Adhyaya 36

Verse 1

श्रीसूत उवाच । धनुष्कोटेस्तु माहात्म्यं भूयोऽपि प्रब्रवीम्यहम् । दुराचाराभिधो यत्र स्नात्वा मुक्तो भवद्द्विजाः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—தனுஷ்கோடியின் மஹாத்மியத்தை மீண்டும் நான் உரைக்கிறேன்; அங்கே ‘துராசார’ எனப் பெயர்பெற்றவன் நீராடி முக்தி அடைந்தான், ஓ இருபிறப்பினரே।

Verse 2

मुनय ऊचुः । दुराचाराभिधः कोऽसौ सूत तत्त्वार्थकोविद । किंच पापं कृतं तेन दुराचारेण वै मुने

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ சூதா, தத்துவார்த்த நிபுணரே, ‘துராசார’ என அழைக்கப்படுபவன் யார்? ஓ முனியே, அந்தத் துராசாரன் எந்தப் பாவத்தைச் செய்தான்?

Verse 3

कथं वा पातका न्मुक्तो धनुष्कोटौ निमज्जनात् । एतच्छुश्रूषमाणानां विस्तराद्वद नो मुने

தனுஷ்கோடியில் மூழ்கியதனால் அவன் பாவங்களிலிருந்து எவ்வாறு விடுபட்டான்? இதை கேட்க ஆவலுள்ள எங்களுக்கு, ஓ முனியே, விரிவாகச் சொல்லும்।

Verse 4

श्रीसूत उवाच । मुनयः श्रूयतां तस्य दुराचारस्य पातकम् । स्नानेन धनुषः कोटौ यथा मुक्तश्च पातकात्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ முனிவர்களே, அந்தத் ‘துராசார’னின் பாவத்தை கேளுங்கள்; மேலும் தனுஷ்கோடியில் நீராடியதால் அவன் எவ்வாறு பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான் என்பதையும் கேளுங்கள்।

Verse 5

दुराचाराभिधो विप्रो गौतमीतीरमाश्रितः । कश्चिदस्ति द्विजाः पापी क्रूरकर्मरतः सदा

கௌதமி நதிக்கரையில் துராசாரன் என்னும் ஒரு பிராமணன் வாழ்ந்தான். ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அவன் பாவி; எப்போதும் கொடுஞ்செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தான்.

Verse 6

ब्रह्मघ्नैश्च सुरापैश्च स्तेयिभिर्गुरुतल्पगैः । तदा संसर्गदुष्टोऽसौ तैः साकं न्यवसद्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அவன் பிரம்மஹத்தி பாவிகள், மதுபானிகள், திருடர்கள், குருவின் படுக்கையை மீறியவர்கள் ஆகியோருடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தான். அந்தச் சங்கதோஷத்தால் கெடுபட்டு அவர்களோடு தங்கினான்.

Verse 7

महापातकिसंसर्गं दोषेणास्य द्विजस्य वै । ब्राह्मण्यं सकलं नष्टं निःशेषेण द्विजोत्तमाः

ஓ சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களே, மகாபாதகிகளின் சங்கதோஷத்தால் அந்த இருமுறை பிறந்தவனின் முழு பிராமணத்துவமும் முற்றிலும் அழிந்தது.

Verse 8

महापातकिभिः सार्द्धं दिनमेकं तु यो द्विजः । निवसेत्सादरं तस्य तत्क्षणाद्वै द्विजन्मनः

ஆனால் எந்த இருமுறை பிறந்தவனும் மகாபாதகிகளுடன் மரியாதையுடன் ஒருநாள் கூட தங்கினால், அவனுடைய இருமுறை பிறந்த தன்மையின் இழப்பு அக்கணமே தொடங்கும்.

Verse 9

ब्राह्मणस्य तुरीयांशो नश्यत्येव न संशयः । द्विदिनं सेवनात्स्पर्शाद्दर्शनाच्छयनात्तथा

பிராமணனின் பிராமணத்துவத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு நிச்சயமாக அழிகிறது—சந்தேகமில்லை—இரண்டு நாட்கள் அவர்களைச் சேவித்தல், தொடுதல், காணுதல், மேலும் அவர்களுடன்/அருகில் படுத்தல் ஆகியவற்றால்.

Verse 10

भोजनात्सह पंक्तौ च महापातकिभिर्द्विजाः । द्वितीयभागो नश्येत ब्राह्मणस्य न संशयः

ஓ இருபிறப்பினரே! மகாபாதகிகளுடன் ஒரே பந்தியில் உண்பவன் பிராமணன்; அவனுடைய இரண்டாம் தர்மப் பங்கு அழியும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 11

त्रिदिनाच्च तृतीयांशो नश्यत्येव न संशयः । चतुर्दिनाच्चतुर्थांशो विलयं याति हि ध्रुवम्

மூன்று நாட்கள் கடந்தால் மூன்றாம் பங்கும் உறுதியாக அழியும்—ஐயமில்லை. நான்கு நாட்கள் கடந்தால் நான்காம் பங்கும் நிச்சயமாக நாசமடையும்।

Verse 12

अतः परं तु तैः साकं शयनासनभोजनैः । तत्तुल्यपातकी भूयान्महापातकसंभवात्

இதற்கு மேல் அவர்களுடன் படுக்கை, இருக்கை, உணவு ஆகியவற்றை பகிர்ந்தால், மகாபாதகம் எழுவதால் அவனும் அவர்களுக்குச் சமமான பாவியாகிறான்।

Verse 13

तेन ब्राह्मण्यहीनोऽयं दुराचाराभिधो द्विजाः । ग्रस्तोऽभवद्भीषणेन वेतालेन बलीयसा

அதனால், ஓ இருபிறப்பினரே! ‘துராசாரன்’ எனப் பெயர்பெற்ற இவன் பிராமண்யத்தை இழந்து, அச்சமூட்டும் வலிமைமிக்க வேதாளனால் பிடிக்கப்பட்டான்।

Verse 14

असौ परवशस्तेन वेतालेनातिपीडितः । देशाद्देशं भ्रमन्विप्रा वनाच्चैव वनांतरम्

அந்த வேதாளின் ஆட்பட்டுத் துன்புறுத்தப்பட்டு, ஓ பிராமணர்களே! அவன் நாடு நாடாக அலைந்து, காடு காடாகச் சென்றான்।

Verse 15

पूर्वपुण्यविपाकेन दैवयोगेन स द्विजः । रामचंद्रधनुष्कोटिं महापातकनाशनीम्

முன்புண்ணியத்தின் பரிபாகமும் தெய்வயோகமும் காரணமாக அந்தத் த்விஜன், மகாபாதகங்களை அழிக்கும் ராமசந்திரனின் தனுஷ்கோடியை அடைந்தான்।

Verse 16

अनुद्रुतः पिशाचेन तेनाविष्टो ययौ द्विजाः । न्यमज्जयत्स वेतालो धनुष्कोटिजले त्वमुम्

அந்த பிசாசால் துரத்தப்பட்டும் அதனால் ஆவிஷ்டனாகியும் அந்தத் த்விஜன் சென்றான், ஓ பிராமணர்களே. பின்னர் அந்த வேதாளன் அவனை தனுஷ்கோடி நீரில் மூழ்கடித்தான்।

Verse 17

धनुष्कोटिजले सोऽयं वेतालेन प्रवेशितः । उदतिष्ठत्क्षणादेव वेतालेन विमोचितः

இந்த மனிதன் வேதாளனால் தனுஷ்கோடி நீரில் தள்ளப்பட்டாலும், உடனே எழுந்தான்—அதே வேதாளின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டான்।

Verse 18

उत्थितोऽसौ द्विजो विप्रा धनुष्कोटिजलात्तदा । स्वस्थो व्यचिंतयत्कोऽयं देशो जलधितीरतः

அப்போது தனுஷ்கோடி நீரிலிருந்து எழுந்த அந்தத் த்விஜன் நலமடைந்தான். ஓ விப்ரர்களே, அவன் சிந்தித்தான்—‘கடற்கரையில் உள்ள இந்த நாடு எது?’

Verse 19

कथं मयागतमिह गौतमीतीरवासिना । इति चिंताकुलः सोऽयं धनुष्कोटिनिवासिनम्

‘கௌதமி கரையில் வாழும் நான் இங்கே எவ்வாறு வந்தேன்?’—என்று கவலையால் கலங்கிய அவன், விசாரிக்கத் தனுஷ்கோடி வாசி ஒருவரை அணுகினான்।

Verse 20

दत्तात्रेयं महात्मानं योगिप्रवरमुत्तमम् । समागम्य प्रणम्यासौ दुराचारोऽभ्यभाषत

யோகிகளில் முதன்மையும் பரமனுமான மகாத்மா தத்தாத்ரேயரை அணுகி, துராசாரன் வணங்கி பின்னர் உரைத்தான்।

Verse 21

न जाने भगवन्देशः कतमोऽयं वदाधुना । गौतमीतीरनिलयो दुराचाराभिधो ह्यहम्

பகவனே, இது எந்த தேசமென்று எனக்குத் தெரியாது; இப்போதே கூறுங்கள். நான் கௌதமி நதிக்கரையில் வாழ்பவன்; எனது பெயர் துராசாரன்.

Verse 22

कृपया ब्रूहि मे ब्रह्मन्मयात्र कथमागतम् । इति पृष्टो मुनिस्तेन दुराचारेण सुव्रतः

கருணையால், ஹே பிரம்மன்-முனிவரே, நான் இங்கு எவ்வாறு வந்தேன் என்று கூறுங்கள். துராசாரன் கேட்டபோது நல்விரதமுடைய முனி பதிலுரைத்தார்।

Verse 23

ध्यात्वा मुहूर्तमवदद्दुराचारं घृणानिधिः । महापातकिसंसर्गे दुराचार कृते पुरा

சிறிதுநேரம் தியானித்து கருணாநிதியான முனி கூறினார்—“துராசாரனே, முன்பு மகாபாதகிகளின் சேர்க்கையால் நிகழ்ந்தது…”

Verse 24

ब्राह्मण्यं नष्टमभवद्वेतालस्त्वां ततोऽग्रहीत् । तेनाविष्टस्त्वमायातो विवशोऽत्र विमूढधीः

உன் பிராமண்யம் அழிந்தது; பின்னர் ஒரு வேதாளம் உன்னைப் பிடித்தது. அதன் ஆவேசத்தால் நீ உதவியற்றவனாய் இங்கு வந்தாய்; உன் அறிவு முற்றிலும் மயங்கியது।

Verse 25

न्यमज्जयत्त्वां वेतालो धनुष्कोटिजलेऽत्र तु । तत्र मज्जनमात्रेण विमुक्तः पातकाद्भवान्

இங்கே தனுஷ்கோட்டியின் நீரில் வேதாளன் உன்னை மூழ்கடித்தான். அந்த ஒரே மூழ்குதலாலேயே நீ பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றாய்.

Verse 26

धनुष्कोटौ तु ये स्नानं पुण्ये कुर्वंति मानवाः । तेषां नश्यंति वै सत्यं पंचपातकसंचयाः

தனுஷ்கோட்டியில் புண்ணிய ஸ்நானம் செய்பவர்களுக்கு, ஐந்து மகாபாதகங்களின் சேர்க்கை நிச்சயமாக அழிகிறது.

Verse 27

रामचंद्रधनुष्कोटावत्र मज्जनमात्रतः । महापातकिसंसर्गदोषस्ते विलयं ययौ

இங்கே ராமச்சந்திரனின் தனுஷ்கோட்டியில், ஒரே மூழ்குதலாலே மகாபாதகிகளுடன் சேர்ந்ததனால் வந்த குற்றம் உனக்கு அழிந்தது.

Verse 28

तन्नाशादेव वेतालस्त्वां मुक्त्वा विलयं गतः । त्वामग्रहीद्यो वेतालः पुरायं ब्राह्मणोऽभवत्

அந்த மாசு அழிந்ததாலே வேதாளன் உன்னை விடுவித்து மறைந்தான். உன்னைப் பிடித்த அதே வேதாளன் முன்பு ஒரு பிராமணனாக இருந்தான்.

Verse 29

सोऽयं भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम् । पार्वणेन विधानेन पितॄणां नाकरोन्मुदा

இவனே, பாத்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்தில் மகாலய காலத்தில், பார்வண விதிப்படி பித்ருக்களுக்கு செய்ய வேண்டிய ஸ்ராத்தத்தை மகிழ்ச்சியுடன் செய்யவில்லை.

Verse 30

तेन स्वपितृभिः शप्तो वेतालत्वमगादयम् । सोपि चास्य धनुष्कोटेरवलोकनमात्रतः

தன் பித்ருக்களின் சாபத்தால் அந்த மனிதன் வேதாள நிலையைக் கொண்டான். ஆனால் இந்த வில்லின் முனையை மட்டும் தரிசித்ததாலேயே அவன் அந்த நிலையிலிருந்து மெல்ல விடுபடத் தொடங்கினான்.

Verse 31

वेतालत्वं विहायेह विष्णुलोकम वाप्तवान् । अतो भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम्

இங்கேயே வேதாள நிலையைக் களைந்து அவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்தான். ஆகவே பாஹ்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் மகாலயச் சிராத்தாதி கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 32

उद्दिश्य स्वपितॄन्ये तु न कुर्वन्त्यतिलोभतः । महालोभयुतास्तेऽद्धा वेतालाः स्युर्न संशयः

தம் பித்ருக்களை நோக்கியும் மிகுந்த பேராசையால் சிராத்தாதி செய்யாதவர்கள், மகா பேராசையால் நிறைந்தவர்கள், ஐயமின்றி வேதாளர்களாகிறார்கள்.

Verse 33

तस्माद्भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम् । पितॄनुद्दिश्य शक्त्या ये ब्राह्मणान्वेदपारगान्

ஆகவே பாஹ்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் மகாலய காலத்தில், பித்ருக்களை நோக்கி தம் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப வேதபாரங்கத பிராமணர்களை மரியாதை செய்வோர்…

Verse 34

भोजयेयुर्महान्नेन न ते विंदंति दुर्गतिम् । यस्तु भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम्

…மேலும் அவர்களுக்கு மிகுந்த அன்னத்தால் போஜனம் அளிப்போர் துர்கதியை அடையார். ஆனால் பாஹ்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் மகாலய காலத்தில் (இக்கர்மத்தை) செய்யாதவன்…

Verse 35

स्वशक्त्यनुगुणं विप्रमेकं द्वौ त्रीनकिंचनः । भोजयेन्नहि दौर्गत्यं भवेदस्य कदाचन

ஏழையாயினும் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப ஒரு பிராமணனையோ, இருவரையோ, மூவரையோ அன்னம் அளிக்க வேண்டும்; அவ்வாறு செய்தால் அவனுக்கு எந்நாளும் துர்பாக்கியம் வராது।

Verse 36

अयं भाद्रपदे मासे पितॄणामनुपासनात् । ययौ वेतालतां विप्रो यस्त्वां जग्राह पापिनम्

பாத்ரபத மாதத்தில் பித்ரு வழிபாட்டை அலட்சியம் செய்ததனால், உன்னை—பாவியை—பிடித்த அந்தப் பிராமணன் வேதாள நிலையடைந்தான்।

Verse 37

कालो भाद्रपदमासमारभ्य वृश्चिकावधि । महालयस्य कथितो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः

தத்துவம் கண்ட முனிவர்கள், மகாலயக் காலம் பாத்ரபத மாதம் தொடங்கி விருச்சிகம் வரை நீளும் என்று கூறியுள்ளனர்।

Verse 38

मासो भाद्रपदः कालस्तत्रापि हि विशिष्यते । कृष्ण पक्षो विशिष्टः स्याद्दुराचारक तत्र वै

அந்த காலங்களுள் பாத்ரபத மாதம் மிகச் சிறப்புடையது; அதிலும் கிருஷ்ணபட்சம் மேலும் விசேஷம்—தீயொழுக்கமுடையவர்க்கும் கூட, உண்மையாகவே।

Verse 39

तस्मिञ्छुभे कृष्णपक्षे प्रथमायां तथा तिथौ । श्राद्धं महालयं कुर्याद्यो नरो भक्तिपूर्वकम्

அந்தப் புனித கிருஷ்ணபட்சத்தில், முதல் திதியில்கூட, பக்தியுடன் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்பவன் அதன் புண்ணியப் பயனை அடைவான்।

Verse 40

तस्य प्रीणाति भगवान्पावकः सर्वपावनः । स वह्निलोकमाप्नोति वह्निना सह मोदते

அவனால் எல்லாம் புனிதப்படுத்தும் பகவான் பாவகன் (அக்னிதேவன்) மகிழ்கிறான். அவன் வஹ்னிலோகத்தை அடைந்து அக்னியுடன் அங்கே ஆனந்துறுகிறான்.

Verse 41

तस्मै च ज्वलनो देवः सर्वैश्वर्यं ददात्यपि । प्रथमायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

அவனுக்கு ஜ்வலனதேவன் (அக்னி) எல்லா வகை ஐஸ்வரியங்களையும் அளிக்கிறான். ஆனால் பிரதமா திதியில் மகாலயக் கிரியையை செய்யாத மனிதன்…

Verse 42

वह्निर्गृहं दहेत्तस्य श्रियं क्षेत्रादिकं तथा । वेदज्ञे ब्राह्मणे भुक्ते प्रथमायां महालये

அவனுடைய வீட்டை அக்னி எரித்தழிக்கும்; அவனுடைய செல்வமும் நிலம் முதலிய சொத்துகளும் அழியும்—பிரதமா மகாலயத்தில் வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு உணவளித்தபின்பும் விதியைப் பின்பற்றாவிட்டால்.

Verse 43

दश कल्पसहस्राणि पितरो यांति तृप्तताम् । द्वितीयायां तु यो भक्त्या कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

பத்து ஆயிரம் கல்பங்கள் வரை பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள். மேலும் த்விதீயா திதியில் பக்தியுடன் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்பவன்…

Verse 44

तस्य प्रीणाति भगवान्भवानीपतिरीश्वरः । स कैलासमवाप्नोति शिवेन सह मोदते

அவனால் பவானீபதி ஈஸ்வரன் மகிழ்கிறான். அவன் கைலாசத்தை அடைந்து சிவனுடன் அங்கே ஆனந்துறுகிறான்.

Verse 45

विपुलां संपदं तस्मै प्रीतो दद्यान्महेश्वरः । द्वितीयायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

மகிழ்ந்த மகேஸ்வரன் அவனுக்கு அளவற்ற செல்வத்தை அருள்வான். ஆனால் த்விதீயா திதியில் மகாலயக் கிரியையை செய்யாத மனிதன்…

Verse 46

तस्य वै कुपितः शंभुर्नाशयेद्ब्रह्मवर्चसम् । रौरवं कालसूत्राख्यं नरकं चास्य दास्यति

அவன்மேல் கோபித்த சம்பு அவனுடைய பிராமணத் தேஜஸை அழித்து, ரௌரவம் மற்றும் காலசூத்திரம் எனும் நரகங்களுக்கு அவனைத் தள்ளுவான்.

Verse 47

वेदज्ञे ब्राह्मणे भुक्ते द्वितीयायां महालये । विंशत्कल्प सहस्राणि पितरो यांति तृप्तताम्

த்விதீயா மகாலயத்தில் வேதம் அறிந்த பிராமணனை உணவளித்தால், பித்ருக்கள் இருபதாயிரம் கல்பங்கள் வரை திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 48

अनुग्रहात्पितॄणां च संततिश्चास्य वर्द्धते । तृतीयायां नरो भक्त्या कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

பித்ருக்களின் அருளால் அவனுடைய சந்ததியும் வளர்ந்து செழிக்கும். ஆகவே த்ரிதீயா திதியில் பக்தியுடன் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

तस्य प्रीणाति भगवांल्लोकपालो धनाधिपः । महापद्मादिनिधयो वर्तंते तस्य वै वशे

அவனால் செல்வத்தின் அதிபதியான லோகபால பகவான் (குபேரன்) மகிழ்வான்; மகாபத்மம் முதலான மாபெரும் நிதிகளும் அவன் வசமாகும்.

Verse 50

तस्यानुगास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । तृतीयायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

அவனுக்குக் கண்காணிப்பாளர்களாகப் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் எனும் மூன்று தேவர்கள் உள்ளனர். த்ருதியைத் திதியில் மகாலயத்தைச் செய்யாத மனிதன் அவர்களின் தண்டவிதிக்குரியவன் ஆவான்.

Verse 51

धनदो भगवांस्तस्य संपदं हरति क्षणात् । दारिद्यं च ददात्यस्मै बहुदुःखसमाकुलम्

அவனுடைய தனதாதா பகவான் (குபேரன்) கணநேரத்தில் செல்வத்தைப் பறித்து, பல துயரங்களால் நிரம்பிய வறுமையை அவனுக்கு அளிக்கிறான்.

Verse 52

तृतीयायां तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । तृप्यंति पितरस्तस्य त्रिंशत्कल्पसहस्रकम्

த்ருதியைத் திதியில் மகாலயத்தைச் செய்கிற மனிதனின் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து, முப்பதாயிரம் கல்பங்கள் வரை மகிழ்ந்து இருப்பர்.

Verse 53

चतुर्थ्यां तु नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्य प्रीणाति भगवान्हेरंबः पार्वतीसुतः

சதுர்த்தி திதியில் பக்தியுடன் மகாலய-ஸ்ராத்தத்தைச் செய்கிற மனிதனிடம், பார்வதியின் புதல்வனான பகவான் ஹேரம்பன் மகிழ்ச்சி அடைவான்.

Verse 54

तस्य विघ्नाश्च नश्यंति गजवक्त्रप्रसादतः । चतुर्थ्यां तु तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

யானைமுகப் பெருமானின் அருளால் அவனுடைய தடைகள் அழிகின்றன. ஆனால் சதுர்த்தி திதியில் மகாலயத்தைச் செய்யாத மனிதன்…

Verse 55

विघ्नेशो भगवांस्तस्य सदा विघ्नं करोति हि । चण्डकोलाहलाभिख्ये नरके च पतत्यथ

அவனுக்காக பகவான் வி஘்நேசர் எப்போதும் தடைகளை உண்டாக்குகிறார்; பின்னர் அவன் ‘சண்டகோலாஹல’ எனப்படும் நரகத்தில் வீழ்கிறான்.

Verse 56

चतुर्थ्यां वै तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । पितरः कल्पसाहस्रं चत्वारिंशत्प्रहर्षिताः

சதுர்த்தி திதியில் மகாலயத்தைச் செய்கிற மனிதனின் பித்ருக்கள் மகிழ்வர்; அவர்கள் நாற்பதாயிரம் கல்பங்கள் வரை பேரானந்தத்தில் இருப்பர்.

Verse 57

बहून्पुत्रान्प्रदास्यंति श्राद्धकर्तुर्निरंतरम् । पंचम्यां तु तिथौ भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

ஸ்ராத்தம் செய்பவனுக்கு அவர்கள் இடையறாது பல புதல்வர்களை அருள்வர். ஆனால் பக்தியுடன் பஞ்சமி திதியில் மகாலயம் செய்யாதவன்…

Verse 58

तस्य लक्ष्मीर्भगवती परित्यजति मंदिरम् । अलक्ष्मीः कलहाधारा तस्य प्रादुर्भवेद्गृहे

அவனுடைய இல்லத்தை பகவதி லக்ஷ்மி விட்டு நீங்குகிறாள்; சண்டையே ஆதாரமான அலக்ஷ்மி அவன் வீட்டில் தோன்றுகிறாள்.

Verse 59

पचम्यां तु तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । तस्य तृप्यंति पितरः पंचकल्पसहस्रके

ஆனால் பஞ்சமி திதியில் மகாலயத்தைச் செய்கிற மனிதனின் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்; அவர்கள் ஐந்தாயிரம் கல்பங்கள் வரை நிறைவுடன் இருப்பர்.

Verse 60

संततिं चाप्यविच्छिन्नामस्मै दास्यंति तर्पिताः । पार्वती च प्रसन्ना स्यान्महदैश्वर्यदायिनी

தர்ப்பணத்தால் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் அவனுக்கு இடையறாத சந்ததி-வரிசையை அளிப்பர்; தேவீ பார்வதியும் மகிழ்ந்து மாபெரும் ஐஸ்வர்யமும் அரசாட்சிச் செல்வமும் அருள்வாள்।

Verse 61

षष्ठ्यां तिथौ नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्य प्रीणाति भगवान्षण्मुखः पार्वती सुतः

ஷஷ்டி திதியில் ஒருவர் பக்தியுடன் மகாலய ஸ்ராத்தத்தைச் செய்தால், பார்வதி-சுதனான பகவான் ஷண்முகன் அவர்மேல் பிரசன்னமாவான்।

Verse 62

तस्य पुत्राश्च पौत्राश्च षण्मुखस्य प्रसादतः । ग्रहैर्वालग्रहैश्चैव न बाध्यंते कदाचन

ஷண்முகனின் அருளால் அவனுடைய மகன்களும் பேரன்களும் எந்நாளும் கிரகத் தாக்கத்தாலும் பாலகிரகங்களாலும் (குழந்தை-பீடக ஆவிகள்) பாதிக்கப்படார்।

Verse 63

षष्ठ्यां तिथौ नरो भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम् । तस्य स्कन्दो महासेनो विमुखः स्यान्न संशयः

ஆனால் ஷஷ்டி திதியில் ஒருவர் பக்தியுடன் மகாலயக் கிரியையைச் செய்யாவிடில், மகாசேனனான ஸ்கந்தன் அவனிடமிருந்து விலகுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 64

गर्भान्निर्गतमात्रैव प्रजा तस्य विनश्यति । पूतनादिग्रहकुलैर्बाध्यते च निरंतरम्

அவனுடைய பிள்ளைகள் கருவிலிருந்து வெளிவந்த உடனே அழிந்துபோகும்; மேலும் பூதனா முதலிய கிரகக் கூட்டங்களால் (பீடக ஆவிக் கணங்களால்) இடையறாது துன்புறுத்தப்படுவான்।

Verse 65

वह्निज्वालाप्रवेशाख्ये नरके च पतत्यधः । षष्ठ्यां तिथौ यः श्रद्धावान्कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

அவன் ‘அக்னி-ஜ்வாலா-ப்ரவேச’ எனப்படும் நரகத்தில் கீழே வீழ்கிறான்; ஆனால் ஷஷ்டி திதியில் பக்தியுடன் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்பவன் புண்ணியப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 66

षष्टिकल्पसहस्रं तु पितरो यामति तृप्तताम् । पुत्रानपि प्रदास्यंति संपदं विपुलां तथा

அறுபதாயிரம் கல்பங்கள் வரை பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள்; மேலும் அவர்கள் புத்திரர்களையும் அதுபோல மிகுந்த செல்வத்தையும் அருளுகின்றார்கள்.

Verse 67

सप्तम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । हिरण्यपाणिर्भगवानादित्यस्तस्य तुष्यति

சப்தமி திதியில் மனிதன் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்தால், ‘ஹிரண்யபாணி’ எனும் பகவான் ஆதித்யன் அவன்மேல் திருப்தியடைகிறான்.

Verse 68

अरोगो दृढगात्रः स्याद्भास्करस्य प्रसादतः । हिरण्यपाणिर्भगवान्हिरण्यं पाणिना स्वयम्

பாஸ்கரனின் அருளால் அவன் நோயற்றவனாகவும் உறுதியான அங்கங்களுடனும் விளங்குகிறான்; மேலும் ‘ஹிரண்யபாணி’ பகவான் தன் கையாலேயே அவனுக்கு பொன்னை அளிக்கிறான்.

Verse 69

महालयश्राद्धकर्त्रे ददाति प्रीतमानसः । सप्तम्यां तु तिथौ भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்பவனுக்கு அவர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் வரங்களை அளிக்கிறார்; ஆனால் பக்தியுடன் சப்தமி திதியில் மகாலயம் செய்யாதவன் எதிர் பயனை அடைவான்.

Verse 70

व्याधिभिः क्षयरोगाद्यै बाध्यते स दिवानिशम् । तीक्ष्णधारास्त्रशय्याख्ये नरके च पतत्यधः

அவன் க்ஷயரோகம் முதலான நோய்களால் பகலும் இரவும் துன்புறுத்தப்பட்டு, ‘தீக்ஷ்ணதார ஆயுத-சய்யை’ எனப்படும் நரகத்தில் கீழே வீழ்கிறான்।

Verse 71

सप्तम्यां यो नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । सप्ततिं कल्पसाहस्रं प्रीणंति पितरोऽस्य वै

சப்தமி திதியில் பக்தியுடன் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்பவனின் பித்ருக்கள் நிச்சயமாக எழுபதாயிரம் கல்பங்கள் வரை திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 72

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा । अष्टम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महाल यम्

பித்ருக்கள் அவனுக்கு எப்போதும் துண்டிக்காத சந்ததியை அருள்வர்; மேலும் அஷ்டமி திதியில் மனிதன் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 73

मृत्युंजयः कृत्तिवासास्तस्य प्रीणाति शंकरः । करस्थं तस्य कैवल्यं शंकरस्य प्रसादतः

ம்ருத்யுஞ்ஜயனும் க்ருத்திவாசனுமான சங்கரன் அவனிடம் மகிழ்கிறான்; சங்கரன் அருளால் அவன் கையிலேயே கைவல்ய மோக்ஷம் வந்து தங்கும் போலாகிறது।

Verse 74

महालयेन श्राद्धेन तुष्टे साक्षात्त्रि यंबके । चतुर्दशसु लोकेषु दुर्लभं तस्य किं भवेत्

மகாலய ஸ்ராத்தத்தால் நேரே திர்யம்பகன் (சிவன்) திருப்தியடைந்தால், பதினான்கு உலகங்களிலும் அவனுக்குக் கிடைக்காதது என்ன?

Verse 75

महालयं न कुर्याद्वै योऽष्टम्यां मूढचेतनः । संसारसागरे घोरे सदा मज्जति दुःखितः

அஷ்டமித் திதியில் மஹாலயக் கிரியையைச் செய்யாத மயக்கமுற்ற மனத்தவன், துயருற்றவனாய் எப்போதும் பயங்கரமான சம்சாரக் கடலில் மூழ்கிக் கிடப்பான்.

Verse 76

कदाचिदपि तस्येष्टं नैव सिद्ध्यति भूतले । वैतरिण्याख्यनरके पतत्याचंद्रतारकम्

பூமியில் அவனுடைய விருப்பம் ஒருபோதும் நிறைவேறாது; மேலும் சந்திரன்-நட்சத்திரங்கள் உள்ளவரை ‘வைதரணி’ எனப்படும் நரகத்தில் வீழ்வான்.

Verse 77

योऽष्टम्यां श्रद्धया श्राद्धं नरः कुर्यान्महालयम् । अशीतिकल्पसाहस्रं तृप्यंति पितरोऽस्य वै

அஷ்டமித் திதியில் நம்பிக்கையுடன் மஹாலயச் சிராத்தம் செய்பவனின் பித்ருக்கள் எண்பதாயிரம் கல்பங்கள் வரை திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 78

आशीर्भिर्वर्द्धयंत्येनं विघ्नश्चास्य व्यपोहति । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा

பித்ருகணங்கள் ஆசீர்வாதங்களால் அவனை உயர்த்தி, அவனுடைய தடைகளை அகற்றி, எப்போதும் இடையறாத சந்ததியையும் அருள்வார்கள்.

Verse 79

नवम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । दुर्गादेवी भगवती तस्य प्रीणाति शांभवी

நவமித் திதியில் மனிதன் மஹாலயச் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அப்போது சாம்பவியாகிய பகவதி துர்கை அவன்மேல் பிரசன்னமாவாள்.

Verse 80

क्षयापस्मारकुष्ठा दीन्क्षुद्रप्रेतपिशाचकान् । नाशयेत्तस्य सन्तुष्टा दुर्गा महिषमर्दिनी

அவனுடைய விதியால் திருப்தியடைந்த மகிஷமர்தினி துர்கை, அவனுக்குக் க்ஷயம், அபஸ்மாரம், குஷ்டம், துன்பநிலை மற்றும் சிறிய பிரேத‑பிசாசுகளால் உண்டாகும் பீடைகளை அழிக்கிறாள்।

Verse 81

नवम्यां तु तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम् । अपस्मारेण पीड्येत तथैव ब्रह्मरक्षसा

நவமி திதியில் மகாலயக் கர்மத்தைச் செய்யாத மனிதன் அபஸ்மாரத்தால் பீடிக்கப்படுவான்; அதுபோல பிரஹ்மராக்ஷசனால் கூடத் துன்புறுவான்।

Verse 82

अभिचारार्थकृत्याभिर्वाध्येत च निरन्तरम् । नवम्यां यस्तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

அவன் அபிசாரம் மற்றும் பகைவர் செய்த தீயக் கிரியைகளால் இடையறாது தொந்தரவு செய்யப்படுவான்; ஆகவே நவமி திதியில் மகாலய ஸ்ராத்தத்தை மனிதன் செய்ய வேண்டும்।

Verse 83

नवतिं कल्पसाहस्रं तृप्यन्ति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा

தொண்ணூறு ஆயிரம் கல்பங்கள் வரை அவனுடைய பித்ருக்கள் நிச்சயமாகத் திருப்தியடைவார்கள்; பித்ருகணங்கள் எப்போதும் அவனுக்கு துண்டாத வம்சத் தொடர்ச்சியும் சந்ததி நிலைத்தொடர்ச்சியும் அருள்வார்கள்।

Verse 84

दशम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्यामृतकलश्चन्द्रः षोडशात्मा प्रसीदति

தசமி திதியில் மனிதன் மகாலய ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அப்போது அமிர்தக் கலசமாகவும் பதினாறு கலையுடையவனாகவும் உள்ள சந்திரன் அருள்புரிவான்।

Verse 85

औषधीनामधीशेऽस्मिञ्छ्राद्धेनानेन तोषिते । व्रीह्यादीनि तु धान्यानि दद्युरोषधयः सदा

இந்தச் சிராத்தத்தால் மூலிகைகளின் அதிபதி திருப்தியடைந்தால், மூலிகைகள் எப்போதும் அரிசி முதலிய தானியங்களை அருள்கின்றன।

Verse 86

यो न कुर्याद्दशम्यां तु महालयमनुत्तमम् । ओषध्यो निष्फलास्तस्य कृषिश्चाप्यस्य निष्फला

தசமியில் ஒப்பற்ற மகாலயக் கிரியையை யார் செய்யாதாரோ, அவருடைய மூலிகைகள் பலனளிக்காது; அவருடைய வேளாண்மையும் பயனற்றதாகும்।

Verse 87

दशम्यां यस्तिथौ मर्त्यः श्राद्धंकुर्यान्महालयम् । शतकल्पसहस्राणि तृप्यंति पितरोऽस्य वै

தசமித் திதியில் மனிதன் மகாலயச் சிராத்தம் செய்தால், அவனுடைய பித்ருக்கள் நிச்சயமாக நூறாயிரம் கல்பங்கள் வரை திருப்தியடைவார்கள்।

Verse 88

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा । एकादश्यां नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

பித்ருகணங்கள் எப்போதும் இடையறாத சந்ததியை அருள்வர்; மேலும் ஏகாதசியில் மனிதன் பக்தியுடன் மகாலயச் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 89

संहर्ता सर्वलोकस्य तस्य रुद्रः प्रसीदति । रुद्रस्य सर्वसंहर्तुः प्रसादेन जगत्पतेः

அவனிடம் எல்லா உலகங்களையும் சங்கரிக்கும் ருத்ரன் அருள்புரிவான்; அனைத்தையும் சங்கரிக்கும் ருத்ரனின் பிரசாதத்தால் ஜகத்பதி அருள் வழங்குவான்।

Verse 90

शत्रून्पराजय त्येष श्राद्धकर्ता निरन्तरम् । ब्रह्महत्यायुतं चापि तस्य नश्यति तत्क्षणात्

எவன் இடையறாது பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாக பகைவர்களை வெல்லுவான்; அவனுக்குப் பிரம்மஹத்த்யை எனும் எண்ணற்ற பாவப் பாரமும் அந்தக் கணமே அழியும்.

Verse 91

अग्निष्टोमादियज्ञानां फलमाप्नोति पुष्कलम् । एकादश्यां नरो भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

அவன் அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களுக்குச் சமமான பெரும் பலனை அடைவான்; ஆனால் ஏகாதசி நாளில் பக்தியுடனும் மகாலயக் கிரியையைச் செய்யாதவன் கடமையிலிருந்து வழுவுவான்.

Verse 92

तस्य वै विमुखो रुद्रो न प्रसीदति कर्हिचित् । सर्वतो वर्धमानाश्च बाधन्ते शत्रवो ह्यमुम्

அத்தகையவனிடம் ருத்ரன் முகம் திருப்பி, எப்போதும் பிரசன்னமாவதில்லை; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் பெருகும் பகைவர்கள் அவனை நிச்சயமாகத் துன்புறுத்துவர்.

Verse 93

अग्निष्टोमादिका यज्ञाः कृताश्च बहुदक्षिणाः । निष्फला एव तस्य स्युर्भस्मनि न्यस्तहव्यवत्

அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்கள் மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் செய்யப்பட்டாலும், அவனுக்குப் பயனற்றவையாகும்—சாம்பலில் இடப்பட்ட ஆஹுதியைப் போல.

Verse 94

ब्रह्मवातकतुल्यः स्याच्छ्राद्धाकरणदोषतः । एकादश्यां तिथौ यस्तु श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

ஸ்ராத்தம் செய்யாமையின் குற்றத்தால் மனிதன் ‘பிரம்ம-வாதக’னுக்கு ஒப்பாகிறான்; ஆனால் ஏகாதசி திதியில் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்பவன் அந்தக் குற்றத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 95

द्विशतं कल्पसाहस्रं तृप्यंति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृ गणाः सदा

அவனுடைய பித்ருக்கள் இருநூறு ஆயிரம் கல்பங்கள் வரை திருப்தியடைகின்றனர்; பித்ருகணங்கள் எப்போதும் அவனுக்கு இடையறாத சந்ததி வரத்தை அளிக்கின்றனர்.

Verse 96

द्वादश्यां तु तिथौ मर्त्यः कुर्याच्छ्राद्धं महालयम् । तस्य लक्ष्मीपतिः साक्षात्प्रसीदति जनार्दनः

த்வாதசி திதியில் மனிதன் மகாலய ஸ்ராத்தம் செய்தால், லக்ஷ்மீபதி ஜனார்த்தனன் நேரடியாகப் பிரசன்னமாவான்.

Verse 97

प्रसन्ने सति देवेशे देवदेवे जनार्दने । चराचरं जगत्सर्वं प्रीतमेव न संशयः

தேவர்களின் தேவன், தேவாதிபதி ஜனார்த்தனன் பிரசன்னமானால், அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் மகிழ்வடையும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 98

भूमिर्हरिप्रिया चास्य सस्यं संवर्द्धयत्यपि । लक्ष्मीश्च वर्द्धते तस्य मंदिरे हरिवल्लभा

ஹரிக்கு அன்பான பூமி அவனுடைய பயிர்களையும் பெருக்குகிறது; ஹரிவல்லபை லக்ஷ்மியும் அவன் இல்லத்தில் எப்போதும் வளர்ச்சி தருகிறாள்.

Verse 99

गदा कौमोदकी नाम नारायणकरस्थिता । अपस्मारादिभूतानि नाशयत्येव सर्वदा

நாராயணனின் கரத்தில் தங்கிய ‘கௌமோதகி’ என்னும் கதாயுதம் அபஸ்மாரம் முதலான பீடைகள்/பூதத் தொல்லைகளை எப்போதும் அழிக்கிறது.

Verse 100

तीक्ष्णधारं तथा चक्रं शत्रूनस्य दहत्यपि । यातुधानपिशाचादीञ्छंखश्चास्य व्यपोहति

அவருடைய கூர்மையான சக்கரம் பகைவரையும் எரித்தழிக்கும்; அவருடைய சங்கம் யாதுதானர், பிசாசு முதலிய தீய ஆவிகளை விரட்டும்.

Verse 110

सहस्रकल्पसाहस्रं प्रीणंति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितॄगणास्तदा

ஆயிரம் ஆயிரம் கல்பங்கள் வரை அவனுடைய பித்ருக்கள் உண்மையாக மகிழ்ந்து திருப்தியடைவார்கள்; பின்னர் பித்ருகணங்கள் அவனுக்கு இடையறாத சந்ததியை அருள்வார்கள்.

Verse 120

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणास्तदा । अमायां तु नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

அப்போது பித்ருகணங்கள் இடையறாத சந்ததியை அருள்வார்கள்; ஆகவே அமாவாசை நாளில் பக்தியுடன் மகாலய சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 130

अस्मानुद्दिश्य मत्पुत्रा भोजयेयुर्द्विजोत्तमान् । तेन नो नरकक्लेशो न भविष्यति दारुणः

‘எங்களை நோக்கி என் புதல்வர்கள் சிறந்த த்விஜர்களுக்கு அன்னம் அளிக்கட்டும்; அதனால் எங்களுக்கு நரகத்தின் கொடிய துன்பம் ஏற்படாது.’

Verse 140

पार्वणेन विधानेन कुर्याच्छ्राद्धे महालयम् । नरो महालयश्राद्धे पितृवंश्यान्पितॄनिव

பார்வண விதிப்படி மகாலய சிராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்; மகாலய சிராத்தத்தில் பித்ருவம்சத்தாரை அனைவரையும் பித்ருக்களே எனக் கருத வேண்டும்.

Verse 150

नकुर्याद्यद्यपि श्राद्धं मातापित्रोर्मृतेऽहनि । कुर्यान्महालयश्राद्धमस्मरन्नेव बुद्धिमान्

தாய் தந்தையரின் மறைநாள் அன்று சிராத்தம் செய்யாவிட்டாலும், அறிவுடையவன் மகாலயச் சிராத்தத்தை அவசியம் செய்ய வேண்டும்; அதை மறக்காமல் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 160

क्षमध्वं मम तद्यूयं भवंतो हि दयापराः । दरिद्रो रोदनं कुर्यादेवं काननभूमिषु

ஆகவே நீங்கள் என்னை மன்னியுங்கள்—நீங்கள் கருணை நிறைந்தவர்கள். ஏழை மனிதன் கானக நிலங்களில் இவ்வாறே அழுது புலம்புவான்।

Verse 170

एवं वै वरयेद्विप्राश्चतुरस्तु महालये । ब्राह्मणान्वेदसंपन्नान्सुशीलान्वरयेत्सुधीः

இவ்வாறு மகாலயத்தில் நான்கு விப்ரர்களை அழைக்க வேண்டும்; அறிவுடையவன் வேதப் புலமை உடைய, நல்லொழுக்கம் கொண்ட பிராமணர்களையே வரவேற்க வேண்டும்।

Verse 180

नश्यंति तत्क्षणादेव भूतान्यन्यानि वै तथा । महालयस्यकरणाद्विपुलां श्रियमश्नुते

அந்தக் கணமே மற்ற (தீங்கு விளைவிக்கும்) பூதங்களும் அழிந்து போகும்; மகாலயத்தைச் செய்தால் மிகுந்த செல்வச் செழிப்பு கிடைக்கும்।

Verse 190

हत्वा तु रावणं संख्ये सीतां पुनरवाप्तवान् । महालयस्य करणाद्धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

போரில் ராவணனை வதைத்து (ராமன்) சீதையை மீண்டும் பெற்றான்; அதுபோல மகாலயத்தைச் செய்ததால் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரனும் வெற்றி/சித்தி பெற்றான்।

Verse 200

तस्माद्भाद्र पदे मासे दुराचार पितॄन्प्रति । ब्राह्मणान्भोजयान्नेन षड्रसेन सभक्तिकम्

ஆகையால் பாத்ரபத மாதத்தில் பித்ருக்களை நோக்கி தவறாக நடந்திருந்தால், பக்தி-சிரத்தையுடன் ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த அன்னத்தால் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 210

तान्यप्यत्र विनश्यंति धनुष्कोटौ निमज्जनात् । शूद्रेण पूजितं लिंगं विष्णुं वा यो नमेद्द्विजः

அந்தக் குற்றங்களும் இங்கே தனுஷ்கோடியில் நீரில் மூழ்கி ஸ்நானம் செய்வதால் அழிகின்றன. மேலும் சூத்ரனால் பூஜிக்கப்பட்ட லிங்கத்தையோ விஷ்ணுவையோ வணங்கும் த்விஜன் தோஷத்திற்குரியவன் ஆவான்.

Verse 219

एवं वः कथितं विप्रा धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு தனுஷ்கோடியின் வைபவம் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது; இதைக் கேட்டால் பூமியில் உள்ள மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.