த துயரத்துடன் அழுதான்.

Verse 12

अहोतिपापकृदहं महापातकिनां वरः । अगमं जननीं यस्मात्कामबाणवशानुगः

அந்தோ! நான் பெரும் பாவி, மகாபாதகர்களில் முதன்மையானவன்; ஏனெனில் மன்மதனின் அம்புகளுக்கு வசப்பட்டு நான் என் தாயையே கூடினேன்.

Verse 13

इति संचित्य मनसा स तत्र मुनिसन्निधौ । जुगुप्तमानश्चात्मानं तान्मुनीनिदमब्रवीत्

இவ்வாறு மனத்தில் எண்ணங்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு, அங்கே முனிவர்களின் சன்னிதியில் நின்றான். வெட்கத்தால் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு, அந்த முனிவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 14

गुरुस्त्रीगमपापस्य प्रायश्चित्तं ममद्विजाः । वदध्वं शास्त्रतत्त्वज्ञाः कृपया मयि केवलम्

ஓ இருபிறப்புடைய முனிவர்களே, குருவின் மனைவியிடம் சென்ற பாவத்திற்கான பிராயச்சித்தத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் சாஸ்திரத் தத்துவம் அறிந்தோர்; என்மேல் கருணை கொண்டு எனக்கே உரையுங்கள்.

Verse 15

मरणान्निष्कृतिः स्याच्चेन्मरिष्यामि न संशयः । भवद्भिरुच्यते यत्तु प्रायश्चित्तं ममाधुना

மரணத்தால் இந்தக் குற்றத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்குமெனில், நான் ஐயமின்றி மரிப்பேன். ஆயினும் நீங்கள் இப்போது எனக்காக விதிக்கும் பிராயச்சித்தத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்.

Verse 16

करिष्ये तद्द्विजाः सत्यं मरणं वान्यदैव वा । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य केचित्तत्रमुनीश्वराः

ஓ இருபிறப்புடையோரே, அது மரணமாயினும் வேறு எந்த விதியாயினும், நான் உண்மையாகச் செய்வேன். அவன் சொற்களை கேட்டதும் அங்கே சில முனிவரேசர்கள் மனத்துள் தீர்மானித்தனர்.

Verse 17

अनेन साकं वार्ता तु दोषायेति विनिश्चिताः । मौनित्वं भेजिरे केचिन्मुनयः केचिदा भृशम्

‘இவனுடன் உரையாடுதலே குற்றம்’ என்று தீர்மானித்து, சில முனிவர்கள் மௌனத்தை ஏற்றனர்; சிலர் மிகுந்த கலக்கமடைந்தனர்.

Verse 18

दुष्टात्मा मातृगामी त्वं महापातकिनां वरः । गच्छगच्छेतिबहुशो वाचमूचुर्द्विजोत्तमाः

“துஷ்டாத்மா! நீ மாத்ருகாமி; மகாபாதகர்களில் முதன்மை.” என்று த்விஜோத்தமர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவனிடம்—“போ, போ!” என்றனர்.

Verse 19

तान्निवार्य कृपाशीलः सर्वज्ञः करुणानिधिः । कृष्णद्वैपायनस्तत्र दुर्विनीतमभाषत

அவர்களைத் தடுத்து, கருணையுள்ள, அனைத்தறிந்த, அருள்கடலான கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) அங்கே அந்தத் துர்விநீதனிடம் உரைத்தார்.

Verse 20

गच्छाशु रामसेतौ त्वं धनुष्कोटौ सहांबया । मकरस्थे रवौ माघे मासमेकं निरंतरम्

“நீ உடனே உன் தாயுடன் ராமசேதுவின் தனுஷ்கோடிக்கு செல். சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் மாக மாதத்தில் அங்கே இடைவிடாது ஒரு மாதம் தங்கு.”

Verse 21

जितेंद्रियो जितक्रोधः परद्रोहविवर्जितः । एकमासं निराहारः कुरु स्नानं सहांबया

“புலன்களை அடக்கி, கோபத்தை வென்று, பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமல்—ஒரு மாதம் நிராஹாரமாக இருந்து—தாயுடன் புனித நீராடலைச் செய்.”

Verse 22

पूतो भविष्यस्यद्धा गुरुस्त्री गमदोषतः । यत्पातकं न नश्येत सेतुस्नानेन तन्नहि

“குருபத்னியை அணுகிய குற்றத்திலிருந்து நீ நிச்சயமாகத் தூய்மையடைவாய்; ஏனெனில் சேதுவில் நீராடுதலால் அழியாத பாவம் ஒன்றுமில்லை.”

Verse 23

श्रुतिस्मृतिपुराणेषु धनुष्कोटिप्रशंसनम् । बहुधा भण्यते पंचमहापातकनाशनम्

ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, புராணங்களில் தனுஷ்கோடியின் புகழ் பலவிதமாகப் பாடப்படுகிறது—அது பஞ்ச மஹாபாதகங்களை அழிப்பதாகும்।

Verse 24

तस्मात्त्वं त्वरया गच्छ धनुष्कोटिं सहांबया । प्रमाणं कुरु मद्वाक्यं वेदवाक्यमिव द्विज

ஆகையால், ஓ த்விஜா! நீ உன் தாயுடன் விரைந்து தனுஷ்கோடிக்கு செல். என் சொல்லைச் சான்றாக நிறுவு—வேதவாக்கியத்தைப் போல.

Verse 25

श्रीरामधनुषः कोटौ स्नातस्य द्विज पुत्रक । महापातककोट्योपि नैव लक्ष्या इतीव हि

ஓ த்விஜபுத்ரா! ஸ்ரீ ராமனின் தனுஷின் முனையில் நீராடுபவனுக்கு, மஹாபாதகங்களின் கோடிகளும் கூட, அப்படியே, காணாமற்போகும்.

Verse 26

प्रायश्चित्तांतरं प्रोक्तं मन्वादिस्मृतिभिः स्मृतौ । तद्गच्छत्वं धनुष्कोटिं महापातक नाशिनीम्

ஸ்மிருதி மரபில் மனு முதலியோர் பலவகை பிராயச்சித்தங்களை உரைத்துள்ளனர்; ஆகவே நீ தனுஷ்கோடிக்கு செல்—அது மஹாபாதக நாசினி.

Verse 27

इतीरितोऽथ व्यासेन दुर्विनीतोद्विजोत्तमाः । मात्रा साकं धनुष्कोटिं नत्वा व्यासं च निर्ययौ

வியாசரால் இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட துர்வினீதன் எனும் சிறந்த த்விஜன், வியாசருக்கு வணங்கி, தாயுடன் தனுஷ்கோடியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 28

मकरस्थे रवौ माघे मासमात्रं निरंतरम् । मात्रा सह निराहारो जितक्रोधो जितेंद्रियः

சூரியன் மகரத்தில் இருந்த மாக மாதத்தில், அவர் தாயுடன் சேர்ந்து இடைவிடாது ஒரு மாதம் முழுவதும் உண்ணாவிரதமிருந்து, கோபத்தை வென்று, புலன்களை அடக்கினார்.

Verse 29

श्रीरामधनुषः कोटौ सस्नौ संकल्पपूर्वकम् । रामनाथं नमस्कुर्वं स्त्रिकालं भक्तिपूर्वकम्

ஸ்ரீ ராமதனுஷ்கோட்டியில் அவர் சங்கல்பத்துடன் நீராடி, பக்தியுடன் தினமும் மூன்று வேளையும் ராமநாதரை வணங்கினார்.

Verse 30

मासांते पारणां कृत्वा मात्रा सह विशुद्धधीः । व्यासांतिकं पुनः प्रायात्तस्मै वृत्तं निवेदितुम्

மாத முடிவில் தாயுடன் சேர்ந்து பாரணை செய்து, மனம் தூய்மையடைந்து, நடந்தவற்றை அறிவிக்க மீண்டும் வியாசரிடம் சென்றார்.

Verse 31

स प्रणम्य पुनर्व्यासं दुर्विनीतोऽब्रवीद्वचः

அப்போது துர்வினீதன் மீண்டும் வியாசருக்கு வணங்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 32

दुर्विनीत उवाच । भगवन्करुणासिंधो द्वैपायन महत्तम । भवतः कृपया रामधनुष्कोटौ सहांबया । माघमासे निराहारो मासमात्रमतंद्रितः

துர்வினீதன் கூறினான்—பகவனே, கருணைக் கடலே, மகத்தான த்வைபாயனரே! உங்கள் அருளால் நான் தாயுடன் சேர்ந்து ராமதனுஷ்கோட்டியில் மாக மாதத்தில் ஒரு மாதம் முழுவதும் சோர்வின்றி உண்ணாவிரதமிருந்தேன்.

Verse 33

अहं त्वकरवं स्नानं नमस्कुर्वन्महेश्वरम् । इतः परं मया व्यास भगवन्भक्तवत्सल

நான் புனித ஸ்நானம் செய்து மகேஸ்வரனை வணங்கினேன். இனி, ஓ வ்யாசரே—பக்தவத்ஸல பகவானே—நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 34

यत्कर्त्तव्यं मुने तत्त्वं ममोपदिश तत्त्वतः । इति तस्य वचः श्रुत्वा दुर्विनीतस्य वै मुनिः । बभाषे दुर्विनीतं तं व्यासो नारायणांशकः

ஓ முனிவரே, உண்மையில் செய்யவேண்டிய கடமையை எனக்கு தத்துவமாக உபதேசியுங்கள். துர்விநீதனின் சொற்களை கேட்ட நாராயணாம்சமான வ்யாச முனி அவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 35

व्यास उवाच । दुर्विनीत गतं तेऽद्य पातकं मातृसंगजम्

வ்யாசர் கூறினார்—ஓ துர்விநீதா, இன்று உன் தாயுடன் சேர்ந்ததனால் உண்டான பாவம் நீங்கியது.

Verse 36

मातुश्च पातकं नष्टं त्वत्संगतिनिमि त्तजम् । संदेहो नात्र कर्तव्यः सत्यमुक्तं मया तव

உன் தாயின் பாவமும்—உன்னுடன் சேர்ந்ததனால் ஏற்பட்டது—அழிந்தது. இதில் ஐயம் கொள்ளாதே; நான் உனக்கு உண்மையையே சொன்னேன்.

Verse 37

बांधवाः स्वजनाः सर्वे तथान्ये ब्राह्मणाश्च ये । सर्वे त्वां संग्रहीष्यंति दुर्विनीतां बया सह

உன் உறவினரும் சொந்தங்களும், மற்ற பிராமணர்களும் அனைவரும்—ஓ துர்விநீதா—முன்னிருந்த அச்சமும் பழியும் இருந்தபோதிலும் உன்னை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.

Verse 38

मत्प्रसादाद्धनुष्कोटौ विशुद्धस्त्वं निमज्जनात् । दारसंग्रहणं कृत्वा गार्हस्थ्यं धर्ममाचर

என் அருளால் தனுஷ்கோடியில் மூழ்கி நீராடியதால் நீ தூய்மையடைந்தாய். ஆகவே மனைவியை ஏற்று, இல்லறத் தர்மத்தை முறையாகக் கடைப்பிடி.

Verse 39

त्यज त्वं प्राणिहिंसां च धर्मं भज सनातनम् । सेवस्व सज्जनान्नित्यं भक्तियुक्तेन चेतसा

உயிர்களுக்கு வன்முறை செய்வதை விட்டுவிட்டு, சனாதன தர்மத்தைப் பின்பற்று. பக்தியுடன் கூடிய மனத்தால் எப்போதும் சஜ்ஜனரைச் சேவி.

Verse 40

संध्योपासनमुख्यानि नित्यकर्माणि न त्यज । निगृहीष्वेन्द्रियग्राममर्चयस्व हरं हरिम्

சந்த்யோபாசனை முதலான நித்திய கர்மங்களை விட்டுவிடாதே. இந்திரியக் கூட்டத்தை அடக்கி, ஹரன் (சிவன்) மற்றும் ஹரி (விஷ்ணு) இருவரையும் வழிபடு.

Verse 41

परापवादं मा ब्रूया मासूयां भज कर्हिचित् । अन्यस्याभ्युदयं दृष्ट्वा संतापं कृणु मा वृथा

பிறரைப் பழித்துப் பேசாதே; எந்நேரமும் பொறாமையை நாடாதே. பிறரின் உயர்வைக் கண்டு வீணாக மனம் வருந்தாதே.

Verse 42

मातृवत्परदा रांश्च त्वन्नित्यमवलोकय । अधीतवेदानखिलान्माविस्मर कदाचन

பிறருடைய மனைவியரை எப்போதும் தாயெனக் கருது. மேலும் நீ முழுமையாகக் கற்ற வேதங்களை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதே.

Verse 43

अतिथीन्मावमन्यस्व श्राद्धं पितृदिने कुरु । पैशून्यं मा वदस्व त्वं स्वप्नेऽप्यन्स्य कर्हिचित्

அதிதிகளை அவமதிக்காதே; பித்ரு தினத்தில் சிராத்தம் செய். பழிச்சொல்/தூற்றுரை பேசாதே—எப்போதும் இல்லை, கனவில்கூட பிறருக்கு எதிராக அல்ல.

Verse 44

इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि संततम् । अवलोकय वेदांतं वेदांगानि तथा पुनः

இதிகாச-புராணங்கள், தர்மசாஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றை இடையறாது பயில். வேதாந்தத்தையும் ஆராய்; வேதாங்கங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் நோக்கு.

Verse 45

हरिशंकरना मानि मुक्तलज्जोऽनुकीर्त्तय । जाबालोपनिषन्मंत्रैस्त्रिपुंड्रोद्धूलनं कुरु

வெட்கத்தை விட்டு ஹரி, சங்கரர் நாமங்களை மீண்டும் மீண்டும் கீர்த்தி செய். ஜாபால உபநிஷத் மந்திரங்களால் திரிபுண்ட்ரமாக விபூதி அணிக.

Verse 46

रुद्राक्षान्धारय सदा शौचाचारपरो भव । तुलस्या बिल्वपत्रैश्च नारायणहरावुभौ

எப்போதும் ருத்ராட்சம் அணிந்து, தூய்மை மற்றும் நல்வழக்கில் நிலைத்திரு. துளசி, வில்வ இலைகளை அர்ப்பணித்து நாராயணனையும் ஹரனையும் இருவரையும் வழிபடு.

Verse 47

एकं कालं द्विकालं वा त्रिकालं चार्चयस्य भोः । तुलसीदलसंमिश्रं सिक्तं पादोदकेन च

அன்பனே, ஒருமுறை அல்லது இருமுறை அல்லது முக்காலமும் வழிபடு. துளசி இலைகள் கலந்து, பாதோதகத்தால் நனைத்து அர்ப்பணிக்கவும்.

Verse 48

नैवेद्यान्नं सदा भुंक्ष्व शंभुनारायणाग्रतः । कुरु त्वं वैश्वदेवाख्यं बलिमन्नविशुद्धये

சம்பு மற்றும் நாராயணன் முன்னிலையில் நைவேத்யம் அர்ப்பணித்த பின்பே எப்போதும் அன்னம் உண்ணுக. அன்னத்தின் தூய்மைக்காக ‘வைஶ்வதேவ’ எனப்படும் பலி-பங்குகளை அர்ப்பணிக்குக.

Verse 49

यतीश्वरान्ब्रह्मनिष्ठान्तर्पयान्नैर्गृहागतान् । वृद्धानन्याननाथांश्च रोगिणो ब्रह्मचारिणः

வீட்டிற்கு வந்த யதீஸ்வரர்களையும் பிரம்மநிஷ்டர்களையும் நல்ல அன்னத்தால் திருப்திப்படுத்துக. முதியோர், பிற ஆதரவற்றோர், நோயாளிகள், பிரம்மச்சாரிகள் ஆகியோருக்கும் உணவளிக்குக.

Verse 50

कुरु त्वं मातृशुश्रूषामौपासनपरो भव । पंचाक्षरं महामंत्रं प्रणवेन समन्वितम्

தாயைச் சேவித்து, தினசரி அவ்பாசன (இல்லற அக்னி-உபாசனை) வழிபாட்டில் பற்றுடன் இரு. பிரணவம் ‘ஓம்’ இணைந்த பஞ்சாக்ஷர மகாமந்திரத்தை ஜபிக்குக.

Verse 51

तथैवाष्टाक्षरं मंत्रमन्यमंत्रानपि द्विज । जप त्वं प्रयतो भूत्वा ध्यायन्मंत्राधिदेवताः

அதேபோல், ஓ த்விஜா! அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தையும் பிற மந்திரங்களையும் ஒழுக்கத்துடன் ஜபிக்குக; மந்திரங்களின் அதிதேவதைகளைத் தியானித்து ஒருமுகப்படுக.

Verse 52

एवमन्यांस्तथा धर्मान्स्मृत्युक्तान्त्सर्वदा कुरु । एवं कृतव्रतस्ते स्याद्देहांते मुक्तिरप्यलम्

இவ்வாறே ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட பிற தர்மங்களையும் எப்போதும் கடைப்பிடிக்குக. இப்படி வ்ரதம் நிறைவேற்றினால், தேகாந்தத்தில் முக்தியும் உறுதியாகும்.

Verse 53

इत्युक्तो व्यासमुनिना दुर्विनीतः प्रणम्य तम् । तदुक्तमखिलं कृत्वा देहांते मुक्तिमाप्तवान्

வ்யாசமுனியின் உபதேசத்தைப் பெற்ற துர்வினீதன் அவரை வணங்கி, கூறப்பட்ட அனைத்தையும் நிறைவேற்றி, உடல் முடிவில் முக்தியை அடைந்தான்.

Verse 54

तन्मातापि मृता काले धनुष्कोटिनिमज्जनात । अवाप परमां मुक्तिमपुनर्भवदायिनीम्

அவனுடைய தாயும், காலம் வந்தபோது இறந்து, தனுஷ்கோடியில் நீர்முழ்குதலால் மறுபிறவியற்ற பரம முக்தியை அடைந்தாள்.

Verse 55

दुर्वासा उवाच । एवं ते दुर्विनीतस्य तन्मातुश्च विमोक्षणम् । धनुष्कोट्यभिषेकेण यज्ञदेव मयेरितम्

துர்வாசர் கூறினார்—யஜ்ஞதேவா! தனுஷ்கோடியில் அபிஷேக ஸ்நானத்தால் துர்வினீதனுக்கும் அவன் தாய்க்கும் ஏற்பட்ட விடுதலையை இவ்வாறு உனக்கு உரைத்தேன்.

Verse 56

पुत्रमेनं त्वमप्याशु ब्रह्महत्याविशुद्धये । समादाय व्रज ब्रह्मन्धनुष्कोटिं विमुक्तिदाम्

நீயும், ஓ பிராமணனே! பிரம்மஹத்தி பாவம் நீங்க இப்புத்திரனை விரைவில் அழைத்துக் கொண்டு, முக்தி அளிக்கும் தனுஷ்கோடிக்குச் செல்.

Verse 57

सिंधुद्वीप उवाच । इति दुर्वाससा प्रोक्तो यज्ञदेवो निजं सुतम् । समादाय ययौ राम धनुष्कोटिं विमुक्तिदाम्

சிந்துத்வீபர் கூறினார்—துர்வாசர் இவ்வாறு சொன்னபின், யஜ்ஞதேவன் தன் மகனை அழைத்துக் கொண்டு, ஓ ராமா, முக்தி அளிக்கும் தனுஷ்கோடிக்குச் சென்றான்.

Verse 58

गत्वा निवासमकरोत्षण्मासं तत्र स द्विजः । पुत्रेण साकं नियतो हे सृगालप्लवंगमौ

அங்கே சென்று அந்தத் த்விஜன் ஆறு மாதங்கள் தங்கினான்; மகனுடன் சேர்ந்து நியம-சம்யமத்தில் இருந்தான்—ஓ நரியும் வானரனும்!

Verse 59

स सस्नौ च धनुष्कोटौ षण्मासं वै स पुत्रकः । षण्मासांते यज्ञदेवं प्राह वागशरीरिणी

அந்த மகன் தனுஷ்கோடியில் ஆறு மாதங்கள் நீராடினான்; ஆறு மாத முடிவில் ஓர் அசரீரி வாக்கு யஜ்ஞதேவரிடம் கூறியது.

Verse 60

विमुक्ता यज्ञदेवस्य ब्रह्महत्या सुतस्य ते । स्वर्णस्तेयात्सुरापानात्किरातीसंगमात्तथा

“யஜ்ஞதேவா! உன் மகனின் பிரம்மஹத்த்யா பாவம் நீங்கியது; பொன் திருடுதல், மதுபானம், கீராதீப் பெண்ணுடன் சேர்தல் ஆகிய பாவங்களிலிருந்தும் அவன் விடுபட்டான்।”

Verse 61

अन्येभ्योपि हि पापेभ्यो विमुक्तोयं सुतस्तव । संशयं मा कुरुष्व त्वं यज्ञदेव द्विजोत्तम

“உன் மகன் பிற பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டான்; யஜ்ஞதேவா, த்விஜோத்தமா! ஐயம் கொள்ளாதே।”

Verse 62

इत्युक्त्वा विररामाथ सा तु वाग शरीरिणी । तदाऽशरीरिणीवाक्यं यज्ञदेवः स शुश्रुवान्

இவ்வாறு கூறி அந்த அசரீரி வாக்கு அமைந்தது; அப்போது யஜ்ஞதேவன் அந்த அசரீரி உரையின் சொற்களை கேட்டான்.

Verse 63

संतुष्टः पुत्रसहितो रामनाथं निषेव्य च । धनुष्कोटिं नमस्कृत्य पुत्रेण सहि तस्तदा

மகிழ்ந்து, மகனுடன் கூடி அவர் ராமநாதரை வழிபட்டு சேவித்தார். பின்னர் மகனுடன் சேர்ந்து தனுஷ்கோடியை வணங்கி அங்கே நின்றார்.

Verse 64

स्वदेशं प्रययौ हृष्टः स्वग्रामं स्वगृहं तथा । सपुत्रदारः सुचिरं सुखमास्ते सुनिर्वृतः

மகிழ்ச்சியுடன் அவர் தம் நாட்டிற்கும்—தம் ஊருக்கும் தம் இல்லத்திற்கும்—திரும்பினார். மகனும் மனைவியுமுடன் நீண்ட காலம் இன்பமாக, நிறைவு பெற்ற மனத்துடன் வாழ்ந்தார்.

Verse 65

सिन्धुद्वीप उवाच । गोमायुवानरावेवं युवयोः कथितं मया । यज्ञदेवसुतस्यास्य सुमतेः परिमोक्षणम्

சிந்துத்வீபன் கூறினான்—ஓ கோமாயு (நரி) மற்றும் வானரா! யஜ்ஞதேவனின் மகனான இச் சுமதியின் முழுமையான விடுதலை வரலாற்றை உங்களிருவருக்கும் இவ்வாறு சொன்னேன்.

Verse 66

पातकेभ्यो महद्भ्यश्च धनुष्कोटौ निमज्जनात् । युवामतो धनुष्कोटिं गच्छतं पापशुद्धये । नान्यथा पापशुद्धिः स्यात्प्रायश्चित्तायुतैरपि

தனுஷ்கோடியில் நீராடி முழுகினால் பெரும் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும். ஆகையால் பாவநீக்கத்திற்காக நீங்கள் இருவரும் தனுஷ்கோடிக்குச் செல்லுங்கள்; இல்லையெனில் ஆயிரமாயிரம் பிராயச்சித்தங்களாலும் அத்தகைய சுத்தி உண்டாகாது.

Verse 67

श्रीसूत उवाच । सिन्धुद्वीपस्य वचनमिति श्रुत्वा द्विजो त्तमाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—சிந்துத்வீபனின் இவ்வசனங்களை கேட்ட அந்த உத்தம த்விஜர்கள் (பிராமணர்கள்) ஒருமனத்துடன் கவனமாகச் செவிமடுத்தனர்.

Verse 68

सृगालवानरावाशु विलंघितमहापथौ । धनुष्कोटिं प्रयासेन गत्वा स्नात्वा च तज्जले

நரியும் குரங்கும் விரைவாகப் பெருவழியைத் தாண்டி; முயன்று தனுஷ்கோடிக்கு சென்று அந்நீரில் நீராடினர்।

Verse 69

विमुक्तौ सर्वपापेभ्यो विमानवरसंस्थितौ । देवैः कुसुमवर्षेण कीर्यमाणौ सुतेजसौ

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்ட அந்த இரு ஒளிமிக்கோர் சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்தனர்; தேவர்கள் மலர்மழை பொழிந்தனர்।

Verse 70

हारकेयूरमुकुटकटकादिविभूषितौ । देवस्त्रीधूयमानाभ्यां चामराभ्यां विराजितौ । गत्वा देवपुरीं रम्यामिंद्र स्यार्द्धासनं गतौ

மாலை, கேயூரம், கிரீடம், வளையல் முதலிய அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தேவமங்கையர் சாமரத்தால் விசிறி வீச ஒளிர்ந்து, அவர்கள் இனிய தேவர்நகரம் சென்று இந்திரனருகே மரியாதை ஆசனத்தை அடைந்தனர்।

Verse 71

श्रीसूत उवाच । युष्माकमेवं कथितं सृगालस्य कपेरपि

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இவ்வாறு நரியும் குரங்கும் பற்றிய வரலாற்றை உங்களுக்குச் சொன்னேன்।

Verse 72

पापाद्विमोक्षणं विप्रा धनुष्कोटौ निमजनात् । भक्त्या य इममध्यायं शृणोति पठतेऽपि वा

ஓ விப்ரர்களே, தனுஷ்கோடியில் மூழ்குதல் பாவவிமோசனத்தை அளிக்கும்; பக்தியுடன் இவ்வத்யாயத்தை கேட்பவனும் அல்லது பாராயணம் செய்வவனும் அதன் பலனை அடைவான்।

Verse 73

स्नानजं फलमाप्नोति धनुष्कोटौ स मानवः । योगिवृंदैरसुलभां मुक्तिमप्याशु विंदति

தனுஷ்கோடியில் யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் நீராடலால் உண்டாகும் புண்ணியப் பயனை அடைகிறார்; யோகிகளின் கூட்டத்திற்கும் அரிதான முக்தியையும் அவர் விரைவில் பெறுகிறார்।