Adhyaya 51

Verse 1

सूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि सेतुयात्राक्रमं द्विजाः । यं श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवः क्षणात्

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே! இப்போது சேது யாத்திரையின் முறையை முழுமையாக உரைக்கிறேன்; அதைச் செவிமடுத்தால் மனிதன் கணநேரத்தில் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 2

स्नात्वाचम्य विशुद्धात्मा कृतनित्यविधिः सुधीः । रामनाथस्य तुष्ट्यर्थं प्रीत्यर्थं राघवस्य च

நீராடி ஆச்சமனம் செய்து, உள்ளம் தூய்மையடைந்து, நித்திய கர்மங்களை நிறைவேற்றிய ஞானி யாத்திரிகன் ராமநாதரின் திருப்திக்கும் ராகவரின் (ராமரின்) மகிழ்ச்சிக்கும் செயல் புரிய வேண்டும்.

Verse 3

भोजयित्वा यथाशक्ति ब्राह्मणान्वेदपारगान् । भस्मोद्धूलितसर्वांगस्त्रिपुंड्रांकितमस्तकः

தன் சக்திக்கேற்ப வேதப் பண்டித பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்து, உடலெங்கும் விபூதி பூசி, தலையில் திரிபுண்ட்ரம் அணிய வேண்டும்.

Verse 4

गोपीचन्दनलिप्तो वा स्वभालेऽप्यूर्ध्वपुंड्रकः । रुद्राक्ष मालाभरणः सपवित्रकरः शुचिः

அல்லது கோபீசந்தனம் பூசி, நெற்றியில் ஊர்த்வபுண்ட்ரம் அணிய வேண்டும்; ருத்ராட்ச மாலை அணிந்து, கையில் பவித்ர மோதிரம் தரித்து, தூய்மையுடனும் நியமத்துடனும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 5

सेतुयात्रां करिष्येऽहमिति संकल्प्य भक्तितः । स्वगृहात्प्रव्रजेन्मौनी जपन्नष्टाक्षरं मनुम्

“நான் சேது யாத்திரை செய்வேன்” என்று பக்தியுடன் சங்கல்பித்து, மௌனம் காத்து இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டு, புனித அஷ்டாக்ஷரி மந்திரத்தை இடையறாது ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 6

पंचाक्षरं नाममंत्रं जपेन्नियतमानसः । एकवारं हविष्याशी जितक्रोधो जितेंद्रियः

கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் பஞ்சாக்ஷரி நாமமந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; ஹவிஷ்யம் போன்ற எளிய யாக-ஆஹாரத்தை நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்டு, கோபத்தை வென்று, இந்திரியங்களை அடக்க வேண்டும்।

Verse 7

पादुकाछत्ररहितस्तांबूलपरिवर्जितः । तैलाभ्यंगविहीनश्च स्त्रीसंगादिविवर्जितः

பாதுகை, குடை இன்றி செல்ல வேண்டும்; தாம்பூலம் தவிர்க்க வேண்டும்; எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்யாமல், பெண்சங்கம் முதலான இன்பவிலாசங்களை விலக்க வேண்டும்।

Verse 8

शौचाद्याचारसंयुक्तः सन्ध्योपास्तिपरायणः । गायत्र्युपास्ति कुर्वाणस्त्रिसंध्यं रामचिंतकः

தூய்மை முதலான நன்னடத்தையுடன் கூடி, ஸந்த்யா உபாசனையில் ஈடுபட்டு, மூன்று ஸந்த்யைகளிலும் காயத்ரீ உபாசனை செய்து, ராம சிந்தனையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 9

मध्येमार्गं पठन्नित्यं सेतुमाहात्म्यमादरात् । पठन्रामायणं वापि पुराणांतरमेव वा

பாதையில் தினமும் பக்தியுடன் சேது மாஹாத்ம்யத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது ராமாயணத்தை ஓத வேண்டும், அல்லது வேறு எந்தப் புராணத்தையும் ஓதலாம்।

Verse 10

व्यर्थवाक्यानि संत्यज्य सेतुं गच्छेद्विशुद्धये । प्रतिग्रहं न गृह्णीयान्नाचारांश्च परित्यजेत्

வீண் பேச்சுகளைத் துறந்து, தூய்மைக்காக சேதுவிற்கு செல்ல வேண்டும். தானப் பிரதிக்ரஹம் ஏற்காமல், நல்லொழுக்கத்தையும் கைவிடாதிருக்க வேண்டும்.

Verse 11

कुर्यान्मार्गे यथाशक्ति शिवविष्ण्वादिपूजनम् । वैश्वदेवादिकर्माणि यथाशक्ति समाचरेत्

பயணத்தில் இயன்ற அளவு சிவன், விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களை வழிபட வேண்டும்; அதுபோல வைஶ்வதேவ முதலான கர்மங்களையும் இயன்றபடி செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

ब्रह्मयज्ञमुखान्धर्मा न्प्रकुर्याच्चाग्निपूजनम् । अतिथिभ्योऽन्नपानादि संप्रदद्याद्यथाबलम्

பிரம்மயஜ்ஞம் முதலான தர்மக் கடமைகளைச் செய்து, அக்னியைப் பூஜிக்கவும் வேண்டும்; மேலும் இயன்ற அளவு விருந்தினருக்கு அன்னம், பானம் முதலியவற்றை வழங்க வேண்டும்.

Verse 13

दद्याद्भिक्षां यतिभ्योऽपि वित्तशाठ्यं परित्यजन् । शिवविष्ण्वादि नामानि स्तोत्राणि च पठेत्पथि

செல்வத்தில் கஞ்சத்தனத்தைத் துறந்து, யதிகளுக்கும் பிச்சை அளிக்க வேண்டும்; மேலும் வழியில் சிவன்-விஷ்ணு முதலியோரின் நாமங்களையும் ஸ்தோத்திரங்களையும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

धर्ममेव सदा कुर्यान्निषिद्धानि परित्यजेत् । इत्यादिनियमोपेतः सेतुमूलं ततो व्रजेत्

எப்போதும் தர்மத்தையே செய்ய வேண்டும்; தடைசெய்யப்பட்டவற்றைத் துறக்க வேண்டும். இத்தகைய நியமங்களுடன் கூடி, பின்னர் சேதுமூலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 15

पाषाणं प्रथमं दद्यात्तत्र गत्वा समाहितः । तत्रावाह्य समुद्रं च प्रणमेत्तदनंतरम्

ஒருமுகச் சித்தத்துடன் அங்கு சென்று முதலில் ஒரு பாறைக் கல்லை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் சமுத்திரத்தை ஆவாஹனம் செய்து உடனே அதன் பின் வணங்க வேண்டும்.

Verse 16

अर्घ्यं दद्यात्समुद्राय प्रार्थयेत्तदनंतरम् । अनुज्ञां च ततः कुर्यात्ततः स्नायान्महोदधौ

சமுத்திரத்திற்கு அர்க்யம் அளித்து அதன் பின் பிரார்த்திக்க வேண்டும். பின்னர் அனுமதி வேண்டி மகாசமுத்திரத்தில் நீராட வேண்டும்.

Verse 17

मुनीनामथ देवानां कपीनां पितृणां तथा । प्रकुर्यात्तर्पणं विप्रा मनसा संस्मरन्हरिम्

ஓ பிராமணர்களே, மனத்தில் ஹரியை நினைத்து முனிவர்கள், தேவர்கள், கபிகள் மற்றும் பித்ருக்களுக்கு முறையாக தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

पाषाणसंख्या । पाषाणसप्तकं दद्यादेकं वा विप्रपुंगवाः । पाषाणदानात्सफलं स्नानं भवति नान्यथा

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, ஏழு பாறைக் கற்களையோ அல்லது ஒன்றையோ அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பாறைத் தானத்தாலே நீராடல் பலன் தரும்; வேறல்ல.

Verse 19

पाषाणदानमंत्रः । पिप्पलादसमुत्पन्ने कृत्ये लोकभयंकरे । पाषाणं ते मया दत्तमाहारार्थं प्रकल्प्यताम्

ஓ பிப்பலாதனிடமிருந்து தோன்றிய, உலகிற்கு அச்சம் தரும் க்ருத்யையே! இந்தப் பாறைக் கல்லை நான் உனக்குத் தந்தேன்; இது உன் ஆகாரத்திற்காக நியமிக்கப்படுக.

Verse 20

सान्निध्यप्रार्थनामन्त्रः । विश्वार्चि त्वं घृताचि त्वं विश्वयाने विशांपते । सान्निध्यं कुरु मे देव सागरे लवणांभसि

சான்னித்யப் பிரார்த்தனை மந்திரம்— ஓ உலகின் ஜோதி, ஓ நெய்யால் தீண்டிய தீச்சுடர், ஓ உலகவாகனத்தின் அதிபதி, மக்களின் தலைவா! ஓ தேவா, இந்த உப்புநீர் கடலில் எனக்கு உன் சான்னித்யத்தை அருள்வாயாக।

Verse 21

नमस्कारमन्त्रः । नमस्ते विश्वगुप्ताय नमो विष्णो ह्यपांपते । नमो हिरण्यशृंगाय नदीनां पतये नमः । समुद्राय वयूनाय प्रोच्चार्य प्रणमेत्तथा

நமஸ்கார மந்திரம்— உலகைக் காக்கும் இறைவனுக்கு வணக்கம்; ஓ விஷ்ணுவே, நீரின் அதிபதியே, வணக்கம். பொன்னிறக் கொம்புடையவருக்கு வணக்கம்; நதிகளின் தலைவனுக்கு வணக்கம். ‘சமுத்திரன்—வயூனன் (ஞானி)’ என்று இவ்வாறு உச்சரித்து அதன்படி வணங்க வேண்டும்।

Verse 22

अर्घ्यमन्त्रः । सर्वरत्नमय श्रीमन्सर्वरत्नाकराकर । सर्वरत्नप्रधानस्त्वं गृहाणार्घ्यं महोदधे

அர்க்கிய மந்திரம்— ஓ எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஒளிரும் ஸ்ரீமான், ஓ எல்லா ரத்தினச் சுரங்கங்களின் ஆதாரமே! நீயே எல்லாச் செல்வங்களிலும் முதன்மை; ஓ மகோததி, இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 23

अनुज्ञापनमंत्रः । अशेषजगदाधार शंखचक्रगदा धर । देहि देव ममानुज्ञां युष्मत्तीर्थनिषेवणे

அனுமதி வேண்டுதல் மந்திரம்— ஓ அனைத்துலகின் ஆதாரமே, சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கியவனே! ஓ தேவா, உமது தீர்த்தத்தைச் சேவிக்க எனக்கு அனுமதி அருள்வாயாக।

Verse 24

प्रार्थनामंत्रः । प्राच्यां दिशि च सुग्रीवं दक्षिणस्यां नलं स्मरेत्

பிரார்த்தனை மந்திரம்— கிழக்கு திசையில் சுக்ரீவனை நினைவு கூர வேண்டும்; தெற்கு திசையில் நலனை நினைவு கூர வேண்டும்।

Verse 25

प्रतीच्यां मैंदनामानमुदीच्यां द्विविदं तथा । रामं च लक्ष्मणं चैव सीतामपि यशस्विनीम्

மேற்கு திசை நோக்கி மைந்தன் என்னும் பெயரை நினைவு கூர வேண்டும்; அதுபோல வட திசை நோக்கி த்விவிதனையும் நினைவு கூர வேண்டும். மேலும் ஸ்ரீராமன், லக்ஷ்மணன், யசஸ்வினி சீதையையும் நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 26

अंगदं वायुतनयं स्मरेन्मध्ये विभीषणम् । पृथिव्यां यानि तीर्थानि प्राविशंस्त्वा महोदधे

அங்கதனையும் வாயுபுத்திரன் (ஹனுமான்) என்பவனையும் நினைவு கூர வேண்டும்; தன் முன்னால் நடுவில் விபீஷணனையும் நினைவு கூர வேண்டும். ஓ மகாசமுத்திரமே! பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும் உன்னுள் புகுந்தன.

Verse 27

स्नानस्य मे फलं देहि सर्वस्मात्त्राहि मांहसः । हिरण्यशृंगमित्याभ्यां नाभ्यां नारायणं स्मरेत्

“என் நீராடலின் பலனை அருள்வாயாக; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் என்னை காப்பாயாக” என்று. ‘ஹிரண்யஶ்ருங்க…’ எனத் தொடங்கும் இரு உச்சாரணங்களை ஜபித்தபடி நாபி நிலையிலே நாராயணனை நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 28

ध्यायन्नारायणं देवं स्नानादिषु च कर्मसु । ब्रह्मलोकमवाप्नोति जायते नेह वै पुनः

நீராடல் முதலிய கருமங்களில் தேவனாகிய நாராயணனைத் தியானித்தால், பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, இவ்வுலகில் மீண்டும் பிறவியெடுக்கமாட்டான்.

Verse 29

सर्वेषामपि पापानां प्रायश्चित्तं भवेत्ततः । प्रह्लादं नारदं व्यासमंबरीषं शुकं तथा । अन्यांश्च भगवद्भक्तांश्चिंतयेदेकमानसः

அதனால் எல்லாப் பாவங்களுக்கும் பரிகாரம் உண்டாகும். ஒருமுக மனத்துடன் பிரஹ்லாதன், நாரதன், வ்யாசன், அம்பரீஷன், சுகன் மற்றும் பிற பகவத் பக்தர்களைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 30

स्नानमन्त्रः । वेदादिर्यो वेदवसिष्ठयोनिः सरित्पतिः सागररत्नयोनिः । अग्निश्च तेजश्च इलां च तेजो रेतोधा विष्णुरमृतस्य नाभिः

ஸ்நான மந்திரம்—வேதங்களின் ஆதிமூலம், வேதவித்யைக்கும் வசிஷ்டருக்கும் யோனி; நதிகளின் அதிபதி, ரத்தினங்களின் பிறப்பிடமான சமுத்திரம்; அக்னியும் தேஜஸும், பூமியின் தேஜஸும்; ரேதோதாரி விஷ்ணு, அமிர்தத்தின் நாபி।

Verse 31

इदं ते अन्याभिरसमानमद्भिर्याः काश्च सिंधुं प्रविशंत्यापः । सर्पो जीर्णामिव त्वचं जहामि पापं शरीरात्सशिरस्कोऽभ्युपेत्य

இது உனக்காக—மற்ற நீர்களுக்கு ஒப்பில்லாத, கடலில் புகும் அந்த நீர்களுடன். பாம்பு பழைய தோலை கழற்றுவது போல, நான் இந்தப் புனித நீரிடம் அணைந்து, தலை உட்பட என் உடலிலிருந்து பாவத்தை நீக்குகிறேன்।

Verse 32

समुद्राय वयूनाय नमस्कुर्यात्पुनर्द्विजाः । सर्वतीर्थमयं शुद्धं नदीनां पतिमंबुधिम्

பின்னர் த்விஜன் மீண்டும் அனைத்தறிவுடைய சமுத்திரத்துக்கு வணங்க வேண்டும்; அவர் தூயவர், எல்லா தீர்த்தங்களின் வடிவம், நதிகளின் அதிபதியான அம்புதி।

Verse 33

द्वौ समुद्राविति पुनः प्रोच्चार्य स्नानमाचरेत् । ब्रह्मांडोदरतीर्थानि करस्पृष्टानि ते रवे

‘இரண்டு சமுத்திரங்கள்’ என்று மீண்டும் உச்சரித்து ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். மேலும்—‘ஓ ரவி! பிரபஞ்சத்தின் வயிற்றில் உள்ள தீர்த்தங்கள் உன் கதிர்களின் ஸ்பரிசத்தால் (இங்கு) வெளிப்படுகின்றன’ என்று கூற வேண்டும்।

Verse 34

तेन सत्येन मे सेतौ तीर्थं देहि दिवाकर । प्राच्यां दिशि च सुग्रीवमित्यादिक्रमयोगतः

அந்த சத்தியத்தின் பலத்தால், ஓ திவாகரா! சேதுவில் எனக்கு தீர்த்தப் பயனை அருள்வாயாக. மேலும் கிழக்கு திசையில் சுக்ரீவன் முதலியவர்களை விதிக் கிரமப்படி நினைவு கூர வேண்டும்।

Verse 35

स्मृत्वा भूयो द्विजाः सेतौ तृतीयं स्नानमाचरेत् । देवीपत्तनमारभ्य प्रव्रजेद्यदि मानवः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! மீண்டும் நினைந்து, சேதுவில் மூன்றாம் ஸ்நானத்தை ஆற்றுக. மனிதன் தேவீபட்டணத்திலிருந்து யாத்திரை தொடங்கினால், விதிப்படி தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும்.

Verse 36

तदा तु नवपाषाणमध्ये सेतौ विमुक्तिदे । स्नानमंबुनिधौ कुर्यात्स्वपापौघापनुत्तये

அப்போது முக்தி அளிக்கும் சேதுவில் ஒன்பது புனிதக் கற்களுக்கிடையில், தன் பாபக் கூட்டத்தை அகற்றுவதற்காக கடலில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

दर्भशय्यापदव्या चेद्गच्छे त्सेतुं विमुक्तिदम् । तदा तत्रोदधावेव स्नानं कुर्याद्विमुक्तये

தர்பை புல் படுக்கையால் குறிக்கப்பட்ட பாதையில் முக்தி தரும் சேதுவிற்கு ஒருவர் சென்றால், அங்கேயே அந்தக் கடலில் விடுதலைக்காக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

तर्पणविधिः । पिप्पलादं कविं कण्वं कृतांतं जीवितेश्वरम् । मन्युं च कालरात्रिं च विद्यां चाहर्गणेश्वरम्

தர்ப்பண விதி: பிப்பலாதன், கவி, கண்வன், க்ருதாந்தன், ஜீவிதேஸ்வரன்; மேலும் மன்யு, காலராத்திரி, வித்யா, அஹர்கணேஸ்வரன்—இவர்களுக்கு தர்ப்பணம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 39

वसिष्ठं वामदेवं च पराशरमुमापतिम् । वाल्मिकिं नारदं चैव वालखिल्यान्मुनींस्तथा

மேலும் வசிஷ்டர், வாமதேவர்; பராசரர், உமாபதி; வால்மீகி, நாரதர்; அதுபோல வாலகில்ய முனிவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

नलं नीलं गवाक्षं च गवयं गन्धमादनम् । मैंदं च द्विविदं चैव शरभं चर्षभं तथा

நலன், நீலன், கவாக்ஷன், கவயன், கந்தமாதனன், மைந்தன், த்விவிதன், மேலும் சரபன், ருஷபன்—இவர்களுக்கெல்லாம் தர்ப்பணம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 41

सुग्रीवं च हनूमंतं वेगदर्शनमेव च । रामं च लक्ष्मणं सीतां महाभागां यशस्विनीम्

சுக்ரீவன், ஹனுமான், மேலும் வேகதர்ஷனன்; அத்துடன் ராமன், லக்ஷ்மணன், மகாபாக்யவதி யசஸ்வினி சீதை—இவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 42

त्रिः कृत्वा तर्पयेदेतान्मंत्रानुक्त्वा यथाक्रमम् । विभोश्च तत्तन्नामानि चतुर्थ्यंतानि वै द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! மந்திரங்களை முறையாகச் சொல்லி மூன்று முறை இவர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; மேலும் ஆண்டவனின் அந்தந்த நாமங்களை சதுர்த்தி (தாதிவ்) வேற்றுமையில் உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 43

देवा नृषीन्पितॄंश्चैव विधिवच्च तिलोदकैः । द्वितीयांतानि नामानि चोक्त्वा तर्पयेद्द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! எள்ளுடன் கலந்த நீரால் விதிப்படி தேவர்கள், நரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; பெயர்களை த்விதீயா (கर्म) வேற்றுமையில் சொல்லி திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 44

तर्पयेत्सपवित्रस्तु जले स्थित्वा प्रसन्नधीः । तर्पणात्सर्वतीर्थेषु स्नानस्य फलमाप्नुयात्

பவித்ரம் அணிந்து, நீரில் நின்று அமைதியான மனத்துடன் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; தர்ப்பணத்தால் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய பலன் கிடைக்கும்.

Verse 45

एवमेतांस्तर्पयित्वा नमस्कृत्योत्तरेज्जलात् । आर्द्रवस्त्रं परित्यज्य शुष्कवासःसमावृतः

இவ்வாறு தர்ப்பணம் செய்து வணங்கி நீரிலிருந்து வெளியே வருக. ஈர ஆடையை நீக்கி, உலர் ஆடையை அணியுக.

Verse 46

आचम्य सपवित्रश्च विधिवच्छ्राद्धमाचरेत् । पिंडान्पितृभ्यो दद्याच्च तिलतण्डुलकैस्तथा

ஆசமனம் செய்து, பவித்ரம் (தர்ப வளையம்) அணிந்து விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். மேலும் எள்ளும் அரிசித் துகள்களும் சேர்த்து பித்ருக்களுக்கு பிண்டம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 47

एतच्छ्राद्धमशक्तस्य मया प्रोक्तं द्विजोत्तमाः । धनाढ्योऽन्नेन वै श्राद्धं षड्रसेन समाचरेत्

ஓ த்விஜோத்தமரே! இயலாதவருக்காக இவ்வகை ஸ்ராத்தத்தை நான் கூறினேன். ஆனால் செல்வமுள்ளவன் ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த அன்னத்தால் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

गोभूतिलहिरण्यादिदानं कुर्यात्समृद्धिमान् । रामचन्द्रधनुष्कोटावेवमेव समाचरेत्

செல்வமுள்ளவன் பசு, நிலம், எள், பொன் முதலியவற்றை தானமாக அளிக்க வேண்டும். ‘ராமசந்திரன் வில்லின் முனை’ எனும் தலத்திலும் இதே முறையில் செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

पाषाणदानपूर्वाणि तर्पणांतानि वै द्विजाः । सेतुमूले यथैतानि विधिवद्व्यतनोद्द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! கல்-தானம் முதலாக தர்ப்பணம் வரை உள்ள இவ்வெல்லா கிரியைகளையும் சேதுவின் அடிப்பகுதியில் இதே முறையில் விதிப்படி நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 50

चक्रतीर्थं ततो गत्वा तत्रापि स्नानमाचरेत् । पश्येच्च सेत्वधिपतिं देवं नारायणं हरिम्

பின்பு சக்ரதீர்த்தத்திற்குச் சென்று அங்கேயும் நீராட வேண்டும். மேலும் சேதுவின் அதிபதி தேவன்—நாராயணன், ஹரி—யை தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 51

गच्छन्पश्चिममार्गेण तत्रत्ये चक्रतीर्थके । स्नात्वा दर्भशयं देवं प्रपश्येद्भक्तिपूर्वकम्

மேற்கு வழியாகச் சென்று அங்குள்ள சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராட வேண்டும். நீராடிய பின் தர்பைப் புல்லில் சயனிக்கும் தேவன் (தர்பசயன்) ஐ பக்தியுடன் தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 52

कपितीर्थं ततः प्राप्य तत्रापि स्नानमाचरेत् । सीताकुंडं ततः प्राप्य तत्रापि स्नानमाचरेत्

பின்பு கபிதீர்த்தத்தை அடைந்து அங்கேயும் நீராட வேண்டும். அதன் பின் சீதாகுண்டத்தை அடைந்து அங்கேயும் நீராட வேண்டும்।

Verse 53

ऋणमोचनतीर्थं तु ततः प्राप्य महाफलम् । स्नात्वा प्रणम्य रामं च जानकीरमणं प्रभुम्

பின்பு மிகப் பலன் தரும் ருணமோசன தீர்த்தத்தை அடைந்து நீராட வேண்டும். நீராடி, ஜானகீரமணனாகிய பிரபு ஸ்ரீராமனை வணங்க வேண்டும்।

Verse 54

गच्छेल्लक्ष्मणतीर्थं तु कण्ठादुपरि वापनम् । कृत्वा स्नायाच्च तत्रापि दुष्कृतान्यपि चिन्तयन्

பின்பு லக்ஷ்மண தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். கழுத்திற்கு மேலாக ‘வாபனம்’ (விரத/கிரியை) செய்து அங்கேயும் நீராட வேண்டும்; தன் துஷ்கிருதங்களையும் நினைத்து சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 55

ततः स्नात्वा रामतीर्थे ततो देवालयं व्रजेत् । स्नात्वा पापविनाशने च गंगायमुनयोस्तथा

பின்பு ராமதீர்த்தத்தில் நீராடி, அதன் பின் தேவாலயத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். பாபநாசனத் தீர்த்தத்தில் மீண்டும் நீராடி, அதுபோல கங்கை, யமுனை எனும் தீர்த்தங்களிலும் நீராட வேண்டும்.

Verse 56

सावित्र्यां च सरस्वत्यां गायत्र्यां च द्विजोत्तमाः । स्नात्वा च हनुमत्कुण्डे ततः स्नायान्महाफले । ब्रह्मकुण्डं ततः प्राप्य स्नायाद्विधिपुरःसरम्

ஓ த்விஜோத்தமரே! சாவித்ரீ, சரஸ்வதீ, காயத்ரீ தீர்த்தங்களில் நீராட வேண்டும். ஹனுமத் குண்டத்தில் நீராடி, பின்னர் மகாபலன் தரும் தீர்த்தத்தில் நீராட வேண்டும். அதன் பின் பிரம்மகுண்டத்தை அடைந்து, விதி முறைகளின் முன்னிலையில் நீராட வேண்டும்.

Verse 57

नागकुण्डं ततः प्राप्य सर्वपापविनाशनम् । स्नानं कुर्यान्नरो विप्रा नरकक्लेशनाशनम् । गंगाद्याः सरितः सर्वास्तीर्थानि सकलान्यपि

பின்பு அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் நாககுண்டத்தை அடைந்து, ஓ விப்ரர்களே, மனிதன் அங்கே நீராட வேண்டும்; அது நரக வேதனைகளை நீக்கும். அங்கே கங்கை முதலிய எல்லா நதிகளும், அனைத்து தீர்த்தங்களும் ஒருங்கே சாரமாக உள்ளன.

Verse 58

सर्वदा नागकुंडे तु वसंति स्वाघशांतये । अनंतादिमहानागैरष्टाभिरिदमुत्तमम्

நாககுண்டத்தில் மகாநாகர்கள் தம் பாபம் சாந்தியடைய எப்போதும் வாசம் செய்கின்றனர். அனந்தன் முதலிய எட்டு மகாநாகர்களால் இவ்வுத்தம தீர்த்தம் சிறப்புறுகிறது.

Verse 59

कल्पितं मुक्तिदं तीर्थं रामसेतौ शिवंकरम् । अगस्त्यकुण्डं संप्राप्य ततः स्नायादनुत्तमम्

ராமசேதுவில் பழங்காலத்திலே அமைக்கப்பட்ட, முக்தி அளிக்கும், சிவனின் அருளால் மங்களம் தரும் புனித தீர்த்தம் உள்ளது. அதன் பின் அகஸ்தியகுண்டத்தை அடைந்து, அந்த ஒப்பற்ற நீரில் நீராட வேண்டும்.

Verse 60

अथाग्नितीर्थमासाद्य सर्वदुष्कर्मनाशनम् । स्नात्वा संतर्प्य विधिवच्छ्राद्धं कुर्यात्पितॄन्स्मरन्

பின்னர் எல்லா துஷ்கர்மங்களையும் அழிக்கும் அக்னிதீர்த்தத்தை அடைந்து, நீராடி, விதிப்படி தர்ப்பணம் செய்து, பித்ருக்களை நினைந்து நியமப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

गोभूहिरण्य धान्यादि ब्राह्मणेभ्यः स्वशक्तितः । दत्त्वाग्नितीर्थतीरे तु सर्वपापैः प्रमुच्यते

அக்னிதீர்த்தக் கரையில் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பிராமணர்களுக்கு பசு, நிலம், பொன், தானியம் முதலியவற்றை தானம் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 62

अथवा यानि तीर्थानि चक्रतीर्थमुखानि वै । अनुक्रांतानि विप्रेंद्राः सर्वपापहराणि तु

அல்லது, ஓ பிராமணர்களில் முதன்மையோரே! சக்கரதீர்த்தம் முதலான இவ்விவரணத்தில் கடந்து வந்த எல்லாத் தீர்த்தங்களும் நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவனவே.

Verse 63

स्नायात्तदनुपूर्वेण स्नायाद्वापि यथारुचि । स्नात्वैवं सर्वतीर्थेषु श्राद्धादीनि समाचरेत्

அதே வரிசைப்படி நீராடலாம்; அல்லது விருப்பத்திற்கேற்பவும் நீராடலாம். இவ்வாறு எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடி, ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களை விதிப்படி ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 64

पश्चाद्रामेश्वरं प्राप्य निषेव्य परमेश्वरम् । सेतुमाधवमागत्य तथा रामं च लक्ष्मणम्

அதன்பின் ராமேஸ்வரத்தை அடைந்து பரமேஸ்வரனை விதிப்படி வழிபட்டு, பின்னர் சேதுமாதவனை அணுகி, அதுபோல ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 65

सीतां प्रभंजनसुतं तथान्यान्कपिसत्तमान् । तत्रत्य सर्वतीर्थेषु स्नात्वा नियमपूर्वकम्

சீதையையும், பிரபஞ்சனசுதனான ஹனுமந்தனையும், மற்ற உயர்ந்த வானர வீரர்களையும் வணங்கி, அங்குள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நியமத்துடன் நீராட வேண்டும்.

Verse 66

प्रणम्य रामनाथं च रामचंद्रं तथापरान् । नमस्कृत्य धनुष्कोटिं ततः स्नातुं व्रजेन्नरः

ராமநாதனையும் ராமச்சந்திரனையும் மற்றப் போற்றத்தக்கவர்களையும் வணங்கி, தனுஷ்கோடியை நமஸ்கரித்து, பின்னர் நீராடச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 67

तत्र पाषाण दानादिपूर्वोक्तनियमं चरेत् । धनुष्कोटौ च दानानि दद्याद्वित्तानुसारतः

அங்கே கல்-தானம் முதலான முன் கூறிய நியமங்களை அனுசரித்து, தனுஷ்கோடியில் தன் வசதிக்கேற்ப தானங்களை வழங்க வேண்டும்.

Verse 68

क्षत्रं गाश्च तथान्यानि वस्त्राण्यन्यानि चादरात् । ब्राह्मणेभ्यो वेदविद्भ्यो दद्याद्वित्तानुसारतः

மிகுந்த மரியாதையுடன், தன் வசதிக்கேற்ப, நிலம்/வயல், பசுக்கள், ஆடைகள் மற்றும் பிற பொருட்களை வேதம் அறிந்த பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 69

कोटितीर्थं ततः प्राप्य स्नायान्नियमपूर्वकम् । ततो रामेश्वरं देवं प्रणमेद्वृषभध्वजम्

பின்னர் கோடிதீர்த்தத்தை அடைந்து நியமத்துடன் நீராடி, அதன் பின் இடபக்கொடி உடைய ராமேஸ்வர தேவனை வணங்க வேண்டும்.

Verse 70

विभवे सति विप्रेभ्यो दद्यात्सौवर्णदक्षिणाम् । तिलान्धान्यं च गां क्षेत्रं वस्त्राण्यन्यानि तंडुलान्

வல்லமை இருந்தால் பிராமணர்களுக்கு பொன்-தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்; மேலும் எள், தானியம், பசு, நிலம், ஆடைகள், பிற பொருட்கள் மற்றும் அரிசியையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 71

दद्याद्वित्तानुसारेण वित्तलोभविवर्जितः । धूपं दीपं च नैवेद्यं पूजोपकरणानिच

செல்வ ஆசையை விட்டு, தன் வல்லமைக்கேற்ப அளிக்க வேண்டும்—தூபம், தீபம், நைவேத்யம் மற்றும் பூஜைக்கான பிற உபகரணங்களும்।

Verse 72

रामेश्वराय देवाय दद्याद्वित्तानुसारतः । स्तुत्वा रामेश्वरं देवं प्रणम्य च सभक्तिकम्

ராமேஸ்வரராகிய இறைவனுக்கு தன் வல்லமைக்கேற்ப காணிக்கை செலுத்த வேண்டும்; அந்த ராமேஸ்வரனைப் போற்றி, பக்தியுடன் வணங்க வேண்டும்।

Verse 73

अनुज्ञाप्य ततो गच्छत्सेतुमाधवसंनिधिम् । तस्मै दत्त्वा च धूपादीननुज्ञाप्य च माधवम्

பின்னர் அனுமதி பெற்று சேது-மாதவனின் சந்நிதிக்குச் செல்ல வேண்டும்; அவருக்கு தூபம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து, மீண்டும் மாதவனிடம் விடை பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 74

पूर्वोक्तनियमोपेतः पुनरायात्स्वकं गृहम् । ब्राह्मणान्भोजयेदन्नैः षड्रसैः परिपूरितैः

முன்னர் கூறிய நியமங்களுடன் மீண்டும் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்; மேலும் ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த உணவால் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 75

तेनैव रामनाथोऽस्मै प्रीतोऽभीष्टं प्रयच्छति । नारकं चास्य नास्त्येव दारिद्र्यं च विनश्यति

அதே புண்ணியச் செயலினாலே ராமநாதர் அவன்மேல் பிரசன்னமாய், அவன் விரும்பிய வரத்தை அருள்வார். அத்தகையோர்க்கு நரகப் পতனம் இல்லை; வறுமையும் அழியும்.

Verse 76

संततिर्वर्धते तस्य पुरुषस्य द्विजोत्तमाः । संसारमवधूयाशु सायुज्यमपि यास्यति

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தோரே, அவன் குலவழி (சந்ததி) பெருகும்; மேலும் விரைவில் சம்சாரப் பந்தத்தை உதறி, சாயுஜ்யம் (பகவத்-ஏக்யம்) கூட அடைவான்.

Verse 77

अत्रागन्तुमशक्तश्चेच्छ्रुतिस्मृत्यागमेषु यत् । ग्रंथजातं महापुण्यं सेतुमाहात्म्यसूचकम्

இங்கு வர இயலாதவராயின், வேதம் (ஸ்ருதி), ஸ்மிருதி, ஆகமங்களில் செதுவின் மஹிமையை அறிவிக்கும் மிகப் புண்ணியமான கிரந்தத் தொகுதியே அவர்க்கு வழியாகும்.

Verse 78

तं ग्रंथं पाठयेद्विप्रा महापातकनाशनम् । इदं वा सेतुमाहात्म्यं पठेद्भक्तिपुरःसरम्

ஓ விப்ரர்களே, மகாபாதகங்களை அழிக்கும் அந்தக் கிரந்தத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது பக்தியை முன்னிறுத்தி இந்த செது-மஹாத்மியத்தையும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 79

सेतुस्नानफलं पुण्यं तेनाप्नोति न संशयः । अंधपंग्वादिविषयमेतत्प्रोक्तं मनीषिभिः

அவன் செதுவில் நீராடிய புண்ணியப் பலனை நிச்சயமாக அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை. குருடர், முடவர் முதலியோரையும் குறித்து ஞானிகள் இதை உரைத்துள்ளனர்.

Verse 80

श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितो विप्राः सेतुयात्राक्रमो द्विजाः । एतत्पठन्वा शृण्वन्वा सर्वदुःखाद्विमुच्यते

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ஓ விப்ர த்விஜர்களே! சேது யாத்திரையின் முறையை உங்களுக்கு இவ்வாறு உரைத்தேன். இதனைப் படித்தாலும் பக்தியுடன் கேட்டாலும், எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.