Adhyaya 9

Verse 1

ततः स विप्रः प्रत्यूषे पुत्रशोकेन पीडितः । अशोक दत्तसंयुक्तो भार्यया विललाप ह

பின்னர் விடியற்காலையில் அந்த அந்தணன் மகன் துயரால் வாடி, மனைவியுடன் அசோகதத்தனையும் உடன் கொண்டு புலம்பினான்।

Verse 2

विलपंतं समालोक्य गोविंदस्वामिनं द्विजाः । वणिक्समुद्रदत्ताख्यः समानिन्ये निजं गृहम्

புலம்பிக் கொண்டிருந்த கோவிந்தஸ்வாமி என்ற அந்தணனைப் பார்த்து, சமுத்ரதத்தன் என்னும் வணிகன் அவனைத் தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்।

Verse 3

समानीय समाश्वास्य दयायुक्तो वणिग्वरः । स्वधनानां हि सर्वेषां रक्षितारमकल्पयत्

அவனை உள்ளே அழைத்து ஆறுதல் கூறி, கருணையுடைய அந்தச் சிறந்த வணிகன் தன் எல்லாச் செல்வத்திற்கும் அவனை காவலனாக நியமித்தான்।

Verse 4

स्मरन्महायतिवचः पुत्रदर्शनलालसः । स तस्थौ वणिजो गेहे पुत्रभार्यासमन्वितः

மகாயதியின் வாக்கை நினைந்து, புத்ரதரிசன ஆசையால் அவர் மனைவியுடன் அந்த வணிகனின் இல்லத்தில் தங்கினார்.

Verse 5

अशोकदत्तनामा तु द्वितीयो विप्रनंदनः । शस्त्रे चैव तथा शास्त्रे बभूवातिविचक्षणः

அசோகதத்தன் எனப் பெயருடைய அந்த இரண்டாம் பிராமணப் புதல்வன் ஆயுதக் கலையிலும் சாஸ்திரங்களிலும் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றான்.

Verse 6

तथान्यास्वपि विद्यासु नास्ति तत्सदृशो भुवि । कृतविद्यो द्विजसुतः प्रख्यातो नगरेऽभवत्

மற்ற கல்விகளிலும் பூமியில் அவனுக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை; கற்றறிந்த அந்த பிராமணப் புதல்வன் நகரத்தில் புகழ்பெற்றான்.

Verse 7

अत्रांतरे नरपतिं प्रतापमुकुटाभिधम् । काशीदेशाधिपो मल्लः कश्चिदभ्याययौ बली

இதற்கிடையில் காசி நாட்டின் அதிபதியான ஒரு வலிமைமிக்க மல்லன், பிரதாபமுகுடன் என்னும் அரசனை எதிர்த்து படையெடுத்து வந்தான்.

Verse 8

प्रतापमुकुटो राजा मल्लस्यास्य जयाय सः । बलिनं द्विजपुत्रं तमाह्वयामास भृत्यकैः

அந்த மல்லனை வெல்ல விரும்பிய பிரதாபமுகுட அரசன், தன் பணியாளர்களின் மூலம் அந்த வலிமைமிக்க பிராமணப் புதல்வனை அழைத்தான்.

Verse 9

तमागतं समालोक्य प्रतापमुकुटोऽब्रवीत् । अशोकदत्त सहसा मल्लमेनं बलोत्कटम्

அவன் வருவதைப் பார்த்து பிரதாபமுகுடன் உடனே கூறினான்— “அசோகதத்தா! வலிமை மிகுந்த இந்த மல்லனை உடனே வீழ்த்து.”

Verse 10

दुर्जयं जहि संग्रामे त्वं वै वलवतां वरः । दाक्षिणात्यमहामल्लपतावस्मिञ्जिते त्वया

“போரில் வெல்ல முடியாத இவனை வீழ்த்து; வலிமையோரில் நீயே சிறந்தவன். தென்னாட்டுப் பெருமல்லர்களின் தலைவன் இவன் உன்னால் தோற்கடிக்கப்படின்…”

Verse 11

यदिष्टं तव तत्सर्वं दास्याम्यहं न संशयः । इति तस्य वचः श्रुत्वा वलवान्द्विजनंदनः

“உனக்கு விருப்பமான அனைத்தையும் நான் அளிப்பேன்—சந்தேகம் இல்லை.” அவன் சொற்களை கேட்ட வலிமைமிக்க அந்த அந்தணன் மகன்…

Verse 12

दाक्षिणात्यमहामल्लनृपतिं समताडयत् । ताडितो द्विजपुत्रेण मल्लः स बलिना बली

தென்னாட்டுப் பெருமல்லர்களின் அரசனை அவன் தாக்கினான். அந்தணன் மகனின் அடியால், வலிமையுடைய அந்த மல்லன் தானும் வலிமையிருந்தும், மேலும் வலிமையால் அடக்கப்பட்டான்.

Verse 13

सद्यो विवृत्तनयनः परासुर्न्यपतद्भुवि । द्विज पुत्रस्य तत्कर्म देवैरपि सुदुष्करम्

உடனே அவன் கண்கள் புரண்டு, உயிர் நீங்கி, தரையில் விழுந்தான். அந்தணன் மகனின் அந்தச் செயல் தேவர்களுக்குக் கூட மிக அரிதும் கடினமும் ஆனது.

Verse 14

प्रतापमुकुटो दृष्ट्वा प्रसन्नहृदयोऽभवत् । दत्त्वा वहुधनान्ग्रामान्समीपेऽस्थापयत्तदा

அதைக் கண்ட பிரதாபமுகுடன் மனம் மகிழ்ந்தான். பின்னர் பல செல்வமிக்க கிராமங்களைத் தானமாக அளித்து அவனைத் தன் அருகில் குடியமர்த்தினான்.

Verse 15

स कदाचिन्महाराज सहितो द्विजसूनुना । संध्यायां विजने देशे चचार तुरगेण वै

ஒருமுறை அந்த மகாராஜா, அந்தணன் மகனுடன் சேர்ந்து, மாலை வேளையில் தனிமையான இடத்தில் குதிரையில் சவாரி செய்தான்.

Verse 16

द्विजसूनुसखस्तत्र दीनां वाणीमथाशृणोत् । राजन्नल्पापराधोऽहं शत्रुप्रेरणयासकृत्

அங்கே அந்தணன் மகனின் தோழன் ஒரு இரங்கலான குரலைக் கேட்டான்—“அரசே, என் குற்றம் சிறிதே; பகைவரின் தூண்டுதலால் ஒருமுறை அப்படிச் செய்தேன்.”

Verse 17

दण्डपालेन निहितः शूले निर्घृणचेतसा । दिनमद्य चतुर्थं मे शूलस्थस्यैव जीवतः

“கருணையற்ற மனத்தையுடைய தண்டபாலன் என்னை கூர்மரத்தில் குத்தி வைத்தான். இன்று, அந்தக் கூர்மரத்தில் நிலைத்தபடியே உயிருடன் இருக்கும் எனக்கு நான்காம் நாள்.”

Verse 18

प्राणाः सुखेन निर्यांति न हि दुष्कृतकर्मणाम् । भृशं मां बाधते तृष्णा तां निवारय भूपते

“தீச்செயல் செய்தோரின் உயிர் எளிதில் பிரியாது. கடும் தாகம் என்னை மிகவும் வாட்டுகிறது—அரசே, அதைத் தணியச் செய்.”

Verse 19

इति दीनां समाकर्ण्य वाचं राजा द्विजा त्मजम् । अशोकदत्तनामानं धैर्यवंतमभाषत

துன்புற்றோரின் அந்த வாக்கைச் செவிமடுத்த அரசன், பிராமணப் புதல்வனாகிய அசோகதத்தன் என்னும் திடமுள்ள வீரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 20

अस्मै निरपराधाय शूलप्रोताय जंतवे । तृष्णार्दिताय दातव्यं द्विजसूनो त्वया जलम्

குற்றமற்ற இந்த உயிர் சூலில் குத்தப்பட்டு தாகத்தால் வாடுகின்றது—ஓ பிராமணப் புதல்வா, நீ இதற்கு நீர் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 21

इत्यादिष्टो नरेन्द्रेण सहसा द्विजनन्दनः । जलपूर्णं समादाय कलशं वेगवान्ययौ

அரசன் ஆணையிட்டவுடன் பிராமணப் புதல்வன் நீரால் நிரம்பிய கலசத்தை எடுத்துக்கொண்டு விரைந்து சென்றான்।

Verse 22

तच्छ्मशानं समासाद्य भूतवेतालसंकुलम् । शूलप्रोताय वै तस्मै जलं दातुं समुत्सुकः

பூதம்-வேதாளம் நிறைந்த அந்தச் சுடுகாட்டை அடைந்து, சூலில் குத்தப்பட்ட அவனுக்கு நீர் அளிக்க மிகுந்த ஆவலுற்றான்।

Verse 23

ददर्शाथ स्थितां नारीं नवयौवनशालिनीम् । उदैक्षत महाकांतिं मूर्तामिव रतिं द्विजः

அப்போது அந்தப் பிராமண இளைஞன் அங்கே நின்றிருந்த புதுயௌவன ஒளியுடைய பெண்ணைக் கண்டான்; அவளின் பேரழகு ரதி தேவியே உருவெடுத்ததுபோல் தோன்றியது।

Verse 24

तामालोक्य ततः प्राह धैर्यवान्द्विजनंदनः । कासि भद्रे वरारोहे श्मशाने विजने स्थिता

அவளைப் பார்த்துத் திடமுடைய அந்தத் த்விஜனந்தனன் கூறினான்— “அம்மையே, அழகிய வடிவுடையவளே! இந்த நிர்ஜன சுடுகாட்டில் தனியே நிற்பது யார் நீ?”

Verse 25

अस्याधस्तात्किमर्थं त्वं शूलप्रोतस्य तिष्ठसि । इति तस्य वचः श्रुत्वा सा प्राह रुचिरानना

“இந்தக் கம்பத்தில் குத்தப்பட்டுள்ள மனிதனின் கீழே நீ ஏன் நிற்கிறாய்?” என்று அவன் சொன்னதை கேட்ட அந்த அழகிய முகத்தாள் பதிலளித்தாள்।

Verse 26

पुरुषो वल्लभोऽयं मे शूले राज्ञा समर्पितः । धनं यथा च कृपणः पश्य प्राणान्न मुंचति

அவள் கூறினாள்— “இவன் எனக்கு அன்பானவன். அரசன் இவனைச் சுளைக்கு ஒப்படைத்தான்; பாருங்கள், கஞ்சன் செல்வத்தை விடாதது போல இவன் உயிரை விடவில்லை.”

Verse 27

आसन्नमरणं चैनमनुयातुमिह स्थिता । तृषितो याचते वारि मामयं व्यथते मुहुः

“இவனுக்கு மரணம் நெருங்கிவிட்டது; அவனைத் தொடர்ந்து செல்லவே நான் இங்கே நிற்கிறேன். தாகத்தால் நீர் கேட்கிறான்; அவன் வேதனை மீண்டும் மீண்டும் என்னை வாட்டுகிறது.”

Verse 28

शूलप्रोतो द्धतग्रीवं मुमूर्षुं प्राणनायकम् । नास्मि पाययितुं शक्ता जलमेनमधःस्थिता

“சுளில் குத்தப்பட்டு, கழுத்தை உயர்த்தி—மரணத்தருவாயில் உள்ள என் உயிரின் தலைவன் இவன். கீழே நிற்கும் நான் இவனுக்கு இந்த நீரைப் பருகச் செய்ய இயலவில்லை.”

Verse 29

अशोकदत्तस्तच्छ्रुत्वा करुणावरुणालयः । तत्कालसदृशं वाक्यं तां वधूमब्रवीत्तदा

அவள் சொற்களை கேட்ட கருணையின் உறைவிடமான அசோகதத்தன், உடனே அந்த அவசரக் கணத்திற்கு ஏற்ற வாக்கால் அந்த இளமணவியிடம் பேசினான்.

Verse 30

अशोकदत्त उवाच । मातर्मत्स्कंधमारुह्य देह्यस्मै शीतलं जलम् । सा तथेति तमाभाष्य तरुणी त्वरयान्विता

அசோகதத்தன் கூறினான்—“அம்மா, என் தோளில் ஏறி இவருக்கு குளிர்ந்த நீரை அளி.” இளம்பெண் “அப்படியே” என்று சொல்லி அவசரத்துடன் உடனே செய்தாள்.

Verse 31

आनम्रवपुषस्तस्य स्कंधं पद्भ्यां रुरोह वै । द्विजसूनुर्ददर्शाथ शोणितं नूतनं पतत्

அவன் உடலைத் தாழ்த்தியபோது அவள் கால்களால் அவன் தோளில் ஏறினாள். அப்போது அந்த பிராமணப் புதல்வன் புதிய இரத்தம் சொட்டிக் கீழே விழுவதைக் கண்டான்.

Verse 32

किमेतदिति सोपश्यदुन्नम्य सहसा मुखम् । भक्ष्यमाणं तया तत्स विज्ञाय द्विजनंदनः

“இது என்ன?” என்று எண்ணி அவன் திடீரென முகத்தை உயர்த்திப் பார்த்தான்; அவள் அதை உண்டுகொண்டிருப்பதை அறிந்து அந்த பிராமணப் புதல்வன் உண்மையை உணர்ந்தான்.

Verse 33

अशोकदत्तो जग्राह तस्याः पादं सनूपुरम् । ततोऽगान्नूपुरं त्यक्त्वा बद्धरत्नं विहाय तत्

அசோகதத்தன் அவளது நுப்புரம் அணிந்த பாதத்தைப் பிடித்தான். உடனே அவள் நுப்புரத்தையும் ரத்தினம் பதித்த ஆபரணத்தையும் விட்டுவிட்டு ஓடினாள்.

Verse 34

प्रत्युप्तानेकरत्नाढ्यं तदादायच नूपुरम् । अशोकदत्तः प्रययौ तच्छ्मशानान्नृपांतिकम्

பல ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட அந்த நுப்புரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அசோகதத்தன் சுடுகாட்டை விட்டு அரசரின் முன்னிலையில் சென்றான்।

Verse 35

स्मशानवृत्तं तत्सर्वं स नृपाय निवेद्य वै । महार्घ्यरत्नप्रत्युप्तं नूपुरं च ददौ तदा

சுடுகாட்டில் நடந்த அனைத்தையும் அவன் அரசரிடம் தெரிவித்தான்; பின்னர் விலைமதிப்பற்ற ரத்தினங்கள் பதித்த நுப்புரத்தையும் அளித்தான்।

Verse 36

ज्ञात्वा तद्वीरचरितं वीरैरन्यैः सुदुष्करम् । ददौ मदनलेखाख्यां सुतां तस्मै महीपतिः

அந்த வீரச் செயலை அறிந்து—மற்ற வீரர்களுக்கும் மிகக் கடினமானது—அரசன் ‘மதனலேகா’ எனும் தன் மகளைக் அவனுக்கு அளித்தான்।

Verse 37

कदाचिदथ ताद्दिव्यं नूपुरं वीक्ष्य भूपतिः । अस्य नूपुरवर्यस्य तुल्यं वै नूपुरांतरम्

ஒருமுறை அந்த தெய்வீக நுப்புரத்தைப் பார்த்த அரசன் மனத்தில் எண்ணினான்—“இந்தச் சிறந்த நுப்புரத்துக்கு ஒப்பான மற்றொன்று எங்காவது உள்ளதா?”

Verse 38

कुतो वा लभ्यत इति सादरं समचिंतयत् । अशोकदत्तस्तु तदा विज्ञाय नृपकांक्षितम्

அவன் மரியாதையுடன் சிந்தித்தான்—“இது எங்கிருந்து கிடைக்குமோ?” அப்போது அரசன் விருப்பத்தை அறிந்த அசோகதத்தன் பதில் சொல்லத் தயாரானான்।

Verse 39

नृपुरांतरसि द्ध्यर्थं चिंतयामास चेतसा । श्मशाने नूपुरमिदं यतः प्राप्तं मया पुरा

அரசநகரின் அந்தப்புரத்தில் நுழைவு-சித்திக்கான வழியை நாடி அவன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—“இந்த நூபுரம் முன்பு எனக்கு சுடுகாட்டில் கிடைத்தது.”

Verse 40

तां नूपुरांतरप्राप्त्यै कुत्र द्रक्ष्यामि सांप्रतम् । इत्थं वितर्क्य बहुधा नि श्चिकाय महामतिः

“இப்போது நூபுரத்தை மீண்டும் பெற நான் அவளை எங்கே காண்பேன் (கண்டுபிடிப்பேன்)?” என்று பலவாறு ஆராய்ந்து அந்த நுண்ணறிவாளர் உறுதியான முடிவுக்கு வந்தான்.

Verse 41

विक्रेष्यामि महामांसं समेत्य पितृकाननम् । तत्र राक्षसवेतालपिशाचादिषु सर्वशः

“நான் பித்ருகானனத்திற்குச் சென்று பெருமளவு மாம்சத்தை விற்பேன்; அங்கே ராக்ஷசர், வேதாளர், பிசாசர் முதலியோர் எங்கும் கூடிவருவர்.”

Verse 42

मंत्रैराहूयमानेषु साप्यायास्य ति राक्षसी । तामागतां बलाद्गृह्य तद्ग्रहीष्यामि नूपुरम्

“மந்திரங்களால் அழைக்கப்படும்போது அந்த ராக்ஷசியும் வருவாள்; அவள் வந்ததும் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து அந்த நூபுரத்தை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்வேன்.”

Verse 43

राक्षसानां सहस्रं वा पिशाचानां तथायुतम् । वेतालानां तथा कोटिर्न लक्ष्यं बलिनो मम

“ஆயிரம் ராக்ஷசராயினும், பத்தாயிரம் பிசாசராயினும், கோடி வேதாளராயினும்—வலிமையுடைய எனக்கு இணை யாருமில்லை; அவர்கள் எனக்கு சமமல்ல.”

Verse 44

इति निश्चित्य मनसा श्मशानं सहसा ययौ । विक्रीणानो महामांसं मंत्रैराहूय राक्षसान्

இவ்வாறு மனத்தில் உறுதி செய்து அவன் உடனே சுடுகாட்டிற்குச் சென்றான். மஹாமாம்சத்தை விற்பதாகக் காட்டி, மந்திரங்களால் ராக்ஷஸர்களை அழைத்தான்.

Verse 45

गृहाणेत्युच्चया वाचा चचार श्रावयन्दि शः । विक्रीयते महामांसं गृह्यतांगृह्यतामिति

‘எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்!’ என்று உரத்த குரலில் கூவி, திசைதிசையாகச் சுற்றி ஒலிக்கச் செய்தான்—‘மஹாமாம்சம் விற்பனைக்கு உள்ளது; எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்!’

Verse 46

तत्र राक्षसवेतालाः कंकालाश्च पिशाचकाः । अन्ये च भूतनिवहाः समाजग्मुः प्रहर्षिताः

அங்கே ராக்ஷஸரும் வேதாளரும், எலும்புக்கூடு போன்ற பிரேதங்களும் பிசாசுகளும், மேலும் பிற பூதக் கூட்டங்களும் மகிழ்ந்து கூடினார்கள்.

Verse 47

भक्षयिष्यामहे सर्वे मांसमिष्टतमं त्विति । तत्रागच्छत्सु सर्वेषु रक्षःकन्यासमावृता

அவர்கள்—‘எங்களுக்கு மிகவும் பிரியமான இந்த மாம்சத்தை நாம் அனைவரும் உண்ணுவோம்’ என்று கூறினர். அனைவரும் அங்கே வருகையில், அவள் ராக்ஷஸக் கன்னியரால் சூழப்பட்டு அங்கே வந்தாள்.

Verse 48

आययौ राक्षसी सापि मांसभक्षणलालसा । गवेषयंस्तदा विप्रस्तां समुद्वीक्ष्य राक्षसीम्

அந்த ராக்ஷஸியும் மாம்சம் உண்ணும் ஆசையுடன் அங்கே வந்தாள். அப்போது அவளைத் தேடிக் கொண்டிருந்த அந்த விப்ரன் அந்த ராக்ஷஸியைத் தெளிவாகக் கண்டான்.

Verse 49

सेयं दृष्टा पुरेत्येष प्रत्यभिज्ञानमाप्तवान् । तामाह द्विजपुत्रोऽन्यद्देहि मे नूपुरं त्विति

அவளை அடையாளம் கண்டு, “நகரத்தில் முன்பு நான் கண்டவள் இவளே” என்று நினைத்தான். பின்னர் அந்தப் பிராமணப் புதல்வன் அவளிடம், “எனக்கு இன்னொரு நூபுரம் தா” என்றான்.

Verse 50

सा तस्य वचनं श्रुत्वा प्रीता वाक्यमथाऽब्रवीत् । ममैव च त्वया नीतं पुरा वीरेंद्र नूपुरम्

அவன் சொற்களை கேட்டதும் அவள் மகிழ்ந்து கூறினாள்—“ஓ வீரேந்திரா! அந்த நூபுரம் எனதே; அதை நீ முன்பு எடுத்துச் சென்றாய்.”

Verse 51

गृहाण रत्नरुचिरं द्वितीयमपि नूपुरम् । इत्युक्त्वा नूपुरं तस्मै स्वसुतां च ददौ प्रियाम्

“மாணிக்க ஒளியால் மிளிரும் இந்த இரண்டாம் நூபுரத்தையும் ஏற்றுக் கொள்.” என்று சொல்லி, அவள் அவனுக்கு நூபுரத்தையும் தன் அன்புப் புதல்வியையும் அளித்தாள்.

Verse 52

विद्युत्केश्या तदा दत्तां प्रियां विद्युत्प्रभाभिधाम् । विप्रः संप्राप्य मुमुदे रूपयौवनशालि नीम्

வித்யுத் கேசி அப்போது அளித்த, ‘வித்யுத்பிரபா’ எனப் பெயருடைய அன்பு மங்கைையைப் பெற்ற அந்தப் பிராமணன் மகிழ்ந்தான்; அவள் அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள்.

Verse 53

विद्युत्केशी तु जामात्रे हेमाब्जमपि सा ददौ । विद्युत्प्रभां नूपुरं च हेमाब्जमपिलभ्य सः

வித்யுத் கேசி தன் மருமகனுக்கு பொன் தாமரையையும் அளித்தாள். இவ்வாறு அவன் வித்யுத்பிரபாவையும், நூபுரத்தையும், பொன் தாமரையையும் பெற்றான்.

Verse 54

श्वश्रूमाभाष्य सहसा पुनः प्रायान्नृपांतिकम् । ततः प्रतापमुकुटो नूपुरप्राप्तिनंदितः

மாமியாருடன் உடனே பேசி, அவன் மீண்டும் உடனடியாக அரசரின் சன்னிதிக்குச் சென்றான். அப்போது நுப்புரம் பெற்ற மகிழ்ச்சியால் பிரதாபமுகுடன் பெரிதும் களித்தான்.

Verse 55

शौर्यधैर्यसमायुक्तं प्रशशंस द्विजात्मजम् । अथ विद्युत्प्रभां विप्रः सोऽब्रवीद्रहसि प्रियाम्

வீரமும் திடமையும் உடைய அந்த அந்தணப் புதல்வனை அவன் புகழ்ந்தான். பின்னர் அந்தணன் தன் பிரியமான வித்யுத்பிரபாவிடம் தனிமையில் கூறினான்.

Verse 56

मात्रा तव कुतो लब्धमेतद्धेमांबुज प्रिये । एतत्तुल्यानि चान्यानि यतः प्राप्स्ये वरानने

பிரியமே, உன் தாய் இந்த பொற்கமலத்தை எங்கிருந்து பெற்றாள்? ஓ அழகிய முகத்தாளே, இதற்கு ஒப்பான பிற பொருட்களை நான் எந்த இடத்திலிருந்து பெறுவேன்?

Verse 57

द्विजात्मजं ततः प्राह पतिं विद्युत्प्रभा रहः । प्रभो कपालविस्फोटनाम्नो वेतालभूपतेः

அப்போது வித்யுத்பிரபா தனிமையில் தன் கணவனான அந்த அந்தணப் புதல்வனிடம் கூறினாள்—“பிரபுவே, கபாலவிஸ்போடன் எனும் பெயருடைய வேதாள அரசன் ஒருவன் உள்ளான்…”

Verse 58

अस्ति दिव्यं सरः किंचिद्धेमांबुजपरिष्कृतम् । तव श्वश्र्वा जलक्रीडां वितन्वं त्येदमाहृतम्

பொற்கமலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு தெய்வீக ஏரி உள்ளது. உன் மாமியார் நீரில் விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில் அங்கிருந்து இதை எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

Verse 59

इति श्रुत्वा वचस्तत्र मां नयेति जगाद सः । ततः सा सहसा विप्रं निन्ये तत्कांचनं सरः

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவன் அங்கேயே—“என்னை அங்கே அழைத்துச் செல்” என்றான். உடனே அவள் அந்தப் பிராமணனை அந்தப் பொன்னிறக் குளத்திற்குக் கொண்டு சென்றாள்.

Verse 60

ततः स हेमपद्मानामाजिहीर्षुर्द्विजात्मजः । तद्विप्रकारिणः सर्वान्वेतालादींस्ततोऽवधीत्

பின்னர் அந்தத் த்விஜபுத்திரன் பொன்னிறத் தாமரைகளை எடுத்துச் செல்ல விரும்பி, பிராமணருக்கு விரோதமான அனைவரையும்—வேதாளர்களை முதலாக—அழித்தான்.

Verse 61

स्वयं कपालविस्फोटं निहताशेषसैनिकम् । ददर्श वेतालपतिं तं च हंतुं प्रचक्रमे

அவன் தானே, முழுச் சேனையும் அழிந்த வேதாளபதி ‘கபால-விஸ்போட’னை கண்டான்; அவனையும் கொல்லத் தொடங்கினான்.

Verse 62

अत्रांतरे महातेजा नाम्ना विज्ञप्तिकौतुकः । विद्याधरपतिः प्राप्य विमानेनैनमब्रवीत्

அவ்வேளையில் ‘விஞ்ஞப்தி-கௌதுக’ எனப் பெயருடைய மகாதேஜஸ்வி வித்யாதரபதி விமானத்தில் வந்து அவனிடம் பேசினான்.

Verse 63

अशोकदत्तं विप्रेंद्र साहसं मा कृथा इति । तदाकर्ण्य द्विजसुतो विमानवरसंस्थितम्

அவன்—“அசோகதத்தா, பிராமணசிரேஷ்டா! அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே” என்றான். அதை கேட்ட த்விஜபுத்திரன் சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்திருந்த அவனை நோக்கினான்.

Verse 64

ददर्श प्रभया युक्तं विद्याधरपतिं दिवि । तस्य दर्शनमात्रेण शापामुक्तो द्विजा त्मजः

அவன் வானில் ஒளியால் யுக்தமான வித்யாதரர்களின் அதிபதியை கண்டான். அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தால் அந்தப் பிராமணப் புதல்வன் சாபமிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 65

संत्यज्य मानुषं रूपं दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढं दिव्याभरणभूषितम्

மனித ரூபத்தைத் துறந்து அவன் தெய்வீக ரூபத்தை அடைந்தான். சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, திவ்ய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டான்.

Verse 66

शापान्मुक्तं सुकर्णं तं प्राह विज्ञप्ति कौतुकः । अयं सुकर्ण ते भ्राता गालवस्य महामुनेः

அப்போது விஜ்ஞப்தி-கௌதுகன் சாபமुक्त சுகர்ணனை நோக்கி கூறினான்— “இந்த சுகர்ணன் உன் சகோதரன்; மகாமுனி காலவனுடையவன்.”

Verse 67

शापाद्वेतालतां प्राप तत्कन्यास्पर्शपातकी । त्वं च शप्तः पुरा तेन तत्पापस्यानु मोदकः

“சாபத்தால் அவன் வேதாள நிலையை அடைந்தான்; அந்தக் கன்னியைத் தொடுவதால் பாவத்தில் வீழ்ந்தான். மேலும் நீயும் முன்பு அவனால் சபிக்கப்பட்டாய்; ஏனெனில் அந்தப் பாவத்தை நீ அனுமதித்தாய்.”

Verse 68

तवायमल्पपापस्य शापो मद्दर्शनावधिः । कल्पिस्ततेन मुनिना शापांतो नास्य कल्पितः

“உன் பாவம் சிறியது; உனக்கான இந்தச் சாபம் என் தரிசனம் வரை மட்டுமே. ஆனால் அவனுக்காக அந்த முனிவர் சாபத்தின் முடிவை நிர்ணயிக்கவில்லை.”

Verse 69

तदेहि मुक्तशापोसि सुकर्ण स्वर्गमारुह । ततः सुकर्णस्तं प्राह विद्याधरकुलाधिपम्

“வா, சுகர்ணா—நீ சாபத்திலிருந்து விடுபட்டாய்; சொர்க்கத்திற்கு ஏறு.” அப்போது சுகர்ணன் வித்யாதர குலாதிபதியிடம் உரைத்தான்।

Verse 70

विद्याधरपते भ्रात्रा विना ज्येष्ठेन सांप्रतम् । सर्वभोगयुतं स्वर्गं नैव गंतुं समुत्सहे

சுகர்ணன் கூறினான்: “வித்யாதரபதியே, இப்போது என் மூத்த அண்ணன் இல்லாமல், எல்லாப் போகங்களும் நிறைந்த சொர்க்கத்திற்கும் செல்ல எனக்கு மனம் துணியாது।”

Verse 71

शापस्यांतो यथा भूयान्मम भ्रातुस्तथा वद । तमुवाच महातेजास्तथा विज्ञप्तिकौतुकः

“என் அண்ணனின் சாபம் முடிவுற எவ்வாறு வழி உண்டோ அதைக் கூறுங்கள்.” இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது, ஒளிமிக்கவர் அந்த வேண்டுகோளில் ஆர்வம் கொண்டு பதிலுரைத்தார்।

Verse 72

दुर्निवारमिमं शापमन्यः को वा निवारयेत् । किं तु गुह्यतमं किंचित्तव वक्ष्यामि सांप्रतम्

“இந்த சாபத்தைத் தடுக்குதல் அரிது—வேறு யார் அதைத் தணிக்க முடியும்? ஆயினும் உன் நன்மைக்காக இப்போது ஒரு மிக இரகசியமான உபதேசத்தைச் சொல்கிறேன்।”

Verse 73

ब्रह्मणा सनकादिभ्यो मुनिभ्यः कथितं पुरा । सर्वतीर्थाश्रये पुण्ये दक्षिणस्यो दधेस्तटे

“முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா சனக முதலிய முனிவர்களுக்கு இதை உரைத்தார்: தெற்கு கடலின் கரையில், எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும் அடைக்கலமான மிகப் புண்ணியத் தலம் உள்ளது।”

Verse 74

चक्रतीर्थसमीपे तु तीर्थमस्तिमहत्तरम् । महापातकसंघाश्च यस्य दर्शनमात्रतः

சக்ரதீர்த்தத்தின் அருகே மிகச் சிறந்த ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அதன் தரிசனமாத்திரத்தாலே மகாபாதகக் கூட்டங்கள் அழிகின்றன.

Verse 75

नश्यंति तत्क्षणादेव न जाने स्नानजं फलम् । तत्र गत्वा तव ज्येष्ठो यदि स्नायान्महत्तरे

அவை அந்தக் கணமே அழிகின்றன; அங்கே நீராடுவதால் உண்டாகும் பலனை நான் அளவிட இயலேன். உன் மூத்த சகோதரன் அங்கே சென்று அந்த மகத்தர தீர்த்தத்தில் நீராடினால்…

Verse 76

वेतालत्वं त्यजेन्नूनं तदा गालवशापजम् । सुकर्णस्तद्वचः श्रुत्वा भ्रात्रा वेतालरूपिणा

அப்போது அவன் நிச்சயமாக காளவ சாபத்தால் ஏற்பட்ட வேதாள நிலையைக் கைவிடுவான். இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட சுகர்ணன், வேதாள வடிவான சகோதரனுடன்…

Verse 77

सहितः सहसा प्रायाद्दक्षिणस्योदधेस्तटम् । दक्षिणं चक्रतीर्थाख्यादुत्तरं गंधमादनात्

அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து விரைவாக தென் கடலின் கரைக்கு சென்றனர்—சக்ரதீர்த்தம் எனப்படும் இடத்தின் தெற்கிலும், கந்தமாதனத்தின் வடக்கிலும்.

Verse 78

ब्रह्मणा सनकादिभ्यः कथितं तीर्थमभ्यगात् । तत्तीर्थकूलमासाद्य भ्रातरं चेदमब्रवीत्

பிரம்மா சனக முதலிய முனிவர்களுக்கு உரைத்த அந்தத் தீர்த்தத்தை அவன் அடைந்தான். அந்தத் தீர்த்தக் கரையை அணைந்து, தன் சகோதரனிடம் இவ்வார்த்தைகளை கூறினான்.

Verse 79

भ्रातर्गालवशापस्य घोरस्यास्य निवृत्तये । तीर्थेऽस्मिन्नचिरात्स्नाहि सर्वतीर्थोत्तमोत्तमे

சகோதரா, காளவனின் இந்தக் கொடிய சாபம் நீங்குவதற்காக விரைவில் இத்தீர்த்தத்தில் நீராடுவாயாக; இது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் உத்தமோத்தமம்.

Verse 80

तस्मिन्न वसरे विप्रास्तस्य तीर्थस्य शीकराः । न्यपतंस्तस्य गात्रेषु वायुना वै समाहृताः

அந்த வேளையில், ஓ பிராமணர்களே, அந்தத் தீர்த்தத்தின் துளிகள்—காற்றால் சேர்த்துக் கொண்டுவரப்பட்டவை—அவனுடைய அங்கங்களின் மீது விழுந்தன.

Verse 81

स तच्छीकरसंस्पर्शात्त्यक्त्वा वेतालतां तदा । तदेव मानुषं भावं द्विजपुत्रत्वमाप्तवान्

அந்தத் துளிகளின் தொடுதலாலேயே அவன் அப்போது வேதாள நிலையைக் களைந்து, மீண்டும் மனித நிலையையும் பிராமணப் புதல்வன் என்ற நிலையையும் அடைந்தான்.

Verse 82

ततः संकल्प्य सहसा तस्मिंस्तीर्थोत्तमोत्तमे । मनुष्यत्वनिवृत्त्यर्थं निममज्ज द्विजात्मजः

பின்னர் அந்தப் பிராமணப் புதல்வன் உடனே சங்கல்பம் செய்து, மனித நிலையிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவதற்காக, அந்த உத்தமோத்தம தீர்த்தத்தில் மூழ்கினான்.

Verse 83

उत्तिष्ठन्नेव सहसा दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढो देवस्त्रीपरिवारितः

மேலெழுந்தவுடனே அவன் உடனே தெய்வீக ரூபத்தை அடைந்தான்; சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, தேவஸ்திரீகளால் சூழப்பட்டான்.

Verse 84

सर्वाभरणसंयुक्तः सह भ्रात्रा सुदर्शनः । श्लाघमानश्च तत्तीर्थं नमस्कत्य पुनःपुनः

அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சகோதரனுடன் கூடிய அந்த சுதர்சனன் அந்தத் தீர்த்தத்தைப் புகழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான்।

Verse 85

विज्ञप्तिकौतुकं चापि पुरस्कृत्य दिवं ययौ । तदाप्रभृति तत्तीर्थं वेतालवरदाभिधम्

அவனுடைய நன்றியுடனான விண்ணப்பத்தையும் வியப்பையும் மதித்து அவர் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றார். அன்றிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் ‘வேதால-வரதா’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 86

वेतालत्वं विनष्टं यच्छीकरस्पर्शमात्रतः । य इदं तीर्थमासाद्य चक्रतीर्थस्य दक्षिणे

இதன் நீர்த்துளிகள் தொடுதலாலேயே வேதாலத்துவம் அழிகிறது—சக்கரதீர்த்தத்தின் தெற்கில் உள்ள இந்தத் தீர்த்தத்தை யார் அடைகிறாரோ,

Verse 87

स्नानं कदाचित्कुर्वंति जीवन्मुक्ता भवंति ते । एतत्तीर्थसमं पुण्यं न भूतं न भविष्यति

இங்கு ஒருமுறையாவது நீராடுவோர் உயிரோடே முக்தியடைவார். இந்தத் தீர்த்தத்துக்கு இணையான புண்ணியம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இல்லை।

Verse 88

घोरां वेतालतां त्यक्त्वा दिव्यतां स यदाप्तवान्

அச்சமூட்டும் வேதால நிலையைக் கைவிட்டு அவன் தெய்வீக உயர்வை அடைந்தான்।

Verse 89

अत्र संकल्प्य च स्नात्वा वेतालवरदे शुभे । पितृभ्यः पिंडदानं च कुर्याद्वै नियमान्वितः

இங்கே புனிதமான வேதாலவரத தீர்த்தத்தில் சங்கல்பம் செய்து நீராடி, நியமங்களைப் பின்பற்றி பித்ருக்களுக்கு விதிப்படி பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 90

एवं वः कथितं विप्रास्तस्य तीर्थस्य वैभवम् । वेतालवरदाभिख्या यथा चास्य समागता

ஓ பிராமணர்களே! அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமை இவ்வாறு உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது; அது ‘வேதாலவரத’ என்ற பெயரால் எவ்வாறு புகழ்பெற்றதென்றும் சொல்லப்பட்டது.

Verse 91

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा स मुच्यते

இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்பவனோ, அல்லது கேட்பவனோ, பாவமகன்று நிச்சயமாக மோக்ஷம் அடைவான்.