Adhyaya 3

Verse 1

ऋषय ऊचुः । चतुर्विंशतितीर्थानि यान्युक्तानि त्वया मुने । तेषां प्रधानतीर्थानां सेतौ पापविनाशने

ரிஷிகள் கூறினர்—முனிவரே! நீங்கள் கூறிய இருபத்துநான்கு தீர்த்தங்களில், பாவநாசகமான சேதுவில் உள்ள முதன்மை தீர்த்தங்களைப் பற்றி (மேலும் விளக்குங்கள்).

Verse 2

आदिमस्य तु तीर्थस्य चक्रतीर्थमिति प्रथा । कथं समागता सूत वदास्माकं हि पृच्छताम्

முதல் தீர்த்தத்தின் புகழ்பெற்ற பெயர் ‘சக்ரதீர்த்தம்’. சூதரே! அந்தப் பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? நாங்கள் கேட்கிறோம், சொல்லுங்கள்.

Verse 3

श्रीसूत उवाच । चतुर्विंशतितीर्थानां प्रधानानां द्विजोत्तमाः । यदुक्तमादिमं तीर्थं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—த்விஜோத்தமர்களே! இருபத்துநான்கு முதன்மை தீர்த்தங்களில் கூறப்பட்ட முதல் தீர்த்தம் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 4

स्मरणात्तस्य तीर्थस्य गर्भवासो न विद्यते । विलयं यांति पापानि लक्षजन्मकृतान्यपि

அந்த தீர்த்தத்தை நினைத்தாலே மீண்டும் கர்ப்பவாசம் இல்லை. இலட்சம் பிறவிகளில் செய்த பாவங்களும் கரைந்து அழிகின்றன.

Verse 5

तस्मिंस्तीर्थे सकृत्स्नाना त्स्मरणात्कीर्तनादपि । लोके ततोधिकं तीर्थं तत्तुल्यं वा द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் ஒருமுறை நீராடினாலும், அல்லது அதை நினைத்தாலோ புகழ்ந்து பாடினாலோ, இவ்வுலகில் அதற்கு மேலானதோ அதற்கு இணையானதோ வேறு தீர்த்தம் இல்லை।

Verse 6

न विद्यते मुनिश्रेष्ठाः सत्यमुक्तमिदं मया । गंगा सरस्वती रेवा पंपा गोदावरी नदी

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே! நான் கூறுவது உண்மை—கங்கை, சரஸ்வதி, ரேவா (நர்மதா), பம்பா, கோதாவரி நதியும் (இந்தத் தீர்த்தத்துக்கு இணை அல்ல).

Verse 7

कालिंदी चैव कावेरी नर्मदा मणिकर्णिका । अन्यानि यानि तीर्थानि नद्यः पुण्या महीतले

அதேபோல் காலிந்தி (யமுனை), காவேரி, நர்மதா, மணிகர்ணிகா, மேலும் பூமியில் உள்ள பிற தீர்த்தங்களும் புனித நதிகளும்—(இதற்கு இணை அல்ல).

Verse 8

अस्य तीर्थस्य विप्रेंद्राः कोट्यंशेनापि नो समाः । धर्मतीर्थमिति प्राहुस्तत्तीर्थं हि पुराविदः

ஓ பிராமணர்களில் முதன்மையோரே! பிற தீர்த்தங்கள் இதன் கோடியிலொரு பங்கிற்கும் சமமல்ல. ஆகவே புராண மரபை அறிந்தோர் அந்தப் புனிதத் தலத்தை ‘தர்மதீர்த்தம்’ என அழைக்கின்றனர்.

Verse 9

यथा समागता तस्य चक्रतीर्थमिति प्रथा । तदिदानीं प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं मुनिपुंगवाः

அது ‘சக்ரதீர்த்தம்’ என்ற பெயரால் எவ்வாறு புகழ்பெற்றது என்பதை இப்போது நான் கூறுகிறேன். ஓ முனிவர்களின் தலைவர்களே, கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 10

सेतुमूलं हि तत्प्रोक्तं तद्दर्भशयनं मतम् । तत्रैव चक्रतीर्थं तु महापातकमर्द्दनम्

அந்த இடம் ‘சேதுமூலம்’ எனப் புகழப்படுகிறது; அது ‘தர்பை-சயனம்’ என்றும் மதிக்கப்படுகிறது. அங்கேயே சக்கரதீர்த்தம் உள்ளது; அது மகாபாதகங்களை நசைக்கும் பரம புனித தீர்த்தம்.

Verse 11

पुरा हि गालवोनाम मुनिर्विष्णुपरायणः । दक्षिणांभोनिधेस्तीरे हालास्यादविदूरतः

முன்னொரு காலத்தில் ‘காலவன்’ என்னும் முனிவர் இருந்தார்; அவர் முழுமையாக விஷ்ணுபராயணர். அவர் தென் கடலின் கரையில், ஹாலாச்யத்திற்கு அருகில் வாழ்ந்தார்.

Verse 12

फुल्लग्रामसमीपे च तथा क्षीरसरोंतिके । धर्म पुष्करिणीतीरे सोऽतप्यत महत्तपः

புல்ல கிராமத்திற்கு அருகிலும், ‘க்ஷீரசரஸ்’ எனும் ஏரிக்கருகிலும், தர்மபுஷ்கரிணியின் கரையில் அவர் மகத்தான தவம் செய்தார்.

Verse 13

युगानामयुतं ब्रह्म गृणन्विप्राः सनातनम् । दयायुक्तो निराहारः सत्यवान्विजितेंद्रियः

ஓ பிராமணர்களே! பத்தாயிரம் யுகங்கள் அவர் சனாதன பிரம்மனைப் புகழ்ந்து பாடினார்—கருணை நிறைந்தவர், நிராஹாரி, சத்தியநிஷ்டை உடையவர், இந்திரியஜயன்.

Verse 14

आत्मवत्सर्वभूतानि पश्यन्विषयनिःस्पृहः । सर्वभूतहितो दांतः सर्वद्वंद्वविवर्जितः

அவர் எல்லா உயிர்களையும் தன் ஆத்மாவைப் போலவே கண்டார்; விஷய ஆசை இன்றியவர். எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக இருப்பவர், தமம் உடையவர், எல்லா இரட்டைத் தன்மைகளையும் கடந்தவர்.

Verse 15

वर्षाणि कतिचित्सोऽयं जीर्णपर्णाशनोऽभवत । किंचित्कालं जलाहारो वायुभक्षः कियत्समाः

சில ஆண்டுகள் அவர் உலர்ந்த இலைகளையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார். சில காலம் நீரையே ஆகாரமாகக் கொண்டார்; மேலும் சில ஆண்டுகள் காற்றையே உணவெனக் கொண்டதுபோல் இருந்தார்.

Verse 16

एवं पंचसहस्राणि वर्षाणि स महामुनिः । अतप्यत तपो घोरं देवैरपि सुदुष्करम्

இவ்வாறு ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகள் அந்த மகாமுனி கடும் தவம் செய்தார்—தேவர்களுக்கே மிக அரிதும் கடினமும் ஆனது.

Verse 17

ततः पंचसहस्राणि वर्षाणि मुनिपुंगवः । निराहारो निरालोको निरुच्छ्वासो निरास्पदः

பின்னர் மேலும் ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகள் அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் உணவின்றி, உலகியலான பார்வையின்றி, மூச்சை அடக்கி, எந்த ஆதாரமுமின்றி நிலைத்திருந்தார்.

Verse 18

वर्षास्वासारसहनं हेमंतेषु जलेशयः । ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थो विष्णुध्यानपरायणः

மழைக்காலத்தில் பெருமழையைத் தாங்கினார்; குளிர்காலத்தில் நீரில் படுத்திருந்தார்; கோடையில் ஐந்து அக்கினிகளின் நடுவில் அமர்ந்தார்—என்றும் விஷ்ணு தியானத்தில் பராயணராக இருந்தார்.

Verse 19

जपन्नष्टाक्षरं मंत्रं ध्यायन्हृदि जनार्दनम् । तताप सुमहातेजा गालवो मुनिपुंगवः

அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டும், இதயத்தில் ஜனார்தனனைத் தியானித்துக் கொண்டும், பேரொளி கொண்ட முனிவருள் சிறந்த காளவன் தவம் செய்தான்.

Verse 20

एवं त्वयुतव वर्षाणि स समतीतानि वै मुनेः । अथ तत्तपसा तुष्टो भगवान्कमलापतिः

இவ்வாறு முனிவருக்கு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன. அத்தவத்தால் திருப்தியுற்ற கமலாபதி பகவான் மனம் மகிழ்ந்தார்.

Verse 21

प्रत्यक्षतामगात्तस्य शंखचक्रगदाधरः । विकचांबुजपत्राक्षः सूर्यकोटिसमप्रभः

அவருக்கு நேரில் தோன்றினார்—சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கியவர்; மலர்ந்த தாமரை இதழ்போன்ற கண்களையுடையவர்; கோடி சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசமானவர்.

Verse 22

विनतानंदनारूढश्छत्रचामरशोभितः । हारकेयूरमुकुटकटकादिविभूषितः

வினதையின் புதல்வன் கருடன்மேல் ஏறியவர்; குடை, சாமரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; மாலை, தோள்வளையம், கிரீடம், கைவளையம் முதலிய ஆபரணங்களால் பூஷிக்கப்பட்டவர்.

Verse 23

विष्वक्सेनसुनंदादिकिंकरैः परिवारितः । वीणावेणुमृदंगादिवादकैर्नारदादिभिः

விஷ்வக்சேனன், சுனந்தன் முதலிய பணியாளர்களால் சூழப்பட்டவர்; நாரதர் முதலியோர் வீணை, புல்லாங்குழல், மிருதங்கம் முதலியவற்றை இசைத்து பாடினர்.

Verse 24

उपगीयमानविजयः पीतांबरविराजितः । लक्ष्मीविराजितोरस्को नीलमेघसमच्छविः

அவருடைய வெற்றிப் புகழ் பாடப்பட்டது; பீதாம்பரத்தில் ஒளிர்ந்தார்; லக்ஷ்மி விளங்கும் மார்புடையவர்; நீல மழைமேகம்போன்ற நிறமுடையவர்.

Verse 25

धुनानः पद्ममेकेन पाणिना मधुसूदनः । सनकादिमहायोगिसेवितः पार्श्वयोर्द्वयोः

மதுசூதனன் விஷ்ணு ஒரு கையால் தாமரையை மெதுவாக அசைத்தபடி நின்றான்; சனகாதி மகாயோகிகள் இருபுறமும் அவரைச் சேவித்தனர்.

Verse 26

मंदस्मितेन सकलं मोहयन्भुवनत्रयम् । स्वभासा भासयन्सर्वान्दिशो दश च भूसुराः

ஓ பூசுரரே! அவரது மெல்லிய புன்னகை திரிபுவனத்தையும் மயக்கிற்று; தம் ஒளியால் அனைவரையும் பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தார்.

Verse 27

कंठलग्रेन मणिना कौस्तुभेन च शोभितः । सुवर्णवेत्रहस्तैश्च सौविदल्लैरनेकशः

கழுத்தில் அணிந்த கௌஸ்துப மணியால் அவர் ஒளிர்ந்தார்; பொன் தண்டங்களை ஏந்திய பல சேவர்கள் அவரைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 28

अनन्यदुर्लभाचिंत्यगीयमाननिजाद्भुतः । सुभक्तसुलभो देवो लक्ष्मीकांतो हरिः स्वयम्

வேறு வழிகளால் அரிதாகப் பெறப்படுபவர், சிந்திக்க இயலாதவர், தம் அதிசயத் தன்மை பாடல்களால் போற்றப்படுபவர்—அந்த லக்ஷ்மீகாந்தன் ஹரி தாமே நல்ல பக்தர்க்கு எளிதில் அணுகப்படுவார்.

Verse 29

सन्न्यधत्त पुरस्तस्य गालवस्य महामुनेः । आविर्भूतं तदा दृष्ट्वा श्रीवत्सांकितवक्षसम्

அப்போது அவர் மகாமுனி காலவனின் முன்னே வெளிப்பட்டு நின்றார்; ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் பொறித்த மார்புடைய ஆண்டவனைப் பார்த்த முனி பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 30

पीतांबरधरं देवं तुष्टिं प्राप महामुनिः । भक्त्या परमया युक्तस्तुष्टाव जगदीश्वरम्

பீதாம்பரதாரியான தேவனைத் தரிசித்து மகாமுனி பேரானந்தத் திருப்தி அடைந்தார்; பரம பக்தியுடன் கூடி ஜகதீஸ்வரனைப் போற்றினார்।

Verse 31

गालव उवाच । नमो देवादिदेवाय शंखचक्रगदाभृते । नमो नित्याय शुद्धाय सच्चिदानंदरूपिणे

காலவன் கூறினான்—தேவர்களின் ஆதிதேவனே, சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; நித்தியனே, தூயனே, சச்சிதானந்த ரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 32

नमो भक्तार्ति हंत्रे ते हव्यकव्यस्वरूपिणे । नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं सृष्टिस्थित्यंतकारिणे

பக்தர்களின் துயரை நீக்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் அர்ப்பணிக்கப்படும் ஹவ்ய-கவ்ய ரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு செய்கின்ற திரிமூர்த்தி ரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 33

नमः परेशाय नमो विभूम्ने नमोस्तु लक्ष्मीपतये विधात्रे । नमोस्तु सूर्येंदुविलोचनाय नमो विरिंच्याद्यभिवंदिताय

பரமேஸ்வரனுக்கு நமஸ்காரம், எங்கும் நிறைந்த மகாவிபூதிக்கு நமஸ்காரம்; லக்ஷ்மீபதி விதாதாவுக்கு நமஸ்காரம். சூரியன்-சந்திரன் கண்களாக உடையவனுக்கு நமஸ்காரம்; பிரமா முதலிய உயர்ந்தோர் வணங்குபவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 34

यो नामजात्यादिविकल्पहीनः समस्तदोषैरपि वर्जितो यः । स्रमस्तसंसारभयापहारिणे तस्मै नमो दैत्यविनाशनाय

பெயர், பிறப்பு முதலிய எல்லா வேறுபாட்டு வரையறைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவன்; எல்லா குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன்; சம்சாரத்தில் எழும் எல்லாப் பயத்தையும் நீக்குபவன்—அந்த தைத்யவிநாசகனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 35

वेदांतवेद्याय रमेश्वराय वैकुण्ठवासाय विधातृपित्रे । नमोनमः सत्यजनार्तिहारिणे नारायणायामितविक्रमाय

வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவனும், ரமையின் ஈசனும், வைகுண்டவாசியும், விதாதாவிற்கும் பிதாவுமான—சத்திய பக்தர்களின் துயரை நீக்கும், அளவற்ற வீரமுடைய நாராயணனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 36

नमस्तुभ्यं भग वते वासुदेवाय शार्ङ्गिणे । भूयोभूयो नमस्तुभ्यं शेषपर्यंकशायिने

பகவான் வாசுதேவா, சார்ங்க வில்லைத் தாங்குபவனே—உமக்கு நமஸ்காரம். சேஷன் படுக்கையில் பள்ளிகொள்ளும் பிரபுவே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 37

इति स्तुत्वा हरिं विप्रास्तूष्णीमास्ते स गालवः । श्रुत्वा स्तुतिं श्रुति सुखां हरिस्तस्यमहात्मनः

இவ்வாறு ஹரியைப் போற்றி அந்தப் பிராமணன் காலவன் மௌனமாயிருந்தான். செவிக்கு இனிய அந்த ஸ்துதியைக் கேட்டு, பகவான் ஹரி அந்த மகாத்மாவின் சொற்களைச் செவிமடுத்தார்.

Verse 38

अवाप परमं तोषं शंखचक्रगदाधरः । अथालिंग्य मुनिं शौरिश्चतुर्भिर्बाहुभिस्तदा

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கியவர் பேரானந்தம் அடைந்தார். அப்போது சௌரி தம் நான்கு கரங்களால் அந்த முனிவரை அணைத்தார்.

Verse 39

बभाषे प्रीतिसं युक्तो वरो वै व्रियतामिति । तुष्टोऽस्मि तपसा तेऽद्य स्तोत्रेणापि च गालव

அன்புடன் அவர் கூறினார்—“ஒரு வரம் வேண்டுக.” “ஓ காலவா, இன்று உன் தவத்தாலும் உன் ஸ்தோத்ரத்தாலும் நான் திருப்தியடைந்தேன்.”

Verse 40

नमस्कारेण च प्रीतो वरदोऽहं तवागतः । गालव उवाच । नारायण रमानाथ पीतांबर जगन्मय

உன் நமஸ்காரத்தால் மகிழ்ந்து, வரம் அளிப்பவனாய் நான் உன்னிடம் வந்தேன். காலவன் கூறினான்— நாராயணா, ரமாநாதா, பீதாம்பரதாரியே, ஜகன்மயனே!

Verse 41

जनार्दन जगद्धामन्गोविंद नरकांतक । त्वद्दर्शनात्कृतार्थोऽस्मि सर्वस्मादधिकस्तथा

ஜனார்தனனே, உலகங்களின் தாமமே! கோவிந்தனே, நரகாந்தகனே! உன் தரிசனத்தால் நான் கೃತார்த்தனானேன்; அனைத்தையும் விட மேலான நிறைவை அடைந்தேன்.

Verse 42

त्वां न पश्यंत्यधर्मिष्ठा यतस्त्वं धर्मपालकः । यन्न वेत्ति भवो ब्रह्मा यन्न वेत्ति त्रयी तथा

அதர்மிகள் உன்னைப் பார்க்க முடியாது; நீ தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவன். பவனும் (சிவனும்) பிரம்மாவும் அறியாததும், மும்முறை வேதமும் அறியாததும்—அதே உன் தத்துவம்.

Verse 43

तं वेद्मि परमात्मानं किमस्मा दधिकं वरम् । योगिनो यं न पश्यन्ति यं न पश्यंति कर्मठाः

அவரை நான் பரமாத்மாவென அறிகிறேன்—இதற்கு மேல் வரம் என்ன? யோகிகளும் காணாதவரை, வெறும் கர்மகாண்டத்தில் பற்றுள்ளவர்களும் காணாதவரை.

Verse 44

तं पश्यामि परात्मानं किमस्मादधिकं वरम् । एतेन च कृतार्थोऽस्मि जनार्दन जगत्पते

அந்த பராத்மாவை நான் தரிசிக்கிறேன்—இதற்கு மேல் வரம் என்ன? இதனால் மட்டுமே நான் கృతார்த்தன், ஜனார்தனனே, ஜகத்பதே.

Verse 45

यन्नामस्मृतिमात्रेण महापातकिनोऽपिच । मुक्तिं प्रयांति मुनयस्तं पश्यामि जनार्दनम्

யாருடைய நாமத்தை நினைத்த மாத்திரத்தால் மகாபாதகிகளும் முக்தி அடைகிறார்களோ—அந்த ஜனார்தனனை நான் சாட்சாத் தரிசிக்கிறேன்.

Verse 46

त्वत्पादपद्मयुगले निश्चला भक्तिरस्तुमे । हरिरुवाच । मयि भक्तिर्दृढा तेऽस्तु निष्कामा गालवाधुना

உமது தாமரைத் திருவடிகளின் இரட்டையில் என் பக்தி அசையாமல் இருக்கட்டும். ஹரி கூறினார்—ஓ காலவா, இப்போது என்னிடத்தில் உனக்கு உறுதியான, நிஷ்காமமான, நிலையான பக்தி உண்டாகட்டும்.

Verse 47

शृणु चाप्यपरं वाक्यमुच्यमानं मया मुने । मदर्थं कर्म कुर्वाणो मद्ध्यानो मत्परायणः

முனிவரே, நான் கூறும் இன்னொரு உபதேசத்தையும் கேளுங்கள்—எனக்காகச் செயல்களைச் செய்து, என்னைத் தியானித்து, என்னையே பரம சரணமாகக் கொண்டு.

Verse 48

एतत्प्रारब्धदेहांते मत्स्वरूपमवाप्स्यसि । अस्मिन्नेवाश्रमे वासं कुरुष्व मुनिपुंगव

இந்தப் பிராரப்தத்தால் இயங்கும் உடலின் முடிவில் நீ என் சொரூபத்தை அடைவாய்; ஆகவே, முனிவர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாசிரமத்திலேயே வாசம் செய்.

Verse 49

धर्मपुष्करिणी चेयं पुण्या पापविनाशिनी । अस्यास्तीरे तपः कुर्वंस्तपःसिद्धिमवाप्नुयात्

இது தர்மபுஷ்கரிணி—புனிதமானதும் பாவநாசினியும்; இதன் கரையில் தவம் செய்பவன் தவசித்தியை அடைவான்.

Verse 50

धर्मः पुरा समागत्य दक्षिणस्योदधेस्तटे । तपस्तेपे महादेवं चिंतयन्मनसा तदा

முன்னொரு காலத்தில் தர்மன் தெற்கு கடலின் கரைக்கு வந்து, மனத்தில் மகாதேவரைத் தியானித்து தவம் செய்தான்।

Verse 51

स्नानार्थमेकं तीर्थं च चक्रे धर्मो महामुने । धर्मपुष्करिणी तेन प्रसिद्धा तत्कृता यतः

ஓ மகாமுனியே! நீராடுவதற்காக தர்மன் ஒரு தீர்த்தத்தை அமைத்தான்; அவனால் உருவாக்கப்பட்டதால் அது ‘தர்மபுஷ்கரிணி’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 52

त्वया यथा तपस्तप्तमिदानीं मुनिसत्तम । तथा तप्तं तपस्तेन धर्मेण हरसेविना

ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே! நீ இப்போது செய்த தவம்போலவே, ஹரனைச் சேவிக்கும் அந்த தர்மனும் இங்கே தவம் செய்தான்।

Verse 53

तपसा तस्य तुष्टः सञ्छूलपाणिर्महेश्वरः । प्रादुरासीस्त्वया दीप्त्या दिशोदशविभासयन्

அவனுடைய தவத்தால் திருப்தியடைந்த சூலதாரி மகேஸ்வரன் வெளிப்பட்டு, தம் ஒளியால் பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தினார்।

Verse 54

अथाश्रममनुप्राप्तं महादेवं कृपानिधिम् । धर्मः परमसन्तुष्टस्तुष्टाव परमेश्वरम्

பின்னர் கருணைநிதியான மகாதேவன் ஆசிரமத்துக்கு வந்தபோது, தர்மன் பேரானந்தமடைந்து அந்த பரமேஸ்வரனைப் போற்றினான்।

Verse 55

धर्म उवाच । प्रणमामि जगन्नाथमीशानं प्रणवात्मकम् । समस्तदेवतारूपमादिमध्यांतवर्जितम्

தர்மன் கூறினான்—பிரணவமான ‘ஓம்’ இயல்புடைய ஜகந்நாத ஈசானனை நான் வணங்குகிறேன். எல்லாத் தேவர்களின் ரூபமாய், ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றவனை வணங்குகிறேன்.

Verse 56

ऊर्ध्वरेतं विरूपाक्षं विश्वरूपं नमाम्य हम् । समस्तजगदाधारमनन्तमजमव्ययम्

ஊர்த்வரேதஸான, மும்முகக் கண்களையுடைய விரூபாக்ஷன், விஸ்வரூபனை நான் வணங்குகிறேன். எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆதாரமானவன்—அனந்தன், அஜன், அவ்யயன்.

Verse 57

यमामनन्ति योगीन्द्रास्तं वन्दे पुष्टिवर्धनम् । नमो लोकाधिनाथाय वंचते परिवंचते

யோகீந்திரர்கள் ‘யமன்’ எனப் போற்றும் அவனை, புஷ்டியை வளர்ப்பவனை நான் வணங்குகிறேன். உலகாதிநாதனுக்கு நமஸ்காரம்—ஏமாற்றுபவனையும் பெரும் ஏமாற்றுபவனையும் ஏமாற்றுவான்.

Verse 58

नमोऽस्तु नीलकण्ठाय पशूनां पतये नमः । नमः कल्मषनाशाय नमो मीढुष्टमाय च

நீலகண்டனுக்கு நமஸ்காரம்; பசுபதிக்கு நமஸ்காரம். பாவமாசை அழிப்பவனுக்கு நமஸ்காரம்; மிகக் கருணையுடன் அருள்வரங்களை வழங்குபவனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 59

नमो रुद्राय देवाय कद्रुद्राय प्रचेतसे । नमः पिनाकहस्ताय शूलहस्ताय ते नमः

ருத்ர தேவனுக்கு நமஸ்காரம்; கடும் ருத்ரனாகிய பிரசேதஸுக்கு நமஸ்காரம். பினாகம் ஏந்தியவனுக்கு நமஸ்காரம்; திரிசூலம் ஏந்திய உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 60

नमश्चैतन्यरूपाय पुष्टीनां पतये नमः । नमः पंचास्यदेवाय क्षेत्राणां पतये नमः

சுத்த சைதன்ய ரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; எல்லாப் புஷ்டிகளின் அதிபதியே, நமः। பஞ்சமுக தேவனே, நமः; புனிதக் க்ஷேத்ரங்களின் ஆண்டவனே, நமः॥

Verse 61

इति स्तुतो महादेवः शंकरोलोकशंकरः । धर्मस्य परमां तुष्टिमापन्नस्तमुवाच वै

இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட மகாதேவன் சங்கரன்—உலகங்களின் நன்மை செய்பவன்—தர்மனிடம் மிகுந்த திருப்தியடைந்து அவனிடம் கூறினான்॥

Verse 62

महेश्वर उवाच । प्रीतोस्म्यनेन स्तोत्रेण तव धर्म महामते । वरं मत्तो वृणीष्व त्वं मा विलंबं कुरुष्व वै

மகேஸ்வரன் கூறினான்—மகாமதி தர்மா! உன் இஸ்தோத்திரத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். என்னிடமிருந்து வரம் கேள்; தாமதம் செய்யாதே॥

Verse 63

ईश्वरेणैवमुक्तस्तु धर्मो देवमथाब्रवीत् । वाहनं ते भविष्यामि सदाहं पार्वतीपते

ஈஸ்வரன் இவ்வாறு சொன்னபோது தர்மன் தேவனிடம் கூறினான்—பார்வதீபதியே! நான் எப்போதும் உமது வாகனமாக இருப்பேன்॥

Verse 64

अयमेव वरो मह्यं दातव्यस्त्रिपुरांतक । तवोद्वहनमात्रेण कृतार्थोऽहं भवामि भोः

திரிபுராந்தகனே! எனக்கு இதே வரத்தை அருள வேண்டும்; ஆண்டவனே, உம்மை வாகனமாகத் தாங்கும் அளவினாலேயே நான் கृतார்த்தன் ஆகிறேன்॥

Verse 65

इत्थं धर्मेण कथितो देवो धर्ममथाब्रवीत् । ईश्वर उवाच । वाहनं भव मे धर्म सर्वदा लोकपूजितः

தர்மன் இவ்வாறு கூறியபோது, இறைவன் தர்மனை நோக்கி உரைத்தான்—ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—ஓ தர்மா, நீ என் வாகனமாகு; எப்போதும் உலகமெங்கும் போற்றப்பட்டு வழிபடப்படுவாயாக।

Verse 66

मम चोद्वहने शक्तिरमोघा ते भविष्यति । त्वत्सेविनां सदा भक्तिर्मयि स्यान्नात्र संशयः

என்னைத் தாங்குவதில் உன் வல்லமை தவறாததாக இருக்கும்; மேலும் உன்னைச் சேவிப்போர்க்கு என்னிடத்தில் எப்போதும் பக்தி எழும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 67

इत्युक्ते शंकरेणाथ धर्मोपि वृषरूपधृक् । उवाह परमेशानं तदाप्रभृति गालव

சங்கரன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, தர்மனும் காளை வடிவம் கொண்டு, ஓ காளவா, அந்நாளிலிருந்து பரமேஸ்வரனைத் தாங்கினான்।

Verse 68

महादेवस्तमारुह्य धर्मं वै वृषरूपिणम् । शोभमानो भृशं धर्ममुवाच परमामृतम्

மகாதேவன் காளை வடிவமுடைய தர்மனை ஏறி, பேரொளியுடன் விளங்கியவனாய், தர்மனிடம் பரம அமுதம் போன்ற சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 69

ईश्वर उवाच । त्वया कृतं हि यत्तीर्थं दक्षिणस्योदधेस्तटे । धर्मपुष्करिणीत्येषा लोके ख्याता भविष्यति

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—தெற்கு கடலின் கரையில் நீ நிறுவிய இந்தத் தீர்த்தம் உலகில் ‘தர்மபுஷ்கரிணி’ என்று புகழ்பெறும்।

Verse 71

अनंतफलदा ज्ञेया नात्र कार्या विचारणा । इति दत्त्वा वरं तस्मै धर्मतीर्थाय शंकरः

இது முடிவில்லா பலன் தருவதாக அறிக; இங்கே ஆராய்ச்சி வேண்டாம். இவ்வாறு கூறி சங்கரன் அந்த தர்மதீர்த்தத்திற்கு வரம் அளித்தான்.

Verse 72

आरुह्य वृषभं धर्मं कैलासं पर्वतं ययौ । धर्मपुष्करिणीतीरे गालव त्वमतोधुना

தர்மமாகிய காளையை ஏறி அவர் கைலாச மலைக்குச் சென்றார். ஆகவே இப்போது, ஓ காளவா, தர்மபுஷ்கரிணி கரையில் தங்குவாயாக.

Verse 73

शरीरपातपर्यंतं तपः कुर्वन्समाहितः । वस त्वं मुनि शार्दूल पश्चान्मामाप्स्यसे ध्रुवम्

உடல் வீழும் வரை ஒருமனத்துடன் தவம் செய். இங்கே தங்குவாயாக, முனிவர்களில் புலியே; பின்னர் நீ உறுதியாக என்னை அடைவாய்.

Verse 74

यदा ते जायते भीतिस्तदा तां नाशयाम्यहम् । ममायुधेन चक्रेण प्रेरितेन मया क्षणात्

உனக்குப் பயம் எழும் போதெல்லாம், அதை நான் அழிப்பேன்—ஒரு கணத்தில்—என்னால் இயக்கப்படும் என் ஆயுதமான சக்கரத்தால்.

Verse 75

इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुस्तत्रैवांतरधीयत । श्रीसूत उवाच । तस्मिन्नंतर्हिते विष्णौ गालवो मुनिपुंगवः

இவ்வாறு கூறி பகவான் விஷ்ணு அங்கேயே மறைந்தார். ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—விஷ்ணு மறைந்தபின் முனிவர்களில் முதன்மையான காளவர்…

Verse 76

धर्मपुष्करिणीतीरे विष्णुध्यानपरायणः । त्रिकालमर्चयन्विष्णुं शालग्रामे विमुक्तिदे

தர்மபுஷ்கரிணி கரையில் அவர் விஷ்ணு தியானத்தில் முழுகினார். மூன்று காலங்களிலும் சாலக்ராம ரூபத்தில் மோட்சம் அருளும் விஷ்ணுவை வழிபட்டார்.

Verse 77

उवास मतिमान्धीरो विरक्तो विजितेंद्रियः । कदाचिन्माघमासे तु शुक्लपक्षे हरेर्दिने

அவர் அறிவுடையவர், திடமுடையவர், பற்றற்றவர், இந்திரியங்களை வென்றவர் ஆக அங்கே வாழ்ந்தார். ஒருமுறை மாக மாதத்தில், சுக்லபட்சத்தில், ஹரிக்குரிய புனித நாளில்,

Verse 78

उपोष्य जागरं कृत्वा रात्रौ विष्णुमपूजयत् । स्नात्वा परेद्युर्द्वादश्यां धर्मपुष्करिणीजले

உபவாசம் இருந்து இரவு விழிப்புடன் இருந்து, இரவில் விஷ்ணுவை வழிபட்டார். மறுநாள் த்வாதசியில் தர்மபுஷ்கரிணி நீரில் நீராடினார்.

Verse 79

संध्यावन्दनपूर्वाणि नित्यकर्माणि चाकरोत् । ततः पूजां विधातुं स हरेः समुपचक्रमे

சந்த்யாவந்தனம் முதலான நித்திய கர்மங்களை அவர் செய்தார். அதன் பின் ஹரியின் பூஜையை முறையாக அமைக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 80

तुलस्यादीनि पुष्पाणि समाहृत्य च गालवः । विधाय पूजां कृष्णस्य स्तोत्रमेतदुदैरयत्

துளசி முதலான மலர்களைச் சேகரித்து, காலவர் கிருஷ்ணனைப் பூஜித்து, பின்னர் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை உரைத்தார்.

Verse 81

गालव उवाच । सहस्रशिरसं विष्णुं मत्स्यरूपधरं हरिम् । नमस्यामि हृषीकेशं कूर्मवाराहरूपिणम्

காலவன் கூறினான்—ஆயிரம் தலைகளுடைய விஷ்ணுவையும், மீன் வடிவம் எடுத்த ஹரியையும் நான் வணங்குகிறேன். ஆமை மற்றும் வராக வடிவம் கொண்ட ஹ்ருஷீகேசனைப் பணிகிறேன்.

Verse 82

नारसिंहं वामनाख्यं जाम दग्न्यं च राघवम् । बलभद्रं च कृष्णं च कल्किं विष्णुं नमाम्यहम्

நரசிம்ஹன், வாமனன், ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்), ராகவன் (ராமன்) ஆகிய வடிவங்களில் உள்ள விஷ்ணுவை நான் வணங்குகிறேன்; பலபத்ரன், கிருஷ்ணன், கல்கி வடிவ விஷ்ணுவையும் பணிகிறேன்.

Verse 83

वासुदेवमनाधारं प्रणतार्तिविनाशनम् । आधारं सर्वभूतानां प्रणमामि जनार्दनम्

தம்மைத் தவிர வேறு ஆதாரமில்லாதவனும், சரணடைந்தோரின் துயரை அழிப்பவனுமான வாசுதேவனை நான் வணங்குகிறேன். எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமான ஜனார்தனனைப் பணிகிறேன்.

Verse 84

सर्वज्ञं सर्वकर्तारं सच्चिदानंदविग्रहम् । अप्रतर्क्यमनिर्देश्यं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम्

எல்லாம் அறிந்தவனும், எல்லாம் செய்பவனும், சத்-சித்-ஆனந்த வடிவமுமான ஜனார்தனனை நான் வணங்குகிறேன்; அவர் தர்க்கத்திற்கும் வர்ணனைக்கும் அப்பாற்பட்டவர்.

Verse 85

एवं स्तुवन्महा योगी गालवो मुनिपुंगवः । धर्मपुष्करिणीतीरे तस्थौ ध्यानपरायणः

இவ்வாறு துதித்த மகாயோகி, முனிவர்களில் சிறந்த காலவன், தர்மபுஷ்கரிணி கரையில் தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு நிலைத்திருந்தான்.

Verse 86

एतस्मिन्नंतरे कश्चिद्राक्षसो गालवं मुनिम् । आययौ भक्षितुं घोरः क्षुधया पीडितो भृशम्

அச்சமயம் கடும் பசியால் மிகுந்த துன்புற்ற ஒரு பயங்கர ராட்சசன், முனி காலவனை விழுங்க வருகை தந்தான்।

Verse 87

गालवं तरसा सोऽयं राक्षसो जगृहे तदा । गृहीतस्तरसा तेन गालवो नैऋतेन सः

அப்போது அந்த ராட்சசன் வலிமையுடன் காலவனைப் பிடித்தான்; அந்த அரக்கனால் காலவன் கடுமையாகப் பற்றப்பட்டான்।

Verse 88

प्रचुक्रोश दयां भोधिमापन्नानां परायणम् । नारायणं चक्रपाणिं रक्षरक्षेति वै मुहुः

அவன் கருணைக் கடலான, துன்புற்றோர்க்கு உறைவிடமான சக்கரபாணி நாராயணனை மீண்டும் மீண்டும்—“காப்பாற்று, காப்பாற்று!” என்று அலறினான்।

Verse 89

परेश परमानंद शरणागतपालक । त्राहि मां करुणासिंधो रक्षोवशे मुपागतम्

ஓ பரமேஸ்வரா, ஓ பரமானந்தா, சரணடைந்தோரைக் காக்கும் தலைவா! கருணைக் கடலே, ராட்சசன் வசப்பட்ட என்னை மீட்டு அருள்வாயாக।

Verse 90

लक्ष्मीकांत हरे विष्णो वैकुंठ गरुडध्वज । मां रक्ष रक्षसाक्रांतं ग्राहाक्रांतं गजं यथा

ஓ லக்ஷ்மீகாந்தா, ஹரியே, விஷ்ணுவே, வைகுண்டநாதா, கருடத்வஜா! முதலைப் பிடித்த யானையை நீ காத்ததுபோல், ராட்சசன் பிடித்த என்னையும் காத்தருள்வாயாக।

Verse 91

दामोदर जगन्नाथ हिरण्यासुर मर्द्दन । प्रह्रादमिव मां रक्ष राक्षसेनातिपीडितम्

ஏ தாமோதரா, ஜகந்நாதா, ஹிரண்யாஸுரனை மடக்கியவனே! நீ பிரஹ்லாதனை காத்ததுபோல், ராக்ஷசனால் கடுமையாகப் பீடிக்கப்படும் என்னையும் காத்தருள்வாயாக।

Verse 92

इत्येवं स्तुवतस्तस्य गालवस्य द्विजोत्तमाः । स्वभक्तस्य भयं ज्ञात्वा चक्रपाणिवृषा कपिः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! காளவன் இவ்வாறு துதித்துக் கொண்டிருக்க, தன் பக்தனின் அச்சத்தை அறிந்த சக்கரபாணி (பகவான்) செயல்படத் துணிந்தார்।

Verse 93

स्वचक्रं प्रेषयामास भक्तरक्षणकारणात् । प्रेरितं विष्णुचक्रं तद्विष्णुना प्रभविष्णुना

பக்தரை காக்கும் பொருட்டு அவர் தம் சக்கரத்தை அனுப்பினார். அனைத்தாற்றலும் உடைய விஷ்ணுவால் இயக்கப்பட்ட அந்த விஷ்ணுச்சக்கரம் பாய்ந்து சென்றது।

Verse 94

आजगामाथ वेगेन धर्मपुष्करिणी तटम् । अनंतादित्यसंकाशमनंताग्निसमप्रभम्

பின்னர் அது பேர்வேகத்துடன் தர்மபுஷ்கரிணியின் கரையை அடைந்தது—எண்ணற்ற சூரியரைப் போல ஒளிர்ந்து, எண்ணற்ற தீயைப் போல எரிந்தது।

Verse 95

महाज्वालं महानादं महासुरविमर्दनम् । दृष्ट्वा सुदर्शनं विष्णो राक्षसोऽथ प्रदुद्रुवे

விஷ்ணுவின் சுதர்சனத்தை—பெருஞ்சுடருடன், பேரொலியுடன், மாபெரும் அசுரர்களை நசைக்கும் வல்லமையுடன்—கண்டு அந்த ராக்ஷசன் அச்சத்தில் ஓடினான்।

Verse 96

द्रवमाणस्य तस्याशु राक्षसस्य सुदर्शनम् । शिरश्चकर्त सहसा ज्वालामालादुरासदम्

அந்த ராட்சசன் விரைந்து ஓட, ஜ்வாலாமாலையால் சூழப்பட்ட அணுகமுடியாத சுதர்சனம் உடனே அவன் தலையை வெட்டியது।

Verse 97

ततस्तु गालवो दृष्ट्वा राक्षसं पतितं भुवि । मुदा परमया युक्तस्तुष्टाव च सुदर्शनम्

பின்னர் காளவன் தரையில் விழுந்த ராட்சசனைப் பார்த்து பேரானந்தம் கொண்டு சுதர்சனத்தைப் போற்றினான்।

Verse 98

गालव उवाच । विष्णुचक्रं नमस्तेस्तु विश्वरक्षणदीक्षित । नारायणकरांभोजभूषणाय नमोऽस्तु ते

காளவன் கூறினான்—விஷ்ணுவின் சக்கரமே, உமக்கு நமஸ்காரம்; உலகரட்சணைக்குத் திக்ஷை பெற்றவனே. நாராயணனின் தாமரைத் திருக்கரத்தின் ஆபரணமே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 99

युद्धेष्वसुरसंहारकुशलाय महारव । सुदर्शन नमस्तुभ्यं भक्तानामार्तिनाशिने

சுதர்சனமே, பேரொலியுடன் முழங்குபவனே, போரில் அசுரரை அழிப்பதில் வல்லவனே—பக்தர்களின் துயரை நீக்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 100

रक्ष मां भयसंविग्नं सर्वस्मादपि कल्मषात् । स्वामिन्सुदर्शन विभो धर्मर्तीर्थे सदा भवान्

பயத்தால் நடுங்கும் என்னை எல்லாக் கல்மஷங்களிலிருந்தும் காக்கும். சுவாமி சுதர்சனனே, விபுவே—தர்மதீர்த்தத்தில் எப்போதும் தங்கியிருப்பாயாக।

Verse 101

संनिधेहि हिताय त्वं जगतो मुक्तिकांक्षिणः । गालवेनैवमुक्तं तद्विष्णुचक्रं मुनीश्वराः । तं प्राह गालवमुनिं प्रीणयन्निव सौहृदात्

“மோட்சத்தை நாடும் உலகின் நலனுக்காக நீ இங்கே சன்னிதியாகத் தங்குவாயாக.” என்று காளவன் கூறியதை கேட்ட அந்த விஷ்ணுசக்கரம், ஓ முனிவரே, நட்பினால் மகிழ்விப்பதுபோல் காளவ முனியிடம் உரைத்தது।

Verse 102

सुदर्शन उवाच । गालवैतन्महापुण्यं धर्मतोर्थमनुत्तमम्

சுதர்சனன் கூறினான்—ஓ காளவா, இந்த தர்மதீர்த்தம் மகாபுண்ணியமிக்கதும், ஒப்பற்றதும் ஆகும்।

Verse 103

अस्मिन्वसामि सततं लोकानां हितकाम्यया । त्वत्पीडां परिचिंत्याह राक्षसेन दुरात्मना

உலகங்களின் நலனைக் கருதி நான் இங்கே எப்போதும் தங்குகிறேன். அந்த துராத்ம ராக்ஷசன் உனக்குத் தந்த துன்பத்தை நினைத்து (நான் உரைத்தேன்/செய்தேன்)…

Verse 104

प्रेरितो विष्णुना विप्र त्वरया समुपागतः । त्वत्पीडकोथ निहतो मयायं राक्षसाधमः

ஓ விப்ரரே, விஷ்ணுவின் ஆணையால் நான் விரைந்து இங்கே வந்தேன். பின்னர் உன்னைத் துன்புறுத்திய இந்த அதம ராக்ஷசனை நான் வதைத்தேன்।

Verse 105

मोचितस्त्वं भयादस्मात्त्वं हि भक्तो हरेः सदा । पुष्करिण्यामहं त्वस्यां धर्मस्य मुनिपुंगव

நீ இந்த அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டாய்; ஏனெனில் நீ எப்போதும் ஹரியின் பக்தன். ஓ முனிவரே, நான் இந்த தர்மப் புஷ்கரிணியில் (புனிதத் தடாகத்தில்) தங்குகிறேன்।

Verse 106

सततं लोकरक्षार्थं संनिधानं करोमि वै । अस्यां मत्संनिधानात्ते तथान्येषामपि द्विज

உலகங்களின் இடையறா காவலுக்காக நான் இங்கே எப்போதும் சன்னிதியாகத் தங்குகிறேன். ஓ த்விஜரே, இவ்விடத்தில் என் சன்னிதியால் உமக்கும் பிறருக்கும் பாதுகாப்பும் நன்மையும் உண்டாகும்.

Verse 107

इतः परं न पीडा स्याद्भूतराक्षससंभवा । धर्मपुष्करिणी ह्येषा सर्वपापविनाशिनी

இனி பூத-ராக்ஷசங்களால் உண்டாகும் எந்தத் துன்பமும் இருக்காது. ஏனெனில் இது தர்மபுஷ்கரிணி—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிப்பவள்.

Verse 108

देवीपट्टणपर्यंता कृता धर्मेण वै पुरा । अत्र सर्वत्र वत्स्यामि सर्वदा मुनिपुंगव

முன்னொரு காலத்தில் தர்மத்தால் தேவீபட்டணம் வரை இந்தப் புனிதப் பகுதி நிறுவப்பட்டது. ஓ முனிபுங்கவரே, இங்கே எங்கும் நான் எப்போதும் வாசம் செய்வேன்.

Verse 109

अस्या मत्संनिधा नात्स्याच्चक्रतीर्थमिति प्रथा । स्नानं येऽत्र प्रकुर्वंति चक्रतीर्थे विमुक्तिदे

இங்கே என் சன்னிதியால் ‘சக்ரதீர்த்தம்’ என்ற புகழ்பெற்ற பெயர் ஏற்பட்டது. விடுதலை அளிக்கும் இந்தச் சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடுவோர் முக்தியை அடைவர்.

Verse 110

तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च वंशजाः सर्व एव हि । विधूतपापा यास्यंति तद्विष्णोः परमं पदम्

அவர்களின் மகன்கள், பேரர்கள் மற்றும் எல்லா சந்ததியரும்—பாவங்கள் நீங்கப் பெற்று, விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைவர்.

Verse 111

पितॄनुद्दिश्य पिंडानां दातारो येऽत्र गालव । स्वर्गं प्रयांति ते सर्वे पितरश्चापि तर्प्पिताः

ஓ காளவா! இங்கே பித்ருக்களை நோக்கி பிண்டதானம் செய்பவர்கள் அனைவரும் ஸ்வர்க்கம் அடைகின்றனர்; பித்ருக்களும் திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 112

इत्युक्त्वा विष्णुचक्रं तद्गालवस्यापि पश्यतः । अन्येषामपि विप्राणां पश्यतां सहसा द्विजाः

இவ்வாறு கூறியபின், அந்த விஷ்ணுசக்கரம்—காளவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, மற்ற பிராமணர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க—திடீரென (அங்கே)…

Verse 113

धर्मापुष्कारिणीं तां तु प्राविशत्पापनाशिनीम् । श्रीसूत उवाच । धर्मतीर्थस्य विप्रंद्राश्चक्रतीर्थमिति प्रथा

அது (சக்கரம்) பாபநாசினியான தர்மபுஷ்கரிணியில் திடீரென நுழைந்தது. ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ சிறந்த பிராமணரே! தர்மதீர்த்த மரபில் இது ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 114

प्राप्ता यथा तत्कथितं युष्माकं हि मया मुदा । चक्रतीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

எப்படி கூறப்பட்டதோ அதேபடி நான் மகிழ்ச்சியுடன் உங்களுக்குத் தெரிவித்தேன். சக்ரதீர்த்தத்துக்கு இணையான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது।

Verse 116

अत्र स्नाता नरा विप्रा मोक्षभाजो न संशयः । कीर्तयेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । चक्र तीर्थाभिषेकस्य प्राप्नोति फलमुत्तमम् । इह लोके सुखं प्राप्य परत्रापिसुखं लभेत्

ஓ பிராமணர்களே! இங்கே நீராடும் மனிதர்கள் மோட்சத்திற்குரியவர்கள்—இதில் ஐயமில்லை. ஒருவன் இந்த அத்தியாயத்தை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்தாலோ, ஒருமனத்துடன் கேட்டாலோ, சக்ரதீர்த்த நீராடலின் உயர்ந்த பலனை அடைவான்; இவ்வுலகில் இன்பம் பெற்று மறுவுலகிலும் இன்பம் பெறுவான்।

Verse 117

यो धर्मतीर्थं च तथैव गालवं कुर्वाणगत्युग्रसमाधियो गम् । सुदर्शनं राक्षसनाशनं च स्मरेत्सकृद्वा न स पापभाग्जनः

தர்மதீர்த்தத்தையும், உக்கிர சமாதியுடைய மகரிஷி காலவனையும், இராட்சசநாசகன் சுதர்சனனையும் ஒருமுறையாவது நினைப்பவன் பாவப் பங்காளி ஆகான்।