Adhyaya 2
இந்த அத்தியாயத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—அக்லிஷ்டகர்மனான ஸ்ரீராமர் ஆழ்ந்த வருணாலய சமுத்திரத்தின் மீது எவ்வாறு சேதுவை அமைத்தார்? மேலும் சேது-க்ஷேத்திரத்திலும் கந்தமாதனப் பிரசங்கத்திலும் எத்தனை தீர்த்தங்கள் உள்ளன? சூதர் சுருக்கமாக ராமகதையை வரிசையாகச் சொல்கிறார்—தண்டகாரண்யம், பஞ்சவட்டியில் வாசம்; மாரீசன் வேடம் காரணமாக ராவணன் செய்த சீதாபஹரணம்; ராமரின் தேடல், ஹனுமானுடன் சந்திப்பு; அக்னிசாட்சியாக சுக்ரீவனுடன் நட்பு; வாலிவதம்; சீதையை மீட்க வானரசேனைத் தயாரிப்பு; ஹனுமானின் லங்கா-உளவுப்பணி, சூடாமணி மீள்வரவு; மகேந்திரமலை நோக்கிப் பயணம், சக்ரதீர்த்தத்தில் தங்கல்; விபீஷணன் வருகை, பரிசோதனை, அபிஷேகம்। சமுத்திரம் கடக்க படகுகள், மிதக்கும் சாதனங்கள் அல்லது சமுத்திரதேவனைப் பிரசன்னப்படுத்துதல் போன்ற ஆலோசனைகள் கூறப்படுகின்றன. ஸ்ரீராமர் குசப்பாயில் மூன்று இரவுகள் நியமத்துடன் உபாசனை செய்கிறார்; சமுத்திரதேவன் தோன்றாததால் ஆயுதங்களால் கடலை உலரச் செய்யத் தயாராகிறார். அப்போது சமுத்திரதேவன் தோன்றி பக்திஸ்தோத்திரத்தால் ராமரைப் போற்றி, இயற்கைநியமம் (ஸ்வபாவம்) மற்றும் எல்லைகளை விளக்கி, வானரர்களில் சிற்பியான நலன் எறியப்படும் பொருட்களை மிதக்கச் செய்து சேதுவை அமைப்பான் என வழி காட்டுகிறார். ராமர் நலனை நியமிக்க, வானரர்கள் மலைகள், பாறைகள், மரங்கள், கொடிகள் கொண்டு வந்து சேதுவை அமைக்கிறார்கள்; அதன் சிறந்த அளவுகளும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன। பின்னர் சேது-ஸ்நானத்தின் மகாபாவனப் பயன் கூறப்பட்டு, சேதுவின் முக்கிய இருபத்துநான்கு தீர்த்தங்கள் பட்டியலிடப்படுகின்றன—சக்ரதீர்த்தம், வேதாளவரதம், சீதாசரஸ், மங்களதீர்த்தம், அம்ருதவாபிகா, பிரம்மகுண்டம், ஹனூமத்குண்டம், அகஸ்த்யதீர்த்தம், ராமதீர்த்தம், லக்ஷ்மணதீர்த்தம், ஜடாதீர்த்தம், லக்ஷ்மீதீர்த்தம், அக்னிதீர்த்தம், சிவதீர்த்தம், சங்கதீர்த்தம், யமுனாதீர்த்தம், கங்காதீர்த்தம், கயாதீர்த்தம், கோடிதீர்த்தம், மானஸதீர்த்தம், தனுஷ்கோடி முதலியவை. இந்த அத்தியாயத்தை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் வெற்றியை அளித்து, மறுபிறவி தொடர்பான துயரை நீக்கும் என பலश्रுதி கூறுகிறது।
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । कथं सूत महाभाग रामेणाक्लिष्टकर्मणा । सेतुर्बद्धो नदीनाथे ह्यगाधे वरुणालये
ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ மகாபாக்ய சுதரே! அயராத செயலுடைய ஸ்ரீராமன், நதிகளின் நாதனாகிய அளவிட முடியாத வருணாலயமான கடலின் மீது சேதுவை எவ்வாறு கட்டினான்?
Verse 2
सेतौ च कति तीर्थानि गंधमादनपर्वते । एतन्नः श्रद्दधानानां ब्रूहि पौराणिकोत्तम
சேதுவிலும் கந்தமாதன மலைப்பகுதியிலும் எத்தனை தீர்த்தங்கள் உள்ளன? புராணக் கதையுரைப்போரில் சிறந்தவரே, நாங்கள் பக்தியுடன் கேட்கிறோம்—அதைச் சொல்லுங்கள்।
Verse 3
श्रीसूत उवाच । रामेण हि यथासेतुर्निबद्धो वरुणालये । तदहं संप्रवक्ष्यामि युष्माकं मुनिपुंगवाः
ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—வருணனின் ஆலயத்தில் ராமன் எவ்வாறு சேதுவை அமைத்தான் என்பதை, முனிவர்களில் முதன்மையரே, நான் உங்களுக்கு விரிவாக உரைப்பேன்।
Verse 4
आज्ञया हि पितू रामो न्यवसद्दंडकानने । सीतालक्ष्मणसंयुक्तः पंचवट्यां समाहितः
தந்தையின் ஆணையின்படி ராமன் தண்டக வனத்தில் தங்கினான்; சீதா, லக்ஷ்மணன் உடன் பஞ்சவட்டியில் கட்டுப்பாடும் ஒருமைப்பாடும் கொண்டு வாழ்ந்தான்।
Verse 5
तस्मिन्निव सतस्तस्य राघवस्य महात्मनः । रावणेन हृता भार्या मारीचच्छद्मना द्विजाः
இருமுறை பிறந்தவர்களே, அங்கே வாழ்ந்த மகாத்மா ராகவனின் மனைவியை மாரீசன் செய்த மாயவேடத்தின் மூலம் ராவணன் அபகரித்தான்।
Verse 6
मार्गमाणो वने भार्यां रामो दशरथात्मजः । पंपातीरे जगा मासौ शोकमोहसमन्वितः
வனத்தில் மனைவியைத் தேடி அலைந்த தசரதன் மகன் ராமன், துயரும் மயக்கமும் நிறைந்தவனாய் பம்பை கரையை அடைந்தான்।
Verse 7
दृष्टवान्वानरं तत्र कंचिद्दशरथात्मजः । वानरेणाथ पृष्टोऽयं को भवानिति राघवः
அங்கே தசரதன் புதல்வன் ஸ்ரீராமன் ஒரு வானரனை கண்டான். அப்போது அந்த வானரன் ராகவனை நோக்கி— “நீ யார்?” என்று கேட்டான்.
Verse 8
आदितः स्वस्य वृत्तांत्तं तस्मै प्रोवाच तत्त्वतः । अथ राघवसंपृष्टो वानरः को भवानिति
ஆரம்பத்திலிருந்து தன் வரலாற்றை அவனிடம் உண்மையாய் கூறினான். பின்னர் ராகவன் கேட்டபோது வானரனிடமும்— “நீ யார்?” என்று வினவப்பட்டது.
Verse 9
सोपि विज्ञापयामास राघवाय महात्मने । अहं सुग्रीवसचिवो हनूमा न्नाम वानरः
அவனும் மகாத்மா ராகவனிடம் தெரிவித்தான்— “நான் சுக்ரீவனின் அமைச்சர்; ஹனுமான் என்னும் வானரன்.”
Verse 10
तेन च प्रेरितोऽभ्यागां युवाभ्यां सख्यमिच्छता । आगच्छतं तद्भद्रं वां सुग्रीवांतिकमाशु वै
சுக்ரீவன் அனுப்பியதால், உங்களிருவருடனும் நட்பு விரும்பி நான் இங்கு வந்தேன். உங்களுக்கு நலம் உண்டாக— விரைவில் சுக்ரீவனிடம் வாருங்கள்.
Verse 11
तथास्त्विति स रामो पि तेन साकं मुनीश्वराः । सुग्रीवांतिकमागप्य सख्यं चक्रेऽग्निसाक्षिकम्
“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று ஸ்ரீராமனும் அவனுடன் சுக்ரீவனிடம் சென்று, அங்கே அக்னியைச் சாட்சியாக வைத்து நட்பை ஏற்படுத்தினான்.
Verse 12
प्रतिजज्ञेऽथ रामोऽपि तस्मै वालिवधं प्रति । सुग्रीवश्चापि वै देह्याः पुनरानयनं द्विजाः
அப்போது ராமனும் அவனுக்காக வாலி-வதம் செய்வேன் என்று உறுதி செய்தான்; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, சுக்ரீவனும் இழந்ததை மீண்டும் கொண்டு வந்து அளிப்பேன் என்று உறுதி செய்தான்।
Verse 13
इत्येवं समयं कृत्वा विश्वास्य च परस्परम् । मुदा परमया युक्तौ नरेश्वरकपीश्वरौ
இவ்வாறு உடன்படிக்கை செய்து, ஒருவர்மேல் ஒருவர் நம்பிக்கை வைத்து, மனிதரின் அரசனும் குரங்குகளின் அரசனும் பேரானந்தத்துடன் ஒன்றாயினர்।
Verse 14
आसाते ब्राह्मणश्रेष्ठा ऋष्यमूकगिरौ तथा । सुग्रीवप्रत्ययार्थं च दुंदुभेः कायमाशु वै
ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவர்கள் ரிஷ்யமூக மலையில் தங்கினர்; சுக்ரீவனுக்கு நம்பிக்கை அளிக்க துந்துபியின் உடல் விஷயத்தையும் அவர் விரைவில் செய்தான்।
Verse 15
पादांगुष्ठेन चिक्षेप राघवो बहुयोजनम् । सप्तताला विनिर्भिन्ना राघवेण महात्मना
ராகவன் தன் பாதத்தின் பெருவிரலால் அதை பல யோஜனைகள் தூரம் எறிந்தான்; மகாத்மா ராகவன் ஏழு தால மரங்களைத் துளைத்தான்।
Verse 16
ततः प्रीतमना वीरः सुग्रीवो राममब्रवीत् । इंद्रादिदेवताभ्योऽपि नास्ति राघव मे भयम्
அப்போது மனம் மகிழ்ந்த வீரன் சுக்ரீவன் ராமனிடம் கூறினான்—“ஓ ராகவா, இந்திரன் முதலிய தேவர்களிடம்கூட எனக்கு அச்சமில்லை।”
Verse 17
भवान्मित्रं मया लब्धो यस्मादति पराक्रमः । अहं लंकेश्वरं हत्वा भार्यामानयितास्मि ते
மிகவும் பராக்கிரமம் கொண்ட உன்னை நான் நண்பனாகப் பெற்றுள்ளேன்; நான் லங்கேஸ்வரனைக் கொன்று உன் மனைவியை மீட்டு வருவேன்.
Verse 18
ततः सुग्रीवसहितो रामचंद्रो महाबलः । सलक्ष्मणो ययौ तूर्णं किष्किंधां वालिपालिताम्
பின்னர் மகாபலவானான ராமச்சந்திரன், சுக்ரீவன் மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் இணைந்து, வாலி ஆட்சி செய்த கிஷ்கிந்தைக்கு விரைந்து சென்றார்.
Verse 19
ततो जगर्ज सुग्रीवो वाल्यागमनकांक्षया । अमृष्यमाणो वाली च गर्जितं स्वानुजस्य वै
பிறகு சுக்ரீவன் வாலியின் வருகையை எதிர்பார்த்து கர்ஜித்தான். தன் தம்பியின் அந்த கர்ஜனையை வாலியால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.
Verse 20
अंतःपुराद्विनिष्क्रम्य युयुधेऽवरजेन सः । वालिमुष्टिप्रहारेण ताडितो भृशविह्वलः
அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே வந்து அவன் தன் தம்பியுடன் போரிட்டான். வாலியின் முஷ்டித் தாக்குதலால் சுக்ரீவன் மிகவும் நிலைகுலைந்தான்.
Verse 21
सुग्रीवो निर्गतस्तूर्णं यत्र रामो महाबलः । ततो रामो महाबाहुस्सुग्रीवस्य शिरोधरे
மகாபலவானான ராமர் இருந்த இடத்திற்கு சுக்ரீவன் விரைந்து சென்றான். அப்போது நீண்ட கைகளை உடைய ராமர் சுக்ரீவனின் கழுத்தில்...
Verse 22
लतामाबध्य चिह्नं तु युद्धायाचोदयत्तदा । गर्जितेन समाहूय सुग्रीवो वालिनं पुनः
கொடியை கட்டி அடையாளமாக்கி அவனைப் போருக்கு ஊக்கினான். கர்ஜனையுடன் மீண்டும் அழைத்து சுக்ரீவன் வாலியை மறுபடியும் சவால் செய்தான்.
Verse 23
रामप्रेरणया तेन बाहुयुद्धमथाकरोत् । ततो वालिनमाजघ्ने शरेणैकेन राघवः
ராமன் தூண்டுதலால் அவன் கைமல்லில் ஈடுபட்டான். பின்னர் ராகவன் ஒரே அம்பால் வாலியை வீழ்த்தினான்.
Verse 24
हते वालिनि सुग्रीवः किष्किंधां प्रत्यपद्यत । ततो वर्षास्वतीतासु सुग्रीवो वानराधिपः
வாலி கொல்லப்பட்டபின் சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தையை மீட்டான். பின்னர் மழைக்காலம் கடந்ததும் வானராதிபதி சுக்ரீவன்…
Verse 25
सीतामानयितुं तूर्णं वानराणां महाचमूम् । समादाय समागच्छदंतिकं नृपपुत्रयोः
சீதையை விரைவில் மீட்டுவர வானரர்களின் மகாசேனையைத் திரட்டி, இரு அரசகுமாரர்களின் அருகே வந்து சேர்ந்தான்.
Verse 26
प्रस्थापयामास कपीन्सीतान्वेषणकांक्षया । विदितायां तु वैदेह्या लंकायां वायुसूनुना
சீதையைத் தேடும் விருப்பத்தால் அவன் கபிகளை அனுப்பினான். வாயுபுத்திரன் மூலம் வைதேஹி லங்கையில் இருப்பது அறியப்பட்டபோது…
Verse 27
दत्ते चूडामणौ चापि राघवो हर्षशोकवान् । सुग्रीवेणानुजेनापि वायुपुत्रेण धीमता
சூடாமணி அளிக்கப்பட்டபோது ராகவன் (ஸ்ரீராமன்) மகிழ்ச்சியும் துயரமும் கலந்து நிறைந்தான். அதை சுக்ரீவனின் இளையவன், அறிவுடைய வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் கொண்டு வந்தான்.
Verse 28
तथान्यैः कपिभिश्चैव जांबवन्नलमुख्यकैः । अन्वीयमानो रामोऽसौ मुहूर्तेऽभिजिति द्विजाः
அவ்வாறே பிற வானரர்களுடனும்—முக்கியமாக ஜாம்பவான், நலன் முதலியோருடன்—ஓ இருபிறப்பினரே, சுபமான அபிஜித் முஹூர்த்தத்தில் ராமன் முன்னே சென்றான்.
Verse 29
विलंघ्य विविधा न्देशान्महेंद्रं पर्वतं ययौ । चक्रतीर्थं ततो गत्वा निवासमकरोत्तदा
பல தேசங்களைத் தாண்டி அவர் மகேந்திர மலைக்கு சென்றான். பின்னர் சக்ரதீர்த்தம் சென்று அக்காலமே அங்கே தங்குமிடத்தை அமைத்தான்.
Verse 30
तत्रैव तु स धर्मात्मा समागच्छद्विभीषणः । भ्राता वै राक्षसेंद्रस्य चतुर्भिः सचिवैः सह
அங்கேயே தர்மாத்மாவான விபீஷணன் வந்தான்—ராக்ஷசேந்திரன் (ராவணன்) உடைய சகோதரன்—அவனுடன் நான்கு அமைச்சர்களும் இருந்தனர்.
Verse 31
प्रतिजग्राह रामस्तं स्वागतेन महात्मना । सुग्रीवस्य तु शंकाऽभूत्प्रणिधिः स्यादयं त्विति
மகாத்மா ராமன் ‘ஸ்வாகதம்’ என்று கூறி அவனை ஏற்றுக்கொண்டான். ஆனால் சுக்ரீவனுக்கு சந்தேகம் எழுந்தது—“இவன் உளவாளியோ?”
Verse 32
राघवस्तस्य चेष्टाभिः सम्यक्स्वचरितैर्हितैः । अदुष्टमेनं दृष्ट्वैव तत एनमपूजयत्
அவனுடைய முறையான, நன்மை தரும், நல்லொழுக்கத்திற்கேற்ற நடத்தைமுறைகளைப் பார்த்த ராகவன், அவன் தீய எண்ணமற்றவன் என அறிந்து உடனே மரியாதையுடன் அவனைப் போற்றினான்।
Verse 33
सर्वराक्षसराज्ये तमभ्यषिंचद्विभीषणम् । चक्रे च मंत्रिप्रवरं सदृशं रविसूनुना
அவன் முழு ராக்ஷச ராஜ்யத்திற்கும் விபீஷணனை அபிஷேகம் செய்து, ரவிசூனு (சுக்ரீவன்) செய்ததுபோல் தகுதியான சிறந்த அமைச்சரையும் நியமித்தான்।
Verse 34
चक्रतीर्थं समासाद्य निवसद्रघुनंदनः । चिंतयन्राघवः श्रीमान्सुग्रीवादीनभाषत
சக்ரதீர்த்தத்தை அடைந்து ரகுநந்தனன் (ராமன்) அங்கே தங்கினான். ஸ்ரீமான் ராகவன் சிந்தித்தபடி சுக்ரீவன் முதலியோரிடம் பேசினான்।
Verse 35
मध्ये वानरमु ख्यानां प्राप्तकालमिदं वचः । उपायः को नु भवतामेतत्सागरलंघने
வானரத் தலைவர்களின் நடுவில் அவர் காலத்திற்கேற்ற வார்த்தை கூறினார்—“இந்தக் கடலைத் தாண்ட உங்களிடம் என்ன வழி உள்ளது?”
Verse 36
इयं च महती सेना सागरश्चापि दुस्तरः । अंभोराशिरयं नीलश्चंचलोर्म्मिसमाकुलः
“இந்தப் படை மிகப் பெரிது; இந்தக் கடலும் கடக்க அரிது. இந்த நீல நீர்ப்பரப்பு அலைகளின் அசைவால் கலங்குகிறது.”
Verse 37
उद्यन्मत्स्यो महानक्रशंखशुक्तिसमाकुलः । क्वचिदौर्वानलाक्रांतः फेनवानतिभीषणः
குதிக்கும் மீன்களால் கடல் கொந்தளித்தது; பேர்முதலைகள், சங்குகள், சிப்பிகள் (சுக்திகள்) நிறைந்து இருந்தன. சில இடங்களில் ஔர்வானலத் தீயால் பற்றப்பட்டதுபோல் நுரை பொங்கி, பார்ப்பதற்கு மிகப் பயங்கரமாயிருந்தது।
Verse 38
प्रकृष्टपवनाकृष्टनीलमेघसमन्वितः । प्रलयांभोधरारावः सारवाननिलोद्धतः
கடுங்காற்றால் இழுக்கப்பட்ட கடல் கருநீல மேகங்களால் சூழப்பட்டது. பிரளயக் கால மேக இடியென முழங்கி, வலிமையுடன் பொங்கி, புயலால் உந்தப்பட்டது।
Verse 39
कथं सागरमक्षोभ्यं तरामो वरुणा लयम् । सैन्यैः परिवृताः सर्वे वानराणां महौजसाम्
“வருணனின் ஆலயமான இந்த அசைக்க முடியாத கடலை நாம் எவ்வாறு கடக்க முடியும்? நாம் அனைவரும் பேராற்றல் கொண்ட வானர சேனைகளால் சூழப்பட்டுள்ளோம்।”
Verse 40
उपायैरधिगच्छामो यथा नदनदीपतिम् । कथं तरामः सहसा ससैन्या वरुणालयम्
“உகந்த வழிமுறைகளால் நதிநதிகளின் தலைவனான (கடலை) அணுகுவோம்; சேனையுடன் திடீரென வருணனின் ஆலயத்தை எவ்வாறு கடக்க முடியும்?”
Verse 41
शतयोजनमायातं मनसापि दुरासदम् । अतो नु विघ्ना बहवः कथं प्राप्या च मैथिली
“நாம் நூறு யோஜனைகள் வந்துவிட்டோம்; ஆயினும் இது (கடல்) எண்ணத்தாலும் கடக்க இயலாதது. ஆகவே பல தடைகள் எழுகின்றன; அப்படியெனில் மைதிலியை எவ்வாறு அடையலாம்?”
Verse 42
कष्टात्कष्टतरं प्राप्ता वयमद्य निराश्रयाः । महाजले महावाते समुद्रे हि निराश्रये
துன்பத்தினும் மிகுந்த துன்பத்தில் இன்று நாம் அகப்பட்டோம்; ஆதரவற்றவர்களாயினோம். பேர்நீரிலும் பேர்காற்றிலும், அடைக்கலமற்ற இக்கடலில்.
Verse 43
उपायं कं विधास्यामस्तरणार्थं वनौकसाम् । राज्याद्भ्रष्टो वनं प्राप्तो हृता सीता मृतः पिता
வனவாசி நண்பர்களை கடத்துவதற்கு நாம் என்ன வழி செய்வோம்? அரசிலிருந்து நீக்கப்பட்டு நான் வனத்துக்கு வந்தேன்; சீதை கவரப்பட்டாள்; தந்தை இறந்தார்.
Verse 44
इतोऽपि दुःसहं दुःखं यत्सागरविलंघनम् । धिग्धिग्गर्जितमंभोधे धिगेतां वारिराशिताम्
இதிலும் தாங்கமுடியாத துன்பம் கடலைத் தாண்டுதலே. சீ! சீ! ஓ கடலே, உன் கர்ஜனைக்கு சீ; இந்த அளவற்ற நீர்த்தொகைக்கு சீ!
Verse 45
कथं तद्वचनं मिथ्या महर्षेः कुम्भजन्मनः । हत्वा त्वं रावणं पापं पवित्रे गंधमादने । पापोपशमनायाशु गच्छस्वेति यदीरितम्
கும்பஜன்ம மகரிஷி (அகஸ்தியர்) கூறிய அந்த வாக்கு எவ்வாறு பொய்யாகும்? ‘பாவி ராவணனை வதைத்து, பாவநிவாரணத்திற்காக விரைவில் புனித கந்தமாதனத்திற்கு செல்’ என்று அவர் உரைத்தார்.
Verse 46
श्रीसूत उवाच । इति रामवचः श्रुत्वा सुग्रीवप्रमुखास्तदा
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ராமனின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டபின், அப்போது சுக்ரீவன் முதலியோர்…
Verse 47
ऊचुः प्रांजलयः संर्मे राघवं तं महाबलम् । नौभिरेनं तरिष्यामः प्लवैश्च विविधैरिति
அவர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி மகாபலன் ராகவனைப் பணிவுடன் கூறினர்— “படகுகளாலும் பலவகைத் தெப்பங்களாலும் இவ்வமுதிரத்தை நாம் கடப்போம்.”
Verse 48
मध्ये वानरकोटीनां तदोवाच विभीषणः । समुद्रं राघवो राजा शरणं गन्तुमर्हति
அப்போது கோடிக்கணக்கான வானரர்களின் நடுவில் விபீஷணன் கூறினான்— “அரசன் ராகவன் கடலின் சரணத்தை நாட வேண்டும்.”
Verse 49
खनितः सागरैरेष समुद्रो वरुणालयः । कर्तुमर्हति रामस्य तज्ज्ञातेः कार्यमंबुधिः
“வருணனின் ஆலயமான இந்தக் கடல் சகரர்களால் தோண்டப்பட்டது; ஆகவே ராமனின் நோக்கத்தை உணர்ந்து இவ்வம்புதி அவன் காரியத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.”
Verse 50
विभीषणेनैवमुक्तो राक्षसेन विपश्चिता । सांत्वयन्राघवः सर्वान्वानरानिदमब्रवीत्
ஞானமிக்க ராக்ஷசன் விபீஷணன் இவ்வாறு கூறியபின், ராகவன் எல்லா வானரர்களையும் ஆறுதல் கூறி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
Verse 51
शतयोजन विस्तारमशक्ताः सर्ववानराः । तर्तुं प्लवोडुपैरेनं समुद्रमतिभीषणम्
நூறு யோஜனை விரிந்த மிகப் பயங்கரமான இந்தக் கடலை, தெப்பங்களாலும் சிறுபடகுகளாலும் கூட எல்லா வானரர்களும் கடக்க இயலவில்லை.
Verse 52
नावो न संति सेनाया बह्व्या वानरपुंगवाः । वणिजामुपघातं च कथमस्मद्विधश्चरेत्
வானரப் பெருமக்களே! இத்தனைப் பெரும் படைக்கு போதுமான படகுகள் இல்லை. மேலும் வணிகர்களுக்கு தீங்கு விளையும் வழியில் என்னைப் போன்றவன் எவ்வாறு செல்ல முடியும்?
Verse 53
विस्तीर्णं चैव नः सैन्यं हन्याच्छिद्रेषु वा परः । प्लवोडुपप्रतारोऽतो नैवात्र मम रोचते
நமது படை மிக விரிந்துள்ளது; பகைவர் இடைவெளிகளில் தாக்கலாம். ஆகவே தெப்பங்களாலும் சிறு படகுகளாலும் கடப்பது இங்கே எனக்கு விருப்பமல்ல.
Verse 54
विभीषेणोक्तमे वेदं मोदते मम वानराः । अहं त्विमं जलनिधिमुपास्ये मार्गसिद्धये
விபீஷணன் கூறியதைக் கேட்டு என் வானரர்கள் மகிழ்கிறார்கள். ஆனால் வழி நிறைவேறுவதற்காக நான் இந்த ஜலநிதி-அதிபதியான கடலை வழிபடுவேன்.
Verse 55
नो चेद्दर्शयिता मार्गं धक्ष्याम्येनमहं तदा । महास्त्रैरप्रतिहतैरत्यग्निपवनोज्ज्वलैः
அவன் வழியை காட்டாவிட்டால், அப்போது நான் அவனை (கடலை) மகாஸ்திரங்களால்—தடுக்க இயலாத, கொடிய அக்கினி மற்றும் காற்றால் ஜ்வலிப்பவைகளால்—எரித்துவிடுவேன்.
Verse 56
इत्युक्त्वा सहसौमित्रिरुपस्पृश्याथ राघवः । प्रतिशिश्ये जलनिधिं विधिवत्कुशसंस्तरे
இவ்வாறு கூறி ராகவன் சௌமித்ரியுடன் ஆச்சமனம் செய்து, பின்னர் விதிப்படி குசப் புல் படுக்கையில் கடலை நோக்கி முகம் வைத்து படுத்தான்.
Verse 57
तदा रामः कुशा स्तीर्णे तीरे नदनदीपतेः । संविवेश महाबाहुर्वेद्यामिव हुताशनः
அப்போது மகாபாகுவான ஸ்ரீராமன் நதநதீபதியின் கரையில் குசை புல் பரப்பிய படுக்கையில், வேதியில் ஹுதாசனன் அமர்வதுபோல், படுத்தான்।
Verse 58
शेषभोगनिभं बाहुमुपधाय रघूद्वहः । दक्षिणो दक्षिणं बाहुमुपास्ते मकरालयम्
ரகுகுலச் சிறந்தவன், சேஷனாகத்தின் சுருள்போன்ற பாகுபோல் தன் புயத்தைத் தலையணையாக வைத்து, தெற்குநோக்கி மகராலயமான கடலைப் பணிந்து உபாசித்தான்।
Verse 59
तस्य रामस्य सुप्तस्य कुशास्तीर्णे महीतले । नियमादप्रमत्तस्य निशास्तिस्रोऽतिचक्रमुः
குசை பரப்பிய நிலத்தில் உறங்கிய, நியமவிரதத்தில் அசட்டையில்லாத ஸ்ரீராமனுக்கு மூன்று இரவுகள் கடந்தன।
Verse 60
स त्रिरात्रोषितस्तत्र नयज्ञो धर्मतत्परः । उपास्तेस्म तदा रामः सागरं मार्गसिद्धये
அங்கே மூன்று இரவுகள் தங்கி, தர்மத்தில் நிலைத்தவனாகவும் நியமமே யாகம் என நடப்பவனாகவும் இருந்த ஸ்ரீராமன், வழி நிறைவேறுவதற்காக கடலை உபாசித்தான்।
Verse 61
न च दर्शयते मन्दस्तदा रामस्य सागरः । प्रयतेनापि रामेण यथार्हमपि पूजितः
ஆனால் மந்தமாக இருந்த கடல் அப்போது ஸ்ரீராமனுக்கு தரிசனம் அளிக்கவில்லை—ராமன் முழு முயற்சியுடன் முறையாகப் பூஜித்திருந்தாலும்।
Verse 62
तथापि सागरो रामं न दर्शयति चात्मनः । समुद्राय ततः क्रुद्धो रामो रक्तांतलोचनः
ஆயினும் கடல் இராமனுக்கு தன் சொரூபத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை. அப்போது கடல்மேல் கோபமுற்ற இராமனின் கண்களின் மூலைகள் செம்மையாயின.
Verse 63
समीपवर्तिनं चेदं लक्ष्मणं प्रत्यभाषत । अद्य मद्बाणनिर्भिन्नैर्मकरैर्वरुणालयम्
அருகில் நின்ற இலக்குமணனை நோக்கி அவர் கூறினார்— “இன்று என் அம்புகளால் குத்தப்பட்ட மகரங்களுடன் வருணனின் ஆலயம் (கடல்) ஐ…”
Verse 64
निरुद्धतोयं सौमित्रे करिष्यामि क्षणादहम् । सशंखशुक्ताजालं हि समीनमकरं शनैः
“ஓ சௌமித்ரி! ஒரு கணத்தில் இதன் நீரைத் தடுத்து நிறுத்துவேன்; அப்பொழுது இது மெதுவாகச் சங்குகள்-சிப்பிகளின் கூட்டமாகவும், மீன்கள்-மகரங்களுடன் வெளிப்பட்ட குவியலாகவும் ஆகும்.”
Verse 66
असमर्थं विजानाति धिक्क्षमामीदृशे जने । न दर्शयति साम्ना मे सागरो रूपमात्मनः
“இவன் என்னை ஆற்றலற்றவன் என எண்ணுகிறான்—இத்தகையவனுக்கு நிந்தை! சமாதானத்தாலும் கடல் எனக்கு தன் சொரூபத்தை காட்டவில்லை.”
Verse 67
चापमानय सौमित्रे शरांश्चाशीविषोपमान् । सागरं शोषयिष्यामि पद्भ्यां यांतु प्लवंगमाः
“ஓ சௌமித்ரி! வில்லை கொண்டு வா; விஷப்பாம்பைப் போன்ற அம்புகளையும் கொண்டு வா. நான் கடலை உலரச் செய்வேன்—வானரர்கள் காலால் முன்னே செல்லட்டும்.”
Verse 68
एनं लंघितमर्यादं सहस्रोर्मिसमाकुलम् । निर्मर्यादं करिष्यामि सायकैर्वरुणालयम्
இந்தக் கடல் எல்லை மீறி ஆயிரம் அலைகளால் கலங்கியுள்ளது; என் அம்புகளால் வருணாலயத்தையே கட்டுப்பாடற்றதாக்குவேன்।
Verse 69
अद्य बाणैरमोघास्त्रैर्वारिधिं परिशोषये । क्षमया हि समायुक्तं मामयं मकरालयः
இன்று நான் அமோக அஸ்திர அம்புகளால் இந்த வாரிதியை வற்றச் செய்வேன்; பொறுமையால் கட்டுப்பட்ட என்னை இந்த மகராலயம் அலட்சியமாகக் கருதுகிறது।
Verse 70
एवमुक्त्वा धनुष्पाणिः क्रोधपर्याकुलेक्षणः । रामो बभूव दुर्धर्षस्त्रिपुरघ्नो यथा शिवः
இவ்வாறு கூறி வில்லைக் கையில் கொண்டு, கோபத்தால் எரியும் கண்களுடன் ராமன் அணுகமுடியாதவனானான்—திரிபுரஹந்தா சிவனைப் போல।
Verse 71
आकृष्य चापं कोपेन कम्पयित्वा शरैर्जगत् । मुमोच विशिखानुग्रांस्त्रिपुरेषु यथा भवः
கோபத்துடன் வில்லை இழுத்து, அம்புகளால் உலகை நடுங்கச் செய்து, அவர் கொடிய அம்புகளை விட்டார்—திரிபுரங்களுக்கு எதிராக பவ (சிவன்) செய்ததுபோல்।
Verse 72
दीप्ता बाणाश्च ये घोरा भासयन्तो दिशो दश । प्राविशन्वारिधेस्तोयं दृप्तदानवसंकुलम्
ஒளிரும், அச்சமூட்டும் அந்த அம்புகள் பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தி கடல்நீரில் பாய்ந்தன—அந்நீர் அகந்தை கொண்ட தானவர்களால் நிரம்பியது।
Verse 73
समुद्रस्तु ततो भीतो वेपमानः कृतांजलिः । अनन्यशरणो विप्राः पाता लात्स्वयमुत्थितः
அப்போது கடல் அஞ்சி நடுங்கி, கைகூப்பி—ஓ பிராமணர்களே—வேறு சரணமின்றி, பாதாளத்திலிருந்து தானே எழுந்து வந்தது.
Verse 74
शरणं राघवं भेजे कैवल्यपदकारणम् । तुष्टाव राघवं विप्रा भूत्वा शब्दैर्मनोरमैः
அவன் கைवल்யப் பதத்தின் காரணமான ராகவனைச் சரணடைந்தான்; பின்னர்—ஓ பிராமணர்களே—இனிய சொற்களால் ராகவனைப் புகழ்ந்தான்.
Verse 76
समुद्र उवाच । नमामि ते राघव पादपंकजं सीतापते सौख्यद पादसेवनात् । नमामि ते गौतमदारमोक्षजं श्रीपादरेणुं सुरवृन्दसेव्यम्
கடல் கூறியது—ஓ ராகவா, ஓ சீதாபதியே! உமது தாமரைத் திருவடிகளை வணங்குகிறேன்; அவற்றின் சேவையால் பரம நலம் கிடைக்கிறது. தேவர்கள் குழாம் போற்றும், கௌதமரின் மனைவியின் விமோசனத்திற்குக் காரணமெனப் புகழ்பெற்ற உமது திருப்பாதத் தூளையும் வணங்குகிறேன்.
Verse 77
रामराम नमस्यामि भक्तानामिष्टदायिनम् । अवतीर्णो रघुकुले देवकार्यचिकीर्षया
ராமா, ராமா! பக்தர்களின் விருப்பங்களை அருளும் உமக்கு வணங்குகிறேன். தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றும் பொருட்டு நீர் ரகுகுலத்தில் அவதரித்தீர்.
Verse 78
नारायणमनाद्यंतं मोक्षदं शिवमच्युतम् । रामराम महाबाहो रक्ष मां शरणागतम्
நீர் நாராயணன்—ஆதி அந்தமற்றவன், மோட்சம் அருள்வான், சிவமயன், அச்யுதன். ராமா, ராமா, ஓ மகாபாஹோ! சரணடைந்த என்னைக் காத்தருள்வீர்.
Verse 79
कोपं संहर राजेंद्र क्षमस्व करुणालय । भूमिर्वातो वियच्चापो ज्योतींषि च रघूद्वह
அரசேந்திரா, கோபத்தை அடக்குவாயாக; கருணாலயனே, மன்னிப்பாயாக. ரகுகுலச் சிறந்தவனே, பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், ஒளிமிக்க ஜோதிர்கள் அனைத்தும் தத்தம் இயல்பில் நிலைத்துள்ளன.
Verse 80
यत्स्वभावानि सृष्टानि ब्रह्मणा परमेष्ठिना । वर्तंते तत्स्वभा वानि स्वभावो मे ह्यगाधता
பரமேஷ்டி பிரம்மா எந்தெந்த இயல்புகளைப் படைத்தாரோ, உயிர்கள் அவ்வியல்புகளின்படியே நடக்கின்றன. என் இயல்பு உண்மையிலே அகாதம்; எளிதில் மாறுவதல்ல.
Verse 81
विकारस्तु भवेद्गाध एतत्सत्यं वदाम्यहम् । लोभात्कामाद्भयाद्वापि रागाद्वापि रघूद्वह
ஆனால் விகாரம்—இயல்பின் கலக்கம்—ஆழமும் வலிமையும் பெறக்கூடும்; இதுவே உண்மை என்று நான் கூறுகிறேன். அது பேராசை, காமம், பயம் அல்லது பற்றுதல் காரணமாகவும் எழலாம், ரகுகுலச் சிறந்தவனே.
Verse 82
न वंशजं गुणं हातुमुत्सहेयं कथंचन । तत्करिष्ये च साहाय्यं सेनायास्तरणे तव
என் குலத்தால் வந்த நற்குணத்தை நான் எவ்விதத்திலும் கைவிட இயலேன். ஆகையால் உன் சேனை கடந்து செல்ல நான் துணை புரிவேன்.
Verse 83
इत्युक्तवन्तं जलधिं रामोऽवादीन्नदीपतिम् । ससैन्योऽहं गमि ष्यामि लंकां रावणपालिताम्
கடல் இவ்வாறு கூறியபின், நீரின் அதிபதியான அந்த ஜலதியிடம் ராமன் சொன்னான்—“நான் என் சேனையுடன் ராவணன் காக்கும் லங்கைக்குச் செல்வேன்.”
Verse 84
तच्छोषमुपयाहि त्वं तरणार्थं ममाधुना । इत्युक्तस्तं पुनः प्राह राघवं वरुणालयः
“இப்போது என் கடத்தலுக்காக நீ அந்த உலர்ந்த வழிக்குச் செல்.” என்று கூறி, வருணாலயமான கடல் மீண்டும் ராகவனை நோக்கிப் பேசிற்று.
Verse 85
शृणुष्वाव हितो राम श्रुत्वा कर्तव्यमाचर । यद्याज्ञया ते शुष्यामि ससैन्यस्य यियासतः
ஓ ராமா, உன் நலனுக்காகக் கேள்; கேட்டபின் செய்யவேண்டியதைச் செய். உன் ஆணையால், கடக்க விரும்பும் படைக்காக நான் உலர வேண்டுமெனில்…
Verse 87
अस्ति ह्यत्र नलोनाम वानरः शिल्पिसंमतः । त्वष्टुः काकुत्स्थ तनयो बलवान्विश्वकर्मणः
இங்கே நலன் என்னும் வானரன் இருக்கிறான்; கலைஞர்களிடையே மதிப்புப் பெற்றவன். ஓ காகுத்ஸ்த குலத்தோனே, அவன் த்வஷ்டா (விஸ்வகர்மா) என்பவரின் வலிமைமிக்க மகன்.
Verse 88
स यत्काष्ठं तृणं वापि शिलां वा क्षेप्स्यते मयि । सर्वं तद्धारयिष्यामि स ते सेतुर्भविष्यति
அவன் என்ன்மேல் எத்தகைய மரம், புல் அல்லது கல்லை எறிந்தாலும், அவையனைத்தையும் நான் தாங்குவேன்; அதுவே உனக்குச் சேதுவாகும்.
Verse 89
सेतुना तेन गच्छ त्वं लंकां रावणपालि ताम् । उक्त्वेत्यंतर्हिते तस्मिन्रामो नलमुवाच ह
“அந்தச் சேதுவினால் சென்று ராவணன் ஆளும் லங்கையை அடை.” என்று கூறி, அவர் (கடல்) மறைந்தபின், ராமன் நலனை நோக்கிக் கூறினான்.
Verse 90
कुरु सेतुं समुद्रे त्वं शक्तो ह्यसि महामते । तदाऽब्रवीन्नलो वाक्यं रामं धर्मभृतां वरम्
“ஓ மகாமதியே! நீ கடலில் சேதுவை அமை; நீ நிச்சயமாக வல்லவன்.” அப்போது நளன் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் முதன்மையான இராமனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
Verse 91
अहं सेतुं विधास्यामि ह्यगाधे वरुणालये । पित्रा दत्तवरश्चाहं सामर्थ्ये चापि तत्समः
“இந்த அளவிட முடியாத வருணாலயக் கடலில் நான் சேதுவை அமைப்பேன். தந்தை எனக்கு வரம் அளித்துள்ளார்; திறனிலும் நான் அதற்கு இணையானவன்.”
Verse 92
मातुर्मम वरो दत्तो मन्दरे विश्वक र्मणा । शिल्पकर्मणि मत्तुल्यो भविता ते सुतस्त्विति
“மந்தர மலையில் விஸ்வகர்மா என் தாய்க்கு வரம் அளித்தார்—‘கலைவும் கட்டுமானப் பணியிலும் உன் மகன் எனக்கு இணையானவன் ஆவான்’ என்று.”
Verse 93
पुत्रोऽहमौरसस्तस्य तुल्यो वै विश्वकर्मणा । अद्यैव कामं बध्नंतु सेतुं वानरपुं गवाः
“நான் அவனுடைய உண்மைப் பிறந்த மகன்; நிச்சயமாக விஸ்வகர்மாவுக்கு இணையானவன். வானர வீரர்கள் விரும்பியபடி இன்றே சேதுவை கட்டட்டும்.”
Verse 94
ततो रामनिसृष्टास्ते वानरा बलवत्तराः । पर्वतान्गिरिशृंगाणि लतातृणमहीरुहान्
அப்போது இராமனால் அனுப்பப்பட்ட அந்த மிக வலிமைமிக்க வானரர்கள் மலைகளையும் மலைச்சிகரங்களையும், கொடிகளையும் புல்களையும் மரங்களையும் திரட்டினர்.
Verse 95
समाजह्रुर्महाकाया गरुडानिलरंहसः । नलश्चक्रे महासेर्तुमध्ये नदनदीपतेः
அந்த மாபெரும் உடலுடையோர் கருடன், காற்று போன்ற வேகத்துடன் கற்களைக் கொண்டு வந்து ஒன்றிணைத்தனர். நதிநதிகளின் அதிபதியான கடலின் நடுவில் நலன் மகா சேதுவை அமைத்தான்.
Verse 96
दशयोजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम् । जानकीरमणो रामः सेतुमेवमकारयत्
இவ்வாறு ஜானகியின் பிரியன் ராமன் சேதுவை அமைக்கச் செய்தான்—பத்து யோஜனை அகலம், நூறு யோஜனை நீளம் உடையதாக.
Verse 97
नलेन वानरेन्द्रेण विश्वकर्मसुतेन वै । तमेवं सेतुमासाद्य रामचन्द्रेण कारितम्
அந்த சேது—இவ்வாறு நிலைபெற்றது—வானரர்களின் தலைவன், விஸ்வகர்மாவின் புதல்வன் நலன் மூலம் ராமச்சந்திரன் கட்டுவித்தான்.
Verse 98
सर्वे पातकिनो मर्त्या मुच्यन्ते सर्वपातकैः । व्रतदान तपोहोमैर्न तथा तुष्यते शिवः
அங்கே எல்லாப் பாவமுடைய மனிதரும் அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகின்றனர். விரதம், தானம், தவம், ஹோமம் ஆகியவற்றினாலும் சிவன் இவ்வளவு மகிழ்வதில்லை; இப்புண்ணியத்தால் மிக மகிழ்வான்.
Verse 99
सेतुमज्जनमात्रेण यथा तुष्यति शंकरः । न तुल्यं विद्यते तेजोयथा सौरेण तेजसा
சேதுவில் வெறும் நீராடுதல் மட்டுமே செய்தாலும் சங்கரன் மிகுந்த திருப்தி அடைவான். சூரியனின் ஒளிக்குச் சமமான ஒளி இல்லாததுபோல், அதற்கு ஒப்பானதும் இல்லை.
Verse 100
सेतुस्नानेन च तथा न तुल्यं विद्यते क्वचित् । तत्सेतुमूलं लंकायां यत्ररामो यियासया
சேதுவில் நீராடுதலுக்கு ஒப்பானது எங்கும் இல்லை. அந்தச் சேதுவின் மூலப்பகுதி இலங்கை நோக்கே உள்ளது; அங்கேதான் கடக்கத் தீர்மானித்து ஸ்ரீராமன் புறப்பட்டான்।
Verse 101
वानरैः सेतुमारेभे पुण्यं पाप प्रणाशनम् । तद्दर्भशयनं नाम्ना पश्चाल्लोकेषु विश्रुतम्
வானரர்கள் சேது கட்டுதலைத் தொடங்கியபோது, பாவநாசகமான ஒரு புண்ணியத் தலம்/புண்ணியச் செயல் தோன்றியது. அது பின்னர் ‘தர்பசயனம்’ என்ற பெயரால் உலகங்களில் புகழ்பெற்றது।
Verse 102
एवमुक्तं मया विप्राः समुद्रे सेतुबंधनम् । अत्र तीर्थान्यनेकानि संति पुण्यान्यनेकशः
ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு கடலில் சேது-பந்தனத்தை நான் கூறினேன். இங்கே பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன—புண்ணியத் தலங்கள் மிகுந்த அளவில் உள்ளன।
Verse 103
न संख्यां नामधेयं वा शेषो गणयितुं क्षमः । किं त्वहं प्रब्रवीम्यद्य तत्र तीर्थानि कानिचित्
அவற்றின் எண்ணிக்கையையோ பெயர்களையோ கணக்கிடச் சேஷனும் இயலான். ஆயினும் இன்று அங்கே உள்ள சில தீர்த்தங்களை நான் உரைக்கிறேன்।
Verse 104
चतुर्विंशति तीर्थानि संति सेतौ प्रधानतः । प्रथमं चकतीर्थं स्याद्वेतालवरदं ततः
சேதுவில் முதன்மையாக இருபத்துநான்கு தீர்த்தங்கள் உள்ளன. முதலாவது ‘சக தீர்த்தம்’; அடுத்ததாக ‘வேதாலவரத’ (வரமளிக்கும் வேதால) தீர்த்தம்.
Verse 105
ततः पापविनाशार्थं तीर्थं लोकेषु विश्रुतम् । ततः सीतासरः पुण्यं ततो मंगलतीर्थकम्
அதன்பின் பாபநாசத்திற்காக உலகங்களில் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம். அதன் பின் புனிதமான சீதா-சரஸ், பின்னர் மங்கள தீர்த்தம் எனும் சுப தீர்த்தம்.
Verse 106
ततः सकलपापघ्नी नाम्ना चामृतवापिका । ब्रह्मकुण्डं ततस्तीर्थं ततः कुंडं हनूमतः
அதன்பின் ‘அம்ருத-வாபிகா’; அது ‘சகல-பாப-க்நீ’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது—அனைத்து பாவங்களையும் அழிப்பவள். பின்னர் புனிதமான பிரஹ்ம-குண்ட தீர்த்தம், அதன் பின் ஹனுமான் குண்டம்.
Verse 107
आगस्त्यं हि ततस्तीर्थं रामतीर्थ मतः परम् । ततो लक्ष्मणतीर्थं स्याज्जटातीर्थमतः परम्
பின்னர் அகஸ்த்ய தீர்த்தம்; அதற்கு அப்பால் பரமமாகக் கருதப்படும் ராம தீர்த்தம். அதன் பின் லக்ஷ்மண தீர்த்தம், பின்னர் ஜடா தீர்த்தம்.
Verse 108
ततो लक्ष्म्याः परं तीर्थमग्नितीर्थमतः परम् । चक्रतीर्थं ततः पुण्यं शिवतीर्थमतः परम्
அதன்பின் லக்ஷ்மியின் பரம தீர்த்தம்; அதன் பின் அக்னி தீர்த்தம். பின்னர் புனிதமான சக்ர தீர்த்தம், அதன் பின் சிவ தீர்த்தம்.
Verse 109
ततः शंखाभिधं तीर्थं ततो यामुनतीर्थकम् । गंगातीर्थं ततः पश्चाद्गयातीर्थमनन्तरम्
அதன்பின் சங்கம் எனப்படும் தீர்த்தம்; அதன் பின் யமுனா தீர்த்தம். பின்னர் கங்கை தீர்த்தம், உடனே கயா தீர்த்தம்.
Verse 110
ततः स्यात्कोटितीर्थाख्यं साध्यानाममृतं ततः । मानसाख्यं ततस्तीर्थं धनुष्कोटिस्ततः परम्
அதன்பின் ‘கோடிதீர்த்தம்’ எனப்படும் புனித தீர்த்தம் உள்ளது. அடுத்து ‘சாத்யர்களின் அமிர்தம்’ எனும் தீர்த்தம். பின்னர் ‘மானச’ எனப்படும் தீர்த்தம்; அதற்கு அப்பால் ‘தனுஷ்கோடி’ உள்ளது.
Verse 111
प्रधानतीर्थान्येतानि महापापहराणि च । कथितानि द्विजश्रेष्ठास्सेतुमध्यगतानि वै
இவையே முதன்மை தீர்த்தங்கள்; பெரும் பாவங்களையும் அழிப்பவை. ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, சேது மண்டலத்தின் நடுவில் உள்ளவையாக இவை உங்களுக்குக் கூறப்பட்டன.
Verse 112
यथा सेतुश्च बद्धोऽभूद्रामेण जलधौ महान् । कथितं तच्च विप्रेन्द्राः पुण्यं पापहारं तथा
மகா சமுத்திரத்தில் ராமன் எவ்வாறு மகத்தான சேதுவை அமைத்தான்—ஓ பிராமண முதல்வர்களே, அதுவும் கூறப்பட்டது; மேலும் பாவநாசகமான அதன் புண்ணியமும் கூறப்பட்டது.
Verse 113
यच्छ्रुत्वा च पठित्वा च मुच्यते मानवो भुवि
இதைச் செவிமடுத்து, இதை ஓதி, மனிதன் இவ்வுலகிலேயே விடுதலை பெறுகிறான்.
Verse 114
अध्यायमेनं पठते मनुष्यः शृणोति वा भक्तियुतो द्विजेंद्राः । सो नंतमाप्नोति जयं परत्र पुनर्भवक्लेशमसौ न गच्छेत्
ஓ பிராமணத் தலைவர்களே, பக்தியுடன் இவ்வத்யாயத்தை ஓதுவோன் அல்லது கேட்போன் பரலோகத்தில் முடிவிலா வெற்றியை அடைகிறான்; மீண்டும் பிறவியின் துன்பத்திற்குச் செல்லான்.
Verse 816
अन्येऽप्याज्ञापयिष्यंति मामेवं धनुषो बलात् । उपायमन्यं वक्ष्यामि तरणार्थं बलस्य ते
மற்றவர்களும் வில்லின் வலிமையை நம்பி என்னை இவ்வாறே ஆணையிடுவர். உன் படைகள் கடந்து செல்லும்பொருட்டு நான் வேறொரு வழியைச் சொல்கிறேன்.