Adhyaya 23

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अग्नितीर्थाभिधे तीर्थे सर्वपातकनाशने । स्नानं कृत्वा विशुद्धात्मा चक्रतीर्थं ततो व्रजेत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் ‘அக்னிதீர்த்தம்’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் நீராடி, உள்ளம் தூய்மையடைந்து, பின்னர் சக்ரதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

यंयं कामं समुद्दिश्य चक्रतीर्थे द्विजोत्तमाः । स्नानं समाचरेन्मर्त्यस्तंतं कामं समश्नुते

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! சக்ரதீர்த்தத்தில் எந்த எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் கொண்டு ஒருவர் நீராடுகிறாரோ, அந்த விருப்பத்தையே அவர் அடைவார்.

Verse 3

पुराहिर्बुध्न्यनामा तु महर्षिः संशित व्रतः । सुदर्शनमुपास्तास्मिंस्तपस्वी गंधमादने

முன்னொரு காலத்தில் கந்தமாதன மலைமேல், உறுதியான விரதமுடைய அஹிர்புத்ந்யர் என்னும் மகரிஷி தவம் செய்து, அங்கே சுதர்சனனை பக்தியுடன் வழிபட்டார்।

Verse 4

तपस्यंतं मुनिं तत्र राक्षसा घोररूपिणः । अबाधंत सदा विप्रास्तपोविघ्नैकतत्पराः

அங்கே தவம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த முனிவரை, பயங்கர உருவமுடைய ராட்சசர்கள் எப்போதும் தொந்தரவு செய்தனர்; ஓ பிராமணர்களே, அவர்கள் தவத்தைத் தடுக்கவே ஒருமுகமாக இருந்தனர்।

Verse 5

सुदर्शनं तदागत्य भक्तरक्षणवांछया । यातुधानान्बाधमानान्न्यवधीर्लीलया पुरा

அப்போது பக்தனைப் பாதுகாக்கும் விருப்பத்தால் சுதர்சனன் அங்கே வந்து, துன்பம் விளைவித்த யாதுதானர்களை முன்னொரு காலத்தில் லீலையாகவே வதைத்தான்।

Verse 6

तदाप्रभृति तच्चक्रं भक्तप्रार्थनया द्विजाः । अहिर्बुध्न्यकृते तीर्थे सन्निधानं सदाऽकरोत्

அதன்பின், ஓ இருபிறப்பினரே, பக்தனின் வேண்டுதலால் அந்தச் சக்கரம் அஹிர்புத்ந்யர் நிறுவிய தீர்த்தத்தில் எப்போதும் சன்னிதியாகத் தங்கியது।

Verse 7

तदाप्रभृति तत्तीर्थं चक्रतीर्थमितीर्यते । सुदर्शनप्रसादेन तत्र तीर्थे निमज्जनात्

அதன்பின் அந்தத் தீர்த்தம் ‘சக்கரதீர்த்தம்’ எனப் புகழப்பட்டது; சுதர்சனன் அருளால் அத்தீர்த்தத்தில் மூழ்கி நீராடினால் மங்களப் பயன் கிடைக்கும்।

Verse 8

रक्षःपिशाचा दिकृता पीडा नास्त्येव कर्हिचित् । स्नात्वास्मिन्पावने तीर्थे छिन्नपाणिः पुरा रविः । स हिरण्यमयौ पाणी लब्धवांस्तीर्थवैभवात्

இந்தப் புனித தீர்த்தத்தைச் சார்ந்தவர்க்கு ராட்சச‑பிசாசாதிகளால் உண்டாகும் துன்பம் எந்நாளும் இல்லை. முற்காலத்தில் துண்டிக்கப்பட்ட கைகளையுடைய ரவி (சூரியன்) இங்கு நீராடி, தீர்த்தத்தின் மகிமையால் பொன்னாலான இரு கைகளையும் பெற்றான்.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । छिन्नपाणिः कथमभूदादित्यः सूतनंदन । यथा च लब्धवान्पाणी सौवर्णौ तद्वदस्व नः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே! ஆதித்யனின் கைகள் எவ்வாறு துண்டிக்கப்பட்டன? மேலும் அவன் அந்தப் பொன்னாலான இரு கைகளையும் எவ்வாறு பெற்றான்? எமக்குச் சொல்லும்.

Verse 10

श्रीसूत उवाच । इंद्रादयः सुराः पूर्वं संततं दैत्यपीडिताः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தைத்யர்களால் இடையறாது துன்புறுத்தப்பட்டனர்.

Verse 11

किं कुर्म इति संचित्य संभूय सममंत्रयन् । बृहस्पतिं पुरस्कृत्य मंत्रयित्वा चिरं सुराः

“நாம் என்ன செய்வோம்?” என்று எண்ணி தேவர்கள் ஒன்றுகூடி ஆலோசித்தனர். ப்ருஹஸ்பதியை முன்னிறுத்தி நீண்ட நேரம் மந்திராலோசனை செய்தனர்.

Verse 12

तुरासाहं पुरोधाय धाम स्वायंभुवं ययुः । ते ब्रह्माणं समासाद्य दृष्ट्वा स्तुत्वा च भक्तितः

துராஸாஹனை முன்னணியாகக் கொண்டு அவர்கள் ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அவர்களின் தாமத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு பிரம்மாவைத் தரிசித்து பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்.

Verse 13

ततो व्यजिज्ञपस्तस्मै स्वेषामागमकारणम् । सुरा ऊचुः । भगवन्भारतीनाथ दैत्या ह्यस्मान्बलोत्कटाः

அப்போது தேவர்கள் தங்கள் வருகையின் காரணத்தை அவரிடம் அறிவித்தனர். தேவர்கள் கூறினர்— “பகவனே, பாரதிநாதா! மிகுந்த வலிமையுடைய தைத்தியர்கள் எங்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர்.”

Verse 14

बाधंते सततं देव तत्र ब्रूहि प्रतिक्रियाम् । इत्युक्तः स सुरैर्ब्रह्मा तानाह कृपया वचः

“தேவனே! அவர்கள் எங்களை எப்போதும் தொந்தரவு செய்கின்றனர்; இதற்கான எதிர்வழியைச் சொல்லுங்கள்.” என்று தேவர்கள் கூற, பிரம்மா கருணையுடன் அவர்களிடம் வாக்குரைத்தார்.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । मा भैष्ट यूयं विबुधास्तत्रोपायं ब्रवीम्यहम् । माहेश्वरं महायज्ञमसुराणां विनाशनम्

பிரம்மா கூறினார்— “தேவர்களே, அஞ்சாதீர்கள்; இதற்கான வழியை நான் சொல்கிறேன். அசுரர்களை அழிக்கும் கருவியான மாஹேஸ்வர மஹாயாகத்தைச் செய்யுங்கள்.”

Verse 16

प्रारभध्वं सुरा यूयं मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । अयं च दैवतैः सर्वैर्विधिलोभं विना कृतः

“தேவர்களே! தத்துவத்தை உணரும் முனிவர்களுடன் இதைத் தொடங்குங்கள். மேலும் எல்லா தேவர்களும் விதி-பலன் பற்றிய ஆசையின்றி இந்த யாகத்தை நிறைவேற்றட்டும்.”

Verse 17

माहेश्वरो महायज्ञः क्रियतां गंधमादने । यदि ह्यन्यत्र तं यज्ञं कुर्युस्तद्विबुधर्षभाः

“கந்தமாதனத்தில் மாஹேஸ்வர மஹாயாகம் செய்யப்படட்டும். ஏனெனில், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் அந்த யாகத்தை வேறு இடத்தில் செய்தால்…”

Verse 18

यज्ञविघ्नं तदा कुर्युर्दुरात्मानः सुरद्विषः । क्रियते यद्ययं यज्ञो गंधमादनपर्वते

அப்போது தேவர்களை வெறுக்கும் துராத்மர்கள் யாகத்தில் தடைகள் செய்வர்; ஆனால் இந்த யாகம் கந்தமாதன மலைமேல் நடத்தப்பட்டால்…

Verse 19

सुदर्शनप्रसादेन नैव विघ्नो भवेत्तदा । अहिर्बुध्न्याभिधानस्य महर्षेर्गंधमादने

சுதர்சனின் அருளால் அப்போது எந்தத் தடையும் எழாது; ஏனெனில் கந்தமாதனத்தில் ‘அஹிர்புத்ந்ய’ எனப்படும் மகரிஷி இருக்கிறார்।

Verse 20

अनुग्रहाय तत्तीर्थे सन्निधत्ते सुदर्शनम् । अतः कुरुध्वं भो यूयं तं यज्ञं गंधमादने

அருள்புரிவதற்காக அந்தத் தீர்த்தத்தில் சுதர்சன் சந்நிதியாக இருக்கிறார்; ஆகவே, நீங்கள் அனைவரும் அந்த யாகத்தை கந்தமாதனத்தில் செய்யுங்கள்।

Verse 21

नातिदूरे चक्रतीर्थादसुराणां विनाशकम् । ततस्ते ब्रह्मवचसा सहसा गंधमादनम्

அசுரநாசகமான சக்ரதீர்த்தத்திலிருந்து அதிகத் தூரமில்லை; அப்போது பிரம்மாவின் வாக்கால் உந்தப்பட்டு அவர்கள் உடனே கந்தமாதனத்தை நோக்கி விரைந்தனர்।

Verse 22

बृहस्पतिं पुरस्कृत्य जग्मुर्यज्ञचिकीर्षया । ते प्रणम्य महात्मानमहिर्बुध्न्यं मुनीश्वरम्

பிருகஸ்பதியை முன்னணியாக வைத்து அவர்கள் யாகத்தை நிறைவேற்றும் நோக்குடன் சென்றனர். வணங்கி, மகாத்மையான முனீஸ்வரர் அஹிர்புத்ந்யரைப் போற்றினர்।

Verse 23

अकल्पयन्यज्ञवाटन्नातिदूरे तदाश्रमात् । यज्ञकर्मसु निष्णातैः सहितास्ते तपोधनैः

தபத்தில் செல்வமுடைய அந்த முனிவர்கள், யாகக் கர்மங்களில் தேர்ந்தவர்களுடன் கூடி, அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து மிகத் தொலைவல்ல இடத்தில் யாகவாடியை அமைத்தனர்।

Verse 24

इष्टिमारेभिरे देवा असुराणां विनाशिनीम् । तस्मिन्कर्मणि होतासीत्स्वयमेव बृहस्पतिः

தேவர்கள் அசுரர்களை அழிக்கும் இஷ்டி யாகத்தைத் தொடங்கினர்; அந்த யாகத்தில் ஸ்வயமாகவே ப்ருஹஸ்பதி ஹோதாவாக இருந்தார்।

Verse 25

बभूव मैत्रावरुणो जयंतः पाकशासनिः । अच्छावाको बभूवात्र वसूनामष्टमो वसुः

பாகசாசனன் (இந்திரன்) மகன் ஜயந்தன் மைத்ராவருணனானான்; இங்கு வசுக்களில் எட்டாவது வசு அச்சாவாகராக இருந்தான்।

Verse 26

ग्रावस्तुदभवत्तत्र शक्तिपुत्रः पराशरः । अष्टावक्रो महातेजा अध्वर्युधुरमूढवान्

அங்கே சக்தியின் புதல்வன் பராசரன் கிராவஸ்துதனானான்; மிகுந்த தேஜஸுடைய அஷ்டாவக்ரன் அத்வர்யு பதவியை ஏற்றான்।

Verse 27

तत्र प्रतिप्रस्थाताभूद्विश्वामित्रो महामुनिः । नेष्टा बभूव वरुण उन्नेता च धनेश्वरः

அங்கே மகாமுனி விஸ்வாமித்ரர் பிரதிப்ரஸ்தாதாவானார்; வருணன் நேஷ்டாவாகவும், தனேஸ்வரன் (குபேரன்) உன்னேதாவாகவும் இருந்தார்।

Verse 28

ब्रह्मा बभूव सविता यज्ञस्यार्धधुरं वहन् । बभूव ब्राह्मणाच्छंसी वसिष्ठो ब्रह्मणोत्तमः

சவிதா யாகத்தின் பாதிப் பாரத்தைத் தாங்கி பிரம்மா-புரோஹிதராக ஆனார்; பிராமணர்களில் முதன்மையான வசிஷ்டர் பிராமணாச்சம்ஸியாக ஆனார்।

Verse 29

आग्नीध्रोऽभूच्छुनःशेपः पोता जातश्च पावकः । उद्गाता वायुरभवत्प्रस्तोता च परेतराट्

சுனஃசேபர் ஆக்னீத்ரராக ஆனார்; பாவகர் போத்ராக இருந்தார்; வாயு உத்காத்ரராகவும், பரேதராட் பிரஸ்தோத்ராகவும் ஆனார்।

Verse 30

प्रतिहर्ता तु तत्रासीदगस्त्यः कुंभसंभवः । सुब्रह्मण्यो मधुच्छंदा विश्वामित्रात्मजो महान्

அங்கே குடம்பிறந்த அகஸ்தியர் பிரதிஹர்த்ரராக இருந்தார்; விசுவாமித்திரரின் மகனான மகான் மதுச்சந்தஸ் சுப்ரஹ்மண்யராக ஆனார்।

Verse 31

यजमानः स्वयमभूद्देवराजः पुरंदरः । उपद्रष्टा बभूवात्र व्यासपुत्रः शुको मुनिः

தேவராஜன் புரந்தரன் (இந்திரன்) தானே யஜமானனானான்; இங்கே வியாசரின் புதல்வன் முனி சுகர் உபத்ரஷ்டா (சாட்சி-மேற்பார்வையாளர்) ஆனார்।

Verse 32

ततस्ते ऋत्विजः सर्वे देवराजं पुरंदरम् । विधिवद्दीक्षयांचक्रुस्तत्र माहेश्वरे क्रतौ

பின்னர் அந்த மாஹேஸ்வர யாகத்தில் அங்கிருந்த அனைத்து ரித்விஜர்களும் விதிப்படி தேவராஜன் புரந்தரன் (இந்திரன்) அவர்களை தீக்ஷை பெறச் செய்தனர்।

Verse 33

प्रावर्तत महायज्ञ एवं वै गंधमादने । सुदर्शनप्रभावेन दुःसहेनातिपीडिताः

இவ்வாறு கந்தமாதனத்தில் மகாயாகம் தொடங்கியது. சுதர்சனத்தின் தாங்கமுடியாத பேராற்றலால் கடுமையாக வதைக்கப்பட்ட தடையிடும் படைகள் அடக்கப்பட்டன.

Verse 34

नाविंदन्नसुरास्तत्र रंध्रं यज्ञे प्रवर्तिते । एवन्निरंतरायोऽसौ प्रावर्तत महा क्रतुः

யாகம் தொடங்கியபோது அங்கே அசுரர்களுக்கு இடையூறு செய்ய ஓர் இடைவெளியும் கிடைக்கவில்லை. இவ்வாறு அந்த மகாக்ரது தடையின்றி நடைபெற்றது.

Verse 35

भक्षयंश्च हरिस्तत्र जज्वाल हुतवाहनः । विधिवत्कर्मजालानि कृत्वाध्वर्युरसंभ्रमात्

அங்கே ஹரி ஹவியை உண்டபோது ஹுதவாஹன அக்னி பிரகாசமாக எரிந்தது. அத்வர்யு கலங்காமல் விதிப்படி முழுக் கர்மவரிசையையும் நிறைவேற்றினார்.

Verse 36

मंत्रपूतं पुरोडाशं जुहवामास पावके । हुतशेषं पुरोडाशं विभज्याध्वर्युरादरात्

மந்திரங்களால் தூய்மையாக்கப்பட்ட புரோடாசத்தை அவர் புனித அக்னியில் ஆஹுதியாகச் செலுத்தினார். பின்னர் அத்வர்யு பக்தியுடன் ஹுதசேஷ புரோடாசத்தைப் பகிர்ந்தார்.

Verse 37

ऋत्विग्भ्यो होतृमुख्येभ्यः प्रददौ पापनाशनम् । सवित्रे ब्रह्मणे चैकमत्युग्रतरतेजसम्

ஹோத்ரு முதன்மையுடைய ரித்விக்களுக்கு பாபநாசகப் பங்கினை அவர் அளித்தார். மேலும் சவித்ருக்கும் பிரம்மாவுக்கும் தலா ஒரு பங்கை அளித்தார்; அது மிகுந்த உக்கிர ஒளியால் பிரகாசித்தது.

Verse 38

ददौ तत्र पुरोडाशभागं प्राशित्रनामकम् । प्रतिजग्राह पाणिभ्यां प्राशित्रं सविता तदा

அங்கே அவர் 'பிராசித்ரம்' என்று அழைக்கப்படும் புரோடாசத்தின் ஒரு பகுதியை வழங்கினார். அப்போது சவிதா தேவன் அந்தப் பிராசித்ரத்தை தன் இரு கைகளாலும் பெற்றுக்கொண்டார்.

Verse 39

सवित्रा स्पृष्टमात्रं सत्तत्प्राशित्रं दुरासदम् । तस्य पाणी प्रचिच्छेद पश्यतां सर्वऋत्विजाम्

சவிதா அதைத் தொட்ட உடனேயே, அணுக முடியாத அந்தப் பிராசித்ரம், அனைத்து ரித்விக்குகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவரது கைகளைத் துண்டித்தது.

Verse 40

ततः संछिन्नपाणिः स प्राशित्रेणोग्रतेजसा । किमेतदिति संत्रस्तो विषण्णवदनोऽभवत्

பின்னர், அந்தப் பிராசித்ரத்தின் உக்கிரமான ஒளியால் கைகள் துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில், அவர் பயந்துபோய், வாடிய முகத்துடன் "இது என்ன?" என்று கேட்டார்.

Verse 41

सविता ऋत्विजः सर्वान्समाहूयेदमब्रवीत् । सवितोवाच । पुरोडाशस्य भागोऽयं मम प्राशित्रनामकः

சவிதா அனைத்து ரித்விக்குகளையும் அழைத்து இதனைச் சொன்னார். சவிதா கூறினார்: "புரோடாசத்தின் 'பிராசித்ரம்' என்று அழைக்கப்படும் இந்தப் பகுதி என்னுடையது."

Verse 42

दत्तश्चिच्छेद मत्पाणी मिषत्स्वेव भवत्स्वपि । अतो भवंतः संभूय सर्व एव हि ऋत्विजः

"வழங்கப்பட்ட போதிலும், நீங்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே இது என் கைகளைத் துண்டித்தது. ஆகையால், ரித்விக்குகளாகிய நீங்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி..."

Verse 43

कल्पयंतामिमौ पाणी नोचेद्यज्ञं निहन्म्यमुम् । सवितुर्वाक्यमाकर्ण्य ते सर्वे समचिंतयन्

“இந்த இரு கைகளையும் மீண்டும் உருவாக்குங்கள்; இல்லையெனில் இந்த யாகத்தை நான் அழித்துவிடுவேன்।” சவிதாவின் சொற்களைக் கேட்டு அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சிந்தித்தனர்.

Verse 44

तत्र मध्ये मुनींद्राणां देवानां चैव सर्वशः । अष्टावक्रो महातेजा ऋत्विजस्तानभाषत

அங்கே எல்லா முதன்மை முனிவர்களும் தேவர்களும் சூழ்ந்த நடுவில், மகாதேஜஸ்வியான அஷ்டாவக்ரர் அந்த ரித்விக்களை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 45

अष्टावक्र उवाच । शृणुध्वमृत्विजः सर्वे मम वाक्यं समाहिताः । मयि जीवति विप्रेंद्रा विरिंचानां शतं गतम्

அஷ்டாவக்ரர் கூறினார்—“ரித்விக்களே, நீங்கள் அனைவரும் ஒருமனத்துடன் என் சொற்களைக் கேளுங்கள். பிராமணச் சிறந்தோரே, நான் உயிருடன் இருக்கும்போதே விரிஞ்சி (பிரம்மா) அவர்களின் நூறு யுகச் சுழற்சிகள் கடந்துவிட்டன.”

Verse 46

जायंते च म्रियंते च चतुराननकोटयः । पश्यन्नेव च तान्सर्वानहं प्राणानधारयम्

கோடிக்கணக்கான நான்முகப் பிரம்மர்கள் பிறந்து மறைகின்றனர்; அவர்களை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே நான் என் உயிர்மூச்சைத் தாங்கி நிலைத்திருந்தேன்.

Verse 47

तत्र लोकेश्वराभिख्ये वर्तमाने प्रजापतौ । विप्रो हरिहरोनाम निवसञ्छयामलापुरे

அக்காலத்தில், லோகேஸ்வரன் எனப் பெயருடைய பிரஜாபதி ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தபோது, ஷ்யாமலாபுரத்தில் ஹரிஹரன் என்றொரு பிராமணன் வாழ்ந்து வந்தான்.

Verse 48

व्याधेनारण्यवासेन केल्यर्थं लक्ष्यवेधिना । छिन्नपादोऽभवद्बाणैर्लक्ष्य मध्यं समागतः

காட்டில் வாழும் வேடன் விளையாட்டுக்காக இலக்கை நோக்கி அம்பெய்தான்; இலக்கின் நடுவே துல்லியமாகப் பட்டதால் அவனுடைய இரு பாதங்களும் துண்டாயின.

Verse 49

स गंधमादनं प्राप्य मुनिभिः प्रेरितस्तदा । स्नात्वा च मुनितीर्थेऽस्मिन्प्राप्तवांश्चरणौ पुरा

அப்போது முனிவர்களின் தூண்டுதலால் அவன் கந்தமாதனத்தை அடைந்தான்; இம்முனிதீர்த்தத்தில் நீராடி முன்புபோலவே தன் பாதங்களை மீண்டும் பெற்றான்.

Verse 50

तदा पुण्यमिदं तीर्थं मुनितीर्थमितीरितम् । इदानीं चक्रतीर्थाख्यं चक्रनाम त्वविंदत

முன்னர் இப்புண்ணியத் தீர்த்தம் ‘முனிதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; இப்போது அது ‘சக்ரதீர்த்தம்’ என்ற பெயரை, சக்ரநாமத்தை, பெற்றுள்ளது.

Verse 51

तदत्र क्रियतां स्नानं प्राशित्रच्छिन्नपाणिना । मुनितीर्थे सवित्रापि युष्माकं यदि रोचते

ஆகையால் இம்முனிதீர்த்தத்தில் பிராசித்ரம் உண்டதனால் கைகள் துண்டானவன் நீராடட்டும்; உங்களுக்கு விருப்பமெனில் சவிதாவும் இங்கு நீராடட்டும்.

Verse 52

ऋत्विजः कथितास्त्वेवमष्टावक्रमहर्षिणा । सवितारमभाषंत सर्व एव प्रहर्षिताः

மகರ್ಷி அஷ்டாவக்ரர் இவ்வாறு கூறியபோது எட்டு ரித்விகர்களும் மகிழ்ந்து சவிதாவை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 53

सवितः स्नाहि तीर्थेऽ स्मिंस्तव पाणी भविष्यतः । अष्टावक्रो यथा प्राह तथा कुरु समाहितः

ஓ சவிதா, இத்தீர்த்தத்தில் நீராடுவாயாக; உன் இரு கைகளும் மீண்டும் கிடைக்கும். அஷ்டாவக்ரர் உரைத்தபடியே ஒருமனத்துடன் செய்.

Verse 54

ततः स सविता गत्वा चक्रतीर्थं महत्तरम् । सस्नौ पाण्योरवाप्त्यर्थमिष्टदायिनि तत्र सः

பின்பு சவிதா மிகப் பெருமைமிக்க சக்கரதீர்த்தத்திற்குச் சென்றான். அங்கு வரமளிக்கும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் கைகள் மீளப் பெறுவதற்காக நீராடினான்.

Verse 55

उत्तिष्ठन्नेव स तदा तत्र स्नात्वा सभक्तिकम् । युक्तो हिरण्मयाभ्यां तु पाणिभ्यां समदृश्यत

அங்கு பக்தியுடன் நீராடி எழுந்தவுடன், அவன் இரண்டு பொன்னிறக் கைகளுடன் கூடியவனாகக் காணப்பட்டான்.

Verse 56

हिरण्यपाणिं तं दृष्ट्वा जहृषुः सर्वऋत्विजः । ततः समाप्य तं यज्ञं दैत्यसंघान्विजित्य च

அவனைப் பொற்கரங்களுடன் கண்ட அனைத்து ரித்விஜர்களும் மகிழ்ந்தனர். பின்னர் அந்த யாகத்தை நிறைவு செய்து, தைத்யக் கூட்டங்களையும் வென்று—

Verse 57

इंद्रादयः सुराः सर्वे सुखिताः स्वर्गमाययुः । तस्मादेतत्समागत्य तीर्थं सर्वैश्च मानवैः

இந்திரன் முதலான எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ந்து சொர்க்கத்திற்குத் திரும்பினர். ஆகையால் இந்தத் தீர்த்தத்துக்கு வந்து எல்லா மனிதரும்—

Verse 58

सेवनीयं प्रयत्नेन स्वस्वाभीष्टस्य सिद्धये । अंधैश्च कुणिभिर्मूकैर्बधिरैः कुब्जकैरपि

தம் தம் அபீஷ்டம் நிறைவேற இதை முயற்சியுடன் சேவிக்க வேண்டும்—குருடர், ஊனமுற்றோர், ஊமர், செவிடர், கூனரும்கூட।

Verse 59

खंजैः पंगुभिरप्येतदंगहीनैस्तथापरैः । संछिन्नपाणिचरणैः संछिन्नान्यांगसंचयैः

நொண்டர், ஊனமுற்றோர் மற்றும் பிற அங்கக்குறைவுடையோரும்; கை-கால் துண்டிக்கப்பட்டோரும், பிற உறுப்புகள் சிதைந்தோரும் கூட।

Verse 60

मनुष्यैश्च तथान्यैश्च विकलांगस्य पूर्तये । सेवनीयमिदं तीर्थं सर्वाभीष्टप्रदायकम्

மனிதர்களாலும் பிற உயிர்களாலும், குறைபட்ட உறுப்புகள் நிறைவேறுவதற்காக, இந்தத் தீர்த்தத்தைச் சேவிக்க வேண்டும்—இது எல்லா அபீஷ்டங்களையும் அளிப்பது।

Verse 61

एवं वः कथितं विप्राश्चक्रतीर्थस्य वैभवम् । यत्र स्नात्वा पुरा छिन्नौ पाणी प्राप प्रभाकरः

ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு சக்கரதீர்த்தத்தின் மகிமை உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது—அங்கே முற்காலத்தில் நீராடி பிரபாகரன் துண்டிக்கப்பட்ட தன் கைகளை மீண்டும் பெற்றான்।

Verse 62

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । अंगानि विकलान्यस्य पूर्णानि स्युर्न संशयः

ஒருமுகச் சித்தத்துடன் இவ்வத்யாயத்தைப் பாராயணம் செய்வோனும் அல்லது கேட்போனும்—அவனுடைய குறைபட்ட உறுப்புகள் முழுமை பெறும்; ஐயமில்லை।

Verse 63

मोक्षकामस्य मर्त्यस्य मुक्तिः स्यान्नात्र संशयः

மோட்சத்தை நாடும் மானவனுக்கு நிச்சயமாக முக்தி உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை।