Adhyaya 1

Verse 1

। अथ ब्राह्मखण्डे प्रथमं सेतुमाहात्म्यम् । श्रीगणेशाय नमः । श्रीवेदव्यासायनमः । शुक्लांबरधरं विष्णुं शशिवर्णं चतुर्भुजम् । प्रसन्नवदनं ध्यायेत्सर्वविघ्नोपशांतये

இப்போது பிராம்மகண்டத்தில் சேது மாஹாத்ம்யத்தின் முதல் உரை தொடங்குகிறது. ஸ்ரீ கணேசருக்கு நமஸ்காரம்; ஸ்ரீ வேதவ்யாசருக்கு நமஸ்காரம். வெண்வஸ்திரம் தரித்த, சந்திரநிறம் கொண்ட, நான்கு கரங்களுடைய, பிரசன்ன முகத்தையுடைய விஷ்ணுவைத் தியானிக்க வேண்டும்; எல்லா விக்னங்களும் ஒழியும்படி.

Verse 2

मुमुक्षवो महात्मानो निर्ममा ब्रह्मवादिनः । धर्मज्ञा अनसूयाश्च सत्यवतपरायणाः

அவர்கள் முக்தியை நாடும் மகாத்மாக்கள்—பற்றற்றவர்கள், பிரம்மவாதத்தில் நிலைத்தவர்கள்; தர்மத்தை அறிந்தவர்கள், பொறாமையற்றவர்கள், சத்தியவிரதத்தில் உறுதியாக இருப்பவர்கள்.

Verse 3

जितेंद्रिया जितक्रोधाः सर्वभूतदयालवः । भक्त्या परमया विष्णुमर्चयंतः सनातनम्

அவர்கள் புலன்களை வென்றவர்கள், கோபத்தை அடக்கியவர்கள், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடையவர்கள்; மேலும் பரம பக்தியுடன் சனாதன விஷ்ணுவை அர்ச்சித்தனர்.

Verse 4

तपस्तेपुर्महापुण्ये नैमिषे मुक्तिदायिनि । एकदा ते महात्मानः समाजं चक्रुरुत्तमम्

முக்தி அளிக்கும் மிகப் புண்ணியமான நைமிஷாரண்யத்தில் அவர்கள் தவம் செய்தனர். ஒருநாள் அந்த மகாத்மாக்கள் சிறந்த ஒரு சபையை அமைத்தனர்.

Verse 5

कथयंतो महापुण्याः कथाः पापप्रणाशिनी । भुक्तिमुक्त्योरुपायं च जिज्ञासंतः परस्परम्

அவர்கள் மகாபுண்ணியமான, பாபநாசினியான புனிதக் கதைகளை ஒருவருக்கொருவர் உரைத்து, போகம் மற்றும் மோட்சம்—இரண்டிற்கும் உரிய வழிமுறையைப் பற்றி பரஸ்பரம் வினவினர்।

Verse 6

षड्विंशतिसहस्राणामृषीणां भावितात्मनाम् । तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या कर्तुं न शक्यते

ஆன்மசாதனையால் பரிபக்வமான இருபத்தாறு ஆயிரம் ரிஷிகளின் சீடர்-பேர்சீடர்களின் எண்ணிக்கையை கணக்கிட இயலவில்லை।

Verse 7

अत्रांतरे महाविद्वान्व्यासशिष्यो महामुनिः । आगमन्नैमिषारण्यं सूतः पौराणिकोत्तमः

அந்நேரத்தில் மகாவித்துவான், வ்யாசரின் சீடன், மகாமுனி, புராணவாசகர்களில் தலைசிறந்த சூதர் நைமிஷாரண்யத்திற்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 8

तमागतं मुनिं दृष्ट्वा ज्वलंतमिव पावकम् । अर्घ्याद्यैः पूजयामासुर्मुनयः ।शौनकादयः

வந்தடைந்த அந்த முனிவரை எரியும் தீப்போல் ஒளிவீசுவதாகக் கண்டு, ஷௌனக முதலிய முனிவர்கள் அர்க்யம் முதலிய உபசாரங்களால் அவரை பூஜித்து வரவேற்றனர்।

Verse 9

सुखोपविष्टं तं सूतमासने परमे शुभे । पप्रच्छुः परमं गुह्यं लोकानुग्रहकांक्षया

சூதர் மிகச் சிறந்த மங்கள ஆசனத்தில் சுகமாக அமர்ந்தபின், உலக நலன் வேண்டி அவர்கள் அவரிடம் பரம ரகசியமான பொருளை வினவினர்।

Verse 10

सूत धर्मार्थतत्त्वज्ञ स्वागतं मुनिपुंगव । श्रुतवांस्त्वं पुराणानि व्यासात्सत्यवतीसुतात्

ஹே சூதரே! தர்மமும் அர்த்தமும் ஆகிய தத்துவங்களை அறிந்த மునிவரரே, உமக்கு வரவேற்பு. சத்தியவதியின் புதல்வன் வியாசரிடமிருந்து நீர் புராணங்களைச் செவிமடுத்தீர்.

Verse 11

अतः सर्वपुराणानामर्थज्ञोऽसि महामुने । कानि क्षेत्राणि पुण्यानि कानि तीर्थानि भूतले

ஆகையால், ஹே மகாமுனியே! நீர் எல்லாப் புராணங்களின் பொருளறிந்தவர். பூமியில் எந்தெந்த புண்ணியக் க்ஷேத்திரங்கள், எந்தெந்த தீர்த்தங்கள் உள்ளன?

Verse 12

कथं वा लप्स्यते मुक्तिर्जीवानां भवसागरात् । कथं हरे हरौ वापि नृणां भक्तिः प्रजायते

ஜீவர்களுக்கு பவசாகரத்திலிருந்து முக்தி எவ்வாறு கிடைக்கும்? மேலும் மனிதர்களில் ஹரியிடமும் ஹரனிடமும் (சிவனிடமும்) பக்தி எவ்வாறு தோன்றும்?

Verse 13

केन सिध्येत च फलं कर्मणास्त्रिविधा त्मनः । एतच्चान्यच्च तत्सर्वं कृपया वद सूतज

மூவகை நிலையுடைய ஆத்மாவிற்கு கர்மத்தின் மூலம் பலன் எவ்வாறு நிறைவேறும்? இதையும் மற்ற அனைத்தையும், கருணையால், ஹே சூதபுத்ரா, எங்களுக்குச் சொல்லும்.

Verse 14

ब्रूयुः स्निग्धाय शिष्याय गुरवो गुह्यमप्युत । इति पृष्टस्तदा सूतो नैमिषारण्यवासिभिः

குருக்கள் அன்பும் தகுதியும் உடைய சீடருக்குக் கூட ரகசியமானதையும் உரைப்பர். இவ்வாறு நைமிஷாரண்ய வாசிகள் அப்போது சூதரை வினவினர்.

Verse 15

वक्तुं प्रचक्रमे नत्वा व्यासं स्वगुरुमादितः । श्रीसूत उवाच । सम्यक्पृष्टमिदं विप्रा युष्माभिर्जगतो हितम्

முதலில் தம் குருவான வியாசருக்கு வணங்கி அவர் பேசத் தொடங்கினார். ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, நீங்கள் முறையாகக் கேட்டீர்கள்; இது உலக நலனுக்கான கேள்வி.

Verse 16

रहस्यमे तद्युष्माकं वक्ष्यामि शृणुतादरात् । मया नोक्तमिदं पूर्वं कस्यापि मुनिपुंगवाः

இது ஒரு இரகசிய உபதேசம்; உங்கள் நலனுக்காக இதைச் சொல்கிறேன்—பக்தியுடன் கேளுங்கள். ஓ முனிவரே, இதை நான் முன்பு யாரிடமும் கூறியதில்லை.

Verse 17

मनो नियम्य विप्रेंद्राः शृणुध्वं भक्तिपूर्वकम् । अस्ति रामेश्वरं नाम रामसेतौ पवित्रितम्

ஓ விப்ரேந்திரர்களே, மனத்தை அடக்கி பக்தியுடன் கேளுங்கள். ராமசேதுவில் புனிதமடைந்த ‘ராமேஸ்வரம்’ என்னும் திருத்தலம் உள்ளது.

Verse 18

क्षेत्राणामपि सर्वेषां तीर्थानामपि चोत्तमम् । दृष्टमात्रे रामसेतौ मुक्तिः संसारसागरात्

எல்லா க்ஷேத்திரங்களிலும் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் இதுவே உத்தமம். ராமசேதுவை ஒருமுறை தரிசித்தாலே சம்சாரக் கடலிலிருந்து முக்தி கிடைக்கும்.

Verse 19

हरे हरौ च भक्तिः स्यात्तथा पुण्यसमृद्धिता । कर्मणस्त्रिविधस्यापि सिद्धिः स्यान्नात्र संशयः

ஹரியும் ஹரனும் இருவரிடமும் பக்தி உண்டாகும்; புண்ணியம் பெருகும். மும்முறை (திரிவித) கர்மங்களின் சித்தியும் கிடைக்கும்—இதில் ஐயம் இல்லை.

Verse 20

यो नरो जन्ममध्ये तु सेतुं भक्त्यावलोकयेत् । तस्य पुण्यफलं वक्ष्ये शृणुध्वं मुनिपुंगवाः

முனிவரே! நான் அவன் புண்ணியப் பயனை உரைக்கிறேன்—வாழ்நாளில் எந்நேரமும் பக்தியுடன் புனித சேதுவை தரிசிக்கும் மனிதனுக்கு மிகப் பெரும் புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 21

मातृतः पितृतश्चैव द्विकोटिकुलसंयुतः । निर्विश्य शंभुना कल्पं ततो मोक्षं समश्नुते

தாய்வழி, தந்தைவழி இரு குலங்களுடனும், இரண்டு கோடி குலத்தாருடன் சேர்ந்து, அவன் ஶம்புவுடன் ஒரு கல்பம் திவ்ய நிலையிலே புகுந்து, பின்னர் மோட்சத்தை அடைகிறான்.

Verse 22

गण्यंते पांसवो भूमेर्गण्यंते दिवि तारकाः । सेतुदर्शनजं पुण्यं शेषेणापि न गण्यते

பூமியின் தூசுத் துகள்களை எண்ணலாம்; வானத்தின் நட்சத்திரங்களையும் எண்ணலாம்; ஆனால் சேது தரிசனத்தால் பிறக்கும் புண்ணியத்தைச் சிறிதளவாகக் கூட அளக்க இயலாது.

Verse 23

समस्तदेवतारूपः सेतुवंधः प्रकीर्तितः । तद्दर्शनवतः पुंसः कः पुण्यं गणितुं क्षमः

சேதுபந்தம் எல்லா தேவர்களின் உருவமே என்று புகழப்படுகிறது; அதைத் தரிசித்த மனிதனின் புண்ணியத்தை யார் கணக்கிட வல்லார்?

Verse 24

सेतुं दृष्ट्वा नरो विप्राः सर्वयागकरः स्मृतः । स्नातश्च सर्वतीर्थेषु तपोऽतप्यत चाखिलम्

விப்ரர்களே! சேதுவைத் தரிசித்த மனிதன் எல்லா யாகங்களையும் செய்தவன் என நினைக்கப்படுகிறான்; அவன் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடி, அனைத்துத் தவங்களையும் நிறைவேற்றியவனாகும்.

Verse 25

सेतुं गच्छेति यो ब्रूयाद्यं कं वापि नरं द्विजाः । सोऽपि तत्फलमाप्नोति किमन्यैर्बहुभाषणः

ஓ இருபிறப்பினரே! யார் எவரிடமாயினும் ‘சேதுவிற்கு செல்’ என்று கூறினாரோ, அவரும் அதே பலனை அடைவார்; மேலும் பல சொற்கள் எதற்கு?

Verse 26

सेतुस्नानकरो मर्त्यः सप्तकोटिकुलान्वितः । संप्राप्य विष्णुभवनं तत्रैव परिमुच्यते

சேதுவில் நீராடும் மனிதன், ஏழு கோடி குலத்தாருடன் விஷ்ணுவின் திருவீட்டை அடைந்து அங்கேயே விடுதலை பெறுவான்.

Verse 27

सेतुं रामेश्वरं लिंगं गंधमादनपर्वतम् । चिंतयन्मनुजः सत्यं सर्वपापैः प्रमुच्यते

சேது, ராமேஸ்வர லிங்கம், கந்தமாதன மலை ஆகியவற்றை உண்மையுடன் தியானிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 28

मातृतः पितृतश्चैव लक्षकोटिकुलान्वितः । संप्राप्य विष्णुभवनं तत्रैव परिमुच्यते । कल्पत्रयं शंभुपदे स्थित्वा तत्रैव मुच्यते

தாய்வழி, தந்தைவழி இரண்டிலும் லட்சக் கோடி குலத்தாருடன் விஷ்ணு-தாமத்தை அடைந்து அங்கேயே விடுதலை பெறுவான். சம்புவின் பதத்தில் மூன்று கல்பங்கள் நிலைத்து அங்கேயே விமோசனம் அடைவான்.

Verse 29

मूषावस्थां वसाकूपं तथा वैतरणी नदीम् । श्वभक्षं मूत्रपानं च सेतुस्नायी न पश्यति

சேதுவில் நீராடுபவன் எலி-நிலை, கொழுப்பு-கிணறு, வைதரணி நதி, மேலும் நாய்-உண்ணல், சிறுநீர்-பானம் போன்ற கொடுஞ்சித்திரவதைகளை காணான்.

Verse 30

तप्तशूलं तप्तशिलां पुरी षह्रदमेव च । तथा शोणितकूपं च सेतुस्नायी न पश्यति

சேதுவில் நீராடுபவன் தப்தசூலம், தப்தசிலா, பூரீஷஹ்ரதம் மற்றும் சோணிதகூபம் எனும் நரகங்களைப் பார்க்கான்।

Verse 31

शाल्मल्यारोहणं रक्तभोजनं कृमिभोजनम् । स्वमांसभोजनं चैव वह्निज्वालाप्रवेशनम्

சேது-ஸ்நானம் செய்தவர்க்கு சால்மலி மரமேறுதல், இரத்தம் உண்ணுதல், புழு உண்ணுதல், தன் மாம்சம் உண்ணுதல், அக்கினி ஜ்வாலைகளில் புகுதல் போன்ற வேதனைகள் தோன்றாது।

Verse 32

शिलावृष्टिं वह्निवृष्टिं नरकं कालसूत्रकम् । क्षारोदकं चोष्णतोयं नेयात्सेत्ववलोककः

சேதுவை மட்டும் தரிசிப்பவன் கல்லுமழை, தீமழை, காலசூத்திர நரகம், காரநீர் மற்றும் கொதிநீர் நரகங்களுக்கு இட்டுச் செல்லப்படான்।

Verse 33

सेतुस्नायी नरो विप्राः पंचपातकवानपि । मातृतः पितृतश्चैव शतकोटिकुलान्वितः

ஓ பிராமணர்களே! சேதுவில் நீராடும் மனிதன், ஐந்து மகாபாதகங்களால் மாசுபட்டவனாயினும், தாய்வழி தந்தைவழி நூறு கோடி குலங்களுடன் கூடப் புனிதனாக உயர்த்தப்படுவான்।

Verse 34

कल्पत्रयं विष्णुपदे स्थित्वा तत्रैव मुच्यते । अधःशिरःशोषणं च नरकं क्षारसेवनम्

விஷ்ணுபதத்தில் மூன்று கல்பங்கள் தங்கி அவன் அங்கேயே முக்தி பெறுவான்; ஆகவே தலைகீழாகத் தொங்கவைத்து உலர்த்தும் நரகமும் காரம் அருந்தும் நரகமும் அவனை அணுகாது।

Verse 35

पाषाणयन्त्रपीडां च मरुत्प्रपतनं तथा । पुरीषलेपनं चैव तथा क्रकचदारणम्

சேதுவில் நீராடுபவன் கல்லியந்திரங்களால் நசுக்கப்படுதல், கடும் காற்றால் தூக்கி எறியப்படுதல், மலத்தால் பூசப்படுதல், அரிவாளால் கிழிக்கப்படுதல் போன்ற வேதனைகளை காணான்।

Verse 36

पुरीषभोजनं रेतःपानं संधिषु दाहनम् । अंगारशय्याभ्रमणं तथा मुसलमर्द्दनम्

அவன் மலத்தை உண்ணுதல், ரேதஸை அருந்துதல், மூட்டுகளில் எரித்தல், நெருப்புக் கற்கள் படுக்கையில் உருளுதல், உலக்கைகளால் நசுக்கப்படுதல் போன்ற நரக வேதனைகளை அனுபவிக்கான்।

Verse 37

एतानि नरकाण्यद्धा सेतुस्नायी न पश्यति । सेतु स्नानं करिष्येऽहमिति बुद्ध्या विचिंतयन्

உண்மையாகவே சேது-ஸ்நானி இந்நரகங்களை காணான். ‘நான் சேதுவில் நீராடுவேன்’ என்ற உறுதி எண்ணத்துடன் தியானித்தால்கூட காக்கும் புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 38

गच्छेच्छतपदं यस्तु स महापातकोऽपि सन् । बहूनां काष्ठयंत्राणां कर्षणं शस्त्रभेदनम्

ஆனால் யார் திரும்பி வேறிடத்திற்குச் செல்கிறானோ, அவன் மகாபாதகனாக இருந்தாலும் பல மரயந்திரங்களால் இழுக்கப்படுதல், ஆயுதங்களால் குத்திப் பிளக்கப்படுதல் போன்ற துன்பங்களை அடைவான்।

Verse 39

पतनोत्पतनं चैव गदादण्डनिपीडनम् । गजदन्तैश्च हननं नानाभुजगदंशनम्

அங்கே கீழே வீழ்த்தி மீண்டும் மேலே எறிதல், கதா-தண்டுகளால் நசுக்குதல், யானைத் தந்தங்களால் தாக்கப்படுதல், பலவகை பாம்புகளின் கடி போன்ற வேதனைகளும் உள்ளன।

Verse 40

धूमपानं पाशबन्धं नानाशूलनिपीडनम् । मुखे च नासिकायां च क्षारोदकनिषेचनम्

புகையை வலுக்கட்டாயமாக இழுக்கச் செய்தல், பாசங்களால் கட்டுதல், பல்வேறு சூல்களால் நெருக்கிப் பீடித்தல், மேலும் வாய் மற்றும் மூக்கில் காரநீரை ஊற்றுதல்—இவை நரகத் தண்டனைகள் என உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 41

क्षारांबुपानं नरकं तप्तायः सूचिभक्षणम् । एतानि नरकान्यद्धा न याति गतपातकः

காரநீரை அருந்துதல், செம்மையாகக் காய்ந்த இரும்பு ஊசிகளை விழுங்கும் நரகம்—பாவம் நீங்கியவன் நிச்சயமாக இந்நரகங்களுக்கு செல்லான்।

Verse 42

क्षारांबुपूर्णरंध्राणां प्रवेशं मलभोजनम् । स्नायुच्छेदं स्नायुदाहमस्थिभेदनमेव च

துளைகள் காரநீரால் நிரம்பிய உடல்களில் புகச் செய்தல், மலத்தை உண்ண வற்புறுத்தல், நரம்புகளை வெட்டுதல், நரம்புகளை எரித்தல், மேலும் எலும்புகளைப் பிளத்தல்—இவையும் நரக வேதனைகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 43

श्लेष्मादनं पित्तपानं महातिक्तनिषेवणम् । अत्युष्ण तैलपानं च पानं क्षारोदकस्य च

சளியை உண்ணச் செய்தல், பித்தத்தை அருந்தச் செய்தல், மிகக் கடும் கசப்பானவற்றை உண்ணுதல், கொதிக்கும் அளவு சூடான எண்ணெயை அருந்துதல், மேலும் காரநீரை அருந்துதல்—இவையும் நரகத் துயரங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 44

कषायोदकपानं च तप्तपाषाणभोजनम् । अत्युष्णसिकतास्नानं तथा दशनमर्दनम्

துவர்ப்புக் கஷாயநீரை அருந்துதல், செம்மையாகக் காய்ந்த கற்களை உண்ணுதல், மிகச் சூடான மணலில் குளித்தல், மேலும் பற்களை அரைத்தல்—இவையும் நரக வேதனைகளாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 45

तप्तायःशयनं चैव संतप्तांबुनिषेचनम् । सूचिप्रक्षेपणं चैव नेत्रयोर्मुखसंधिषु

செந்நிறம் காய்ந்த இரும்பின் மேல் படுத்தல், கொதிநீரால் நனைத்தல், மேலும் கண்களிலும் வாயின் மூட்டு இடங்களிலும் ஊசிகளை குத்துதல்—இவையும் நரக வேதனைகள் என உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 46

शिश्ने सवृषणे चैव ह्ययोभारस्य बन्धनम् । वृक्षाग्रात्पतनं चैव दुर्गंधपरिपूरिते

ஆணுறுப்பும் விதைப்பைகளும் மீது கனமான இரும்புச் சுமைகளை கட்டுதல், மேலும் மரத்தின் உச்சியிலிருந்து துர்நாற்றம் நிறைந்த இடத்தில் வீழ்த்துதல்—இவையும் நரகத்தின் கொடுமைகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 47

तीक्ष्णधारास्त्रशय्यां च रेतःपानादिकं तथा । इत्यादि नरकान्घोरासेतुस्नायी न पश्यति

கூர்மையான धारையுடைய ஆயுதங்களின் படுக்கை, விந்து அருந்துதல் முதலியவை—இத்தகைய கொடிய நரகங்களை சேதுவில் நீராடுபவன் காணான்।

Verse 48

सेतुसैकतमध्ये यः शेते तत्पांसुकुंठितः । यावन्तः पांसवो लग्नास्तस्यांगे विप्रसत्तमाः

ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே! சேதுவின் மணற்பரப்பின் நடுவில் யார் படுத்து அதன் தூசால் மூடப்படுகிறாரோ—அவன் உடலில் எத்தனை மணற்கண்கள் ஒட்டுகின்றனவோ,

Verse 49

तावतां ब्रह्महत्यानां नाशः स्यान्नात्र संशयः । सेतुमध्यस्थ वातेन यस्यांगं स्पृश्यतेऽखिलम्

அத்தனை பிரம்மஹத்தியாக் சமமான பாவங்கள் அழிகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் சேதுவின் நடுவில் வீசும் காற்றால் யாருடைய முழு உடலும் தொடப்படுகிறதோ,

Verse 50

सुरापानायुतं तस्य तत्क्षणादेव नश्यति । वर्तंते यस्य केशास्तु वपनात्सेतुमध्यतः

சேதுவின் நடுப்பகுதியில் யாருடைய தலைமுடி மொட்டையடிக்கப்படுகிறதோ, அவருக்கு மதுபானப் பாவம்—எண்ணற்ற அளவிலும் செய்திருந்தாலும்—அந்தக் கணமே அழிந்துவிடும்।

Verse 51

गुरुतल्पा युतं तस्य तत्क्षणादेव नश्यति । यस्यास्थि सेतुमध्ये तु स्थापितं पुत्रपौत्रकैः । स्वर्णस्तेयायुतं तस्य तत्क्षणादेव नश्यति

அவருக்கு குருவின் படுக்கையை மீறிய பாவம்—மிகுதியாயினும்—அந்தக் கணமே அழியும். மேலும், யாருடைய அஸ்திகள் மகன்களும் பேரன்களும் சேதுவின் நடுவில் நிறுவுகிறார்களோ, அவருக்கு பொன் திருடிய பாவம்—எண்ணற்றதாயினும்—அந்தக் கணமே அழிந்துவிடும்।

Verse 52

स्मृत्वा यं सेतुमध्ये तु स्नानं कुर्याद्द्विजोत्तमाः । महापातकिसंसर्गदोषस्तस्य लयं व्रजेत्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! சேதுவின் நடுவில் அவரை நினைத்து நீராடுபவனுக்கு, மகாபாதகிகளுடன் சேர்ந்ததனால் உண்டான குற்றம் கரைந்து ஒழியும்।

Verse 53

मार्गभेदी स्वार्थपाकी यतिब्राह्मणदूषकः । अत्याशी वेदविक्रेता पंचैते ब्रह्मघातकाः

வழியை உடைப்பவன், சுயலாபத்திற்காகவே சமைப்பவன், யதிகளையும் பிராமணர்களையும் கெடுப்பவன், பேருண்ணி, வேதத்தை விற்பவன்—இவ்வைந்து பேரும் பிராமணஹந்தகனுக்கு ஒப்பென கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 54

ब्राह्मणान्यः समाहूय दास्यामीति धनादिकम् । पश्चान्नास्तीति यो ब्रूते ब्रह्महा सोपि कीर्तितः

பிராமணர்களை அழைத்து “செல்வம் முதலியவற்றை அளிப்பேன்” என்று கூறி, பின்னர் “எதுவும் இல்லை” என்று சொல்வவனும் பிராமணஹந்தகன் எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறான்।

Verse 55

परिज्ञाय यतो धर्मांस्तस्मै यो द्वेषमाचरेत् । अवजानाति वा विप्रान्ब्रह्महा सोपि कीर्तितः

தர்மத்தை உபதேசிப்பவனை அறிந்தும் அவன்மேல் வெறுப்பு கொள்பவன், அல்லது பிராமணர்களை அவமதிப்பவன்—அவனும் பிரம்மஹா (பிராமணஹந்தகன்) எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 56

जलपानार्थमायातं गोवृन्दं तु जलाशये । निवारयति यो विप्रा ब्रह्महा सोपि कीर्तितः

ஓ பிராமணர்களே! நீர் அருந்துவதற்காக நீர்த்தேக்கத்துக்கு வந்த பசுக்களின் கூட்டத்தைத் தடுக்கிறவன்—அவனும் பிரம்மஹா எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 57

सेतुमेत्य तु ते सर्वे मुच्यंते दोषसंचयैः । ब्रह्मघातकतुल्या ये संति चान्ये द्विजोत्तमाः

ஆனால் சேதுவை அடைந்தபின் அவர்கள் அனைவரும் சேர்க்கப்பட்ட குற்றங்களிலிருந்து விடுபடுவர்; ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! பிரம்மஹந்தகனுக்கு ஒப்பான பிறரும் விடுபடுவர்।

Verse 58

ते सर्वे सेतुमागत्य मुच्यंते नात्र संशयः । औपासनपरित्यागी देवतान्नस्य भोजकः

அவர்கள் அனைவரும் சேதுவை அடைந்து விடுதலை பெறுவர்—இதில் ஐயமில்லை; இல்லறப் புனித அக்கினியான ஔபாசனத்தை விட்டவனும், தேவர்களுக்கு அர்ப்பணித்த அன்னத்தை உண்ணுபவனும் கூட।

Verse 59

सुरापयोषित्संसर्गी गणिकान्नाशनस्तथा । गणान्नभोजकश्चैव पतितान्नरतश्च यः

மதுவில் ஆசை கொண்டு வீழ்ந்த பெண்களின் தொடர்பில் இருப்பவன்; விலைமகளின் அன்னத்தை உண்ணுபவன்; (அசுத்த) கூட்டங்களின் அன்னத்தைப் பகிர்ந்து உண்ணுபவன்; வீழ்ந்தோரின் அன்னத்தில் இன்புறுபவன்—இத்தகையவன் சுத்திகரிப்பு வேண்டியவன் எனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 60

एते सुरापिनः प्रोक्ताः सर्वकर्मबहिष्कृताः । सेतुस्नानेन मुच्यंते ते सर्वे हतकिल्बिषाः

இவர்கள் மதுபானிகள் என்றும் எல்லா தர்மச் சடங்குகளிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டவர்கள் என்றும் கூறப்படுகின்றனர்; ஆயினும் சேதுவில் நீராடினால் அனைவரும் பாவநாசத்துடன் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 61

सुरापतुल्या ये चान्ये मुच्यंते सेतुमज्जनात् । कन्दमूलफलानां च कस्तूरीपट्टवाससाम्

மதுபானப் பாவத்துக்கு ஒப்பான குற்றம் உடைய பிறரும் சேதுவில் மூழ்கி நீராடுவதால் விடுதலை பெறுவர்; அதுபோல கிழங்கு-வேர்-பழங்களின் வியாபாரத்தார், கஸ்தூரி மற்றும் பட்டாடைகளுடன் தொடர்புடையவரும்.

Verse 62

पयश्चंदनकर्पूरक्रमुकाणां तथैव च । मध्वाज्यता म्रकांस्यानां रुद्राक्षाणां तथैव च

பால், சந்தனம், கற்பூரம், பாக்கு ஆகியவற்றைப் பற்றியும் இதே விதமாகக் கூறப்படுகிறது; அதுபோல தேன், நெய், செம்பு-வெண்கலம் மற்றும் ருத்ராட்ச மாலைகள் பற்றியும்.

Verse 64

अन्ये च स्तेयिनः सर्वे सेतुस्नानेन वै द्विजाः । मुच्यंते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! பிற எல்லா திருடர்களும் சேதுவில் நீராடுவதால் விடுதலை பெறுவர்; அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்—இதில் ஆராய்ச்சி வேண்டாம்.

Verse 65

भगिनीं पुत्रभार्यां च तथैव च रजस्वलाम् । भ्रातृभार्यां मित्रभार्यां मद्यपां च परस्त्रियम्

சகோதரி, மகனின் மனைவி, மேலும் மாதவிடாய் நிலையிலுள்ள பெண்; சகோதரன் மனைவி, நண்பன் மனைவி, மதுபானத்தில் ஈடுபடும் பெண், பிறனுடைய மனைவி—இவர்களைத் தீட்டுப்படுத்துவான்—

Verse 66

हीनस्त्रियं च विश्वस्तां योऽभिगच्छति रागतः । गुरुतल्पी स विज्ञेयः सर्वकर्मबहिष्कृतः

காமவசத்தால் தாழ்ந்த நிலையுள்ள பெண்ணையோ, தன்னை நம்பிய பெண்ணையோ அணுகுபவன் ‘குருதல்பகாமி’ என அறியப்படுவான்; அவன் எல்லா தர்மகர்மங்களிலிருந்தும் விலக்கப்படுவான்.

Verse 67

एते चान्ये च ये संति गुरुतल्पगतुल्यकाः । ते सर्वे प्रविमुच्यंते सेतुस्नानेन वै द्विजाः

இவர்களும், மேலும் குருதல்பகாமிக்கு ஒப்பான பாவநிலையுடைய மற்றவர்களும், ஓ இருபிறப்பினரே, சேதுவில் நீராடுவதால் நிச்சயமாக முழுமையாக விடுதலை பெறுவர்.

Verse 69

चोरकास्तु परिज्ञेया सुवर्णस्तेयिनः समाः । ते सेतुक्षेत्रमागत्य मुच्यन्ते नात्र संशयः

திருடர்கள் பொன்-திருடர்களுக்கு சமமானவர்களென அறியப்பட வேண்டும். அவர்கள் சேதுக்ஷேத்திரம் வந்து விடுதலை பெறுவர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 71

तिलान्भूमिं सुवर्णं च धान्यं तंदुलमेव च । अदत्त्वेच्छंति ते स्वर्गं स्नातुं सेतौ तु ते द्विजाः

எள், நிலம், பொன், தானியம், அரிசி ஆகியவற்றைத் தானம் செய்யாமலேயே சொர்க்கத்தை விரும்புவோர், அந்த இருபிறப்பினர் சேதுவில் நீராட வருகிறார்கள்.

Verse 72

उपवासैर्व्रतैः कृत्स्नैरसंताप्य निजां तनुम् । स्वर्गाभिलाषिणः पुंसः स्नांतु सेतौ विमुक्तिदे

முழு உபவாசங்களாலும் விரதங்களாலும் தம் உடலை வதைக்காமல், சொர்க்கத்தை விரும்பும் ஆண்கள் முக்தி அளிக்கும் சேதுவில் நீராடட்டும்.

Verse 73

सेतुस्नानं मोक्षदं हि मनःशुद्धिप्रदं तथा । जपाद्धोमात्तथा दानाद्यागाच्च तपसोऽपि च

சேதுவில் நீராடுதல் நிச்சயமாக மோக்ஷம் அளிப்பதும் மனத் தூய்மையை அருள்வதும் ஆகும்; ஜபம், ஹோமம், தானம், யாகம், தவம் ஆகியவற்றையும் விட உயர்ந்த பலன் தரும்.

Verse 74

सेतुस्नानं विशिष्टं हि पुराणे परिपठ्यते । अकामनाकृतं स्नानं सेतौ पापविनाशने

புராணங்களில் சேது-ஸ்நானம் விசேஷமானது என்று போற்றப்படுகிறது. ஆசையற்ற (நிஷ்காம) மனத்துடன் சேதுவில் நீராடுதல் பாபங்களை அழிக்கும்.

Verse 75

अपुनर्भवदं प्रोक्तं सत्यमुक्तं द्विजोत्तमाः । यः संपदं समुद्दिश्य स्नाति सेतौ नरो मुदा

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, சேது-ஸ்நானம் அபுனர்பவம் (மறுபிறவியின்மை) தரும் என்று உண்மையாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால் செல்வத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் சேதுவில் நீராடும் மனிதன் வேறு பலனை நாடுகிறான்.

Verse 76

स संपदमवाप्नोति विपुलां द्विजपुंगवाः । शुद्ध्यर्थं स्नाति चेत्सेतौ तदा शुद्धिमवाप्नुयात्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் தலைசிறந்தோரே, அவன் பெரும் செல்வத்தை அடைகிறான். ஆனால் தூய்மைக்காகச் சேதுவில் நீராடினால், நிச்சயமாகத் தூய்மையை அடைவான்.

Verse 77

रत्यर्थं यदि च स्नायादप्सरोभिर्नरो दिवि । तदा रतिमवाप्नोति स्वर्गलोकेऽमरीजनैः

இன்ப (ரதி/போக) நோக்கத்துடன் ஒருவர் நீராடினால், அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் அப்ஸரஸ்களுடனும் தேவர்களுடனும் அந்த இன்பத்தை அடைவான்.

Verse 78

मुक्त्यर्थं यदि च स्नायात्सेतौ मुक्तिप्रदायिनि । तदा मुक्तिमवाप्नोति पुनरावृत्तिवर्जिताम्

மோட்சத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு மோட்சம் அளிக்கும் சேதுவில் நீராடினால், மீள்பிறவி அற்ற மோட்சத்தை அவன் அடைவான்.

Verse 79

सेतुस्नानेन धर्मः स्यात्सेतुस्नानादघक्षयः । सेतुस्नानं द्विजश्रेष्ठाः सर्वकामफलप्रदम्

சேது-ஸ்நானத்தால் தர்மம் வளர்கிறது; சேது-ஸ்நானத்தால் பாவம் நாசமாகிறது. ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, சேது-ஸ்நானம் எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் தரும்.

Verse 80

सर्वव्रताधिकं पुण्यं सर्वयज्ञोत्तरं स्मृतम् । सर्वयोगाधिकं प्रोक्तं सर्व तीर्थाधिकं स्मृतम्

இதன் புண்ணியம் எல்லா விரதங்களையும் மிஞ்சியது, எல்லா யாகங்களையும் விட உயர்ந்தது என்று நினைவில் கூறப்படுகிறது; இது எல்லா யோகங்களையும் விட சிறந்தது, எல்லா தீர்த்தங்களையும் விட மேலானது என்று மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 81

इंद्रादिलोकभोगेषु रागो येषां प्रवर्तते । स्नातव्यं तैर्द्विजश्रेष्ठाः सेतौ रामकृते सकृत्

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, இந்திராதி லோகங்களின் போகங்களில் ஆசை எழுபவர்களால் ராமன் அமைத்த சேதுவில் ஒருமுறைனும் நீராட வேண்டும்.

Verse 82

ब्रह्मलोके च वैकुण्ठे कैलासेऽपि शिवालये । रंतुमिच्छा भवेद्येषां ते सेतौ स्नांतु सादरम्

பிரம்மலோகம், வைகுண்டம் அல்லது சிவாலயமான கைலாசத்தில் இன்புற விரும்புவோர், பக்தியுடன் சேதுவில் நீராடட்டும்.

Verse 83

आयुरारोग्यसंपत्तिमतिरूपगुणाढ्यताम् । चतुर्णामपि वेदानां सांगानां पारगामिनाम्

நீண்ட ஆயுள், நோயற்ற நிலை, செல்வம், கூர்மையான அறிவு, அழகு, நற்குணச் செழிப்பு—மேலும் அங்கங்களுடன் நான்கு வேதங்களையும் கடந்து அறியும் பாண்டித்யம்—இவை சேது மஹாத்மியத்தில் கூறப்படும் பலன்கள்.

Verse 84

सर्वशास्त्राधिगंतृत्वं सर्वमंत्रेष्वभिज्ञताम् । समुद्दिश्य तु यः स्नायात्सेतौ सर्वार्थसिद्धिदे

சங்கல்பம் செய்து சேதுவில் நீராடுபவன் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் ஆளுமை, எல்லா மந்திரங்களிலும் தேர்ச்சி பெறுவான்; ஏனெனில் சேது எல்லா நியாயமான இலக்குகளுக்கும் சித்தி அளிப்பது.

Verse 85

तत्तत्सिद्धिम वाप्नोति सत्यं स्यान्नात्र संशयः । दारिद्र्यान्नरकाद्ये च मनुजा भुवि बिभ्यति

அவன் அந்தந்த சித்தியையே அடைகிறான்—இது உண்மை; இதில் ஐயமில்லை. உலகில் மனிதர் வறுமையையும் நரகாதிகளையும் அஞ்சுகின்றனர்.

Verse 86

स्नानं कुर्वंतु ते सर्वे रामसेतौ विमुक्तिदे । श्रद्धया सहितो मर्त्यः श्रद्धया रहितोऽपि वा

மோட்சம் அளிக்கும் ராமசேதுவில் அவர்கள் அனைவரும் நீராடட்டும்—மனிதன் பக்தி-நம்பிக்கையுடன் இருந்தாலும், நம்பிக்கையற்றவராயினும்.

Verse 87

इहलोके परत्रापि सेतुस्नायी न दुःखभाक् । सेतुस्नानेन सर्वेषां नश्यते पापसंचयः

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் சேதுவில் நீராடுபவன் துன்பம் அடைவதில்லை. சேது-ஸ்நானத்தால் அனைவரின் பாபச் சேர்க்கை அழிகிறது.

Verse 88

वर्द्धते धर्मराशिश्च शुक्लपक्षे यथा शशी । यथा रत्नानि वर्द्धंते समुद्रे विविधान्यपि

சுக்லபக்ஷத்தில் சந்திரன் வளர்வதுபோல், தர்மச் சேர்க்கையும் வளர்கிறது; கடலில் பலவகை ரத்தினங்கள் பெருகுவதுபோலும் அதுவே।

Verse 89

तथा पुण्यानि वर्द्धंते सेतुस्नानेन वै द्विजाः । काम धेनुर्यथा लोके सर्वाकामान्प्रयच्छति

அதேபோல், ஓ த்விஜர்களே, சேதுவில் ஸ்நானம் செய்தால் புண்ணியம் பெருகும்; உலகில் காமதேனு எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதுபோல்।

Verse 90

चिंतामणिर्यथा दद्यात्पुरुषाणां मनोरथान् । यथाऽमरतरुर्दद्यात्पुरुषाणामभीप्सितम्

சிந்தாமணி மனிதரின் மனோரதங்களை அளிப்பதுபோல், அமரதரு மனிதர்க்கு வேண்டியதை வழங்குவதுபோல்।

Verse 91

सेतुस्नानं तथा नृणां सर्वाभीष्टान्प्रदास्यति । अशक्तः सेतुयात्रायां दारिद्र्येण च मानवः

அதேபோல் சேதுவில் ஸ்நானம் மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும்; ஆனால் வறுமையால் சேது யாத்திரை செய்ய இயலாதவன் இருந்தால்।

Verse 92

याचित्वा स धनं शिष्टात्सेतौ स्नानं समाच रेत् । सेतुस्नानसमं पुण्यं तत्र दाता समश्नुते

அவன் நல்லோரிடமிருந்து பொருள் வேண்டி, சேதுவில் விதிப்படி ஸ்நானம் செய்யட்டும்; அங்கே தானம் அளிப்பவனும் சேது-ஸ்நானத்திற்குச் சமமான புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 93

तथा प्रतिगृहीतापि प्राप्नोत्यविकलं फलम् । सेतुयात्रां समुद्दिश्य गृह्णीयाद्ब्राह्मणाद्ध नम्

இத்தகைய உதவியை ஏற்றாலும், அது சேது-யாத்திரையை நோக்கி ஏற்றுக்கொண்டால் முழுமையான, குறையாத புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும். சேது-யாத்திரைக்காக பிராமணரிடமிருந்து செல்வத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 94

क्षत्रियादपि गृह्णीयान्न दद्युर्ब्राह्मणा यदि । वैश्याद्वा प्रतिगृह्णीयान्न प्रयच्छंति चेन्नृपाः

பிராமணர்கள் வழங்காவிட்டால் க்ஷத்திரியரிடமிருந்தும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். அரசர்கள் உதவி செய்யாவிட்டால் வைசியரிடமிருந்தும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.

Verse 95

शूद्रान्न प्रतिगृह्णीयात्कथंचिदपि मानवः । यः सेतुं गच्छतः पुंसो धनं वा धान्यमेव वा

சேதுவிற்கு செல்லுபவருக்காக பணமோ தானியமோ—எந்த வடிவிலும்—சூத்ரரிடமிருந்து மனிதன் எந்நிலையிலும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது.

Verse 96

दत्त्वा वस्त्रादिकं वापि प्रवर्तयति मानवः । सोऽश्वमेधादियज्ञानां फलमाप्तो त्यनुत्तमम्

ஆடை முதலியவற்றை தானமாக அளித்து (மற்றொருவரின்) சேது-யாத்திரையை நடத்தச் செய்பவன், அச்வமேதம் முதலிய யாகங்களின் ஒப்பற்ற பலனை அடைகிறான்.

Verse 97

चतुर्णामपि वेदानां पारायणफलं लभेत् । तुलापुरुषमुख्यानां दानानां फलमश्नुते

அவன் நான்கு வேதங்களின் பாராயணப் புண்ணியத்தைப் பெறுவான்; மேலும் துலாபுருஷம் முதலிய தலைசிறந்த தானங்களின் பலனையும் அனுபவிப்பான்.

Verse 98

ब्रह्महत्यादिपापानां नाशः स्या न्नात्र संशयः । बहुना किं प्रलापेन सर्वान्कामान्समश्नुते

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாபங்கள் நிச்சயமாக நாசமடையும்; இதில் ஐயமில்லை. மேலும் என்ன சொல்ல? அவன் எல்லா தர்மசம்மதக் காமங்களின் நிறைவை அடைகிறான்.

Verse 99

एवं प्रतिगृहीतापि तत्तुल्यफलमश्नुते । याचतः सेतुयात्रार्थं न प्रतिग्रहकल्मषम्

இவ்வாறு (உதவி) ஏற்றுக் கொண்டாலும் அதற்கு ஒப்பான பலனை அவன் அனுபவிக்கிறான். செது யாத்திரைக்காக மட்டுமே யாசிப்பவனுக்கு ‘பிரதிக்ரஹ’க் கல்மஷம் இல்லை.

Verse 100

सेतुं गच्छ धनं तेऽहं दास्यामीति प्रलोभ्य यः । पश्चान्नास्तीति च ब्रूयात्तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

“செதுவிற்கு செல்; உனக்கு நான் செல்வம் தருவேன்” என்று ஆசை காட்டி, பின்னர் “எதுவும் இல்லை” என்று சொல்வவனை பிரம்மகாதகன் எனக் கூறுவர்.

Verse 101

लोभेन सेतुयात्रार्थं संपन्नोऽपि दरिद्रवत् । मानवो यदि याचेत तमाहुस्तेयिनं बुधाः

பேராசையால், செல்வம் இருந்தும் செது யாத்திரை என்ற பெயரில் ஏழைபோல் யாசிப்பவன், ஞானிகள் பார்வையில் திருடன் ஆவான்.

Verse 102

गमिष्ये सेतुमिति वै यो गृहीत्वा धनं नरः । न याति सेतुं लोभेन तमाहुर्ब्रह्मघा तकम्

“நான் செதுவிற்கு செல்வேன்” என்று சொல்லி பணம் பெற்றுக் கொண்டு, பின்னர் பேராசையால் செதுவிற்கு செல்லாதவனை பிரம்மகாதகன் எனக் கூறுவர்.

Verse 103

येन केनाप्युपायेन सेतुं गच्छेन्नरो मुदा । अशक्तो दक्षिणां दत्त्वा गमयेद्वा द्विजोत्तमम्

எந்த வழியிலாயினும் மனிதன் மகிழ்ச்சியுடன் சேது தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். தானே செல்ல இயலாவிடில், உரிய தக்ஷிணை அளித்து தன் பதிலாக சிறந்த பிராமணனை அனுப்ப வேண்டும்.

Verse 104

याचित्वा यज्ञकरणे यथा दोषो न विद्यते । याचित्वा सेतुयात्रायां तथा दोषो न विद्यते

யாகம் செய்வதற்காகப் பொருள்களை வேண்டுவதில் குற்றமில்லை; அதுபோல சேது யாத்திரைக்காகச் சாதனங்களை வேண்டுவதிலும் குற்றமில்லை.

Verse 105

याचित्वाप्यन्यतो द्रव्यं सेतुस्नाने प्रवर्तयेत् । सोऽपि तत्फलमाप्नोति सेतु स्नायी नरो यथा

வேறு இடங்களில் வேண்டி பெற்ற பொருளை சேது-ஸ்நானத்திற்குப் பயன்படுத்தினாலும், அவனும் சேதுவில் நீராடிய மனிதனைப் போலவே அதே பலனை அடைவான்.

Verse 106

ज्ञानेन मोक्षमभियांति कृते युगे तु त्रेतायुगे यजनमेव विमुक्तिदायि । श्रेष्ठं तथान्ययुगयोरपि दानमाहुः सर्वत्र सेत्व भिषवो हि वरो नराणाम्

கிருதயுகத்தில் ஞானத்தால் மோட்சம் கிடைக்கும்; திரேதாயுகத்தில் யாகமே விடுதலை அளிக்கும். பிற யுகங்களில் தானமே சிறந்த வழி எனக் கூறுவர்; ஆனால் எல்லா யுகங்களிலும் சேது, உன்னத வைத்தியரைப் போல மனிதர்க்கு வரமாக விளங்குகிறது.