Adhyaya 7

Verse 1

श्रीसूत उवाच । स्वसैन्यमवलोक्याथ महिषो दानवेश्वरः । हतं देव्या महाक्रोधाच्चंडकोपमथाब्रवीत्

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—அப்போது தானவாதிபதி மகிஷன், தேவியால் தன் படை அழிந்ததைக் கண்டு, பேர்கோபத்துடன் சண்டகோபனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 2

महिष उवाच । चंडकोप महावीर्य युद्ध्यस्वैनां दुरात्मिकाम् । तथास्त्विति स चोक्त्वाथ चंडकोपः प्रतापवान्

மகிஷன் கூறினான்—ஓ மாபெரும் வீரியமுடைய சண்டகோபா! இந்த துர்மனத்தையுடைய பெண்ணுடன் போரிடு. ‘அப்படியே’ எனச் சொல்லி அந்தப் பெருந்திறல் சண்டகோபன் முன்னேறினான்.

Verse 3

अवाकिरद्बाणवर्षैर्देवीं समरमूर्द्धनि । बाणजालानि तस्याशु चंडकोपस्य लीलया

போரின் உச்சத்தில் அவன் அம்புமழையால் தேவியாரை மூடினான்; சண்டகோபனின் விளையாட்டினாலேயே விரைவில் அம்புகளின் வலைகள் பாய்ந்தன.

Verse 4

छित्त्वा जघान शस्त्रेण चंडकोपस्य सांबिका । चकर्त वाजिनोऽप्यस्य सारथिं च ध्वजं धनुः

அவனை வெட்டி வீழ்த்தி, சாம்பிகை ஆயுதத்தால் சண்டகோபனைத் தாக்கினாள்; அவனுடைய குதிரைகள், தேரோட்டி, கொடி, வில்லையும் துண்டித்தாள்।

Verse 5

उन्ममाथ रथं चापि तं बाणैर्हृद्यताडयत् । स भग्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः

அவனுடைய தேரையும் அம்புகளால் சிதைத்து, மார்பில் அம்பால் தாக்கினாள்; வில் முறிந்து, தேரிழந்து, குதிரைகளும் தேரோட்டியும் கொல்லப்பட்டதால் அவன் உதவியற்றவனானான்।

Verse 6

चंडकोपस्ततो देवीं खड्गचर्मधरोऽभ्यगात् । खड्गेन सिंहमाजघ्ने देव्या वाहं महासुरः

பின்னர் வாள் மற்றும் கேடயம் தாங்கிய சண்டகோபன் தேவியை நோக்கி வந்தான்; அந்த மகாஅசுரன் வாளால் தேவியின் வாகனமான சிங்கத்தைத் தாக்கினான்।

Verse 7

देवीमपि भुजे सव्ये खड्गेन प्रजघान सः । खङ्गो देव्या भुजे सव्ये व्यशीर्यत सहस्रधा

அவன் தேவியின் இடது கரத்திலும் வாளால் தாக்கினான்; ஆனால் தேவியின் இடது கரத்தைத் தொட்டவுடன் அந்த வாள் ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறியது।

Verse 8

ततः शूले न महता चंडकोपं तदांबिका । जघान हृदये सोऽपि पपात च ममार च

பின்னர் மிகப் பெரியதல்லாதாலும் பேராற்றல் கொண்ட சூலத்தால் அம்பிகை சண்டகோபனின் இதயத்தில் குத்தினாள்; அவன் விழுந்து உயிர் நீத்தான்।

Verse 9

चंडकोपे हते तस्मिन्महावीर्ये महाबले । चित्रभानुर्गजारूढो देवीं तामभ्यधावत

மகாவீரியமும் மகாபலமும் உடைய சண்டகோபன் கொல்லப்பட்டபின், யானைமேல் ஏறிய சித்ரபானு தேவியை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான்।

Verse 10

दिव्यां शक्तिं ससर्जाथ महाघंटारवाकुलाम् । न्यवारयत हुंकारैर्देवी शक्तिं निराकुलाम्

பெரும் மணி முழக்கத்தால் கலக்கம் எழும்புமாறு அவன் தெய்வீக சக்தியை எறிந்தான்; ஆனால் அசையாத தேவி தன் இடிமுழக்க ‘ஹூம்’காரங்களால் அதைத் தடுத்தாள்।

Verse 11

ततः शूलेन सा देवी चित्रभानुं व्यदारयत् । मृते तस्मिंस्ततो युद्धे करालो द्रुतमभ्यगात्

பின்னர் தேவி தன் சூலத்தால் சித்ரபானுவைச் சிதைத்தாள். அவன் போரில் இறந்ததும், கராளன் விரைந்து முன்னே வந்தான்।

Verse 12

करमुष्टिप्रहारेण सोऽपि देव्या निपातितः । ततो देवी मदोन्मत्तं गदया व्यसुमातनोत्

தேவியின் கைஅடி, குத்தடி தாக்குதலால் அவனும் தரையில் விழுந்தான். பின்னர் தேவி மதமயங்கிய பகைவனை கதையால் அடித்து உயிரற்றவனாக்கினாள்।

Verse 13

बाष्कलं पट्टिशेनापि चक्रेणापि तथांतिकम् । प्राहिणोद्यमलोकाय दुर्गा देवी द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! தேவி துர்கை பாஷ்கலனை பட்டிசத்தாலும், அருகிலே சக்கரத்தாலும் அழித்து யமலோகத்துக்கு அனுப்பினாள்।

Verse 14

एवमन्यान्महाकायान्मंत्रिणो महिषस्य च । शूलेन प्रोथयित्वाथ प्राहिणोद्यमसादनम्

இவ்வாறே தேவி மகிஷனுடைய பிற மகாகாய அமைச்சர்களையும் சூலத்தால் குத்தி யமசதனமாகிய மரணலோகத்திற்குப் போக்கினாள்।

Verse 15

आत्मसैन्ये हते त्वेवं दुर्गया महिषासुरः । माहिषेणाथ रूपेण गणान्देव्या अभक्षयत्

துர்கை இவ்வாறு அவனுடைய படையை அழித்தபின், மகிஷாசுரன் எருமை வடிவம் கொண்டு தேவியின் கணங்களை விழுங்கத் தொடங்கினான்।

Verse 16

तुण्डेन निजघानैकान्सुराघातैस्तथापरान् । निश्वासवायुभिश्चान्यान्पातयामास रोषितः

சினந்தவன் தன் மூக்கால் சிலரைத் தாக்கி வீழ்த்தினான்; சிலரை உக்கிரமான அடிகளால்; இன்னொருசிலரைத் தன் மூச்சுக் காற்றின் வேகத்தால் தரையில் சாய்த்தான்।

Verse 17

देव्या भूतगणं त्वेवं निहत्य महिषासुरः । सिंहं मारयितुं देव्याश्चुक्रोध च ननाद च

தேவியின் பூதகணங்களை இவ்வாறு கொன்ற மகிஷாசுரன், தேவியின் சிங்கத்தைச் சாய்க்கக் கோபம் கொண்டு கர்ஜித்தான்।

Verse 18

ततः सिंहोऽभवत्क्रुद्धो महावीर्यो महाबलः । सुराभि घातनिर्भिन्नमहीतलमहीधरः

அப்போது சிங்கமும் சினந்தது—மிகுந்த வீரமும் பெரும் வலிமையும் உடையது—பேரடியில் பூமித்தளத்தைப் பிளந்த மாபெரும் மலைபோல்।

Verse 19

महिषासुरमायांतं नखैरेनं व्यदारयत् । चंडिकापि ततः क्रुद्धा वधे तस्याकरोन्मतिम्

மஹிஷாசுரன் மாயை செய்து பாய்ந்து வந்தபோது, சிங்கம் தன் நகங்களால் அவனைப் பிளந்தது. பின்னர் கோபமுற்ற சண்டிகையும் அவன் வதத்தை உறுதி செய்தாள்.

Verse 21

सिंहवेषोऽभवद्दैत्यो महाबलपराक्रमः । देवी तस्य शिरोयावच्छेत्तुं बुद्धिमधारयत्

அந்த தைத்யன் சிங்க வேடம் அணிந்து, மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடையவனானான். தேவி அவன் தலையை வெட்டும் உறுதியை கொண்டாள்.

Verse 22

तावत्स पुरुषो भूत्वा खड्गपाणिरदृश्यत । अथ तं पुरुषं देवी खड्गहस्तं शरोत्करैः

அவ்வேளையில் அவன் மனித வடிவம் கொண்டு, கையில் வாளுடன் தோன்றினான். அப்போது தேவி அந்த வாளேந்தியவன்மேல் அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தாள்.

Verse 23

जघान तीक्ष्णधाराग्रैः परमर्मविदारणैः । ततः स पुरुषो विप्रा गजोऽभूद्धस्तदन्तवान्

தேவி கூர்மையான धारையுடைய, மర్మங்களைப் பிளக்கும் அம்புமுனைகளால் அவனைத் தாக்கினாள். அப்போது, ஓ பிராமணர்களே, அவன் துதிக்கையும் தந்தங்களும் உடைய யானையாக மாறினான்.

Verse 24

दुर्गाया वाहनं सिंहं करेण विचकर्ष च । ततः सिंहः करं तस्य विचकर्त नखांकुरैः

அவன் கையால் துர்கையின் வாகனமான சிங்கத்தைப் பிடித்து இழுத்தான். அப்போது சிங்கம் தன் நகங்களின் முனைகளால் அவன் கையைப் பிளந்தது.

Verse 25

भूयो महासुरो जातो माहिषं वेषमाश्रितः । ततः क्रुद्धा भद्रकाली महत्पानमसेवत

மீண்டும் அந்த மஹாஸுரன் எருமை வேடம் பூண்டு எழுந்தான். அப்போது கோபித்த பத்ரகாளி மஹாபானம் (மது) அருந்தினாள்.

Verse 26

ततः पानवशा न्मत्ता जहासारुणलोचना । महिषः सोऽपि गर्वेण शृंगाभ्यां पर्वतोत्करान्

பின் பானத்தின் வசத்தால் அவள் மயங்கிப் போய், செந்நிறக் கண்களுடன் சிரித்தாள். அந்த மகிஷனும் அகந்தையால் தன் கொம்புகளால் மலைக் குவியல்களைத் தூக்கி எறிந்தான்.

Verse 27

चंडिकां प्रतिं चिक्षेप सा च तानच्छिनच्छरैः । ततो देवी जग न्माता महिषासुरमब्रवीत्

அவன் சண்டிகையை நோக்கி அவற்றை எறிந்தான்; அவள் அவற்றை அம்புகளால் துண்டித்தாள். பின்னர் உலகமாதா தேவி மகிஷாசுரனிடம் கூறினாள்.

Verse 28

देव्युवाच । कुरु गर्वं क्षणं मूढ मधु यावत्पिबाम्यहम् । निवृत्तमधुपानाहं त्वां नयिष्ये यमक्षयम्

தேவி கூறினாள்—மூடனே! நான் இந்த மதுவை அருந்தும் வரை சிறிது நேரம் அகந்தை கொள். மதுபானம் முடிந்ததும் உன்னை யமதாமம்—அழிவு—நோக்கி அழைத்துச் செல்வேன்.

Verse 29

हते त्वयि दुराधर्षे मया दैवतकंटके । स्वंस्वं स्थानं प्रपद्यंतां सिद्धा साध्या मरुद्गणाः

அடக்க இயலாதவனே, தேவர்களுக்கு முள்ளே! நீ என் கையால் கொல்லப்பட்டபின் சித்தர்கள், சாத்யர்கள், மருத்கணங்கள் தத்தம் இடங்களை அடையட்டும்.

Verse 31

दक्षिणस्योदधेस्तीरेप्रदुद्राव त्वरान्वितः । अनुदुद्राव तं देवी सिंहमारुह्य वाहनम्

தெற்கு கடலின் கரையில் அவன் அவசரமாய் ஓடிப் பறந்தான்; தேவி சிங்கவாகனத்தில் ஏறி அவனைத் தொடர்ந்து விரைந்தாள்।

Verse 32

अनुद्रुतस्ततो देव्या महिषो दानवेश्वरः । धर्मपुष्कीरणीतोये दशयोजनमायते

தேவியால் துரத்தப்பட்ட தானவர்களின் தலைவன் மகிஷன், பத்து யோஜனை விரிந்த தர்மபுஷ்கரிணி ஏரியின் நீரில் புகுந்தான்।

Verse 33

प्रविश्यांतर्हितस्तस्थौ दुर्गाताडनविह्वलः । ततो दुर्गा समासाद्य धर्मपुष्करिणीतटम्

அதில் புகுந்த மகிஷன் மறைந்து நின்றான்; துர்கையின் அடிகளால் தளர்ந்தான். பின்னர் துர்கை தர்மபுஷ்கரிணியின் கரையை அடைந்தாள்।

Verse 34

नददर्शासुरं तत्र महिषं चंडिका तदा । अशरीरा ततो वाणी दुर्गा देवीमभाषत

அப்போது சண்டிகை அங்கே மகிஷாசுரனை காணவில்லை; அதே வேளையில் உடலற்ற ஒரு வாக்கு தேவி துர்கையிடம் பேசிற்று।

Verse 35

भद्रकालि महादेवि महिषो दानवस्त्वया । ताडितो मुष्टिना भद्रे धर्मपुष्करिणीजले

“ஓ பத்திரகாளி, ஓ மகாதேவி, ஓ பத்திரே! தர்மபுஷ்கரிணியின் நீரில் இந்த தானவ மகிஷனை நீ உன் முஷ்டியால் அடித்தாய்.”

Verse 36

अस्मिन्नंतर्हितः शेते भयार्तो मारयस्व तम् । येनकेनाप्युपायेन चैनं प्राणैर्वियोजय

இங்கே அவன் அச்சத்தால் துயருற்று மறைந்து கிடக்கிறான்—அவனை வதம் செய். எவ்வழியாயினும் அவனை உயிர்மூச்சிலிருந்து பிரித்துவிடு.

Verse 37

एवं वाचाऽशरी रिण्या कथिता चंडिका तदा । प्राह स्ववाहनं सिंहमसुरेंद्रवधोद्यता

இவ்வாறு உடலற்ற வாணியால் உரைக்கப்பட்டதும், சண்டிகை அப்போது தன் வாகனமான சிங்கத்திடம் கூறினாள்—அசுரேந்திரனை வதம் செய்யத் தயாராய்.

Verse 38

मृगेंद्र सिंहविक्रांत महावलपराक्रम । धर्मपुष्कीरणीतोयं निःशेषं पीय तां त्वया

மிருகேந்திரா! சிங்கநடை கொண்டவனே, மாபெரும் பலமும் பராக்கிரமமும் உடையவனே! தர்மபுஷ்கரிணியின் இந்த நீரை முழுவதும் அருந்து.

Verse 39

देव्यैवमुक्तः पंचास्यो धर्मपुष्करिणीजलम् । निःशेषं च पपौ विप्रा यथा पांसुर्भवेत्तथा

தேவி இவ்வாறு ஆணையிட்டதும், ஐந்துமுகத்தவன், ஓ பிராமணர்களே, தர்மபுஷ்கரிணியின் நீரை முழுவதும் அருந்தினான்—இறுதியில் தூள்போல் ஆகும்வரை.

Verse 40

निरगान्महिषो दीनस्ततस्तस्मा ज्जलाशयात् । आयांतमसुरं देवी पादेनाक्रम्य मूर्द्धनि

அப்போது துயருற்ற மகிஷாசுரன் அந்த நீர்த்தடத்திலிருந்து வெளியே வந்தான். முன்னே வந்த அவன் தலைமேல் தேவி தன் திருவடியை வைத்து அடக்கினாள்.

Verse 41

कंठं शूलेन तीक्ष्णेन पीडयामास कोपिता । ततो देव्यसिमादाय चकर्तास्य शिरो महत्

கோபமுற்ற அவள் கூரிய சூலத்தால் அவன் கழுத்தை நெரித்தாள்; பின்னர் தேவி வாளை எடுத்துத் அவன் பெரிய தலையை வெட்டினாள்।

Verse 42

एवं स महिषो विप्राः सभृत्यबलवाहनः । दुर्गया निहतो भूमौ पपात च ममार च

ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு அந்த மகிஷாசுரன் தன் பணியாளர்கள், படைகள், வாகனங்களுடன் துர்கையால் கொல்லப்பட்டான்; அவன் தரையில் விழுந்து உயிர் நீத்தான்।

Verse 43

ततो देवाः सगंधर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः । स्तुत्वा देवीं ततः स्तोत्रैस्तुष्टा जहृषिरे तदा

அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் சேர்ந்து ஸ்தோத்திரங்களால் தேவியைப் போற்றினர்; திருப்தியடைந்து மகிழ்ந்தனர்।

Verse 44

अनुज्ञातास्ततो देव्या देवा जग्मुर्यथागतम् । ततो देवी जगन्माता स्व नाम्ना पुरमुत्तमम्

பின்னர் தேவியின் அனுமதி பெற்ற தேவர்கள் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர். அதன் பின் உலகமாதா தேவி தன் பெயரால் ஒரு சிறந்த நகரை நிறுவினாள்।

Verse 45

दक्षिणस्य समुद्रस्य तीरे चक्रे तदोत्तरे । ततो देव्यनुशिष्टास्ते देवाः शक्रपुरोगमाः

அவள் தெற்கு கடலின் கரையின் வடக்குப் பகுதியில் அந்த நகரை அமைத்தாள். பின்னர் சக்ரன் (இந்திரன்) தலைமையில் தேவர்கள் தேவியின் ஆணைப்படி நடந்து கொண்டனர்।

Verse 46

पूरयामासुरमृतैर्धर्मपुष्क रिणीं तदा । ततो ह्यमृततीर्थाख्यां लेभे तत्तीर्थमुत्तमम्

அப்போது அவர்கள் தர்மபுஷ்கரிணி எனும் புனிதத் தடாகத்தை அமிர்தத்தால் நிரப்பினர். அதன்பின் அந்தச் சிறந்த தீர்த்தம் ‘அமிர்த-தீர்த்தம்’ எனப் பரம புண்ணியத் தலமாகப் புகழ்பெற்றது.

Verse 47

ततो देवी वरमदात्स्वपुरस्य मुदान्विता । पशव्यं चापरोगं च पुरमेतद्भवत्विति

பின்னர் தேவி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து தன் நகரத்திற்கு வரம் அளித்தாள்—“இந்த நகரம் மாடுமாடுகள் செல்வத்தால் வளமுற்று, நோயற்றதாக இருக்கட்டும்.”

Verse 49

ददौ तीर्थाय च वरं स्नातानामत्र वै नृणाम् । यथाभिलाषं सिद्धिः स्यादित्युक्त्वा सा दिवं ययौ

அவள் தீர்த்தத்திற்கும் வரம் அளித்தாள்—“இங்கே நீராடும் மனிதர்களுக்கு அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்ப நிறைவேற்றம் உண்டாகட்டும்.” என்று கூறி தேவி விண்ணுலகம் சென்றாள்.

Verse 50

देवीपत्तनमारभ्य सुमुहूर्ते दिने द्विजाः । विघ्नेश्वरं प्रणम्यादौ सलिलस्वामिनं तथा

தேவீப்பட்டணத்திலிருந்து தொடங்கி, நல்ல நாளில் சிறந்த முகூர்த்தத்தில், த்விஜர்கள் முதலில் வி஘்னேஸ்வரனை வணங்கி, அதுபோல சலிலஸ்வாமியையும் வணங்கினர்.

Verse 51

महादेवाभ्यनुज्ञातो रामचंद्रोऽतिधार्मिकः । स्थापयित्वा स्वहस्तेन पाषाणनवकं मुदा

மகாதேவரின் அனுமதி பெற்ற பரம தர்மநிஷ்டன் ராமச்சந்திரன், மகிழ்ச்சியுடன் தன் கையால் ஒன்பது கற்களை நிறுவினான்.

Verse 52

सेतुमारब्धवान्विप्रा यावल्लंकामतंद्रितः । सिंहासनं समारुह्य रामो नलकृतं शुभम्

ஓ விப்ரர்களே! ராமன் சோர்வின்றி இலங்கை வரை சேது அமைப்பைத் தொடங்கி, நலன் செய்த மங்கள சிங்காசனத்தில் ஏறி அமர்ந்தான்।

Verse 53

वानरैः कारयामास सेतुमब्धौ नलादिभिः । पर्वताञ्छाखिनोवृक्षान्दृषदः काष्ठसंचयान्

நலன் முதலியோரின் தலைமையில் வானரர்களால் கடலில் சேதுவை அமைக்கச் செய்தான்—மலைகள், கிளையுள்ள மரங்கள், பாறைகள், மரக்கட்டைக் குவியல்கள் கொண்டு।

Verse 54

तृणानि च समाजह्रुर्वानरा वनमध्यतः

வானரர்கள் காடின் நடுவிலிருந்து புல்களையும் சேர்த்து கொண்டு வந்தனர்।

Verse 55

नलस्तानि समादाय चक्रे सेतुं महोदधौ । पंचभिर्दिवसैः सेतुर्यावल्लंकासमीपतः

நலன் அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு பேர்கடலில் சேதுவை அமைத்தான்; ஐந்து நாட்களில் சேது இலங்கையின் அருகுவரை நீண்டது।

Verse 56

दशयोजनविस्तीर्णश्शतयोजनमायतः । कृतः सेतुर्नलेनाब्धौ पुण्यः पापविनाशनः

கடலில் நலன் செய்த சேது பத்து யோஜனை அகலம், நூறு யோஜனை நீளம்; அது புண்ணியமளித்து பாவத்தை அழிக்கும்.

Verse 57

देवीपुरस्य निकटे नवपाषाणरूपके । सेतुमूले नरः स्नायात्स्वपापपरिशुद्धये

தேவீபுரத்திற்கு அருகில், சேதுவின் மூலத்தில் ஒன்பது கல்-வடிவங்கள் குறியிடப்பட்ட இடத்தில் மனிதன் நீராட வேண்டும்; அதனால் அவனுடைய பாவங்கள் தூய்மையடையும்.

Verse 58

चक्रतीर्थे तथा स्नायाद्भजेत्सेत्वधिपं हरिम् । देवीपत्तनमारभ्य यत्कृतं सेतुबंधनम्

அதேபோல் சக்கரதீர்த்தத்தில் நீராடி, சேதுவின் அதிபதியான ஹரியை வழிபட வேண்டும்; ஏனெனில் தேவீபட்டணத்திலிருந்தே சேது-பந்தனம் தொடங்கப்பட்டது.

Verse 59

तत्सेतुमूलं विप्रेंद्रा यथार्थं परिकल्पितम् । सेतोस्तु पश्चिमा कोटिर्दर्भशय्या प्रकीर्तिता

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! அந்த இடமே உண்மையாகச் சேதுவின் மூலமாக நிறுவப்பட்டுள்ளது; மேலும் சேதுவின் மேற்கு எல்லை ‘தர்பசய்யா’ என்று புகழப்படுகிறது.

Verse 60

देवीपुरी च प्राक्कोटिरुभयं सेतुमूलकम् । उभयं पुण्यमाख्यातं पवित्रं पापनाशनम्

தேவீபுரீ கிழக்கு எல்லையாகும்; இரண்டும் சேதுமூலத்திற்கே உட்பட்டவை. இரண்டும் புண்ணியமானவை, புனிதமானவை, பாவநாசகமானவை என்று கூறப்படுகின்றன.

Verse 61

यत्सेतुमूलं गच्छंति येन मार्गेण वै नराः । तत्तन्मार्गगतास्ते ते तस्मिंस्तस्मिन्विमुक्तिदे

மக்கள் எந்த எந்த சேதுமூலத்திற்குச் செல்கிறார்களோ, எந்த எந்த வழியில் பயணிக்கிறார்களோ, அந்த அந்த வழியில் சென்றவர்களுக்கு அங்கே அங்கே (ஒவ்வொரு புனிதத் தலத்திலும்) முக்தி கிடைக்கும்.

Verse 62

स्नात्वादौ सेतुमूले तु चक्रतीर्थे तथैव च । संकल्पपूर्वकं पश्चाद्गच्छेयुः सेतुबंधनम्

முதலில் சேதுமூலத்திலும், அதுபோலச் சக்ரதீர்த்தத்திலும் நீராடி, பின்னர் சங்கல்பம் செய்து சேது-பந்தனத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 63

देवीपुरे तथा दर्भशय्यायामपि भूसुराः । चक्रतीर्थे शिवे स्नानं पुण्यपापविनाशनम्

ஓ பூசுரர்களே, தேவீபுரத்திலும் தர்பசய்யையிலும் கூட—மங்களமான சக்ரதீர்த்தத்தில் சிவஸ்நானம் புண்ணியத்தையும் பாபநாசத்தையும் அளிக்கும்.

Verse 64

स्मरणादुभयत्रापि चक्रतीर्थस्य वै द्विजाः । भस्मीभवंति पापानि लक्षजन्मकृतान्यपि

ஓ த்விஜர்களே, இங்கும் அங்கும்—இரு இடங்களிலும்—சக்ரதீர்த்தத்தை நினைத்தாலே, இலட்சம் பிறவிகளில் செய்த பாபங்களும் சாம்பலாகும்.

Verse 65

जन्मापि विलयं यायान्मुक्तिश्चापि करे स्थिता । चक्रतीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

பிறவிச் சுழலும் அழிந்து, முக்தி கையில் இருப்பதுபோல் அமையும்; சக்ரதீர்த்தத்துக்கு இணையான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை, இனியும் இருக்காது.

Verse 66

भूलोके यानि तीर्थानि गंगादीनि द्विजोत्तमाः । चक्रतीर्थस्य तान्यद्धा कलां नार्हंति षोडशीम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, பூலோகத்தில் கங்கை முதலிய எத்தனை தீர்த்தங்கள் இருந்தாலும், அவை சக்ரதீர்த்தத்தின் மகிமையின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல.

Verse 67

आदौ तु नवपाषाणमध्येऽब्धौ स्नानमाचरेत् । क्षेत्रपिंडे ततः कुर्याच्चक्रतीर्थे तथैव च

முதலில் ஒன்பது பாறைகளின் நடுவிலுள்ள கடலில் நீராட வேண்டும். பின்னர் ‘க்ஷேத்ர-பிண்ட’ எனும் புனிதச் செயலைச் செய்து, அதுபோலச் சக்ரதீர்த்தத்திலும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

सेतुनाथं हरिं सेवेत्स्वपापपरिशुद्धये । एवं हि दर्भशय्यायां कुर्युस्तन्मार्गतो गताः

தம் பாவங்கள் முழுமையாகத் தூய்மையடையச் சேதுநாதனாகிய ஹரியை வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு அந்தப் புனித வழியில் செல்பவர்கள் தர்பைப் புல்லின் படுக்கையில் தங்கி இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 69

आरूढं रामचंद्रेण यो नमस्कुरुते जनः । सिंहासनं नलकृतं न तस्य नरकाद्भयम्

ராமச்சந்திரன் ஏறிய நலனால் செய்யப்பட்ட சிங்காசனத்திற்கு யார் வணங்குகிறாரோ, அவருக்கு நரகப் பயம் இல்லை.

Verse 70

सेतुमादौ नमस्कुर्याद्रामं ध्यायन्हृदा तदा । रघुवीरपदन्यास पवित्रीकृतपांसवे

முதலில் சேதுவை வணங்கி, பின்னர் இதயத்தில் ராமனைத் தியானிக்க வேண்டும்—ரகுவீரனின் பாதச்சுவடுகளால் புனிதமடைந்த தூசியைக் கொண்ட சேதுவை.

Verse 71

दशकंठशिरश्छेदहेतवे सेतवे नमः । केतवे रामचंद्रस्य मोक्षमार्गैकहेतवे

தசகண்டனின் தலைகள் துண்டிக்கக் காரணமான சேதுவுக்கு வணக்கம். ராமச்சந்திரனின் கேது-குறியாய், மோக்ஷ மார்க்கத்தின் ஒரே காரணமாய் விளங்கும் சேதுவுக்கு வணக்கம்.

Verse 72

सीताया मानसांभोजभानवे सेतवे नमः । साष्टांगं प्रणिपत्यादौ मंत्रेणानेन वै द्विजाः

சீதையின் மனத் தாமரைக்கு சூரியனாய் விளங்கும் சேதுவுக்கு நமஸ்காரம். ஓ த்விஜர்களே, முதலில் இம்மந்திரத்தால் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து பின் வழிபடுங்கள்.

Verse 73

ततो वेतालवरदं तीर्थं गच्छेन्महाबलम् । तत्र स्नानादवाप्नोति सिद्धिं पारामिकां नरः

அதன்பின் ‘வேதாலவரத’ எனப்படும் மகாபலமிக்க தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கு நீராடினால் மனிதன் பரம சித்தியை அடைகிறான்.

Verse 74

योऽध्यायमेनं पठते मनुष्यः शृणोति वा भक्तियुतो द्विजेंद्राः । स्वर्गादयस्तस्य न दुर्लभाः स्युः कैवल्यमप्यस्य करस्थमेव

ஓ த்விஜேந்திரர்களே, யார் இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவர்க்கு ஸ்வர்கம் முதலியவை அரிதல்ல; கைவல்யமும் கைப்பிடியில் இருப்பதுபோல்.